ต้องรักมาเฟีย (สนพ.ไลต์ออฟเลิฟ)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 131,434 Views

  • 625 Comments

  • 2,056 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    146

    Overall
    131,434

ตอนที่ 16 : บทที่ 3-1 (ฉบับรีไรท์ 100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6227
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    5 พ.ค. 61

...ต้องรักมาเฟีย...
บทที่ 3-1 (ฉบับรีไรท์ 100%)


สั่งซื้อได้ที่เว็บสนพ. ไลต์ออฟเลิฟ ราคา 329 บาท
สมาชิกมีส่วนลดค่ะ
หรือที่เว็บ นายอินทร์
หรือที่หน้าร้านนายอินทร์
และร้านหนังสือชั้นนำทั่วประเทศค่ะ
.............................
เรื่อง มาเฟียพันเล่ห์
(ป๋าฟราน + หนูแอล)

.............................
เรื่อง หนี้รักมาเฟียร้าย

.............................

 

          หลังจากที่ฟรานเซสโก้เอ่ยถึงข้อตกลงระหว่างเขากับเธอสามข้อเสร็จเรียบร้อย เตชิตาที่ได้ฟังถึงกับอ้าปากค้าง ตานั้นเบิกกว้างและแทบจะลุกออกจากห้องทำงานของชายหนุ่มทันทีเมื่อฟังเขาพูดจบ

 

          “คุณว่าอะไรนะคะ?” เตชิตาถามเสียงดัง เธอไม่ได้ฟังผิดไปใช่ไหมกับสิ่งที่ชายหนุ่มต้องการ

 

“ตกลงว่ายังไงคุณ แค่ย้ายของเข้าไปอยู่ในบ้านผม ดูแลแพทริคตั้งแต่เช้าจนถึงเข้านอน กับห้ามลาออกจนกว่าผมจะอนุญาต คิดดีๆ นะคุณ เงินเดือนที่ผมให้นั้นไม่น้อยเลยกับข้อตกลงทั้งหมด”

 

ฟรานเซสโก้ถามย้ำอีกครั้งเมื่อเห็นหญิงสาวยังคงตกอยู่ในความตะลึงกับข้อแม้ที่เขาเพิ่งคิดขึ้นมาสดๆ ร้อนๆ ทั้งๆ ที่ความจริงพี่เลี้ยงคนก่อนๆ นั้นไม่จำเป็นต้องพักอยู่ที่บ้านของเขา แต่สำหรับหญิงสาวตรงหน้า ไม่รู้อะไรมาดลใจเขาให้คิดข้อตกลงบ้าๆ นี้ขึ้นมาเหมือนกัน แต่เขาเพียงแค่อยากเห็นหน้าหวานๆ นี้กับการโต้เถียงน่ารักๆ ของเธอ ถ้าเขาให้หญิงสาวมาทำงานตอนเช้าแล้วกลับในตอนเย็น เขาก็คงไม่มีทางได้เจอเธอแน่ๆ วิธีการนี้เป็นวิธีการเดียวที่จะทำให้เขาได้เจอกับเธอบ่อยขึ้นและที่สำคัญไม่เสียเวลางานด้วย

 

“แต่ว่าฉันยังต้องทำเล่มจบปริญญาโทนะคุณ แล้วจะให้ฉันไปอยู่บ้านคุณเลยได้ยังไงคะ” เตชิตาพยายามหาข้ออ้างมาบอกเขา ทั้งที่ความจริง เธอรู้สึกแปลกๆ กับข้อตกลงที่เขาบอก สองข้อแรกเธอพอจะเข้าใจได้ เมื่อการดูแลเด็กอาจจะต้องตั้งแต่เช้าจรดค่ำ แต่ข้อสุดท้ายนี่ต่างหากที่ทำให้เธอรู้สึกสะกิดใจไม่น้อย...ทำไมต้องรอจนกว่าเขาจะอนุญาตเธอถึงออกได้ มันต้องมีอะไรแน่ๆ

 

“ถ้าอย่างนั้นยิ่งดี คุณจะได้ไม่ต้องเสียเวลานั่งรถไปกลับที่พักของคุณ”

 

“แต่ฉันก็ยังต้องทำงานที่ร้านอาหารอีก ไหนจะที่ร้านฟาสต์ฟู้ดด้วยล่ะ นั่นหมายถึงฉันต้องลาออกจากที่นั่นเหรอคะ” เตชิตาตอบ ใบหน้าสวยหวานนั้นมีความเคร่งเครียดไม่น้อย

 

“ใช่! โอเค ผมเข้าใจในสิ่งที่คุณกำลังจะบอกแล้ว คุณจะบอกว่ารายได้คุณจะหายไปว่าอย่างนั้นเถอะ” ชายหนุ่มพยักหน้าเข้าใจเหตุผลของหญิงสาวที่ยังไม่ตอบตกลงเขา

 

“ก็ทำนองนั้นค่ะ แต่จริงๆ ฉันแค่สงสัยอะไรนิดหน่อย” เตชิตายิ้มกว้างให้ชายหนุ่มเมื่อเขาพูดได้ตรงใจเธอ ก่อนที่จะเข้าเรื่องที่ทำให้เธอรู้สึกกังวลใจ

 

“คุณสงสัยอะไรก็ถามได้ ผมไม่กัดคุณหรอก” เขาว่ายิ้มๆ ก่อนต่อในใจ แต่ถ้ากินคุณก็ว่าไปอย่าง

 

“ทำไมฉันถึงขอลาออกไม่ได้จนกว่าคุณจะอนุญาตคะ”

 

“ก็ไม่เห็นแปลก ถ้าคุณออกไปโดยที่ผมยังไม่อนุญาต ผมก็หาพี่เลี้ยงใหม่ไม่ทันก็แค่นั้นเอง อ้อ ส่วนเรื่องทำงานที่อื่น คุณไปลาออกซะ แล้วผมจะเพิ่มเงินเดือนให้คุณอีก แค่ขอให้คุณดูแลแพทริคให้เต็มที่ เรื่องเงินเดือนผมไม่เกี่ยง”

 

ฟรานเซสโก้ตอบ ท่วงท่านั้นดูสบายๆ โดยที่เขาเองไม่ได้บอกเหตุผลที่แท้จริงว่า จริงๆ เขากลัวว่าเธอจะรับมือกับเจ้าตัวแสบอย่างแพทริคไม่ไหวแล้วรีบหนีหายไปเหมือนพี่เลี้ยงคนก่อนๆ ทั้งๆ ที่เริ่มงานได้ไม่เท่าไรต่างหาก แล้วเขาคงไม่ได้เห็นหน้าหวานๆ นี้อีกแน่ๆ แล้วที่สำคัญคือ เขาไม่อยากให้หญิงสาวไปทำงานที่อื่นอีก ผู้หญิงตัวเล็กๆ แบบเธอทำงานหลายที่แบบนี้ เขาเห็นแล้วเหนื่อยแทน และการทำงานดึกๆ ข้างนอกมันก็อันตรายด้วย

 

นี่เขากำลังชอบผู้หญิงหน้าหวานคนนี้ทั้งๆ ที่เธอยังไม่ทันจะได้ยั่วเขาสักนิดเลยเหรอเนี่ย

 

“อ๋อ...” เตชิตาพยักหน้ารับรู้เมื่อเขาให้คำตอบเธอแม้จะตกใจไม่น้อยเมื่อเขาจะเพิ่มเงินเดือนให้อีก โดยที่ไม่รู้เลยว่าฟรานเซสโก้หมายมาดอะไรไว้ในใจ

 

“ถ้าอย่างนั้นตกลงว่าคุณโอเคใช่ไหม”





..............................................................

ขอบคุณทุกคนที่แวะเข้ามาอ่านและอุดหนุนผลงานของนิ่มนะคะ


        ด้วยรัก.../นิ่มแก้ว/

                        05/05/61


 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

0 ความคิดเห็น