[Monsta-x] The ruler vampire (wonho × you)

ตอนที่ 17 : EP 16 ll สับสน [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,135
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 50 ครั้ง
    23 มี.ค. 61









            เสียงนกร้องและแสงแดดอ่อนๆที่ส่องผ่านเข้ามาทางหน้าต่างซึ่งเปิดกว้างเป็นตัวปลุกให้เขาตื่น ร่างสูงลุกขึ้นจากที่นอนนุ่มก่อนจะบิดขี้เกียจยืดเส้นยืดสาย เมื่อตาสว่างได้ที่แล้ว สองเท้าก็เดินไปยังหน้าต่างที่ตกแต่งด้วยผ้าม่านสีขาวพลิ้วสะบัดไปมาจากแรงลม เขารูดม่านออกเผยให้เห็นสีเขียวสบายตาของต้นไม้น้อยใหญ่ที่ขึ้นอยู่รอบๆบ้านไม้หลังนี้ก่อนจะสูดเอาอากาศสดชื่นของป่าเขาในยามเช้า


            หลังจากจัดแจงธุระส่วนตัวเสร็จ เขาก็ลงมาที่ชั้นหนึ่งของตัวบ้าน บ้านไม้หลังเล็กที่เป็นมรดกเพียงอย่างเดียวที่ผู้เป็นแม่และพ่อเหลือทิ้งไว้ให้ก่อนจะจากโลกนี้ไปพร้อมๆกัน


เดิมทีบ้านหลังนี้ถูกขายทอดตลาดโดยญาติทางฝ่ายพ่อ แต่ด้วยความขยันและพยายาม ทำให้เขาสามารถหาเงินมาซื้อคืนได้ โชคดีที่มันเป็นเพียงบ้านเล็กๆแถมยังอยู่ห่างไกลความเจริญ เจ้าของจึงตกลงขายคืนให้อย่างไม่ยาก


เขาเหลือบมองดูกรอบรูปครอบครัวตัวเองที่วางคว่ำหน้าอยู่บนโต๊ะกลมตรงมุมหนึ่งของบ้าน


       นานเท่าไหร่ที่แล้วที่เขาคว่ำมันทิ้งไว้แบบนั้น 


          คว่ำความเจ็บปวดที่เกิดเมื่อหลายปีก่อนทิ้งเอาไว้


เขายกรูปนั้นขึ้นมาดูด้วยความคิดถึง แม้รู้ว่าตัวเองจะต้องเจ็บปวดด้วยก็ตาม


คนสามคนในรูปยิ้มแย้มอย่างมีความสุข ฉากหลังเป็นความวุ่นวายของบรรดาผู้คนในสวนสนุก ผู้ที่ได้ชื่อว่าพ่อจูงมือของลูกชายวัย 13 ขวบ เด็กชายคนนั้นถืออมยิ้มใน ข้างๆกันนั้นเป็นภรรยาของเขา เธอยืนอยู่ข้างๆไม่ห่าง ริมฝีปากบางสวยกำลังคลี่ยิ้มประดับด้วยรอยบุ๋มของลักยิ้ม ทำเอาคนที่ถือกรอบรูปถึงกลับน้ำตาซึมด้วยความคิดถึง หน้าตาแม่ของเขาสะสวย ลักยิ้มและดวงตาคู่นั้นสะกดใจคนมองได้ไม่ยาก


และเขาก็ได้รับส่วนดีของแม่มาเต็มๆ


            บุคคลในภาพดูมีความสุข ดูเป็นครอบครัวที่สมบูรณ์แบบ แม้ว่าในเวลาแห่งความเป็นจริงนั้น จะเหลือเพียงแค่เด็กชายในรูปเท่านั้นที่ยังมีชีวิตอยู่


            ซึ่งก็คือเขาเอง


            มือหนากำสร้อยล็อกเก็ตที่คล้องอยู่ที่คอแน่นอย่างคิดถึง ในนั้นก็มีรูปเดียวกับที่อยู่บนโต๊ะติดอยู่ และเป็นสร้อยที่แม่ได้ซื้อไว้ให้เขา และเขาก็ไม่ค่อยจะได้เปิดมันดูนัก


            เพราะถ้าดูก็จะต้องน้ำตาคลอออกมาแบบที่กำลังเป็นอยู่ในตอนนี้


            เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบาๆสามครั้ง มือหนายกขึ้นมาปาดน้ำตาที่เอ่อคลอเล็กน้อยอย่างลวกๆก่อนจะวางกรอบรูปนั่นไว้ที่เดิมแต่ด้วยความรีบ จึงไม่ได้คว่ำมันกลับไว้อย่างเดิม


            เขาเดินไปที่ประตูก่อนจะเปิดต้อนรับผู้มาเยือน ที่มักจะมาที่นี่ทุกวันสามเวลา เช้า กลางวัน และเย็น เพื่อมากินอาหารฝีมือของเขา


            “เช้านี้ทำอะไรกินวะจูฮอน” คนถาม เดินเข้ามาในบ้านก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ตัวเดิมที่มักจะนั่งประจำ


       “เช้านี้ไม่เข้าป่าหรอครับ”


            “ไม่อะ เมื่อคืนไปมาแล้ว เช้านี้อยากกินอาหารคนบ้าง” ชยอนูตอบก่อนจะเริ่มชะเง้อชะแง้ดูว่าจูฮอนตั้งใจจะทำอะไรกินในตอนเช้า


            “รับไข่เจียวมั้ยพี่” ยังไม่ทันที่เขาจะเข้าไปเตรียมอาหารที่ส่วนครัว เสียงเข้มของชยอนูก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง


            “ผู้หญิงคนนั้นเป็นอะไรกับนาย”


            จูฮอนมองตามทิศที่ร่างหนาชี้ ก่อนจะรู้ว่าคนถามหมายถึงคนในรูปที่เขาคว่ำมันไว้มานาน

            “แม่ผมเอง” จูฮอนยิ้มตาหยี “สวยใช่ไหมล่ะ”


            “แม่?” ชยอนูทวนคำ เขาเดินไปคว้ากรอบรูปนั่นขึ้นมาแล้วดูให้แน่ใจอีกครั้งว่าผู้หญิงในรูปนั้นเป็นคนๆเดียวกับที่เขารู้จัก


            จูฮอนสังเกตเห็นว่าคนตัวโตกว่ามีสีหน้าตกใจอย่างเห็นได้ชัด “มีอะไรหรือเปล่าครับ”


            “มี” เขาตอบนิ่งๆก่อนจะวางกรอบรูปนั่นกลับลงที่เดิมเมื่อมั่นใจแล้วว่า เจ้าของรอยยิ้มสวยหวานและลักยิ้มนั่น ใช่คนๆเดียวกันจริงๆด้วย


           


            “นายบอกว่าแม่นายถูกฆ่าตายโดยพวกแวมไพร์ใช่ไหม”


            “คะครับ” จูฮอนตอบอย่างตะกุกตะกักเมื่อเห็นสีหน้าของผู้ที่เปรียบเสมือนพี่ชายดูนิ่งขรึมขึ้น ทั้งๆที่ปกติแทบจะไม่มีสีหน้าแบบนี้ให้เห็น พี่ชยอนูที่เขารู้จักเป็นคนใจเย็นแถมยังอบอุ่น


            “พี่ว่าเร็วๆนี้เราคงต้องได้เข้าไปในเมืองกันแล้วแหละ”


 

¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬


 

            ปลอกคอหนังสีดำที่ถือไว้ในมือตั้งแต่ออกจากห้องนอนถูกโชว์ให้คนตรงหน้าดู


            “นั่นมัน” ไอเอ็มชี้นิ้วค้างก่อนจะวางสายยางที่กำลังฉีดน้ำให้ต้นไม้ในสวนแล้วเดินเข้ามาพิจารณาสิ่งที่เซจูถือใกล้ๆ


            “ใช่ มันคือปลอกคอ” เธอพยักหน้า


            ปลอกคออีกอันนอกเหนือจากของเธอ แล้วมันก็มีชื่อติดว่า วอนโฮ เหมือนกันด้วย


            “เธอไปเอามาจากไหน”


            “มีใครก็ไม่รู้เอามาทิ้งไว้ที่หน้าห้องฉันเมื่อคืนนี้”


            ” ไอเอ็มทำสีหน้าครุ่นคิด เขาจ้องไปที่ปลอกคออย่างต้องการที่จะหาคำตอบ เขาเงียบไปสักพักก่อนจะงึมงำขึ้นมา “มันต้องใช่แน่ๆ”


            “ใช่? ใช่อะไร”


            “จำครั้งก่อนที่เราคุยกันได้ไหม”


            เซจูพยักหน้ารับ


ที่เธอเคยถามว่า พี่วอนโฮเคยรู้จักกับผู้หญิงที่หน้าตาเหมือนเธอบ้างมั้ย”


“ใช่ ฉันถามนายแบบนั้น”


“งั้นฉันขอถามกลับว่า ทำไมเธอถึงถามฉัน เธอไปรู้อะไรมา”


“ก็” เซจูเกิดอาการลังเลเล็กน้อยที่จะเล่า แต่สุดท้ายเธอก็พูดมันออกไป “นายจำวันที่เราออกไปดื่มเหล้าที่ blood club กันได้มั้ย วันนั้นหมอนั่นดื่มไปเยอะมาก แล้วก็งึมงำว่า ฉันเหมือนกับใครสักคน”


ไอเอ็มพยักหน้ารับเล็กน้อย “จริงๆแล้วเขาไม่น่าจะหมายถึงผู้หญิงที่หน้าตาแบบเธอหรอ แต่น่าจะหมายถึงผู้หญิงคนหนึ่งที่เป็นหมาป่าแบบเธอมากกว่า”



“ว่าแต่ทำไมจุ่ๆพี่วอนโอถึงละเมอเรื่องนี้ออกมาล่ะ เขาเลิกพูดถึงผุ้หยิงคนนั้นไปหลายปีเลยนะ”


“ชะช่างมันเถอะ” เธอพยายามเปลี่ยนเรื่องคุย เพราะเมื่อนึกไปถึงคืนนั้นหน้ามันก็รู้สึกร้อนผ่าวออกมาอย่างไม่มีสาเหตุ


“ชิ ถ้าไม่อยากบอกจะไม่ถาม” เขายู่ปาก ก่อนจะพูดต่อ “แล้วผู้หญิงคนนั้นก็เป็นเจ้าของปลอกคอนั่นด้วย”


            “งั้นตอนนี้เธอไปอยู่ที่ไหน แล้วทำไมปลอกคอถึงขาดออกจากกัน”


            “เธอหนีไป” เขาถอนหายใจออกมาเล็กน้อย “พวกแวมไพร์บอกฉันแบบนี้”



“แต่ฉันไม่คิดแบบนั้น”


           


            “ฉันคิดว่าเธอถูกฆ่าตาย”



¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬

 

            ไม่รู้ว่าไปเอาความกล้ามาจากไหน รู้ตัวอีกที เธอก็ออกเดินตามหาวอนโฮไปทั่วบ้านเล็กแล้ว สองขาไล่วนหาทุกบริเวณของชั้นหนึ่ง แต่ก็ไม่พบแม้แต่เงา จึงได้เดินขึ้นไปยังชั้นสองของตัวบ้านแล้วเลี้ยวซ้าย เธอกำลังเดินตรงไปที่ห้องของเขา เพราะที่นี่เป็นที่ๆเขาน่าจะอยู่ที่สุดแล้ว


มือซ้ายกำปลอกคอที่ถือมาด้วยแน่น ส่วนอีกมือที่ว่างก็ยกค้างกลางอากาศอย่างลังเลในการจะเคาะบานประตูตรงหน้า


            ในตอนแรกหลังจากที่ได้ฟังไอเอ็มเล่า ความอยากรู้ของเธอมันก็พุ่งขึ้นมาเต็มเปี่ยมจนต้องรุดมาถามเขาให้ได้ แต่พอจะได้เจอจริงๆ เธอก็กลับลังเลขึ้นมาซะได้


            เคาะไปสิวะ แกตามหาก็เพื่อจะพบเขาไม่ใช่หรอ จะมาไม่กล้าอะไรตอนนี้!


            เธอร้องบอกตัวเองในใจก่อนจะเคาะลงบนบานประตูเบาๆสามที ไม่มีอะไรตอบสนองจากอีกฝากหนึ่งของบานประตู


          ก็ดี ไม่อยู่ก็ดี เพราะก็ไม่อยากถามแล้วเหมือนกัน


จนวินาทีที่หันหลังเตรียมจะเดินจากไป ประตูก็เปิดออก


            “มาทำไม” เสียงเข้มที่ถามขึ้นมาห้วนๆ


            สายตาดุๆจากเขาที่มองมาทำเอาเธอเผลอเอามือที่ถือปลอกคออยู่ย้ายไปซ่อนด้านหลังตัวเอง เธอเกิดความลังเลที่จะถามเขาและเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าเขาใช่คนที่เธอควรถามหรือเปล่า


ปลอกคอจะมีชื่อของผู้เป็นเจ้าของติดเอาไว้


            ปลอกคอจะสามารถแก้ได้แค่ผู้ที่เป็นเจ้าของมันเท่านั้น  


            และไอเอ็มบอกกับเธอว่าคนที่เคยใส่ปลอกคออันนี้อาจจะโดนฆ่าตาย ซึ่งก็เป็นไปได้ว่าคนๆนั้นอาจจะเป็นวอนโฮ เพราะปลอกคอที่อยู่ในมือเธอตอนนี้มันถูกตัดขาด แล้วก็มีแต่เขาเท่านั้นที่สามารถทำได้


แล้วถ้าเธอมาถามเขาถึงที่แบบนี้ เขาไม่ฆ่าปิดปากเธอเลยหรอ! จะหวังให้ใครมาช่วยก็ไม่ได้ เพราะนี่มันถิ่นของศัตรู เธอคงต้องตายอยู่ที่นี่โดยไม่มีใครรู้ และจะไม่มีใครมาทวงความยุติธรรมให้เธอ


            แต่ก่อนที่เซจูจะคิดไปไกลกว่านี้ เสียงเข้มก็ดังขัดขึ้น


            “ซ่อนอะไรไว้ข้างหลังอะ” ตาเรียวเหล่มองเธออย่างไม่ไว้ใจก่อนจะสาวเท้าเข้าใกล้


            เซจูก่นด่าตาที่ไวต่อการจ้องจับผิดของเขา จนถึงตอนนี้เธอคิดว่าเธอไม่อยากจะถามเขาแล้ว เพราะท่าทางคุกคามที่เขากำลังทำอยู่ในตอนนี้ทำเอาเธออยากจะวิ่งหนี


            “ฉันถามว่าเธอซ่อนอะไรไว้ข้างหลัง” วอนโฮเสียงดังขึ้นกว่าเดิมเมื่อไม่ได้รับคำตอบจากคนตัวเล็ก


            “” แม้ปากจะอยากบอกว่าไม่มีอะไรสักหน่อย แต่ดูท่าว่ามันจะไม่น่าเชื่อเอาซะเลย ในเมื่อแขนเธอเบี่ยงไปด้านหลังตัวเองอย่างชัดเจนว่าซ่อนอะไรบางอย่างไว้จริงๆ


            “จะไม่ตอบใช่มั้ย” ร่างสูงเดินเข้าหาเธอเร็วกว่าเดิมพอๆกับที่เธอถอยหลังหนี


            วอนโฮเอื้อมแขนรั้งเอวเล็กไว้แล้วดึงเธอเข้าหาตัว หน้าเซจูกระแทกเข้าอย่างจังที่อกหนาก่อนจะเงยขึ้นมามองคนทำอย่างเคืองๆและตั้งใจจะโวยวาย แต่เธอก็ต้องเป็นฝ่ายเงียบไปซะเองเมื่อเจอสายตาอบอุ่นจากเขาที่มองมา เธอรับรู้ได้ว่าแววตาคู่นั้นมันมีบางอย่างเปลี่ยนไป แต่เธอก็ไม่อยากจะเข้าข้างตัวเองมาเกินไปนัก


วินาทีนั้นเหมือนเวลาได้หยุดเดิน ตากลมของเซจูไล่มองไปที่สันจมูกโด่งสวยของร่างสูงตรงหน้าก่อนจะเลื่อนมาที่ริมฝีปากหยักสวยแดงระเรื่อของเขา หัวใจเธอเต้นเร็วขึ้นอีกหนึ่งระดับ เมื่อคิดไปถึงตอนที่ได้สัมผัสกับริมฝีปากตรงหน้า มันอุ่นชวนวาบวาม นุ่มละมุนแต่ก็แฝงไปด้วยความเอาแต่ใจ


            “หึ”


เสียงเค้นหัวเราะของเขาทำเอาเธอตื่นจากภวังค์ที่เผลอไปเคลิ้มจากความใกล้ชิด แต่ก็ยังไม่ทันที่จะผละตัวออก มือหนาของเขาก็สอดอ้อมไปหยิบสิ่งที่เธอซ่อนไว้ข้างหลังอย่างง่ายดาย


“เคลิ้มง่ายขึ้นนะเราอะ” เขาพูดยิ้มๆแก้มหยอก และมันก็ทำเอาเธอหน้าร้อนผ่าวๆจากความขวยเขินและความอาย


นี่เขาใช้ไม้นี่เพื่อหลอกเอาของที่เธอซ่อนเลยหรอ!


            “เฮ้ย เอาคืนมา” เซจูโวยวายเมื่อหายจากอาการตะลึง ก่อนจะพยายามจะพุ่งเข้าไปตะครุบปลอกเอาคอคืน แต่ก็ช้าไปเมื่อร่างสูงชูมันขึ้นเหนือศีรษะ


            “ไม่ให้” วอนโฮขมวดคิ้วมุ่นก่อนจะเหลือบมองของในมือตน เขาจำทันทีว่ามันคืออะไร และเคยอยู่บนคอของใครมาก่อน ผู้หญิงคนนั้น คนที่เขารัก


            เซจูเลิกพยายามที่จะเอามันคืน เมื่อเธอเห็นเขารู้แล้วว่าของที่เธอซ่อนไว้มันคืออะไร


            “เข้ามาคุยกับในห้อง” เขาสั่งเสียงขุ่น


            “นายไม่ได้หลอกฉันไปฆ่าในห้องนั่นใช่ไหม”


            “พูดบ้าอะไรเนี่ย”


            “ฉันสู้นะ และบอกเลยว่าฉันสามารถเอาชนะนายได้”


            “เพ้อเจ้อว่ะ” วอนโฮบ่นออกมาเบาๆก่อนจะส่ายหน้าอย่างระอา เขาคว้าต้นแขนเธอก่อนจะลากเข้าไปในห้อง


            คนตัวเล็กตั้งการ์ดเตรียมต่อสู้ทันทีที่ประตูปิดลง เธอถอยห่างและจ้องมองเขาอย่างระแวดระวัง


            “ไปเอาไอ้นี่มาจากไหน” เขาเลือกที่จะไม่สนใจท่าทีบ้าบอของเธอที่ไม่รู้ว่าในหัวกำลังคิดไร้สาระอะไรอยู่แล้วถามในสิ่งที่เขาสงสัยแทน


            “” คนตัวเล็กไม่ตอบคำถาม แล้วถอยห่างเมื่อเขาเดินเข้าไปใกล้ แล้วทีท่าแบบนั้นของเธอก็ยิ่งทำเขาหงุดหงิดเข้าไปใหญ่


            “เลิกบ้าแล้วตอบคำถามฉันมาสักที ฉันไม่รู้นะว่าเธอไปรู้หรือไปฟังอะไรแล้วคิดไปเองมั่วๆ แต่รับรองได้เลยว่าฉันไม่ทำอะไรแบบที่เธอกลังคิดอยู่แน่ๆ ฉะนั้นตอบคำถามฉันมาซะ”


“แล้วฉันจะแน่ใจได้ยังไงว่านายจะไม่ฆ่าฉัน”


            “หะ!” วอนโฮร้องออกมาอย่างตกใจ “จะบ้าหรอ ฉันจะไปทำผิดกฎได้ไง อ้อ ไอ้ท่าทีแบบนี้คือกลัวฉันฆ่าเธอถูกมะ”


            เซจูพยักหน้ารัวๆเป็นการตอบรับ


            “แล้วทำไมตอนแรกถึงกล้ามาหาฉันถึงที่นี่”


            “ฉันก็แค่อยากถามออะไรบางอย่าง”


            “อยากถาม?” วอนโฮทวนคำ “แต่ทำท่ากลัวฉันแบบนี้เนี่ยนะ”


            “ก็ตอนนี้มันไม่อยากถามแล้วอะ อยากออกไปจากห้องนี้”


            “ยังออกไปไม่ได้จนกว่าจะตอบคำถามของฉันก่อน แล้วก็สาบานเลยนะว่าฉันไม่ทำอะไรเธอแน่ๆ เพราะงั้นเลิกทำท่าทางแบบนี้ซะที เห็นแล้วหงุดหงิดว่ะ”


            “แน่ใจนะ”


            “เออ!


            มือเล็กที่ตั้งการ์ดอยู่ปล่อยลงข้างลำตัว เธอไม่ได้เชื่อคนง่าย แต่เมื่อได้จ้องตาเขาเธอก็สัมผัสได้ว่าเขาพูดความจริง มั้ง? และท่าทีเขาก็ไม่ได้ดูว่าจะทำอันตรายเธอสักนิด คงมีแค่เธอนี่แหละที่บ้าบอไปคนเดียว “มีคนเอามันมาวางทิ้งไว้ที่หน้าห้องฉันเมื่อคืน”


            วอนโฮถึงกับคิ้วขมวดกว่าเดิมเมื่อได้ยินคำตอบจากเธอ เขาครุ่นคิดว่าจะมีใครได้บ้างที่จะสามารถเอาปลอกคออันนี้ที่เก็บไว้ที่บ้านใหญ่ออกมาได้ ถ้าไม่ใช่


“ฉันตอบคำถามนายไปแล้ว ที่นี้ก็ตานายตอบบ้าง”


“อยากรู้อะไรล่ะ” ร่างสูงเดินไปที่โต๊ะมุมหนึ่งของห้อง แล้วเขาก็วางปลอกคอไว้บนนั้น


            “เกิดอะไรขึ้นกับเจ้าของปลอกคอ”


            ไม่รู้ว่าเธอถามตรงประเด็นไปหรือเปล่า เพราะวอนโฮถึงกับชะงักไปเลย ใบหน้าหล่อฉายแววเศร้าออกมา เธอสังเกตเห็นความเสียใจที่ส่งผ่านทางสายตาคู่นั้น


            “เธอหนีไป”


            ไม่เชื่อ เซจูบอกตัวเองในใจ ต่อให้หนีไปไกลสุดฟ้ายังไง แวมไพร์พวกนี้ก็ต้องไปตามกลับมารับโทษได้แน่ๆ


            เขากำลังโกหกเธอ!


            เกิดอะไรขึ้นกับผู้หญิงเจ้าที่ใส่ปลอกคอนี่กัน เธอโดนฆ่าจริงๆอย่างที่ไอเอ็มบอกใช่ไหม

            

            โอ้ย สับสนโว้ย!


            “หรอ” เธอได้แค่ตอบออกไปแบบนี้


            “จะถามแค่นี้ใช่มั้ย”


            “ใครเป็นคนใส่ปลอกคออันนี้”


            วอนโฮเงียบไปพักใหญ่ ก่อนเขาจะยิ้มเศร้าๆออกมาเล็กน้อยเมื่อนึกถึงคนที่เคยใส่มัน เธอดื้อรั้น แต่ก็อ่อนโยน รอยยิ้มของเธอยังคงตราตรึงในใจของเขา รอยยิ้มหวานๆที่ประดับไว้ด้วยลักยิ้มนั่น


            “ของผู้หญิงคนหนึ่งที่ฉันรักมาก”


            “รักมาก” เซจูเผลอพูดตามก่อนจะเผลอทำหน้าเจื่อนออกมา แต่เธอก็รีบปรับให้มันกลับไปเป็นปกติอย่างไว เธออดดุตัวเองในใจไม่ได้ที่เผลอไปรู้สึกผิดหวังที่ได้ยินเขาบอกว่าเขารักผู้หญิงคนอื่น


            เธอรู้สึกน้อยใจ น้อยใจที่เขารักคนอื่น


          นี่เธอเผลอไปรู้สึกดีกับคนแบบเขาได้ยังไง! แต่ถึงเขาจะชอบหรือไม่ได้ชอบคนอื่น อย่างเธอก็คงจะไม่มีหวังอยู่แล้ว


            “ใช่”


            “แต่เธอเป็น เป็นหมาป่าไม่ใช่หรอ นายจะไปรักเธอได้ยังไง”


เขาหัวเราะเล็กน้อย “ได้สิ เพราะถ้าเธอมีความรู้สึกอื่นเข้ามาแทนที่ ความรู้สึกเกลียดที่มันเป็นไปตามสัญชาตญาณจะถูกกดเอาไว้ และฉันก็รู้สึกรักเธอคนนั้น”


เขาพูดเหมือนตอนที่อธิบายให้มินฮยอกฟัง



“หมดคำถามแล้วใช่มั้ย”


“จริงๆก็เหมือนจะมีอีก แต่ตอนนี้นึกไม่ออก” พูดจบเธอก็เดินอ้อมเขาเพื่อตรงไปที่ประตูห้องทันที


“เดี๋ยวก่อน” คำสั่งขอเขาสามารถหยุดเท้าของเธอได้


“อะไรอีก”


“ที่มานี่ไม่ใช่อู้งานมาใช่มั้ย”


“ทำเสร็จหมดแล้วย่ะ” เธอตอบพลางยิ้มสะใจ ที่เขาไม่สามารถที่จะเอาเรื่องมาว่าเธอได้


“ก็ดี เพราะฉันก็มีงานใหม่จะให้เธอทำ”




 

ไอน้ำอุ่นในอ่างที่ระเหยมาใส่หน้าทำเอาเธอรู้สึกสดชื่น แต่มันคงจะดีกว่านี้ถ้าเธอไม่ต้องมาทำอะไรไร้สาระแบบที่ทำอยู่


“นวดแรงๆ” วอนโฮส่งเสียงเอ็ดออกมาเบาๆ เซจูแอบแลบลิ้นอย่างหมั้นไส้ใส่ร่างสูงที่นอนแช่น้ำอุ่นพิงขอบอ่างพลางหลับตาอย่างสบายใจเฉิบ


เธอนั่งขัดสมาธิเหนือหัวของเขาอยู่บนขอบอ่าง มือเล็กออกแรงนวดและเกาหนังศีรษะผ่านเส้นผมนุ่มที่เต็มไปด้วยฟองจากยาสระผมแรงขึ้น


ร่างสูงที่หลับตาพริ้มในตอนแรกลืมตาขึ้นมา เมื่อคนที่ตนใช้ให้มาสระผมให้นั้นนวดหนังศีรษะเขารุนแรงจนหัวสั่นหัวคลอน


“เห้ย แรงไป!”


“โทษที” เธอเอ่ยอย่างหงุดหงิดที่เขาใช้ให้เธอมาทำงานที่ดูไร้สาระ อย่างเช่น การสระผมให้แบบที่เธอกำลังทำอยู่


คำขอโทษแบบขอไปทีของเธอเรียกความหมั่นไส้จากเขาได้ไม่เบา ร่างสูงถอนหายใจแล้วลุกนั่งจากที่เอนตัวนอนให้เธอสระผมก่อนจะหันไปเผชิญหน้า เธอหน้าเหวอไปเล็กน้อย วอนโฮอาศัยจังหวะนั้นดึงมือเล็กให้ตามลงมาในอ่างน้ำอุ่นกับเขา


น้ำในอ่างแตกกระจายเมื่อเซจูไถลลงไปในนั้น คนตัวเล็กลนลานลูบน้ำที่กระเด็นโดนหน้าและพยายามจะลุกยืนออกจากอ่าง แต่ก็ถูกร่างสูงรั้งเอาไว้โดยการดไหล่ทั้งสองข้าง


“เล่นบ้าอะไรของนายอีก” เซจูกดเสียงต่ำ เธอเบี่ยงสายตาหนีไปทางอื่นเพื่อหลบออกจาการมองเห็นร่างกายกำยำของคนตรงหน้า นับว่าโชคดีอยู่บ้างที่เขายังนุ่งผ้าเช็ดตัว


“ไม่ได้เล่น”


“ไม่ได้เล่นแล้วทำบ้าอะไรเนี่ย ฉันเปียกไปหมดแล้ว” มือเล็กชี้มาที่เสื้อผ้าตนที่ตอนนี้เปียกโชกไปหมดอย่างโมโห ตาคมมองตามก่อนจะพบว่าเสื้อยืดสีขาวของเธอที่เปียกน้ำนั้นมันแนบเนื้อซะจนเห็นไปถึงไหนต่อไหน


“ไอ้บ้า” เมื่อก้มมองตัวเองเธอก็รู้ถึงสาเหตุที่เขามองเธอแบบนั้น คนตัวเล็กรีบหันหลังให้เขาอย่างไว


วอนโฮหัวเราะเบาๆออกมาอย่างนึกขำ


“ใช้ให้มาสระผมไม่ใช่หรือไง นี่ก็ยังสระไม่เสร็จเลย หันกลับมาสระให้เดี๋ยวนี้”


“ฉันขอไปเปลี่ยนชุดก่อนละกัน” เซจูพูดจบก็ตั้งท่าจะลุกออกไป


“เดี๋ยวก่อน” มือหนาคว้าเข้าที่ไหล่เธอก่อนจะกดเอาไว้เป็นเชิงบอกว่าไม่อนุญาตให้เธอลุกหนี


“อะไรอีก”


“หันมานี่”


“ไม่เอา!ให้ตายยังไงก็ไม่มีทาง แค่นี่ใจก็เต้นแรงจนจะระเบิดอยู่แล้ว!


“หันมาเถอะน่า สัญญาว่าจะไม่มองและจะไม่แกล้ง”


“หะ” เซจูอุทานอย่างไม่เชื่อหูว่าเขาจะเป็นคนดีอะไรขนาดนั้น ก่อนจะหันกลับมา แต่แขนเล็กก็กอดอกตัวเองไว้แน่นอย่างระแวง


“เธอเหม็นเหมือนหมาเลย” วอนโฮทำจมูกฟุดฟิด เขาเลือกที่จะไม่สนใจท่าทางงงนั่นๆ แล้วสิ่งที่เขาพูดไปมันก็แค่ข้ออ้างเท่านั้น เหม็นบ้าอะไรล่ะ ยัยคนตรงหน้านี่หอมจะตาย


เขาอาศัยจังหวะที่เธอเผลอ มือหนาคว้าขวดยาสระผมแล้วบีบราดมันลงบนหัวคนตัวเล็กก่อนจะใช้สองมือยีหัวเธอเล่นอย่างหมั้นเขี้ยว


“อยู่นิ่งๆสิ” เจ้าของเรือนผมยาวที่เปียกปอนแล้วเต็มไปด้วยฟองออกแรงขัดขึ้น เธอพยายามจะลุกออกจากอ่างแต่ก็ถูกเขากดไหล่ลงได้อย่างไม่ยาก เธอดิ้นฮึดฮัดอีกพักหนึ่งก่อนจะโยกหัวหลบมือหนา


“สระเองได้น่า ยุ่ง” มือเล็กตีมือที่จับหัวเธออยู่ดังเพี้ยะ


ไหนบอกว่าจะไม่แกล้งไง!


“หึๆ” วอนโฮหัวเราะออกมาเบาๆก่อนจะชักมือตัวเองกลับแล้วมองอีกฝ่ายเคลื่อนกายถอยห่างไปพิงขอบสระอีกฝั่ง


“เล่นอะไรไม่รู้เรื่อง” เซจูบ่นแล้วก็นั่งนิ่งอยู่แบบนั้นอย่างทำอะไรไม่ได้ เพราะฝักบัวที่ใช้ทำความสะอาดดันอยู่ฝั่งเดียวกับวอนโฮ ครั้นจะลุกออกไปก็ติดที่ฟองบนหัวนี่แหละและก็กลัวว่าเขาจะมากดไหล่เธออีก แค่นี้ก็เริ่มจะเจ็บแล้ว


“มองอะไร” เมื่อเหล่ไปทางเขา เธอก็พบว่าดวงตาเรียวดุนั่นมองมาที่เธอไม่วางตาแถมริมฝีปากนั่นยังยกยิ้มอีก


ไหนบอกว่าจะไม่มองไง!


“มองหมา” เขาตอบยิ้มๆก่อนจะเอามือมาดึงข้อเท้าของเธอเข้าหาตัว


“เฮ้ยๆๆ” เซจูร้องเสียงหลง เธอเสียหลักจนเกือบหงายหลัง


“อะไรอี๊กก!” โวยวายใส่ไม่พอ เธอชักข้อเท้ากลับ แต่ก็ต้องชะงักเมื่อร่างหนาเคลื่อนกายเข้ามาใกล้


“ขอลองอยู่ใกล้ๆแบบนี้ก่อนได้ไหม” น้ำเสียงเข้มเอ่ยอย่างขอร้อง และมันก็ทำให้พฤติกรรมต่อต้านของเธอหายไปทันที


ดวงตาเรียวคมมองตากลมใสของเธออย่างจงใจออดอ้อนและครั้งนี้เขาไม่ได้แค่แกล้งเหมือนตอนที่อยู่หน้าห้องด้วย เซจูอึ้งไปมันเป็นเพราะสิ่งที่เขาพูดหรือท่าทางอ่อนโยนแบบที่แทบจะไม่เคยเห็นจากเขา เธอเองก็ไม่แน่ใจ


เซจูแทบไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่ามือหนาเอื้อมมาวางบนไหล่ลาดของเธอตอนไหนนิ้วหัวแม่มือของเขาวนไล้ที่ผิวเนื้อนุ่มก่อนจะค่อยๆเลื่อนไปที่กรอบหน้าได้รูปของเธอ ร่างสูงโน้มหน้าลงหาเธออย่างช้าๆ เขาปล่อยลมหายใจร้อนใส่ข้างแก้มใสให้เธอจั๊กจี้เล่นๆ ตาเรียวเหลือบมองหน้าผากมนที่อยู่ระดับสายตา แล้วไล่ลงไปยังริมฝีปากของเธอ เขามองมันอย่างหมั่นเขี้ยว ก่อนจะจรดริมฝีปากลงบนปากนุ่มของหญิงสาวตรงหน้าอย่างแผ่วเบา เขาแนบทิ้งไว้แบบนั้น


เขาอ่อนโยนกว่าที่เคยเป็น


เป็นครั้งแรกที่เซจูไม่ออกอาการขัดขืน ตากลมโตปิดลง เธอปล่อยให้เป็นไปตามความรู้สึกลึกๆที่เธอเองพยายามจะปฏิเสธมันมาตลอด


การแนบริมฝีปากแช่ไว้เฉยๆของเขาเป็นการขออนุญาตเธอทางอ้อม เซจูตอบรับโดยการบดริมฝีปากตัวเองกลับไปอย่างอ่อนเดียงสา ร่างหนาก็ไม่รอช้า เขาจูบตอบกลับมาแทบจะทันทีแถมยังเหนือชั้นกว่าจนเธอแทบตั้งรับไม่ทัน มือหนาค่อยๆเลื่อนออกจากใบหน้าของเธอก่อนจะย้ายไปโอบที่เอวแล้วรั้งร่างเล็กเข้ามาแนบตัว


สัมผัสนุ่มนวลบ่งบอกความรู้สึกบางอย่างที่ร่างสูงส่งมาให้ เธอเข้าใจมันดี แล้วก็พยายามตอบกลับความรู้สึกตัวเองผ่านการกระทำไปเช่นกัน


เธอเป็นฝ่ายเรียกสติที่กระเจิงไปกลับมาได้ก่อน ฝ่ามือออกแรงดันอกหนาให้ออกห่าง ก่อนจะเงยมาสบตากับเขา ชั่วขณะที่เกิดความเงียบขึ้น จู่ๆคนทั้งคู่ก็รู้สึกกระอักกระอ่วนกันขึ้นมา


“ฉะฉัน กลับห้องนะ” เธอเป็นฝ่ายทำลายความเงียบก่อน พูดจบร่างเล็กก็ลุกพรวดออกจากอ่างโดยที่ไม่รอคำอนุญาตจากเขาเลยสักนิด เธอเดินดุ่มๆออกไปอย่างรีบเร่งโดยไม่สนเนื้อตัวที่เปียกปอนและฟองจากน้ำยาสระผมที่เต็มศีรษะ เธอไม่ได้หันกลับมามองผู้เป็นเจ้านายที่กำลังอมยิ้มไม่หยุด


เขาไม่ลังเลที่จะลุกออกจากอ่างน้ำแล้ววิ่งตามเธอออกไป โดยทิ้งรอยเท้าและรอยน้ำหยดลงพื้นไว้เป็นทาง


“เดี๋ยวก่อน” เขาตามมาหยุดเธอไว้ได้ทันที่หน้าห้อง ทั้งๆที่ทั้งคู่ต่างก็ตัวเปียกปอนแต่ไม่ได้มีใครสนใจเลย


“มีอะไร” คนตัวเล็กก้มหน้างุดตอบเขาออกไป


“เออคือ” ไม่บ่อยครั้งนักที่เขาจะพูดจาตะกุกตะกักแบบนี้ “ในห้องนั่น เธอรู้ใช่ไหมว่าฉันรู้สึกยังไงกับเธอ”


“รู้อะไร ฉันไม่รู้อะไรทั้งนั้นแหละ” เธอทำท่าจะเดินหนี แต่เขาก็คว้าข้อมือเอาไว้ซะก่อน


“ตอบมา” เขาจ้องตากลมเขม็ง เป็นการบังคับให้เธอตอบ


” ฟันหน้าคู่สวยขบกัดริมฝีปากตนแน่นอย่างคิดหนักว่าควรจะตอบหรือไม่กันแน่


เกิดความเงียบขึ้นระหว่างคนทั้งคู่อีกครั้ง


“ฉันคิดว่าฉันชอบเธอ และก็คงจะไม่ชอบใครอีกแล้ว” เขาพูดทำลายความเงียบขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย เล่นเอาคนฟังถึงกับอึ้ง เธอจ้องเขาตาอย่างไม่เชื่อในหูตัวเอง เขากำลังทำเอาเธอสับสนไปหมด


เขาบอกว่าเขามีผู้หญิงที่เขารักมาก แต่ในตอนนี้กลับมาบอกว่าชอบเธอเนี่ยนะ


วอนโฮตั้งใจพูดให้ใครอีกคนฟัง ใครอีกคนที่บังเอิญผ่านมาและแอบฟังอยู่ เขาได้กลิ่นและตอนนี้คนๆนั้นก็ได้เดินจากไปแล้ว


ตอนนี้ได้แต่หวังว่าจะตัดใจได้สักทีนะ


“ทั้งๆที่นายมีคนที่นายรักมากอยู่แล้วอะหรอ”


“เธอหมายถึงใคร”


“เจ้าของปลอกคออันนั้นไง นายบอกว่าเธอเป็นคนที่นายรักมาก”


“ใช่ ฉันรักมาก”


เซจูนิ่งไป เธอก็รู้ในใจอยู่แล้วว่าเขารักผู้หญิงคนนั้น แต่ก็ไม่คิดว่าเขาจะพูดออกมาตรงๆหลังจากที่เพิ่งบอกว่าชอบเธอ


เซจูไม่ได้พูดอะไรต่อ เธอตัดสินใจหันหลังแล้วเดินกลับ


“ฉันยังรักผู้หญิงคนนั้นอยู่ แต่ว่าฉันก็ชอบเธอเหมือนกัน” วอนโฮพูดออกมาในขณะที่เธอกำลังเดินจากไป


คนบ้า! เธอสบถด่าให้กับความโลเลของเขาในใจ




 

“ฉันคิดว่าฉันชอบเธอ และก็คงจะไม่ชอบใครอีกแล้ว” ถ้อยคำบอกรักที่เขาบอกผู้หญิงที่เป็นเผ่าพันธุ์ศัตรูยังคงดังก้องอยู่ในใจ นี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่เขาไปตกหลุมรักพวกหมาป่าแบบนั้น แทนที่จะหันมาแลพวกเดียวกันอย่างเธอ!


ไม่ว่ายังไงเธอก็จะไม่มีหวังเลยใช่ไหม!


คราวก่อนก็นังจูยอน ในตอนนี้นี้ยังมียัยนี่เข้ามาอีก!


มีอาเดินกลับมาที่ห้องของตัวเองด้วยใจที่ไม่เป็นสุข เธอเกลียดมัน เกลียดทุกคนคนที่พี่วอนโฮของเธอไปรักและตอนนี้เธอก็เกลียดเซจูยิ่งกว่าเดิม!


ยัยผู้หญิงคนนี้นอกจากมันจะเป็นศัตรูหัวใจของเธอแล้ว มันยังเป็นคนที่ฆ่าพี่ชายเธอตายเองกับมือด้วยโทษรับใช้แวมไพร์แค่ 500 ปี สำหรับเธอแล้วมันยังไม่สาสมเลยด้วยซ้ำ เลือดก็ล้างด้วยเลือด


มันฆ่าพี่เธอ มันก็ต้องตายตกตามกันไป



Talk

สวัสดีงับบบ

มอนกำลังจะมีคอนน้าาาา มีใครไปบ้างงง ยกมือๆๆๆๆ ><


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 50 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

345 ความคิดเห็น

  1. #259 DaisyYoo (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 23:04
    อยากสระผมจังเลยน้าาา
    #259
    1
    • #259-1 H_HB(จากตอนที่ 17)
      9 มิถุนายน 2561 / 10:23
      เหมือนกันค่ะ 555
      #259-1
  2. #258 Oopalius (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 09:23
    หมั่นไส้มีอาาา
    #258
    1
    • #258-1 H_HB(จากตอนที่ 17)
      9 มิถุนายน 2561 / 10:23
      เดี๋ยวได้หมั่นไส้เพิ่มแน่ค่ะ 5555
      #258-1
  3. #257 Kwon_pim_2002 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 เมษายน 2561 / 18:41
    แงงง แอบรอเธออยู่นะจ๊ะ แต่เธอไม่รู้บ้างเลย~😂😂😂
    #257
    1
    • #257-1 H_HB(จากตอนที่ 17)
      9 มิถุนายน 2561 / 10:22
      แอบส่งใจให้นิดๆ แต่ดูเธอช่างเฉยเมยยย
      #257-1
  4. #256 kimjaeyung21 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 เมษายน 2561 / 10:24
    แง~~~ไรท์มาต่ออีกน้าาา
    #256
    1
    • #256-1 H_HB(จากตอนที่ 17)
      9 มิถุนายน 2561 / 10:21
      มาแย้วนะ แต่น้อยมาก ขอโทษนะคะ TT
      #256-1
  5. #254 TunkningSwager (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 เมษายน 2561 / 00:41
    ไปค่าาาา ต่อเลยค่าาา กำลังสนุดเลยยย สู้ๆนะคะ
    #254
    1
    • #254-1 H_HB(จากตอนที่ 17)
      9 มิถุนายน 2561 / 10:20
      ขอบคุณนะคะ จุ๊บบบบ ><
      #254-1
  6. #253 noey_v (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 มีนาคม 2561 / 12:42
    ต่อๆๆๆๆๆๆๆ คิดถึงมินมุงอ่าาาา TOT
    #253
    1
    • #253-1 H_HB(จากตอนที่ 17)
      9 มิถุนายน 2561 / 10:20
      เดี๋ยวมินมุงมาน้าาาา
      #253-1
  7. #252 cha-chunmin2002 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 มีนาคม 2561 / 02:53
    มีความฟินคูมวอน><
    #252
    1
    • #252-1 H_HB(จากตอนที่ 17)
      9 มิถุนายน 2561 / 10:20
      เหมือนกันค่ะ 5555
      #252-1
  8. #251 gigingdone (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 มีนาคม 2561 / 09:37
    นังมีอา มันร้ายนะคะหัวหน้า !!
    #251
    1
    • #251-1 H_HB(จากตอนที่ 17)
      9 มิถุนายน 2561 / 10:19
      ร้ายแบบนี้ต้องโดนตีค่ะ
      #251-1
  9. #250 คุณนายคิม * (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 มีนาคม 2561 / 01:09
    เหมือนกำลังนิพพาน เขาสารภาพรักแล้วววววววว
    #250
    1
    • #250-1 H_HB(จากตอนที่ 17)
      9 มิถุนายน 2561 / 10:19
      ไรท์อยากเป็นเซจูเลยคร่ะ
      #250-1
  10. #249 Jaojom2548_chani (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 มีนาคม 2561 / 22:56
    อีมีอามาตบกะกูมา(ขออภัยในความหยาบคาย) กรี้ดดดดดด เค้าจูบกันนน เค้าสารภาพรักกันแล้ววววววววว ได้กันๆๆ เอ้ย! รักกันๆๆ//ต่อนะคะไรท์รอออออ
    #249
    1
    • #249-1 H_HB(จากตอนที่ 17)
      9 มิถุนายน 2561 / 10:19
      ต้องใจเยงงงงงงง 55555//มาแล้วค่ะ น้อยไปนิด ขอโทษนะคะ
      #249-1
  11. #248 Chanunchida1991 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 มีนาคม 2561 / 22:09
    ต่อๆ มีอาคนไม่ดี
    #248
    1
    • #248-1 H_HB(จากตอนที่ 17)
      9 มิถุนายน 2561 / 10:18
      นั่นจิ ต้องโดนตีแล้วววว
      #248-1
  12. #247 Pirino (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 มีนาคม 2561 / 21:55
    โอ้ยยัยมีอาาา ยัยเด็กร้ายยยย
    #247
    2
    • #247-1 H_HB(จากตอนที่ 17)
      9 มิถุนายน 2561 / 10:18
      มีอาน่าจับตีมากค่ะ
      #247-1
  13. #246 mininewy (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 มีนาคม 2561 / 21:31
    เย้ๆๆๆ มาต่อเเล้ว
    #246
    1
    • #246-1 H_HB(จากตอนที่ 17)
      9 มิถุนายน 2561 / 10:17
      มาแล้วงับ แต่น้อยไปหน่อย ขอโทษนะคะ
      #246-1
  14. #245 realdafdanik (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 มีนาคม 2561 / 21:31
    มาเเล้ว งือออ>< ยังไงต่อไปนิ่
    #245
    1
    • #245-1 H_HB(จากตอนที่ 17)
      9 มิถุนายน 2561 / 10:17
      นั่นจิ ยังไงดี ><
      #245-1
  15. #240 cha-chunmin2002 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 มีนาคม 2561 / 21:39
    มาต่อเดี๋ยวนี้นะออเจ้ามิเช่นนั้นข้าจะให้อีปริกโบย
    #240
    1
    • #240-1 H_HB(จากตอนที่ 17)
      23 มีนาคม 2561 / 20:47
      ออเจ้าทำไมใจร้าย ข้ามิอยากโดนโบย 5555
      #240-1
  16. #239 คุณนายคิม * (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 มีนาคม 2561 / 12:51
    วอนโฮนี่ชอบใช้งานตลอดดดดดด พอนึกแล้วก็เศร้าใกล้จบแล้วฮือออออ
    #239
    1
    • #239-1 H_HB(จากตอนที่ 17)
      23 มีนาคม 2561 / 20:46
      ใกล้แว้ววว ขอบคุณที่อยู่ด้วยกันมานานนะคะ TT
      #239-1
  17. #238 jjjj77127 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 มีนาคม 2561 / 11:19
    5555ว่างปุ๊บใช้ปั๊บ
    #238
    1
    • #238-1 H_HB(จากตอนที่ 17)
      23 มีนาคม 2561 / 20:45
      อยากโดนใช้บ้างงะ 55
      #238-1
  18. #237 Chanunchida1991 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 มีนาคม 2561 / 22:47
    หนุกๆๆต่อๆชอบๆๆ
    #237
    1
    • #237-1 H_HB(จากตอนที่ 17)
      23 มีนาคม 2561 / 20:45
      ขอบคุณฮับ เดี๋ยวมาต่อให้น้าาา
      #237-1
  19. #236 Jaojom2548_chani (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 มีนาคม 2561 / 21:53
    ต่อคร้าาาาาาา พอมันเตือนปุ๊บนี่ที่ดูยูทูปอยู่กดเข้าอ่านก่อนทันที มาต่อ30% ที่เหลือเร็วๆนะคะ คืนนี้ดึกๆๆๆๆได้ยิ่งดีเลยค่ะ55555
    #236
    1
    • #236-1 H_HB(จากตอนที่ 17)
      23 มีนาคม 2561 / 20:45
      ขอบคุณที่รอนะคะ ฮือ ดีใจๆ TT
      #236-1
  20. #235 Kwon_pim_2002 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 มีนาคม 2561 / 20:51
    มาอัพอีกนะค้าาา สู้ๆค่ะ!
    #235
    1
    • #235-1 H_HB(จากตอนที่ 17)
      16 มีนาคม 2561 / 21:52
      มาแว้วค่าาาา ><
      #235-1
  21. #234 cha-chunmin2002 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 มีนาคม 2561 / 23:22
    ไรท์เค้าโกธรไรท์ละนะ5555ทำให้อยากละจากไป
    #234
    1
    • #234-1 H_HB(จากตอนที่ 17)
      16 มีนาคม 2561 / 21:51
      โอ๋เอ๋ อย่าโกธรเราาา เรามาต่อให้แย้ววว
      #234-1
  22. #233 mininewy (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 มีนาคม 2561 / 17:55
    เพิ่งมาติ่งวงนี้ได้ไม่นาน เเล้วเพิ่งมาอ่านฟิคของวงนี้เป็นครั้งเเรก ชอบมากๆ ไรท์เเต่งสนุกมากกกกก ฟินเกือบทุกตอนเลย กลับมาต่อไวๆด้วยน๊าา อยากอ่านเเล้ววววววววว
    #233
    1
    • #233-1 H_HB(จากตอนที่ 17)
      16 มีนาคม 2561 / 21:51
      ขอบคุณมากๆนะคะ มีกำลังใจขึ้นเลย ^^
      ฝากหนุ่มๆด้วยนะคะ อิอิ
      #233-1
  23. #232 miinmelon (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 มีนาคม 2561 / 00:02
    ฮืออออ มาต่อน้าาากำลังเจ้มจ้นเลย55555555 // เราจะไปตามหาไรท์ที่คอนมอน!!5555555
    #232
    1
    • #232-1 H_HB(จากตอนที่ 17)
      16 มีนาคม 2561 / 21:50
      มาต่อแว้ววว ไปคอนใช่ไหมมมม มาลุ้นกดบัตรกันนน ><
      #232-1
  24. #231 คุณนายคิม * (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 มีนาคม 2561 / 00:28
    เดาทางไม่ออกจริงๆ ไรม์แต่งเก่งจังงงงงง
    #231
    1
    • #231-1 H_HB(จากตอนที่ 17)
      16 มีนาคม 2561 / 21:49
      ขอบคุณนะฮับ ><
      #231-1
  25. #230 Chanunchida1991 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 มีนาคม 2561 / 22:39
    ต่อคะๆๆๆๆๆๆ
    #230
    1
    • #230-1 H_HB(จากตอนที่ 17)
      16 มีนาคม 2561 / 21:49
      มาแย้วงับบบ ><
      #230-1