เปิดPREORDER BAD ADDICT รักคนเลว เจ็บเอวต้องยอม [yaoi]

ตอนที่ 18 : BAD ADDICT 17 130%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,164
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    19 มิ.ย. 59

ขอตั้งชื่อตอนว่า เรื่องรักๆในโรงพยาบาล 

ตอนที่17 
ปล. ย่อหน้าไม่มี คำผิดบาน ขออภัยสำหรับตอนนี้ด้วยค่ะ เพราะว่าอินางไรท์ลืมเอาโน้ตบุ้คมาหอ 
จบการรายงาน แยกย้ายค่ะ 
++++++++++++++++++++++++++++
 
ดีที่ช่วงนี้ผมไม่ค่อยมีเรียนทั้งวัน ส่วนใหญ่จะเรียนเช้ากับบ่ายมากกว่า เย็นๆก็แวะมาเฝ้าคนเจ็บ ส่วนพี่โจ๊กเกอร์ เรื่องเรียนแทบจะคว้างหนังสือทิ้ง ไม่กระทบเลยครับ แต่ที่ผมแปลกใจก็คือ พี่โจ๊กเกอร์มีเพื่อนมากกว่าที่ผมคิดเยอะเลย
 
"ไง ไอ้โจ๊กเกอร์" รายแรกเปิดประตูเข้าห้องอย่างไม่เกรงใจใคร ถ้าญาติอยู่ก็คือจะเดินฝ่าดงญาติมาหาคนเจ็บที่นอนอยู่บนเตียงสบายใจเฉิ่มเลยเถอะ 
 
"เออ" ผมหันไปมองผู้มาเยือน แต่ก็ต้องตกใจจนเผลอทำโทรศัพท์ร่วงชนราวเหล็กที่เตียงแล้วตกพื้น T__T 
 
"พะ..พี่เมศ!" คนถูกทักยิ้มทักทายผม
 
"ครับ น้องบิลสุดที่รัก" พี่เมศเดินมาใกล้ผม มือใหญ่เอื้มขึ้นประคองใบหน้าผมไว้ แต่ก็ถูกขัดขวางด้วยบาทาหนาๆของคนที่นอนอยู่บนเตียง เตะผ่ากลางระหว่างผมกับพี่เมศ
 
"เชี่ย! สัสโจ๊ก" พี่เมศโวยวาย พี่โจ๊กเกอร์ล้ำกว่า ก็แค่ยกเท้าแล้วขยับข้อเท้าขึ้นลงเป็นเชิงไล่พี่เมศ..ด้วยตีน 
 
"ได้มึง กูไปกูจะเอาสุดที่รักกูไปด้วย" พี่เมศพูดยิ้มๆแล้วโอบไหล่ผมไว้ จากนั้นก็ออกแรงดึงผมให้เดินตามเขา และตีนพิเศษก็ทำงานอีกแล้ว 
 
พี่โจ๊กเกอร์ถีบพี่เมศจากด้านหลังจนพี่แกกระเด็นไปข้างหน้า ผมหันไปมองหน้าพี่โจ๊กเกอร์นิดๆ พบว่า..ความบึ้งตึงนี้ กูจะไม่! 
 
ไม่ยืนนิ่งๆให้โดนด่า!! 
 
ผมเดินเข้าไปหาพี่โจ๊กเกอร์ทันที แสดงความจงรักภักดีเยี่ยงทาส! 
 
"หึ" คนเจ็บกระแทกเสียงในลำคอเท่านั้น แค่นี้ก็บ่งบอกถึงชัยชนะในการแย่งตัวผม เหอๆ กูไม่ได้รู้สึกเขินหรือเป็นนางเอกใดๆเลยเนี่ย
 
"ไอ้...เวร" พี่เมศพยุงตัวขึ้นแล้วด่าพี่โจ๊กเกอร์เบาๆ ผมก็เพิ่งรู้ว่าสองคนนี้เขาเป็นเพื่อนกัน เหมือนว่าผมจะเคยเจอพี่เมศตอนไปดื่ม ที่ผมเหมือนจะเมานิ๊ดๆ นิ๊ดจริงๆนะครับ 
 
"ไปได้แล้ว รำคาญ" พี่โจ๊กเกอร์หันไปพูดด้วยสีหน้ารำคาญสุดๆ ผมยิ้มแห้งๆส่งให้พี่เมศเป็นการบ้ายบาย พี่เมศยิ้มให้ผมอย่างจำยอม แม้ว่าพี่โจ๊กเกอร์จะเจ็บอยู่บนเตียงก็เถอะ แต่ก็ไม่มีผู้ใดกล้าหือเลย...แม้แต่ผม...ที่จริงก็ไม่เคยกล้าหืออยู่แล้ว 
 
เมื่อพี่เมศกลับไปได้ไม่กี่นาที แขกคนต่อไปก็อันเชิญมาพอดี 
 
"ขออนุญาตนะ โจ๊กเกอร์" นางเปิดประตูเข้ามาแล้ว ยังจะมาอนุญาตอีกหรอ ผมหันไปมองตามเสียงเรียกหวานๆที่เหมือนจะตอแหล 
 
"พะ..พี่นี" ผมเรียกชื่อพี่เขาเบาๆ พี่โจ๊กเกอร์ก็มาไปที่เจ้าหล่อนเช่นกัน 
 
"โจ๊กเกอร์ ได้ข่าวว่าโดนยิง! กูเป็นห่วงมากเลยนะ" พี่นีรีบตรงมาที่พี่โจ๊กเกอร์ทันที สายตาเจ้าหล่อไม่ได้เห็นผมยืนหัวโด่ขวางทางอยู่เลย เธอเบี่ยงเดินอ้อมเตียงไปอีกฝั่ง แล้วสำรวจร่างกายพี่โจ๊กเกอร์อย่างถือวิสาสะ
 
เห็นแล้วมันกระตุก..ตีนกระตุก! 
 
"นี มึงอย่าก้มเยอะดิวะ" พี่โจ๊กเกอร์พูดเสียงนิ่ง ผมมองไปยังพี่นี เจ๊แกก้มธรรมดาแหล่ะครับ แต่ชุดที่ใส่นี่สุดจะทน
 
"ทำไมวะ? หึ..มีอารมณ์หรือไง ไม่ได้ปลดปล่อยเลยล่ะสิ" พี่นีเขยิบตัวขึ้นมานั่งบนเตียงเดียวกันกับพี่โจ๊กเกอร์ จากนั้นค่อยๆโอนเอนร่างบางๆของตัวเองเข้าใกล้พี่โจ๊กเกอร์ ใบหน้าสวยเลื่อนไปใกล้ๆใบหูพี่โจ๊กเกอร์แล้วกระซิบในสิ่งที่ผมไม่ได้ยิน 
 
"...." พี่นีผละออกเล็กน้อย มุมปากเผยรอยยิ้มอย่างชัดเจน สายตาคู่สวยปรายตามองผมเล็กน้อย ก่อนที่เรียวนิ้วงามจะค่อยๆประสานเข้ากับมือหยาบของพี่โจ๊กเกอร์ 
 
พี่โจ๊กเกอร์ไม่ได้ปัดออก และไม่ได้ยิ้มหรือทำสีหน้าหงุดหงิดใจ แค่หน้านิ่งเหมือนเดิม เป๊ะ แถมยังหันมามองผมอีก
 
แต่ผมน่ะชักสีหน้าไปนานแล้วโว้ยยยยยยยยย
"เป็นอะไร" พี่โจ๊กเกอร์เอ่ยถามผมเสียงเรียบ ในขณะที่มือทั้งคู่ยังประสานกันอยู่ 
 
"...." ผมเงียบ แต่สบตากับพี่โจ๊กเกอร์ไม่วางตา 
 
"บิล" ทำโหด! มาทำโหดหรอ! ผมสะบัดหน้าหนีไปอีกทาง ก่อนจะเดินเข้าครัวเล็กๆในห้องพักนี้เพื่อไปปอกผลไม้กิน กินเองนะครับ ไม่ได้ปอกให้คนเจ็บงี่เง่านั่นหรอก
 
ผมยืนปอกแอปเปิ้ลไปเรื่อยๆ จิตใจมันว้าวุ่นอ่ะครับ ไม่อยากออกไปแล้วเจอพี่โจ๊กเกอร์คุยอะไรกับพี่นีหรอก ได้ยินเสียงกระหนุงกระหนิงมาแต่ไกล
 
เหอๆ
 
รำคาญ! 
 
ผมอาจจเพลินเกินไป แต่พอรู้สึกตัวอีกที..แอปเปิ้ลถูกปอกไปแล้ว5 ลูก 
"เวรกรรม" ผมบ่นกับตัวเอง เสียดายแง ผมจะกินแค่ครึ่งลูกเองนะ 
เพราะพี่โจ๊กเกอร์แท้ๆ ทำผมบ้าขนาดนี้! 
 
"บิล ด่ากูอยู่ในใจใช่ไหม?" 
 
เฮือก! 
 
ผมสะดุ้งจนเผลอปล่อยมีดลงบนจาน ผลคือมันบาดมือผมเป็นทางยาว ได้เลือดซิบๆ 
 
"เอ้า! ไอ้โง่" ผมน่าจะเปลี่ยนชื่อเป็นไอ้โง่ดีกว่าครับ พี่โจ๊กเกอร์เรียดผมโง่มาดกว่าชื่อผมอีก 
 
พี่โจ๊กเกอร์เดินกระเพลกๆเข้ามาหาผม มือหยาบกระชากมือผมขึ้นไปสำรวจให้ทั่ว คิ้วหนาขมวดเป็นปมอย่างหงุดหงิด 
 
"ถือมีดก็มีสติหน่อย แล้วนี่ปอกบ้าอะไร5 ลูก ยืนทำบ้าอะไรเป็นชั่วโมง จะให้กูท้องกับไอ้นีหรือไง ไม่ออกไปสักที" โดนด่าตามมาเป็นเรียงความอีกแล้ว ผมยืนก้มหน้าสำนึกผิดแปปนึง พี่โจ๊กเกอร์ลากผมไปที่อ่างล้างจาน แล้วเปิดน้ำเย็นราดแผลให้ แม้ว่าจะเป็นแผลทางยาวนิดหน่อยไม่ลึกมาก แต่มันก็แสบอยู่ดี 
 
"ซะ..ซี๊ดดดด..แสบอ่าาา..โอ๊ยพี่! ผมเจ็บ" พี่โจ๊ดเกอร์กดเข้าที่แผลผมแรงๆ ผมเบ้หน้าด้วยความเจ็บ แต่ทว่าสายตาที่มองมาที่ผมมันแปลกๆ ไอ้ความหงุดหงิดเมื่อกี้มันหายไปไหนแล้ววะ
 
"พะ..พี่ โอ๊ย เจ็บ อ่าาา ซี๊ดดด ผมบอกว่าเจ็บไงพี่! พี่! ฮะโหล! ปล่อยมือผมก่อนพี่" พี่โจ๊กเกอร์เหมือนจะมองผมค้าง และยังเปิดน้ำราดค้างไว้อีก ผมก็แสบสิครับ แต่เหมือนยิ่งพูดก็เหมือนจะยิ่งไม่ปล่อย 
 
"อืม..อีกนิด" พี่โจ๊กเกอร์พูดสั้นๆ แล้วพลิกมือผมล้างน้ำต่อ แถมยังกดแผลซ้ำๆอีก นี่เป็นวิธีล้างแผลแบบใหม่หรอ!" 
 
"ซี๊ดด..อึ่กก เจ็บ เบาๆหน่อย ระ..แรงไปแล้ว ซี๊ดดด" ผมกดริมฝีปากแล้วร้องเจ็บ ขอความเห็นใจ แต่ใบหน้าแสนพอใจนั่นมันอะไรกัน ผมเจ็บนะ 
 
"เพราะดี" 
 
"อะไรครับ?" ผมหันไปถามเหวี่ยงๆ ตอนนี้พี่แกปิดน้ำแล้ว ผมค่อยหายใจได้โล่งคอหน่อย รู้สึกแสบๆคันๆที่แผลด้วย 
 
"คราง"
 
"ห้ะ"
 
"เสียงครางมึงเมื่อกี้ เพราะดี"
 
"...."
 
ฉ่าาาาา 
 
เสียงไอร้อนเห่อขึ้นหน้าผมเองแหล่ะ...ร่างสูงของคนเจ็บพูดแค่นั้นแล้วเดินออกไปจากห้องครัวหน้าตาเฉย ปล่อยให้ผมทรุดลงกับพื้นแล้วซุกหน้าลงกับมืออยู่นานสองนาน =////= 
 
เมื่อผมออกมาจากห้องครัว ในมือก็ถือจานแอปเปิ้ลมาด้วย พี่นีเธอกกำลังป้อนน้ำพี่โจ๊กเกอร์อยู่ 
 
หึ...คุณไม่รู้หรอก ว่าผมสตรองขึ้นเยอะแล้ว! 
 
ผมยกยิ้มนิดๆเพื่อเป็นสิริมงคลให้แก่ใบหน้าอันจืดชืด ก่อนจะทำใจกล้าเดินตรงเข้าไปที่พี่นี 
 
พรึ่บ! 
 
ผมผลักพี่นีออกไปเล็กน้อย ก่อนจะเด้งตัวเองขึ้นไปบนเตียงเบียดกายแนบชิดกับคนเจ็บ ก่อนที่นิ้วเรียวจะหยิบแอปเปิ้ลชิ้นเล็กขึ้นมาบรรจงป้อนเข้าปาก ไม่ลืมที่จะช้อนตาแล้วพูดอ้อนๆใส่
 
"พี่..กินแอบเปิ้ลของผมดีกว่านะ หวาน" ผมพูดเสียงอ้อยอิ่ง พี่โจ๊กเกอร์ดูจะอึ้งนิดๆกับการกระทำของผม ส่วนพี่นีเหมือนจะช็อคค้าง
 
"กินสิครับ" ผมเร่งให้คนเจ็บกินเร็วๆ พี่โจ๊กเกอร์ค่อยๆอ้าปากขึ้น ผมก็จัดการป้อนเข้าปากอย่างดี 
 
"ไว้กูจะมาใหม่" พี่นีพูดแค่นันแล้วก็เดินออกไปจากห้อง ผมสัมผัสได้ถึงรังสีความแค้นจากตัวเธอ 
 
แต่
 
ใครสน? 
 
"หึง?" เสียงเข้มเอ่ยข้างๆหูผม ผมแอบเห็นมุมปากยกยิ้มนิดๆด้วย! 
 
"ครับ ผมหึง! มีอะไรปะครับ" ผมทำใจดีสู้เสือ ตอบแม่งเจนๆไปเลย คนจริง!
 
"หึ กูอยากกินอีก หวานดี ป้อนหน่อย" คนร่างยักษ์ในครายคนไข้ทำมาอ้อนผม ผมค่อยๆหยิบแอปเปิ้ลจะป้อนอีกรอบ แต่ก็ถูกเบรกไว้เสียก่อน
 
"แอปเปิ้ลไม่หวาน"
 
"อ้าว? ก็พี่บอกหวาน"
 
"กูจะบอกว่าหวาน ให้ป้อนกู" 
 
งงเลยกู...อะไรหวาน อะไรป้อน 
 
ผมยังทำหน้างงใส่เจ้าตัวอยู่ พี่แกเลยตระหนักว่าผมคงไม่เข้าใจไปอีกหลายนาที พี่โจ๊กเกอร์จึงจัดการทำเองเสียเลย 
 
"งั้นกูป้อนเอง" 
 
"อะ......อืมม~"
 
ก็บอกมาสิ ว่าให้ 'ป้อนจูบหวานๆ' ใครจะรู้ล่ะ..ว่าจูบนี้มันละมุนละไมจนผมเคลิ้มเลยทีเดียว
 
(ต่อ)
 

และแล้ว..บุคคลคนที่3ที่มาเยี่ยมพี่โจ๊กเกอร์ก็มา..

ก๊อกๆ ๆ 

"ขออนุญาตนะครับ~" เสียงหวานโปรยออกมาตั้งแต่หลังบานประตูขาว จนกระทั่งร่างสูงบางหน้าหวานปรากฏกาย เสื้อเชิตสีชมพูอ่อนกับกางเกงสามส่วนสีดำ รองเท้าผ้าใบnike สีขาวดำส่งเสริมให้เรียวขานั่นดูดีขึ้นผิดหูผิดตา

"ไง" พี่โจ๊กเกอร์หันไปทักอย่างเป็นมิตร

เป็นมิตร?

"ฮ่ะๆ ไอ้โจ๊ก! สภาพดูไม่ได้เลยว่ะ" พี่หน้าสวยเดินเข้ามาทักทายพี่โจ๊กเกอร์ยิ้มๆ ตาตี่ๆนั่นเมื่อยิ้มแล้วทำให้ดูมีเสน่ห์ขึ้นไปอีก ทำเอาผมมองเสียตาค้างไปเลย

"อืม กูกะจะให้มึงรักษาฟรีสักหน่อย" พี่โจ๊กเกอร์ตอบยิ้มๆเช่นกัน...นี่มันประกายอะไรบางอย่าง...

"กูยังอีกนาน! ยังเรียนอยู่เลยโว้ย"

"เอ่อ..." ผมพูดเบาๆให้พี่โจ๊กเกอร์ได้ยิน แล้วส่งสายตาถามเป็นเชิงว่า คนนี้ใคร พี่โจ๊กเกอร์เหมือนจะเข้าใจ และตอบสนองอย่างดี

"อ่า...บิล นี่ไอ้เลิฟ เพื่อนกูเอง แพทย์ปี3 หน้าโง่ๆงี้แหล่ะ" พี่โจ๊กเกอร์แนะนำพี่เลิฟกับผม พี่เลิฟมองมาที่ผมแล้วยิ้มให้

"อ่า สวัสดีครับน้องบิล^^" อ่า..ยิ้มหวานของหมอจริงๆเลยสิ่เนี่ย

"สะ สวัสดีครับพี่หมอเลิฟ" ผมพูดตะกุกตะกัก รัศมีความหมอมันเจิดจ้าจรัสแสงดวงเดือนดาวมากครับ

"ครับ แล้วน้องคือ? เมียมัน?" พี่เลิฟพูดนิดๆแล้วชี้ไปที่พี่โจ๊กเกอร์ ผมถึงกับก้มหน้าเขินๆทันที เกิดอาการไม่รู้จะไปยืนตรงไหน ผมเลยวิ่งไปอีกฝั่งแล้วหลบหลังพี่โจ๊กเกอร์แทน

"หึหึ" พี่โจ๊กเกอร์ปรายสายตามามองผมนิดๆก่อนจะหันไปคุยกับพี่เลิฟต่อ

"อันน่อวววววววว~" เสียงแซวจากพี่เลิฟทำให้ผมแย่งหมอนพี่โจ๊กเกอร์มาปิดหน้าตัวเองทันที บ้าจริง!

"พอๆ ไม่ต้องไปยุ่งกับมัน" พี่โจ๊กเกอร์พูดนิ่งๆ "แล้วมึงมาทำไม"

"กูก็มาเยี่ยมเพื่อนไงครับ ได้ข่าวว่าหนัก สายรหัสกูเขาเม้ากันให้แซ่ด"

"สายรหัสมึง? ทำไมมาเม้ากูได้" นั่นสิ พี่โจ๊กเกอร์เองก็ดังในคณะแถบบริหารอยู่หรอก แต่ใช่ว่าจะสั่นสะเทือนวงการสายแพทย์เท่าไหร่

"คือตอนมึงนอนจมกองเลือดน่ะ เขาลือกันว่าเป็นคนไข้ที่จมกองเลือดแล้วเซ็กซี่ที่สุดตั้งแต่เปิดโรงพยาบาลมา เรียกทั้งหมอ อินเทิร์น พยาบาล ยามหน้าโรงพยาบาล คนขับรถตู้ ไปดูกันหมด" พี่เลิฟอธิบายได้เข้าใจง่ายมากครับ ที่จริงผมก็เห็นความวุ่นวายตอนนั้นอยู่ แต่ไม่ได้สนใจ

"พูดบ้าอะไร กูไม่อิน" พี่โจ๊กเกอร์พูดหน้าตาย เอาเถอะครับ ผมก็เกือบอิน

"มึงนี่น้า..." 

ปัง! 

ขณะที่พวกผมทั้งสามกำลังคุยเรื่องสัพเพเหระกัน บุคคลที่4 ก็เปิดประตูอย่างแรงขึ้นขัดจังหวะโดยไม่ได้รับอนุญาต

"พี่เลิฟ!" ชายหนุ่มร่างสูงเต็มไปด้วยมัดกล้ามได้รูป พร้อมกับชุดนิสิตที่เยินๆเซอร์ๆเดินเข้าห้องอย่างไร้มารยาท และตรงมาที่พี่เลิฟทันทีโดยไม่ปรายตามองเจ้าของห้องอย่างพี่โจ๊กเกอร์ที่นั่งหัวโด่บนเตียงเลยด้วยซ้ำ

“อ๊ะ..ยู มาได้ไงเนี่ย?” พี่เลิฟหันไปพูดกับคนมาใหม่ด้วยสีหน้าซื่อๆเหมาะกับพี่เขาดี แต่คนมาใหม่นี่สิ หน้าตาดูร้อนรนเอามากๆ

“ผมได้ยินว่าพี่มาโรงพยาบาล พี่เป็นอะไรมากไหมครับ อยู่ห้องพิเศษเลยหรอครับ!” คนมาใหม่สำรวจทั่วร่างกายของพี่เลิฟอย่างถือวิสาสะโดยไม่อายพวกผมสักนิด อันที่จริงเขารู้หรือเปล่าว่ามีพวกผมสองคนอยู่ด้วยน่ะ

“ใจเย็นดิยู พี่มาเยี่ยมเพื่อน”

“เพื่อน...หรอครับ?”

“อื้อ นี่ไง” พี่เลิฟเบี่ยงตัวหลบเล็กน้อยแล้วชี้มาที่พี่โจ๊กเกอร์ ผมก็โผล่หน้าออกมานิดนึงแล้วยิ้มแห้งๆเป็นการทักทาย หน้าคนมาใหม่ออกจะเหวอไปเลยด้วยซ้ำ

แอบเห็นใจอยู่นะ...เขาคงรีบมาเพราะนึกว่าพี่เลิฟเขาโรงพยาบาลสินะ

“อ่ะ..เอ่อ..สะ สวัสดีครับ” เมื่อเขาสังเกตเห็นพวกผมในสายตาแล้ว ก็รีบทักทายอย่างมีมารยาททันที พี่โจ๊กเกอร์ก็มองเขานิ่งๆ ไม่ได้ยินดียินร้ายอะไรทั้งนั้น ส่วนผมก็สวัสดีคืน ยกไหว้งามๆ

“สวัสดีครับ~ ผมบิลครับ” ผมแนะนำตัวสั้นๆ

“ครับ ผมยู” คนตัวโตก้มหัวเป็นเชิงทักทาย ก่อนจะเดินไปหลบหลังพี่เลิฟ ทั้งๆที่ตัวโตกว่าแท้ๆ หลบไม่มิดเสียหน่อย = =

“รุ่นน้อง?” พี่โจ๊กเกอร์ถาม พี่เลิฟส่ายหน้าปฏิเสธ เรียกเสียงทักท้วงของยูได้ดี

“ครับ เป็นผัวครับ”

“ยู!!” พี่เลิฟหันไปดุเสียงเข้ม ซึ่งไม่เข้ากับหน้าตาเท่าไหร่ ยูดูหงอยไปเลยทันตาเห็น

“จริง?” พี่โจ๊กเกอร์ถาม สีหน้าเริ่มแสดงออกว่าสงสัยนิดๆแล้ว เอาจริงๆผมเนี่ยแหล่ะสงสัยที่สุด แต่ไม่กล้าจะถามอะไรสักอย่าง เรื่องเสือกชาวบ้านน่ะบอกเถอะครับ

ผมอยากเสือกหมดแหล่ะจริงๆ

“จริงครับ” ยูโพล่งตอบออกมาก่อน แต่ก็ต้องเอามือมาอุดปากโดยพลัน เมื่อเจอสายตาเหวี่ยงๆของพี่เลิฟกระแทกใส่หน้ามาเต็มๆ

“เปล่า ไม่ได้เป็นอะไรกันแม้แต่นิดเดียว” พี่เลิฟตอบหน้านิ่ง ไม่ได้มีแววล้อเล่นแต่อย่างไร 

“แต่ดูสนิทกันจังนะครับ” ผมเอ่ยสนับสนุนความสัมพันธ์ของทั้งคู่

“ยูเป็นรุ่นน้องคณะข้างๆน่ะ ไม่ได้เรียนแพทย์ด้วยกันหรอก” ผมกับพี่โจ๊กเกอร์พยักหน้าเข้าใจถึงความสัมพันธ์ของทั้งคู่อย่างดี เอาตรงๆยูก็คงจะจีบพี่เลิฟน่ะแหล่ะ แสดงออกชัดเจนเบอร์นี้แล้ว

“ยูเรียนทันตะค้าบบบ อยู่ปี1 ฝากตัวด้วยค้าบบ” ยูแนะนำตัวแบบกันเองอีกครั้ง

หลังจากนั้นห้องพิเศษก็เต็มไปด้วยเสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะอย่างสนุกสนาน ยูเป็นคนพูดมากใช้ได้ กลับกันที่พี่เลิฟดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นและพูดน้อยลง แต่เมื่อหน้าสวยๆนั่นยิ้มก็ยังทำให้ดอกไม้รอบตัวพี่เขาแย้มบานตามเสมอ 

ประมาณสองทุ่ม ทั้งคู่ก็ขอตัวกลับก่อน คณะของทั้งคู่คงเรียนหนักน่าดู ดูท่าว่ารุ่นน้องต่างคณะจะดูแลรุ่นพี่ต่างคณะดีเป็นพิเศษจริงๆนั่นแหล่ะ......หวานซะผมมึนเลย

“มองอยู่นั่นแหล่ะ” ยังไม่ทันที่จะฝันหวานจบ เสียซาตานก็ดังขัดวิมารของผมเสียก่อน

“ผมเปล่ามองนี่ครับ”

“มองจนจะกินไอ้หมอเข้าไปแล้ว” คนเจ็บขึ้นเสียงใส่ผมนิดหน่อย 

“แค่คิดว่าพี่หมอเขาน่ารักดีเฉยๆเองครับ” ผมตอบออกไปตามตรง ที่น่ารักน่ะหมายถึงนิสัยนะ ส่วนหน้าตาไม่ต้องพูดถึงอยู่แล้ว สวยหยดเยิ้มมาก ผมยังแอบหวั่นใจว่าพี่โจ๊กเกอร์จะหวั่นบ้างหรือเปล่า เห็นสนิทกันขนาดนั้น

“มองกูแบบนั้น นินทากูใช่ไหม” เบื่อคนรู้ทันจริงๆเลยวุ้ย แค่พูดถึงในใจเท่านั้นเอง 

“แค่คิดว่าพี่จะหวั่นไหวกับพี่เลิฟบ้างหรือเปล่า เท่านั้นเอง”

“หึ เด็กโง่เอ้ย” พี่โจ๊กเกอร์หัวเราะเยาะๆก่อนจะจับหัวผมโยกไปมาแล้วดึงมาซบอกตัวเอง ผมถูหัวตัวเองกับอกแกร่งแรงๆแล้วกวาดแขนโอบกอดล้อมรอบแผ่นหลังกว้าง จมูกก็พลางสูดดมกลิ่นอายหอมๆที่เป็นเอกลักษณ์ของร่างสูงตรงหน้าไปด้วย

อ่าส์....หอม หลง เคลิ้ม ระทวย อ่อนยวบยาบเลยหัวใจผม

“บิล” พี่โจ๊กเกอร์เรียกผมเสียงเข้ม ผมกำลังหลับตาพริ้ม รู้สึกได้ว่ามือไม้เริ่มอยู่ไม่สุข

“ครับ” ผมตอบรับไปอย่างั้น อันที่จริงสติสตางค์ไม่ได้อยู่กับตัวเลย

“มึงจะนั่งทับกูทั้งตัวแล้ว” ผมชะงักไปนิด จากนั้นสายตาจึงเลื่อนต่ำเพื่อดูการกระทำเบื้องล่างของตนเอง เชี่ย! ขาผมกำลังกอดรัดฟัดเหวี่ยงแถวๆเอวพี่โจ๊กเกอร์อยู่ ผมกำลังจะปีนป่ายขึ้นไปบนตัวพี่เขาอยู่แล้ว

น่าอายชิบหาย T///T

สมองผมกระทบกระเทือนมากเลยหรอ!

ทำไมผมถึงทำอะไรแบบนี้ แว๊กกก!

“ผะ..ผม คือผมมึน ผมเวียนหัว” เป็นข้อแก้ตัวที่เน่านัยที่สุด! พี่โจ๊กเกอร์ไม่เชื่ออยู่แล้ว แต่เจ้าตัวก็ไม่ได้พูดอะไร แถมยังจัดท่าให้ผมนอนลงดีๆอีก

แพ้อ่ะ...แพ้พี่โจ๊กเกอร์ในลุคนี้

“อะไร?” คนถูกจ้องเหมือนจะรู้ตัว พี่โจ๊กเกอร์หันมามองผมนิดๆอย่างสงสัย

“พี่อย่าไปทำแบบนี้กับใครได้ไหมครับ”

“?” คนถูกถามเหมือนจะไม่เข้าใจคำถาม 

“อย่าไปดูแลใครนอกจากผมได้ไหมครับ....” ผมพูดเสียงอ่อย ดวงตาหลุบต่ำมองไปที่ปลายเท้าอย่างเดียว คำตอบที่เรารอคอย ถ้ามันไม่ใช่ดังหวังนั้น ความรู้สึกดีๆทั้งหมดเสมือนจะพังครื้นลงมากองตรงหน้าง่ายๆเลย ผมเม้มปากเป็นเส้นตรง นิ้วเรียวกำเข้าหากันอย่างแนบแน่น

“หึ มึงรู้อะไรไหม ไอ้โง่”

“ว่าผมโง่อีกแล้วนะ!” ผมอดที่จะหันไปโวยวายร่างสูงข้างๆไม่ได้ เอะอะๆก็ว่าผมโง่ตลอดเลย

“กับจัส...กูยังไม่ดูแลเท่านี้เลย...นะครับ” ใบหน้าที่มักจะบึ้งตึงไม่ก็เรียบนิ่งอยู่เสมอ โปรยยิ้มอ่อนละมุนมาให้ผมไม่กี่วิ ก่อนที่จะปรับสีหน้าให้เรียบนิ่งเหมือนเดิม ถึงกระนั้น สีหน้าเมื่อสักครู่ก็ยังคงตราตรึงใจผมอยู่....และผมก็จะจดจำไว้ในความทรงจำส่วนลึกตลอดไป เพราะคาดว่าคงไม่ได้เห็นอีกตลอดชีวิต =_=

และคำว่า ‘ครับ’ ที่นานแสนนานจะหลุดออกจากปากพ่อคุณ 
 
(ต่อ)
นอนกลิ้งเล่นไปมาจนดึก ผมก็นึกถึงหน้าพี่บราวขึ้นมา...และเหตุการณ์ที่โกดังนั่น มันเป็นยังไงต่อ ผมมิอาจทราบได้เลย แต่คนตรงหน้าต้องรู้แน่ๆ 
 
"พี่โจ๊กเกอร์" ผมเรียกคนไข้บนเตียง ที่ท่าทางชิลๆพร้อมออกจากโรงพยาบาลได้ทุกเมื่อ 
 
"?" เจ้าตัวเงียบเหมือนเดิม 
 
"เรื่องพี่บราว.....คือ.." ที่ว่าจะถาม มันกลับสลายหายไปพร้อมกับน้ำลายผมแล้วครับ เมื่อเอ่ยชื่อพี่บราวออกมา ใบหน้าคมคายที่อยู่บนเตียง เงยหน้าขึ้นมองผมทันที ดวงตาสีเข็มจ้องมองที่ผมอย่างหงุดหงิด 
 
"ทำไม" พี่โจ๊กเกอร์ถามผมกลับนิ่งๆ คิ้วที่ขมวดเป็นปมแน่น แสดงถึงความไม่พอใจอย่างแรง ถ้าฝืนพูด..รังแต่จะทำให้บรรยากาศมันไม่ดี 
 
"เปล่าครับ" 
 
"บอกมา!" เหมือนว่าตรรกะยิ่งฝืนยิ่งไม่ดีมันจะไม่ได้ผลกับเรื่องนี้ คนเจ็บที่แข็งแรงดีทั้งกายและใจ เริ่มก้าวขาลงจากเตียง สายน้ำเกลือเจ้าปัญหาเริ่มกระตุกอยากจะหลุดออกจากมือคนเจ็บคนนี้เหลือเกิน 
 
"อย่าอารมณ์เสียสิครับ ผมก็แค่อยากรู้ว่าเขาอยู่ไหนตอนนี้ แล้วเรื่องวันนั้นใครเคลียร์อ่ะ คงไม่ใช่ปล่อยไปแบบนั้นแล้วมันจะเงียบสงบแบบนี้หรอกนะครับ" 
 
"อืม...กูให้จัสจัดการให้แล้ว" พี่โจ๊กเกอร์ตอบเสียงเรียบ มือหยาบคว้าไอแพดสีทองไปกดส่งเมลอะไรสักอย่าง ซึ่งตาผมก็มิอาจเสือกรู้ได้ 
 
"จัส?" 
 
"อืม" 
 
"จัสทำงานอะไรแบบนั้นด้วยหรอครับ ดูด้านมืดจังเลย" ผมพูดไปตามที่คิด 
 
"อำนาจฝ่ายญาติกู พอจะทำอะไรได้บ้าง" พี่โจ๊กเกอร์อธิบายสั้นๆ ไม่ได้ขยายความอะไร ผมเองก็ไม่ได้ถามต่อ เพราะแค่นี้ก็พอโล่งใจแล้ว 
 
"ครับ" จำว่าไป ใช้คำว่าอำนาจฝ่ายญาติ สินะ 
 
"คิดอะไร?" พี่โจ๊กเกอร์วางไอแพดลงข้างๆตัว จากนันมือว่างยกขึ้นกระดิกนิ้วเรียกผมให้เดินเข้าไปหา แต่ผมไม่ได้เดินเข้าไป
 
"พี่ก็เดินได้แล้วนี่ เดินมาหาผมบ้างสิครับ" ผมพูดติดจะงอนนิดๆ เหมือนจะไม่ได้ผล เพราะคนบนเตียงมีอาการฟึดฟัดเหมือนโดนขัดใจ แต่ทว่า ขาเรียวยาวก็ยอมก้าวลงจากเตียงช้าๆ มือหยาบคว้าเสาเหล็กที่แขวนน้ำเกลือโตงเตงอยู่ลากมากด้วย 
 
"เดี๋ยวนี้กล้า" พี่โจ๊กเกอร์ยิ้มเหยียดมาให้ผม เขาคงเริ่มอารมณ์บ่จอยแล้วสิ T-T 
 
"อยากสนิทกับพี่ไงครับ"
 
"เราสนิทกันแทบทุกคืน" พี่โจ๊กเกอร์อาศัยแขนแกร่งที่ยาว คว้าเอวผมมาแนบชิดกับอกแกร่งของตน ผมเงยหน้าสบตากับเจ้าของนัยตาสีเข้ม มุมปากที่เรียบตึงจนดูเหมือนหน้าบึ้ง แต่กลับเป็นเสน่ห์ดึงดูสายตาผู้คนยิ่งนัก 
 
และเมื่อแรงดึงดูดทางสายตา ทำให้ริมฝีปากสองเราค่อยๆเข้าใกล้กันมากขึ้น..
 
ก๊อกๆๆ
แกร๊ก
 
นางพยาบาลชุดขาวโผล่เข้ามาในห้อง พร้อมเอกสารนิดๆหน่อยๆ ก่อนจะแจ้งข่าวที่ไม่น่าเป็นไปได้
 
"เอ่อ คนไข้ห้แงนี้ถูกย้ายตัวไปโรงพยาบาลใหญ่ในเมืองนะคะ กรุณาเก็บสัมภาระวันนี้ด้วยค่ะ" 
 
ปัง! 
 
บอกแค่นั้น...แล้วเดินออกไป? 
 
"ย้ายรพ.?" พี่โจ๊กเกอร์ทวน แล้วหันมาหาผม ผมรีบส่ายหน้าปฏิเสธรัวๆ
 
"ผมไม่เกี่ยวนะ" 
 
"งั้น......" พี่โจ๊กเกอร์ทำหน้าครุ่นคิดอย่างหนัก สีหน้าที่บ่งบอกถึงความตัน มืด8 ด้าน กำลังแสดงออกผ่านเรียวคิ้วเข้มนั่น ที่ขมวดเป็นปม สักพักก็คลายออก และขมวดอีก ซ้ำๆ
 
แต่ทว่า ความคิดของเราสองคน เหมือนจะต้องหยุดชะงัก และได้รู้ความจริงในที่สุด..........
 
แกร๊ก
ประตูบานขาวได้เปิดออกอีกครั้ง แต่ร่างที่ปรากฏหาใช่นางพยาบาลคนเดิมไม่ แต่เป็นร่างสูงของผู้ชายในเสื้อยืดสีกรม และกางเกงยีน ทรงผมถูกเซ็ตเสียเนี๊ยบ หน้าตาคมคาย ด้วยดวงตาคมกริบ นัยตาสีน้ำตาลเข้ม จมูกโด่งแหลมพอประมาณ ริมฝีปากหนาที่บึ้งตึง ขัดกับใบหน้าหล่อๆนั่นเสียจริง
 
"ใคร?" พี่โจ๊กเดอร์ถามทันทีที่เขาผู้นั้นเดินพ้นประตูมา และผมก็ตอบให้ทันทีเช่นกัน
 
"พี่ชายผมเอง"
 
 
+
+
+
 
ตอนนี้กีอยู่ช่วงรับน้อง และเปิดเทอมซัมเมอร์แล้ว คือว๊าววววว คือเหนื่อยมาก เลิกดึก มีงานอีก จะอัพทีละนิดนะคะ เข้าใจด้วยน้าา 
 
และ!!!! ขอบคุณที่รอกันค่าาาาา เม้นรอได้น้าเมื่อเค้าหายไปนาน จะได้รู้ว่ามีคนรอ :) 
 
ตอนแรกจะไม่อัพวันนี้แล้ว แต่เข้ามามีเม้นรอ เค้าเลยอัพดีกว่า 55555 อัพได้แค่นิดเด่ยวเอง แต่ก็อยากอัพ 03:02 แว้ว พน. เรียนเช้า นอนก่อนน้าาาา 
 
 
รักทุกคนนนนน (ไรท์บ่นชีวิตยาวอีกละ) 
 
 
 
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

241 ความคิดเห็น

  1. #185 Sophita Sinpomart I'mso (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2559 / 10:31
    พี่ชายยยย
    #185
    0
  2. #182 ออนซ์ซัง (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2559 / 10:10
    พี่ชายย >0< เย้ๆ รอๆๆนะค้าา
    #182
    0
  3. #181 Greenpim (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2559 / 06:32
    พี่ชายยยยยย มาจากไหนนน
    #181
    0
  4. #180 super__p (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2559 / 12:55
    น้ำตาลหกแล้วหวานจริงๆ
    #180
    0
  5. #179 abcabcasd976 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2559 / 15:00
    พี่น่าร๊ากกกกกมากกกก
    #179
    0
  6. #178 abcabcasd976 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2559 / 15:00
    พี่น่าร๊ากกกกกมากกกก
    #178
    0
  7. #177 abcabcasd976 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2559 / 15:00
    พี่น่าร๊ากกกกกมากกกก
    #177
    0
  8. #176 abcabcasd976 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2559 / 15:00
    พี่น่าร๊ากกกกกมากกกก
    #176
    0
  9. #175 abcabcasd976 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2559 / 15:00
    พี่น่าร๊ากกกกกมากกกก
    #175
    0
  10. #174 abcabcasd976 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2559 / 15:00
    พี่น่าร๊ากกกกกมากกกก
    #174
    0
  11. #173 abcabcasd976 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2559 / 15:00
    พี่น่าร๊ากกกกกมากกกก
    #173
    0
  12. #172 abcabcasd976 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2559 / 15:00
    พี่น่าร๊ากกกกกมากกกก
    #172
    0
  13. #171 abcabcasd976 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2559 / 15:00
    พี่น่าร๊ากกกกกมากกกก
    #171
    0
  14. #170 abcabcasd976 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2559 / 15:00
    พี่น่าร๊ากกกกกมากกกก
    #170
    0
  15. #169 abcabcasd976 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2559 / 14:59
    พี่น่าร๊ากกกกกมากกกก
    #169
    0
  16. #168 Tangmoksw (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2559 / 12:16
    แหงะ พี่เขาเลิกโหดแล้ว. 55555
    #168
    0
  17. #167 FT_Fon (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2559 / 09:46
    เคลิ้มม!!
    #167
    0
  18. #166 ออนซ์ซัง (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2559 / 09:12
    คือดี~~
    #166
    0
  19. #165 Helena Kadian (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2559 / 06:49
    ละมุนละไม
    #165
    0
  20. #164 Sophita Sinpomart I'mso (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2559 / 06:18
    คนอ่านนร่หวีดหนักมากค่ะ
    #164
    0
  21. #163 chami (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2559 / 22:29
    โจ๊กเกอร์น่าร้าาากก
    #163
    0
  22. #162 ออนซ์ซัง (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2559 / 22:30
    ก้างเยอะจริมๆๆ
    #162
    0