เปิดPREORDER BAD ADDICT รักคนเลว เจ็บเอวต้องยอม [yaoi]

ตอนที่ 17 : BAD ADDICT 16 170% NC

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,155
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    9 มิ.ย. 59

ตอนที่ 16

 

               บิล บิล” เสียงเรียกจากใครบางคนพร้อมแรงเขย่าที่หัวไหล่ทำให้ผมสะดุ้งตื่นจากห้วงนิทรา แม้จะหลับก็จริง..แต่สมองมันไม่หลับด้วยเท่าไหร่ ผมลืมตาอย่างยากลำบาก เหมือนน้ำตาที่แห้งเหือดไปเป็นกาวเชื่อมให้ตาปิดสนิทยังไงไม่รู้

               ...ริท?” ผมมองเพื่อนรักตาปรือ ริทยิ้มตอบผมบางๆ สื่อได้ถึงการให้กำลังใจ ผมพยักหน้าให้มันหน่อยๆ...แต่ยิ้มตอบไม่ออกหรอกนะ

               เป็นไงบ้างมึง

               “กู..กู...พูดไม่ออกเลยว่ะ...กูงงมากว่ากูไปผ่านเรื่องห่าเหวอะไรมา...” ผมนึกคำพูดไม่ออก อยากจะคิดว่าเรื่องเมื่อหลายชั่วโมงที่แล้วเป็นความฝันด้วยซ้ำ

               แต่ทั้งรสสัมผัสที่ริมฝีปาก...เลือดที่เปื้อนติดตามตัวและเสื้อผ้า...ภาพที่พี่โจ๊กเกอร์เลือดโชกไปทั้งตัว...เสียงยิงปืนดังสนั่น...ทุกอย่างยังตืดอยู่ในดวงตา ฉายซ้อนในความทรงจำผมเมื่อหลับตาทุกวินาที

               ทุกอย่างมันเป็นเรื่องจริง...

               ร่างกายผมสั่นเทาอย่างบังคับไม่อยู่ มือสั่นของผมยกขึ้นกุมหัวตัวเองอย่างคนสติแตกที่ควบคุมตัวเองไม่อยู่ ดวงตาเล็กหลับตาปี๋ไม่อยากเห็นอะไรแม้แต่รองเท้า..ที่เปื้อนคราบเลือด

               ไอ้บิล ไหวไหมวะ” ไอ้ริทมันรีบวิ่งมานั่งข้างๆผมแล้วสำรวยตามตัวของผม ผมส่ายหน้ารัวๆให้มัน

               กูไม่เป็นไร...กูไม่...แต่พี่ พี่โจ๊กเกอร์ โดน...โดนทั้งตัว...โดน..กะ..กู

               “มึงใจเย็นเฮียเขาต้องไม่เป็นไรมึงมีสติไว้สิวะ!” ไอ้ริทเขย่าตัวผมแรงๆจนน้ำตาที่เริ่มคลอเบ้าผมไหลลงมาอีกแล้ว ทั้งตัวผมสั่นไปตามแรงเขย่ามัน ผมไม่ปัดป้องใดๆ...ไม่มีแรงแล้ว

               กู...เพราะกู...กูเอง..มึง มันเพราะกู!” ผมเริ่มสติแตกอีกรอบ

               ใช่..มันเพราะผม เพราะผมโง่ตามเกมไม่ทัน เพราะผมตัดสินใจอะไรไปทั้งๆที่ไม่ชำนาญเหตุการณ์แบบนี้

               เพราะผมคิดอะไรไปคนเดียว...

               หรือเพราะจัส....

               ใช่...จัสมิน....

               เห้ย...เป็นอะไรวะ” ไอ้ริทถามผมอย่างประหลาดใจเมื่อจู่ๆผมก็นิ่งสนิททั้งๆที่เมื่อวินาทีที่แล้วยังโวยวายเหมือนคนขาดสติอยู่

               หึหึ...ใช่...” ผมเริ่มยิ้มแล้วหัวเราะออกมา ดวงตาว่างเปล่ามองตรงไปอย่างไร้จุดหมาย ลำคอหัวเราะไปเรื่อยๆ

               หึๆๆ เพราะมัน...เพราะจัสมิน....

               “ไอ้บิล!! มึงใจเย็นๆไว้ ไม่ใช่เพราะใครทั้งนั้น!! ไอ้บิล!!!” ไอ้ริทเรียกผมดังลั่นจนก้องไปทั่วทางเดิน มันเชย่าตัวผมแรงๆไม่พอยังเขย่าหน้าผมด้วย

               หึ...เพราะไอ้เด็กนั่น...กูเลยต้องทำ...พี่โจ๊กเกอร์เลย...ต้อง..ฮึก..ฮึกกกก ต้องโดน ฮืออออ!!” ผมพูดไปน้ำตายิ่งเอ่อล้นเป็นสายมากขึ้น ผมร้องไห้ทั้งๆที่ยังมองไปยังทางข้างหน้าอยู่ หน้าไอ้ริทฉายเต็มจอ แต่ทว่าหูผมกับดับอื้อไปหมด มันพูดอะไรไม่ได้ยินเลย...เห็นแค่ปากขยับและสีหน้าที่เป็นห่วงผมเอามากๆ

               มึง!! ไอ้บิล!!!”

               “ฮืออออ!! พี่โจ๊กเกอร์!! ผมขอโทษ ฮึกกก..ผะ..ผมขอโทษฮือออ พระเจ้า..ช่วยด้วย ฮึก..ช่วยเขาด้วย..ฮือออ

               ไอ้บิล...กูขอโทษที่ช่วยอะไรไม่ได้” ไอ้ริทพูดเสียงอ่อนลง มันยืนขึ้นตรงหน้าผมแล้วกดหัวผมลงกดท้องแบนราบของมัน มือบางลูบหัวผมอย่างปลอบโยน

               ฮึก...กะ..กู..ฮือออออออออ!!” ผมทนไม่ไหวอีกต่อไป ผมปล่อยโฮเสียงดังออกมาทันที น้ำตาพรั่งพรูไหลออกมามากกว่าเดิม ผมซบหน้าทูไปมากับเสื้อของไอ้ริท แขนเรียวโอบล้อมรอบเอวบางของมัน

               ใครจะผิดก็ช่าง..

               ผมผิดก็ได้...จัสผิดก็ได้...ไอ้พี่บราวผิดก็ได้...

               แค่พี่โจ๊กเกอร์ปลอดภัย...

               จะไม่มีคนผิดก็ได้..

               แค่เขาปลอดภัยก็พอ

 

               เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ ที่ผมนั่งรออย่างหมดอะไรตายอยากหน้าห้องผ่าตัดโดยที่มีไอ้ริทคอยชวนคุยเวลาผมสติแตกเป็นพักๆ...

               โอเคไหมมึง” ไอ้ริทลูบหัวผมแล้วยิ้มอ่อนๆให้ ผมพยักหน้าตอบมัน

               อืม...มึงมาได้ไงน่ะ

               “…มึงถามกูรอบที่3แล้วนะ...พี่โจ๊กเกอร์โทรมาหากูว่ามึงถูกจับตัว พอกูโทรกลับอีกทีก็เป็นเด็กชื่อจัสรับ บอกว่าเฮียโดนยิง มาที่รพ.นี้ มึงก็อยู่ด้วย” ผมฟังเหมือนไม่ได้จับใจความ มันผ่านไปแล้วก็ผ่านไป...

               รอบที่3แล้วงั้นหรอ...ก็คุ้นๆเหมือนกัน..

               อืม งั้นหรอ ฮ่ะๆ...โดน...ยิง...

               “ไม่ๆ อีกแปปเดียวเขาต้องออกมาอย่างปลอดภัยเขาไม่เป็นไร เฮียไม่เป็นไรหรอก” ไอ้ริทดึงผมมากอดปลอบอีกแล้ว ผมก็กอดมันตอบอีก..ครั้งแล้วครั้งเล่า

               จะผ่านไปกี่ชั่วโมง กี่นาที...แต่สำหรับคนรอความเป็นความตายของคนรัก...มันช่างเหมือนผ่านไปหลายวันเหลือเกิน รออย่างมีความหวัง...รออย่างหวาดกลัว

               แกร๊ก

               เสียงเปิดประตูห้องฉุกเฉินทำให้ผมและริทเงยหน้ามองอย่างตกตะลึง เมื่อคณหมอเดินออกมา ผมอยากจะลุกวิ่งไปถามคนแรก แต่ทว่าขากลับไม่มีแรง ไอ้ริทจึงลุกไปหาหมอให้แทน

               ญาติคนไข้หรือเปล่าครับ

               “เป็นแฟนเขาน่ะครับ เป็นยังไงบ้างครับหมอ” ไอ้ริทเป็นคนถาม

               เราผ่าตัดเอากระสุนออกมาได้ครับ โดนจุดสำคัญไปเล็กน้อย แต่มารพ.ได้ทันเวลาครับ คนไข้ปลอดภัยแล้วครับ

               “ขอบคุณครับ!”

               “ถ้างั้นหมอขอตัวครับ

               ไอ้ริทโค้งให้คุณหมองามๆก่อนจะวิ่งกลับมาหาผม ผมได้ยินแล้ว...

               ปลอดภัยแล้ว...พี่โจ๊กเกอร์ปลอดภัยล่ะ!

               “ไอ้บิลเฮียปลอดภัย!!! มึงได้ยินไหม!” ไอ้ริทดีใจมาก เช่นเดียวกับผมที่ดีใจจนหายใจแทบไม่ออก หัวเริ่มเคว้งจนปวดร้าวที่กลางศีรษะ จะว่าไปก่อนหน้านี้เราก็หัวโขกเสามานี่นา...

               อืม...

               พรึ่บ!

               “เชี่ยบิล!!” ไอ้ริทจะตกใจอะไรนักหนานะ...มึงตกใจบ่อยไปแล้วนะ...

               อ้าว...ภาพตรงหน้าทำไมดำมืด..ไปหมด...

 

               RIT PART

               ไอ้บิลท่าทางย่ำแย่มากๆ..จนกระทั่งรู้ว่าเฮียปลอดภัย มันก็ไม่มีสีหน้าดีใจเลย แต่แววตานั่นกลับสดใสเป็นประกายเอามากๆ ผมว่ามันคงไม่มีแรงที่จะทำแม้กระทั่ง ยิ้ม’ นั่นแหล่ะ

               มันร้องไห้เป็นพักๆก็จริง แต่ตลอดทุกวินาที สายตามันจะเหม่อลอยไปข้างหน้า สายตาว่างเปล่าไร้การมีชีวิต ปากก็พึมพำซ้ำๆไปซ้ำมา บ้างก็โทษตัวเอง บางทีก็หัวเราะออกมาแล้วโทษทุกคน น้ำตาไหลออกมาไม่ขาดสาย...

               ผมอดจะสงสารมันไม่ได้จริงๆ มันรักเฮียมาก ผมก็รู้และเข้าใจ...ทำเอาผมรู้สึกผิดที่เคยขัดขวางมัน..และที่เคยมองเฮียไม่ดี

พรึ่บ!

เชี่ยบิล!!!” ผมเอื้อมมือไปคว้าร่างบางที่กำลังร่วงหล่นจากเก้าอี้ลงพื้นทันที แขนเรียวไหลไปตามแรงโน้มถ่วงโลก ดวงตาปิดสนิท คราบน้ำตาเปรอะเปื้อนไปทั้งใบหน้าที่ซีดเซียว...

ไม่สลบสิกูถึงแปลกใจ” ผมพูดยิ้มๆ จากนั้นจึงแบกร่างไอ้บิลไปนอนราบที่โซฟา รอสักพักเตียงคนไข้ก็ออกมา เฮียสามารถเข้าห้องพิเศษได้เลย ห้องพิเศษ...พิเศษจริงๆ

เพดานยังเปิดม่านดูดาวได้...ผมนิ่งอึ้งไปนิดก่อนจะอุ้มบิลไปที่โซฟาตัวใหญ่นอนได้เกือบ2คนเลยทีเดียว

และค่ำคืนนี้...ผมคงต้องนอนเฝ้าสองผัวเมียนี่แล้วสินะ

ทำให้คนอื่นเป็นห่วงกันไปได้...ทั้งคู่เลย

END RIT

 

นั่นสิเฮีย ฮ่าๆๆ

เออ มึงนี่ก็ตลกใช้ได้

ผมแปลกใจเฮียมากกว่าที่เฮียดูหนังแบบนี้

กูคนมีสาระ

เสียงบทสนทนาร่าเริงนี่มันอะไรกัน....ความเย็นที่ผิวหนังนี่มันอะไรกัน....

กึก..กึก..

อ้าวไอ้บิลตื่นแล้วเฮีย!” ผมค่อยๆลืมตามองเพดาน...ที่ไหนเนี่ย...ไอ้ริท?... ผมมองมันงงๆ ก่อนจะยันตัวเองขึ้นมานั่ง..บนโซฟาสีขาวตัวใหญ่

...” ผมออกอาการงงอย่างหนัก และเมื่อมองไปทางซ้าย..เตียงคนไข้...ก็พบกับเจ้าของร่างสูงที่บนหัวพันผ้าพันแผล ขาก็เช่นกัน เขากำลังอยู่ในชุดของคนไข้ แต่ทำไมกันถึงชวนให้น่ามองขนาดนี้

ตื่นหลังกูได้ไงวะ” พี่โจ๊กเกอร์เอ่ยทักก่อน เพราะผมมัวแต่จ้องเขา...และน้ำตาก็พาลไหลลงมาอีกแล้ว..

เชี่ย พี่เขาปลอดภัยแล้ว เลิกร้องไห้สิวะ” ไอ้ริทพูดตำหนิอย่างไม่จริงจังนัก ออกจะติดแซวเล่นเสียมากกว่า...ผมยิ้ม...ยิ้มเหมือนคนบ้าทั้งๆที่น้ำตาไหล

หึ...เด็กโง่” พี่โจ๊กเกอร์พูดยิ้มๆก่อนที่มือแกร่งนั่น...จะยื่นมาข้างหน้า...พี่โจ๊กเกอร์พยักหน้านิดๆเหมือนบอกให้ผมเดินไปหาตน

ผมยิ้มกว้างทันที ขาเรียวก้าวลงจากโซฟาเตรียมจะพุ่งไปหาร่างสูงทันที

ตุ๊บ!!

เวร โง่เลยแฟนกู” พี่โจ๊กเกอร์ด่าผมเบาๆอยู่บนเตียง พร้อมกับเสียงขำก๊ากของไอ้ริท

ฮ่าๆๆๆๆ เชี่ยโง่เพื่อนกูโง่มาก!”

ผมแค่แข้งขาอ่อนแรง เลยทรุดฮวบหน้าคว่ำแค่นั้นเอง...ผมค่อยๆยันตัวขึ้น ไม่ยืนก็ได้ ผมคุกเข่าไปหาพี่โจ๊กเกอร์แม่ง

ความพยายามเพื่อไปหาผัวสูงมาก

ขอบคุณ” ผมหันไปบอกไอ้ริทโดยไม่สนใจสายตาล้อๆของมันสักนิด แม่งก็ไม่คิดจะช่วยกูสักนิดไง!

ผมคลานมาถึงเตียง ใช้มือยึดเตียงไว้แล้วออกแรงยืนเกาะเตียงไว้ ปรากฏว่ายืนไม่ไหวครับ..และล้มทับคนเจ็บนั่นเอง

แอะ” หน้าผมจุ่มลงที่อกแกร่งของพี่โจ๊กเกอร์เต็มๆ

หึ..คิดถึงกูล่ะสิ” คนเจ็บถามด้วยเสียงทุ้มต่ำ สีหน้าล้อเลียนผมสุดๆ มือแกร่งจับเข้าที่ก้นผม ออกแรงประคองให้ผมขึ้นนั่งทับบนตัวตัวเองดีๆ

ไม่เจ็บหรอ...

อืม...อยากเห็นหน้าชัดๆ” ผมเม้มปากแน่น ถ้าไม่ทำแบบนี้ได้ยิ้มจนแก้มปริไปถึงดาวอังคารแน่ๆ ก้มหน้ามา” คนเจ็บสั่ง ผมก็ก้มหน้าลงไปหาอย่างเขินๆอายๆ แต่ทว่าเรื่องราวกลับไม่ได้เป็นอย่างที่คิด

โอ๊ย!” มือหยาบจับที่ปลายคางผมก่อนจะบีบแน่น

ไหนกูขอดูไอ้โง่ตัวนึงหน่อยสิวะ ไอ้โง่ตัวไหนมันสร้างเรื่องวะ ห้ะ” ใบหน้าคมแสดงความหงุดหงิดทันที ผมลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ๆทันที

ก็...ก็ผม..คิดอะไรไม่ทันเลยนี่ก็พี่รักจัสมาก แล้วถ้าจัสเป็นอะร...อุ้บ” คำอธิบายโง่ๆของผมหายลงไปกระเพาะอาหารทันที เมื่อริมฝีปากที่ขยับไปมาถูกหยุดชะงักโดยริมฝีปากหนาที่ทาบลงมาแรงๆอย่างจาบจ้วง ริมฝีปากบางเปิดรับลิ้นร้อนให้เข้ามาเชิญชมโพรงปากตัวเองได้เต็มที่

จ๊วบ..จุ๊บ..

เสียงจูบดังเป็นจังหวะ ผมจูบพี่ตอบ พี่จูบผมตอบ...แค่สัมผัสนี้เท่านั้น แค่นี้...ก็สื่อถึงความห่วงใย ความรัก ความคิดถึง....

พี่โจ๊กเกอร์ถอนจูบออกช้าๆ ก่อนที่ดวงตาสีเข้มจะจ้องมองผมอย่างไม่ละสายตา ผมเม้มปากแน่นด้วยความเขินก่อนจะเป็นฝ่ายหลบสายตานั่นไป เมื่อไม่มีที่พักพิงหัว ผมจึงวางหัวลงบนอกแกร่ง กลายเป็นว่าผมมานอนทับบนร่างของคนเจ็บเสียแล้ว...

ถ้าแผลเปิดจะทำไงเนี่ย...

ครับๆ หนังสดเลย ตั้งกล้องแปป

เฮือก!

ผมสะดุ้งแล้วหันไปมองต้นเสียงทันที เชี่ย!! ลืมไปว่าไอ้ริทอยู่!

ไอ้หนู มึงควรไปตั้งนานแล้ว โง่เหมือนเพื่อนมึงเลยว่ะ” พี่โจ๊กเกอร์ด่าต่อให้ แต่แม่งแอบด่าผมด้วยนี่ =_=

คร้าบผมไม่อยู่เป็นก้างหรอกค้าบ! ไอ้บิล มึงหลับหรือตายกูก็ไม่รู้หรอกนะ แต่นี่5โมงเย็นของอีกวันแล้ว คืนนี้ก็นอนเฝ้าผัวนะ กูกลับหอ บายดีครับเฮียรัก” ไอ้ริทพูดอธิบายและบอกลาในประโยคเดียว แล้วพี่โจ๊กเกอร์เป็นเฮียรักมึงตั้งแต่เมื่อไหร่

ก้างไปละ มาต่อ” พี่โจ๊กเกอร์พูดเสียงเรียบ ต่อบ้าต่อบออะไรฟะ!

เดี๋ยวแผลเปิดหรอกครับ พี่เพิ่งจะเกือบตายมานะ!” ผมเอ็ดอย่างเสียไม่ได้

กูรู้ตัวเองดีว่ากูยังไม่ตายหรอก มึงตีโพยตีพายว่ากูจะตายไปเอง อยากให้กูตายมากหรือไงหะ

เปล่า....คนมัน..เป็นห่วงนี่...ห่วงมาก...มากๆ” ผมพูดเสียงอ่อยพลางโอบกอดร่างสูงแน่นขึ้น แน่นขึ้น...

แน่นกว่านี้กูก็เจ็บ” จบกัน โรแมนติกไม่ต้องหวังละ

อืม...จูบนะ...” ผมถามเสียงอ่อย ตาเล็กมองร่างสูงตรงหน้าอ้อนๆ สิ่งที่ได้รับตอบกลับมาคือใบหน้ายิ้มหล่อจากคนเจ็บตรงหน้า

มาสิ

ใบหน้าผมค่อยๆเคลื่อนใกล้ใบหน้าหล่อได้รูป ริมฝีปากหนายังน่าจูบเหมือนเดิม ผมค่อยๆประทับริมฝีปากลงบนริมฝีปากหนา บทจูบที่แสนเชื่องช้าแต่ทว่ากลับอ่อนโยน ละมุนไปถึงขั้วหัวใจผมเลยทีเดียว และแล้ว...มือแกร่งก็ไม่อยู่นิ่งอีกตามเคย มือปลาหมึกเริ่มเลื้อยไปที่กางเกงผม ก่อนจะ..

ปัง!!!

ไอ้โจ๊กเกอร์!!!! เผาที่ไหนวะ!!!!”

พรึ่บ!

ผมรีบผละริมฝีปากออกทันที แล้วมองผู้มาเยือนอย่างตื่นๆ ผู้มาเยือนก็ตกใจกับภาพที่เห็นเช่นกัน...แต่ออกแนวชินเสียมากกว่าละมั้ง...

พี่ปอ พี่ปาย...เอ่อ..สวัสดีครับ

ไอ้พวกเวร!” คนตรงหน้าหัวเสียอย่าเห็นได้ชัด ผมก็ยิ้นแหยส่งให้ทั้งคู่

 

ชิบหาย ทำลูกกันอยู่ พวกกูขออภัย


(ต่อ)


พี่ปอเป็นฝ่ายเอ่ยขอโทษอย่างกวนส้นตีนมากที่สุด พี่ปายที่เดินตามหลังมาก็มองผมกับพี่โจ๊กเกอร์หน้านิ่งๆ ในมือถือแพ็คนมตราหมีอยู่

เอ่อ..ไม่เป็..

ไสหัวไปเลย!” พี่โจ๊กเกอร์ชิงพูดตัดหน้าผมซะงั้น แต่เหมือนว่าคำไล่กราดนี่จะไม่มีผลต่อหน้าหนา10เมตรของที่ปอ...พี่ปายก็เช่นกัน ทั้งคู่เดินเข้ามานั่งที่โซฟาหน้าตาเฉย บนโต๊ะมีแอ๊ปเปิ้ลที่ปอกโดยใครก็ไม่ทราบวางอยู่อย่างสวยงาม และโดนคาบไปแดกโดยที่ปอและพี่ปาย

บิล” พี่โจ๊กเกอร์เรียกเสียงเข้ม ผมหันไปมองใบหน้าหล่อตรงหน้างงๆ

ครับ?”

“…ไปเอามีดมา

ห๊ะ/ห๊ะ/....” สายตาทั้ง3จับจ้องมาที่พี่โจ๊กเกอร์อย่างตื่นตระหนก และหนึ่งในนั้นก็คือผมด้วยคน!

บ้าจะเอามีดไปทำอะไรล่ะนั่น” ผมถาม พี่โจ๊กเกอร์ไม่ได้มองมาที่ผม แต่กลับจ้องไปที่พี่ปอและพี่ปายที่นั่งอยู่ตรงโซฟา และเหมือนทั้งคู่จะรับรู้รังสีอำมหิตได้ด้วยตนเอง

...กลับไหมปอ” พี่ปายถามพี่ปอนิ่งๆ อันที่จริงพี่แกลุกขึ้นยืนรอแล้วอ่ะ

ก็ว่างั้นอ่ะ กำลังจะชวนกลับพอดีเลยปาย” ทีงี้ล่ะเข้ากันดีจริงๆ

ไปแล้วไม่ต้องกลับมาอีก” พี่โจ๊กเกอร์ยังไม่วายส่งท้ายด้วยคำแช่ง =_= พี่ปอหันมาแลบลิ้นใส่พี่โจ๊กเกอร์แว่บๆ ก่อนที่ทั้งคู่จะออกไปจากห้อง ก่อนออกก็ไม่ลืมที่จะเตือนผม...

น้องบิลครับ วันนี้ก็บริการมันหน่อยแล้วกัน ข้างบนก็รู้สึกดีนะ

“=////=”

ไอ้พี่ปอ....

ทำตามคำแนะนำมันหน่อยไหม?” พี่โจ๊กเกอร์ถามหน้าตาย แต่ทว่าน้ำเสียงกลับเจือปนไปด้วยความดีใจ บ้าจริง!!

ไม่ครับ!”

กูเจ็บหนักขนาดนี้แล้วเนี่ยนะ?” คนร่างหมีทำท่าทางเศร้าสร้อย ซึ่งผมไม่เห็นใจหรอกนะ

ผมไม่หลงกลพี่หรอกนะครับ!”

หึ” พี่โจ๊กเกอร์กลับมาทำหน้านิ่งเหมือนเดิม ท่าตอนนี้ก็ล่อแหลมพอควรอยู่แล้ว อีกอย่าง ผมเป็นห่วงว่าแผลจะเปิดหรือเปล่า ผมก็ไม่ได้ตัวเบาขนาดนั้นเสียหน่อย มานั่งกึ่งทับแผลแบบนี้ ผมก็เกร็งก้นเมื่อนเหมือนกันนะ

ผมทำท่าจะลุกขึ้นจากตัวแต่ก็โดนแขนแกร่งฉุดรั้งแล้วดึงลงมาอีก

ไปไหนคุยกันให้รู้เรื่องก่อน” ผมเงยหน้าสบตากับพี่โจ๊กเกอร์ ดวงตานิ่งสงบ คิ้วเข้มขมวดเป็นปมอย่างสงสัยในสิ่งที่ผมทำ

คุย..เรื่องไหนอ่า” ผมแกล้งเฉไฉถ่วงเวลา แต่มือแกร่งกลับคว้าเอวผมแล้วกดลงให้ร่างกายเราแนบชิดติดกันมากขึ้น ทำให้ใบหน้าผมซุกลงกับอกแกร่งเต็มๆ

ไม่ต้องมาถ่วงเวลา” เมื่อโดนน้ำเสียงเข้มกดดัน ผมก็ต้องเป็นฝ่ายยอมสารภาพผิดทั้งหมด

เมื่อผมเล่าจบ พี่โจ๊กเกอร์ก็ไม่ได้ด่ากราดเหมือนทุกที มือแกร่งจับที่ก้นผมแล้วลูบอยู่เรื่องๆตั้งแต่ต้นเรื่องยันจบเรื่องก็ยังลูบอยู่ เหมือนกำลังใช้ความคิด ผมเงยหน้ามองใบหน้าหล่อจากมุมเงย ดวงตาสีเข้มกำลังมองตรงไปยัง...

ทีวี...

“….จบแล้วครับ....

....

พี่โจ๊กเกอร์

“…..”

พี่ครับ...ฟังผมบ้างหรือเปล่า!” ผมเขยิบตัวขึ้นไปตะโกนใส่หูพี่โจ๊กเกอร์ เจ้าตัวหันมาชักสีหน้าใส่ผมก่อนจะใช้มือหยาบดันหน้าผมออกห่างจากใบหูตนเอง

ตะโกนทำเหี้ยอะไรวะ” ยัง..ยังมีน่ามาเหวี่ยงใส่ผมอีก ผมมองคนตรงหน้าอย่างค้อนๆ แต่ฝ่ายนั้นก็มองกลับมาอย่างดุๆเสียงั้น

ก็พี่ไม่ฟังผมอ่ะ

กูฟังอยู่

ก็เมื่อกี้พี่ไม่ตอบผมนี่” ผมยังคงเถียงอยู่

กูไม่ตอบแปลว่ากูไม่ฟัง?” โอเค กูลืมไปว่าพี่มันอัจฉริยะพ่อคนอัจฉริยะพ่อคนเทพ เมพ ขิง! ข่าห่าเหว เอ่อ..พูดเล่น

ครับ...เรื่องทั้งหมดก็อย่างที่เล่ามา

หึ..จากที่ฟังๆมา กูสรุปได้อย่างเดียว...มึงมันโง่” พี่โจ๊กเกอร์พูดเสียงเรียบปนแดกดันนิดนึง ก่อนจะใช้มือกดเอวผมลงมาเช่นเดิม ผมก็นอนทับอยู่บนร่างพี่เขานั่นแหล่ะครับ

ครับๆ ผมมันโง่คิดอะไรไม่ทัน วางแผนอะไรก็ไม่เป็นสักอย่าง” ผมพูดติดจะงอนๆ

หึ..มึงไม่จำเป็นต้องเสี่ยงขนาดนั้นเพื่อจัสก็ได้ กูจัดการเองได้

“…ผมขอโทษที่ทำให้ลำบากกว่าเดิม แต่จัสอยู่ในอันตราย ถ้าไม่ได้ผมตอนนั้น ตอนนี้เขาอาจศูนย์เสียใหญ่หลวงก็ได้ พี่อาจจะช่วยเขาไม่ทัน!” ผมเถียง

แล้วมึงล่ะ...มึงทำแบบนั้น มึงก็อาจจะศูนย์เสียใหญ่หลวงก็ได้ ทำไมไม่คิดถึงตัวเองบ้าง!!”

ก็จัสเป็นน้องที่พี่รัก

มึงก็เป็นคนที่กูรัก....

“…..” ผมเงียบ..เถียงต่อไม่ออก

ตึก..ตึก...

บ้าเอ้ย...ให้หัวใจเวร เต้นเบาๆสิ มันเด้งแรงจนไปกระทบอกของพี่โจ๊กเกอร์แล้วมั้ง ป่านนี้คงแอบล้อผมในใจยกใหญ่เลยสิเนี่ย

ใจเด้งแรงจนโดนกูแล้ว” ผิดไป...ไม่ใช่ล้อในใจ นี่พูดออกมาไม่กลัวกูอายเลยใช่ไหม!

ก็...ก็..” ก็ไม่คิดว่าพี่จะพูดอะไรแบบนั้นนี่....

ผมมุดหน้าอย่างเดียวเลยครับ ไม่กล้าเงยหน้ามองพี่โจ๊กเกอร์เลย กลัวจะเขินจนเลือดกำเดาไหล

ก็อะไร” พี่โจ๊กเกอร์กระซิบข้างหูผม ทำเอาใจผมเต้นระรัวกว่าเดิมอีก...

ก็...โอย...พี่มาโหมดนี้ผมปรับตัวไม่ทันนะ” ผมเริ่มงอแง

หึ เด็กโง่เอ้ย” พี่โจ๊กเกอร์ดันหน้าผมขึ้น แล้วใข้นิ้วเรียวบีบจมูกผมเล่น ดึงซ้ายดึงขวา ทำเอาผมเจ็บสันจมูกเลย

โอ่ยยย..เอ็บบบบ” เมื่อผมโวยวายอู้อี้ พี่โจ๊กเกอร์ก็ยอมปล่อยแต่โดยดี สีหน้านิ่งๆจ้องมองผมอย่างอ่านไม่ออก

แต่...ผมว่าผมอ่านออก...

พี่ครับ...

“…”

อะไรแข็งๆดันหน้าขาผมอยู่อ่ะ

“…ของกูที่ชอบยัดใส่ตัวมึงไง” คนตอบก็ตอบหน้าตายเช่นเคย ไม่เคยจะอายเลยจริงๆ...

ทำไม่ได้นะครับ...แผลเปิดแน่!” ผมรีบห้ามดักไว้ก่อน พี่โจ๊กเกอร์ก็ไม่ได้มีท่าทีดื้อดึงอะไรเลย

อืม ไม่ทำ

ฟู่วววววววผมลอบถอนหายใจในใจเงียบๆ งั้นแปลว่าคืนนี้ผม...รอด!

ทะ..ทำอะไรพี่มือเนี่ยทำอะร้ายยย!” รอดไม่รอดกูไม่รู้ แต่มือพี่แกกำลังปลดกางเกงผม!

ถอดกางเกงไง ถามอะไรโง่ๆอีกวะ” คนตอบเริ่มเสียงเหวี่ยง เดี๋ยวกูสิต้องเหวี่ยง ไม่ใช่พี่!

ไหนว่าวันนี้จะไม่ทำ!”

ไม่ยัดใส่ตัวมึง แต่มึงต้องทำให้กู

ทำให้ก็ได้...แล้วผมต้องถอดกางเกงทำไมเล่า!”

มึงก็ช่วยตัวเองให้กูดูด้วย” ….. ช้อค..ค้าง...บ้ามันน่าอายกว่าอะไรทั้งปวงเลยไม่ใช่เรอะ!!

ผมอายอ่ะ!”

จะอายอะไร เห็นจนหมดทุกอย่าง สีหน้ามึงตอนเสร็จกูก็เห็นแล้ว

พอๆๆ ทำไมพูดได้ไม่อายเลยเนี่ย!” ผมเอามือยกขึ้นปิดหน้าตัวเองแน่น ไม่อยากจะเปิดหน้าออกไปชมโลกภายนอกแล้ว T__T

มึงมันอายอะไรไม่เข้าท่า รีบๆทำให้กูด้วย เพราะมึงทำหน้าแบบเมื่อกี้ใส่กูแท้ๆ กูเลยมีอารมณ์” พี่โจ๊กเกอร์อธิบายที่มาของอาการแข็ง ซึ่งผมคือต้นเหตุนั่นเองและผมก็ต้องทำหน้าที่ต่อไปคือ ทำให้เจ้ามังกรน้อยนี่ผ่อนคลายเสีย!

มือแกร่งเริ่มลงมือถอดกางเกงผมออก คราวนี้ผมไม่ได้หยุดรั้งไว้ ก็ยอมให้ถอดแต่โดยดี...ผมดึงผ้าห่มออกแล้วแทรกตัวเข้าไปในผ้าห่ม

ทำใต้ร่มผ้าดีกว่า...ปลอดภัย” ผมพูดอย่างนึกได้ ก็เผื่อพยาบาลเปิดประตูเข้ามากะทันหัน หรือใครอยากจะมาเยี่ยมไง ผมจะได้มุดหนีใต้ผ้าห่มได้ทัน...

ทำให้กูเสร็จก็พอ” สิ้นคำสั่งเรียบๆนั่น 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ไม่นานนักพยาบาลก็เปิดประตูเข้ามาหน้าตาตื่นตระหนกใช้ได้ เพราะห้องนี้เป็นห้องพิเศษด้วยมั้ง คงนึกว่าเกิดเหตุอะไร

เป็นอะไรหรือเปล่าคะ!” พยาบาลสาวถามอย่างร้อนรน ผมนอนมุดหน้ากับอกพี่โจ๊กเกอร์ ผ้าห่มก็คลุมมิดหัวอยู่หรอก

ผมพลาดกดผิดเฉยๆน่ะครับ ผมว่าจะหยิบแก้วน้ำเฉยๆ” ตอแหลเบอร์ร้อยเป็นแบบนี้นี่เอง

อ๋อ งั้นเดี๋ยวจี้หยิบให้นะคะ” พยาบาลสาวส่งยิ้มหวานมาให้และทำท่าจะเดินไปหยิบ

ไม่เป็นไรครับ อีกเดี๋ยวเมียผมก็เสร็จแล้วล่ะครับ เดี๋ยวคงมาทำให้” พี่โจ๊กเกอร์พูดแล้วยิ้มหล่อส่งท้ายให้พยาบาลสาว นางก็ยิ้มเขินตัวม้วนเลยทีเดียว

ได้ยินไหม เมียน่ะมีเมียแล้วโว๊ย!!

แต่เดี๋ยว...เสร็จหรอ...

อ่ะ เขาไปแล้ว เดี๋ยวกูช่วยแล้วกัน จะได้เสร็จ

+++++++++++++++

เมื่อเสร็จกิจปั้มลูก...เอ้ยเสร็จกิจกรรมเสียว..เอ้ยกิจกรรมร่วมรัก =_= ผมก็นอนหอบแฮ่กบนเตียง ปรากฏว่าแผลพี่โจ๊กเกอร์เปิดทั่วร่างเลย แต่เจ้าตัวกลับตอบหน้านิ่งๆอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว

ก็แค่เลือด

โอ้ยแผลใหญ่ขนาดนี้

มึงควรโทษตัวเอง!”

ผมผิดอะไรครับ!” คราวนี้ผมไม่ยอมแน่มามาให้หมด เหตุผลของพี่น่ะ!

มึงมาน่ารักใส่กู

“….”

จบไหม?”

“…..จบครับ

เออ ยอมก็ได้!

 

+

+

มาต่อแว้วววววววว ตี2.46 แล้ว... คือแอบหลับไปตอนตี1 ฮ่าๆๆ แต่อยากอัพให้ทุกคนได้ฟินกัน

ไปนอน(ตายคาเตียง)แล้วค่าา ขอให้ฟินกันถ้วนหน้า ไม่ฟินก็...เอ่อ..เปิดหนังเลยค่ะ 5555

<3 เลิฟๆรีดเดอร์

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

241 ความคิดเห็น

  1. #160 yel chang (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2559 / 06:39
    โจ็กเกอร์น่าร๊าาาาก
    #160
    0
  2. #159 ออนซ์ซัง (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2559 / 21:43
    หนีการบ้านมาอ่านนนน ฮือออ พีีโจ๊กน่าร้ากกกก
    #159
    0
  3. #158 Hinamori-momo (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2559 / 16:30
    อ๊าาาาาาาาย!!!
    #158
    0
  4. #157 bykkxxn (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2559 / 06:31
    แผลเปิดเลย
    #157
    0
  5. #156 ByNiRie (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2559 / 04:08
    ค้าง อยากมีลูก!
    #156
    0
  6. #155 abcabcasd976 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2559 / 19:54
    ก้างเยอะมาก555
    #155
    0
  7. #154 Sophita Sinpomart I'mso (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2559 / 06:04
    ก้างเยอะไปรู้มั้ยเรารอ nc 5555
    #154
    0
  8. #153 หมูหัน ฉึกๆ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2559 / 06:01
    เค้าทำลูกกันอยู่ 5555
    #153
    0
  9. #152 Hinamori-momo (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2559 / 23:53
    โอ้ยย เบื่อก้างงงง 55555
    #152
    0