Androphobia อย่ากลัวผมเลยนะที่รัก

ตอนที่ 8 : ไม่ได้หึง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,534
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    12 พ.ย. 58


7


ช่วงวันหยุดเสาร์อาทิตย์ที่ผ่านมา ฉันแทบจะเป็นลมตายคาคอมซะให้ได้ เมื่อทางกองประกวดส่งอีเมล์มาชี้แจงรายละเอียดเพิ่มเติม และขอสตอรี่บอร์ดจากฉันรัวๆจนฉันปวดขมับ จะติดต่อไอ้บ้าชินก็ติดต่อไม่ได้ เพราะมันไปเที่ยวกับแฟนอยู่ ไม่ว่างมาช่วยฉันทำงาน =_=; (ไหนมันบอกว่ามีอะไรให้ฉันบอกมันได้เลยไง) ส่วนคนรอบตัวฉันก็ไม่ได้มีใครเกี่ยวข้องกับสายงานด้านแอนิเมชั่นเลยสักนิด สุดท้ายฉันจึงต้องไปพึ่งคนอื่นด้วยการไปตั้งกระทู้ในเว็บบอร์ดแห่งหนึ่ง ซึ่งก็ดีนะ ฉันเจอรุ่นน้องสาขาด้านที่ฉันอยากทำมาตอบคำถามให้พอดี ฉันก็เลยขอไลน์น้องเขามาขอความคิดเห็นแทนไอ้ชินที่สนใจแฟนมากกว่างาน (นี่ฉันยังเคืองมันอยู่นะ =__=;;)

ไลน์!

ฉันยกมือถือขึ้นมาดูก่อนจะพบว่า ปังปอนด์ (เด็กที่ฉันพูดถึงเมื่อกี้แหละ) ส่งข้อความมาหา และนั่นทำให้ฉันต้องหันไปมองปฏิทินตั้งโต๊ะของตัวเอง ก่อนจะเลิกคิ้วออกมานิดหน่อย

Pungpond : พี่เงา ม.พี่จะจัดงานลอยกระทงวันพฤหัสนี้เหรอ

Shadow : เออ ใช่ ทำไมเหรอพังพอน

Pungpond : ปังปอนด์พี่ ปังปอนด์ ไม่ใช่พังพอน แต่เสียดายว่ะ ผมติดธุระ

ฉันอ่านข้อความของปังปอนด์ก่อนจะหัวเราะออกมา ช่วงสองสามวันมานี้ปังปอนด์บ่นให้ฉันฟังบ่อยมาก เขาบอกว่าเขาทะเลาะกับเพื่อน ฉันก็เลยให้คำแนะนำเขาไป นั่นทำให้ฉันกับปังปอนด์ค่อนข้างสนิทกันอยู่พอสมควร ฉันว่าเขาเหมือนน้องชายเลย และนั่นทำให้ฉันอดไม่ได้ที่จะเย้ากลับไปนิดหน่อย ก่อนจะดับหน้าจอโทรศัพท์โยนลงบนเตียง แล้วหันกลับไปวาดสตอรี่บอร์ดต่อ 

Shadow : ถ้าปอนด์กล้ามา พี่จะพาเที่ยวงานลอยกระทงเอง มาป่ะล่าาาาาาา

ไลน์!

แทบจะในทันทีที่อีกฝ่ายตอบกลับมา ทำให้ฉันต้องวางดินสอลงอีกครั้ง แล้วหันไปหยิบมือถือขึ้นมาอีกที แต่ครั้งนี้เมื่อเห็นชื่อคนส่ง ใจของฉันก็เริ่มเต้นรัวขึ้นมา นี่ฉันกลัวพี่ฟาร์จริงๆใช่มั้ย

แถมความกลัวฉันยังพัฒนาจากเจอหน้าแล้วใจเต้น เป็นแค่เห็นข้อความก็ใจเต้นแล้วเหรอ TT__TT

Faroh : เงาครับ เรื่องรายงาน มีอะไรให้พี่ช่วยอีกมั้ยครับ?

Shadow : ไม่มีค่ะพี่ฟาร์

ฉันกระตุกยิ้มออกมานิดหน่อย สงสัยพี่ฟาร์คงคิดว่าฉันยังไม่ได้ทำงานพรีเซนต์แล้วแน่เลย

ไลน์!

ยังไม่ทันที่ฉันจะวางโทรศัพท์แล้วหันไปเร่งทำงาน ข้อความในมือถือก็ดังขึ้นอีกครั้ง  เมื่อเห็นว่าเป็นปังปอนด์ฉันก็เปิดเข้าไปดู ก่อนรอยยิ้มจะหายวับไปจากปาก พร้อมความตื่นตระหนกที่เข้ามาแทนที่

Pungpond : งั้นก็เคลียร์ตารางไว้ได้เลยพี่เงา! อีกสองวันเจอกันพี่!

Shadow : เดี๋ยวๆ จะมาจริงดิ พังพอน ไหนว่าติดธุระไง =[]=;

Pungpond : ปังปอนด์เว้ยพี่! ผมยกเลิกไปหมดแล้ว พี่เตรียมตัวเจอผมได้เลย! นี่เบอร์ผม 094-xxx-xxxx พี่เอาเบอร์พี่มาให้ผมด้วย

หัวใจฉันที่ยังไม่ทันจะหายเต้นรัวจากการตอบคำถามของพี่ฟาร์กลับมาเต้นรัวอีกครั้ง สมองสำนึกได้ในอะไรบางอย่างที่ฉันลืมคิดมาตลอด ฉันลืมไปสนิทเลยว่าปังปอนด์เป็นผู้ชาย แถมยังเป็นผู้ชายที่ฉันไม่เคยเห็นหน้าด้วยนะ

ตายแล้ว นี่ฉันทำอะไรลงไป TT___TT

 

“นะ ใยแก้วช่วยฉันหน่อย” ฉันเขย่าแขนใยแก้วที่ทำสีหน้าลำบากใจอย่างคนกำลังหมดหวัง หลังจากที่วิ่งหาเพื่อนทั้งสามคนมาก่อนหน้าแล้ว ทุกคนดันติดธุระกันหมด ผ้าไหมกับลูกศรจะไปเดทกันสองต่อสอง (ฉันรู้หรอกว่าจริงๆพวกนั้นจะไปเหล่ผู้ชายกันสองคนซะมากกว่า) ส่วนขอนไม้ก็ไม่ว่างเพราะต้องไปช่วยงานสโมสรนิสิตของคณะแทนใยแก้วที่จะไปลอยกระทงกับคนที่มาเช่าบ้าน (เห็นว่าอีกฝ่ายขู่จะวางเพลิงบ้านใยแก้วด้วยนะ น่ากลัวชะมัด)

จะให้ยกเลิกนัดก็ไม่ได้ เพราะอย่างแรกฉันไม่อยากเป็นคนผิดคำพูด ถึงมันจะเป็นแค่การท้าทายเพราะไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะเอาจริงก็เถอะ อย่างที่สอง ฉันอยากทำอะไรชดเชยปอนด์ที่มาช่วยฉันบ้างน่ะ

 “แต่ฉันไปลอยกระทงคนละที่กับแกน่ะสิเงา เอ้อ..แกลองชวนพี่ฟาร์ไปสิ” คำบอกของใยแก้วทำเอาฉันกลืนน้ำลายลงคอดังเอื๊อก

“ไม่เอา”

“ถ้าอย่างงั้น แกก็ต้องไปเจอพังพอนนั่นคนเดียวแล้วล่ะ” ใยแก้วหันมามองฉันอย่างเห็นใจ แต่ก็ถูกของใยแก้ว ฉันมีเพื่อนน้อยนิด ที่สนิทๆก็มีแค่ในกลุ่ม ส่วนพี่ฟาร์ฉันไม่อยากไปกับเขา

เดี๋ยวหัวใจวาย T__T

“แกลองคิดดูนะ แกนัดเจอผู้ชายที่ไหนก็ไม่รู้นะ พวกฉันก็ไม่ว่างไปกับแกสักคน แต่ต่อให้ถ้าไปได้ แล้วมันเกิดเรื่องอะไรขึ้นมาพวกฉันจะช่วยอะไรแกได้ ไปชวนพี่ฟาร์น่ะดีแล้ว อย่างน้อยเขาก็เป็นผู้ชายแกจะได้ไม่ต้องกลัว”

นั่นแหละ นั่นเลย ที่ฉันกลัว!! ถ้าพี่ฟาร์ไม่ใช่ผู้ชาย ฉันจะวิ่งไปขอความช่วยเหลือจากคนใจดีอย่างเขาโดยไม่ลังเลเลย แต่พี่ฟาร์ไม่ใช่ผู้หญิงสักหน่อย และเพื่อนผู้หญิงคนอื่นที่ฉันมีฉันก็ไม่กล้าไปชวนหรอก จะให้เล่าเรื่องที่ฉันไปเสนอหน้าชวนใครก็ไม่รู้มาด้วยน่ะเหรอ ลืมมันไปได้เลย -O-!!

“แล้วฉันจะไปชวนพี่ฟาร์ยังไงล่ะแก” ฉันถามเสียงอ่อย เมื่อคิดทบทวนดีๆแล้วใยแก้วพูดถูกทุกอย่าง

“ก็เล่าให้พี่ฟาร์ฟังสิว่าเกิดอะไรขึ้น”

ฉันส่ายหน้ารัวๆให้กับความเห็นของเพื่อน ขืนพี่ฟาร์รู้ว่าฉันไปชวนคนที่ไม่รู้จักมาเที่ยวงานลอยกระทงนี่ฉันไม่ดูแย่ แล้วกลายเป็นผู้หญิงใจง่ายในสายตาพี่เขาเลยเหรอไง

“งั้นก็บอกไปสิว่าไปเป็นเพื่อนหน่อย เพราะจะมีรุ่นน้องมาหาด้วย แต่ไม่อยากไปกับรุ่นน้องสองคน” ใยแก้วเสนออีกครั้ง แต่ครั้งนี้ทำให้ฉันพยักหน้า ก่อนจะส่ายหน้าอีกครั้ง

ฉันไม่กล้าไปขอร้องพี่ฟาร์หรอก แค่เปิดไลน์เจอข้อความพี่ฟาร์ใจฉันก็เต้นแปลกๆแล้ว T_T

“อะไรของแกน่ะเงา โน่นก็ไม่ได้ นี่ก็ไม่เอา งั้นแกก็ไปคนเดียวเลยเถอะ”

“งั้นแก บอกพี่ฟาร์ให้ฉันหน่อยได้มั้ยอะ นะแก้ว ช่วยฉันหน่อย” ฉันเขย่าแขนมองหน้าแก้วอย่างคนจะร้องไห้

“แกบอกเอง เดี๋ยวฉันไปเป็นเพื่อน โอเคมั้ย”

“ก็ได้...” ฉันพยักหน้า

เป็นไงเป็นกัน อย่างที่ใยแก้วว่า จะให้ไปคนเดียวมันก็อันตรายเกินไป อย่างน้อยๆถ้ามีพี่ฟาร์ไปด้วยฉันก็อุ่นใจได้ ขอแค่พี่ฟาร์อยู่ด้วย ฉันก็จะปลอดภัย...

“งั้นไปกัน” ใยแก้วดึงฉันทำกำลังทำหน้าเป็นหมาหงอยด้วยความร่าเริง

“ไปไหน?”

“ก็ไปหาพี่ฟาร์ไง” สาบานได้ว่าสายตาของใยแก้วมีแววล้อเลียนฉันอยู่ด้วยนะ

“ตอนนี้เลยเหรอ” ฉันดึงแขนใยแก้วไว้อีกครั้งแล้วถามเสียงอ่อย ก่อนที่ใยแก้วจะมองนาฬิกาข้อมือสีขาวของตัวเองแล้วพยักหน้าให้ฉัน

เดี๋ยวสิ ฉันยังไม่ทันได้ทำใจเลยนะ

“ใช่สิตอนนี้ เพราะอีกครึ่งชั่วโมงพี่ฟาร์จะต้องเข้าเรียนแล้ว”

“ส่งข้อความไปบอกแทนไม่ได้เหรอ” ฉันรั้งใยแก้วไว้อีกครั้ง แล้วรีบเสนอ หัวใจฉันเริ่มเต้นรัวขึ้นมาอีก เมื่อฉันดันเผลอไปคิดถึงใบหน้าอบอุ่นของพี่ฟาร์ ช่วงนี้อาการกลัวของฉันมันชักจะแปลกๆไปจริงๆนะ ฉันรู้สึกได้

เหมือนจะกลัว แต่ก็เหมือนไม่กลัว จนฉันเริ่มสับสนกับความรู้สึกตัวเองแล้วเนี่ย ถ้าพี่ฟาร์ไม่ใช่ผู้ชายฉันคงคิดว่าตัวเองชอบเขาไปแล้ว แต่นี่เขาเป็นผู้ชายไง ฉันกลัวผู้ชายแล้วฉันจะชอบเขาไปได้ยังไง ฉันต้องกลัวเขาเหมือนกับคนอื่นๆสิ

“ไม่อยากเจอพี่ฟาร์เหรอ” ใยแก้วหันกลับมาถามอย่างสงสัยจนฉันชะงัก ทั้งๆที่เกือบจะหลุดปฏิเสธไปว่าไม่อยากเจอ แต่ทำไมลึกๆในใจมันร้องค้านนะ หรือฉันกลัวการต้องไปเจอกับปอนด์ขนาดนั้นเลยเหรอ ถึงได้อยากเจอหน้าพี่ฟาร์เพื่อชวนเขาไปกับฉันให้ได้เนี่ย?

“ไม่รู้อะแก แต่ไปก็ไป”


ไม่นานนักฉันกับใยแก้วก็มายืนอยู่หน้าคณะเศรษฐศาสตร์ ท่ามกลางสายตาสงสัยของใครหลายคนที่จ้องมองมา ฉันยืนจับมือใยแก้ว พยายามทำตัวนิ่งๆแม้ในใจจะเต้นรัวจนฉันรู้สึกเหมือนอกจะระเบิดออกมา ความรู้สึกบ้าๆนี่คืออะไรทั้งๆที่ฉันกลัวขนาดนี้ แต่ทำไมยังอยากเจอ TT-TT

“พี่ฟาร์อยู่ไหนคะ ตอนนี้แก้วรอพี่อยู่ที่หน้าคณะพี่น่ะค่ะ” เสียงคุยโทรศัพท์ของใยแก้ว ทำให้ฉันหันไปมองเพื่อนตัวเองอย่างสงสัย

“แกมีเบอร์พี่ฟาร์ด้วยเหรอ”

“ไม่ต้องหึงเลยเงา สุภาพบุรุษขนาดนั้นไม่ใส่สเป็คฉัน” ใยแก้วหันมาทำท่าพระปางห้ามญาติใส่ฉันทันที จนฉันรู้สึกหน้าร้อนวูบขึ้นมา

“ไม่ได้หึง แค่สงสัยว่าไปสนิทกันตอนไหนต่างหาก -*-“

“เอ๊ะ ก็บอกแล้วไงว่าอย่าหึง”

“ไม่ได้หึง!!” ฉันเถียงกลับ เพื่อนฉันนี่ท่าจะบ้าแล้ว ฉันจะไปหึงพี่ฟาร์ทำไม ในเมื่อฉันไม่ได้ชอบเขาสักหน่อย ฉันแค่กลัว ถึงพี่ฟาร์จะดูไม่น่ากลัวเลยก็เถอะ แต่ฉันก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าฉันจะกลัวทำไม

“มีอะไรกันรึเปล่าครับ” เสียงนุ่มๆของพี่ฟาร์ที่ดังอยู่ไม่ห่าง ทำเอาฉันก้าวไปหลบหลังใยแก้วโดยอัตโนมัติ หัวใจยังคงเต้นแรงและไม่มีทีท่าจะสงบเลยสักนิด

“เงามีเรื่องจะมาคุยกับพี่ฟาร์น่ะค่ะ” ใยแก้วดึงฉันออกมายืนหน้าพี่ฟาร์อย่างเก้งๆกังๆ มือไม้ดูเกะกะไปหมดจนฉันต้องจับแขนใยแก้วไว้เป็นหลักยึด

“ว่าไงครับเงา”

“เอ่อ...ลอยกระทงนี้พี่ฟาร์ว่างมั้ยคะ?”

“ไปครับ” คำตอบของพี่ฟาร์ ทำให้ฉันเงยหน้ามองเขาอย่างรวดเร็ว แต่เมื่อเห็นสายตาวิบวับ ฉันก็ต้องเสไปมองทางอื่นอีกครั้ง เมื่อกี้ฉันถามอะไรพี่ฟาร์ไปนะ ไม่ได้ถามว่าว่างมั้ยหรอกเหรอ ฉันลนจนพูดผิดพูดถูกเลยหรือไง  

น่าอายชะมัดเลย!

“เอ่อ พี่หมายถึง ว่างครับ”

“เงาว่าจะ...จะ”

“จะชวนพี่ฟาร์ไปเดินงานเป็นเพื่อนก็บอกไปสิแก” ใยแก้วโพล่งขึ้นมา  แล้วหัวเราะในคอเบาๆ จนฉันต้องหันไปถลึงตาใส่เพื่อนตัวเอง แล้วรีบหันกลับไปมองหน้าพี่ฟาร์ แต่เมื่อเห็นรอยยิ้มนั่น ฉันก็เหมือนคนสติหลุด ที่ไม่รู้ว่าตัวเองจะต้องทำอะไรต่อ คำพูดเหมือนหล่นหายออกจากสมองไปหมด จนฉันต้องรีบตั้งสติแล้วพูดออกไปอย่างรวดเร็ว

“ไม่...เอ่อ ใช่ค่ะ คืองานลอยกระทงรุ่นน้องจะมาหาเงา แล้วเงาไม่อยากไปกับเขาสองคน ถ้าพี่ฟาร์ว่างไปเป็นเพื่อนเงาหน่อยได้มั้ยคะ”

“ได้สิครับ”

ฉันยิ้มออกมาเมื่อได้ยินคำตอบของอีกฝ่าย แค่นี้ฉันก็ไม่ต้องไปไหนมาไหนกับปอนด์สองคนแล้ว แต่ยังไม่ทันที่ฉันจะได้หายใจสะดวก ฉันก็ต้องชะงักกึก พร้อมกับความร้อนที่พุ่งขึ้นมาบนหน้า และหัวใจที่เต้นรัวยิ่งกว่าเดิม จนต้องก้มหน้าลง

“ถ้าเป็นเงา พี่ก็ว่างให้ได้ตลอดนั่นแหละครับ”

“เงา พี่ฟาร์ไปแล้ว” ใยแก้วสะกิดฉันที่ยืนนิ่ง และนั่นทำให้ฉันต้องต้องยกมือขึ้นแตะหน้าอกตัวเอง นี่มันไม่ปกติ มันไม่ใช่ปกติที่ฉันรู้สึกเวลาเข้าใกล้ผู้ชาย หัวใจเต้นแรงระดับนี้มันไม่ปกติแล้ว

“เฮ้ย เงา แกเป็นอะไรเนี่ย ไปได้แล้ว”

“แก้ว ฉันเป็นอะไรก็ไม่รู้” ฉันขืนตัวแล้วดึงใยแก้วไว้ รู้สึกหายใจติดขัดแบบแปลกๆ

“เป็นอะไรล่ะ”

“หัวใจฉัน...”

“อะไรของแกเงา แกเป็นอะไร” ฉันมองสีหน้าที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วงของใยแก้ว ก่อนจะละล่ำละลักพูดออกมาจนใยแก้วชะงักค้าง

“หัวใจฉันมันเต้นแรงจนจะระเบิดแล้วแก้ว T__T



+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

เดี๋ยวพี่ฟาร์จะตามมานะคะ 5555+  (เขียนไปเขียนมาแล้วอื้มมมมม ทำไมพี่ฟาร์ชอบหายฟะ 5555 สัญญาว่าตอนหน้าจะลากคอไอ้คุณพี่ฟาร์ออกมาให้จงได้ อุวะฮ่าฮ่า)

ไรท์โคตรงอนเลยค่ะ 555ทำไมมีแต่นักอ่านเงาาาาาา T___T 

แต่ก็ขอบคุณสำหรับคนที่มาให้กำลังใจกันนะคะ อิอิ


ปล.เรื่องนี้ไรท์จะพยายามสอดแทรกลักษณะของพวก Androphobia ไปด้วยนะคะ (ถามว่ามีใครอยากรู้มั้ย 5555)




นี่อยากเล่า เอาสาระมาฝากค่ะ 55555 (จริงๆมันจะมีแทรกๆอยู่ในเรื่องด้วยนะคะ 5555)

ขอชี้แจงเรื่องโรค Androphobia หน่อยดีกว่า ต่อไปนี้ถ้าเห็นช่วงเม้าท์แตกเป็นสีเขียวนี่แปลว่าไรท์กำลังชี้แจงนะเรื่องโรคนี้ โอเคนะ 555 (ไม่ถงไม่ถามผู้อ่านด้วยว่าจะอ่านมั้ย 5555 งั้นสำหรับคนที่อยากอ่านอ่านได้เลยค่ะ ใครไม่อยากอ่านก็ข้ามเนาะ -..-)

Androphobia ส่วนมากมักเป็นอาการของพวกไม่คุ้นชินกับผู้ชาย โดยคนพวกนี้จะกลัวโดยไม่รู้ว่าจะกลัวทำไม และพยายามหลบเลี่ยงผู้ชายในทุกๆวิถีทาง ทั้งๆที่เธอก็ยังคงชอบผู้ชาย (มิได้ชอบกันเองแต่อย่างใดนะคะ 555) ซึ่งในบางคนที่เป็นอาจจะไม่ร้ายแรงมาก และสามารถหายได้เองภายในเวลาไม่นาน เมื่ออยู่ใกล้ผู้ชายบ่อยๆ ยกตัวอย่างเช่น เมื่ออยู่หญิงล้วนมานานๆ ในเวลาแรกๆที่เข้ามหาลัย อาจจะมีอาการกลัวบ้างอะไรบ้าง แต่เดี๋ยวก็จะหายไปเพราะคุ้นชิน

แต่กับบางคนจะพยายามหนีผู้ชาย ต่อต้าน หลบเลี่ยง ตลอดเวลา ทำให้อาการที่เป็นยังคงเป็นต่อไปเรื่อยๆ โดยไม่คิดจะบอกใคร เพราะกลัวว่าตนเองจะแปลกแยก ซึ่งอาการก็เป็นได้ในหลายๆแบบอย่างที่เราจะเห็นได้ว่าเงาจะมีอาการเกร็ง กลัว ตื่นตระหนก โดยที่คนรอบๆตัวไม่รู้เลยถ้าหากไม่แสดงอาการออกมามากๆ

 ซึ่งอาจเกิดได้ในหลายๆสาเหตุ

1. ถูกเลี้ยงดูมาดีเกินไป ถูกปลูกฝังว่าห้ามเข้าใกล้ผู้ชาย ห้ามแตะต้องสัมผัส พูดคุยหรืออะไรทำนองนั้น

2. ถูกผู้ชายล่วงเกิน หรือเห็นว่าผู้ชายทำอะไรไม่ดีมาจนเกิดความกลัวฝังลึกในสมอง จนเกิดการต่อต้านเพราะรู้สึกว่าผู้ชายนั้นอันตราย

3. อยู่กับผู้หญิงมานานเกินไป  จนเกิดความเขินอาย หรือไม่เคยชินที่อยู่ใกล้ผู้ชาย


สำหรับตอนนี้พอแค่นี้ก่อนดีกว่า เดี๋ยวถ้ามีแทรกเข้ามาอีกจะเอามาให้อ่านเพิ่มเติมในตอนอื่นๆนะคะ ^^



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

501 ความคิดเห็น

  1. #413 mammon7n (@mammom-n) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 มกราคม 2559 / 20:26
    โอ้วววว สนุกโฮกเลย พี่ฟาร์ไม่ค่อยเท่าไหร่เลยนะ 555
    #413
    0
  2. #399 ICCube (@naonic37) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2558 / 14:16
    พี่ฟาร์เป็นพระเอกใช่ป่ะ
    #399
    0
  3. #203 benz นะจ๊ะ (@bbenzzaaa) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2558 / 17:59
    พี่ฟาร์ น่ารักกก????
    #203
    0
  4. #145 t_g_k (@rasberry-kwa) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2558 / 16:46
    เหมือนที่อ่านมา เงาไม่ได้บอกเพื่อนๆใช่มั้ยว่าตัวเองกลัวผู้ชาย // พี่ฟาร์รีบตอบทันทีเลยนะ555
    #145
    0
  5. #46 Rubber Duck (@jnkjnk) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2558 / 19:29
    พี่ฟาร์ไม่ค่อยอ่ะ บางทีก็ตอบเร็วไปนะ5555
    #46
    0
  6. วันที่ 16 ตุลาคม 2558 / 21:48
    พึ่งรู้ว่าโรคนี้มีจริง5555
    #30
    1
  7. #29 moonmore (@evermorefullmoon) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2558 / 21:31
    ต่อเร็วๆน้าไรท์ เป็นกำลังใจใก้ค่ะ
    #29
    2
  8. #28 Khaopun cute (@21395) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2558 / 20:26
    แก้วมีเบอร์พี่ฟาร์ได้ไงอ่ะ อันนี้สงสัยจิงๆค่ะ
    #28
    1
    • #28-1 โกโก้สีชมพู (@lapang) (จากตอนที่ 8)
      18 ตุลาคม 2558 / 03:08
      ตอนทั้งคู่เจอกันครั้งแรกเลย แต่ได้มาได้ยังไงนั้นรอพี่ฟาร์มาเฉลยนะคะ 5555

      แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 18 ตุลาคม 2558 / 03:11
      #28-1
  9. #27 ใบชาาา^O^ (@pu_zanaja) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2558 / 11:14
    รอค่าาาาา
    #27
    0
  10. #26 Netima Neyon (@koonnie) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2558 / 22:20
    สาระ!!! 555
    #26
    1
    • #26-1 โกโก้สีชมพู (@lapang) (จากตอนที่ 8)
      18 ตุลาคม 2558 / 03:09
      ขอต้อนรับเข้าสู่ช่วง สาระดีดี (?) มีอยู่จริงค่ะ 555
      #26-1
  11. #25 Khaopun cute (@21395) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2558 / 18:22
    อูววววววววววว
    #25
    1