[END]†IRATE WICKED† วายร้ายสยบรัก!

ตอนที่ 6 : IRATE † WICKED 04 [200%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,093
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    30 พ.ย. 60

 
Upside Down Cross - Red
 

 

 

 

 

 WICKED 04

 

 

Can you see my scars?

Can you feel my heart?

This is all of me for all of the world to see

So, who's it gonna be?

The one that you only need

I gave it all and all you gave was sweet misery

So, who's gonna save us now when the ashes hit the ground?

I gave it all and all you gave was sweet misery

 

 

เพล้ง!

 

ฉันเผลอปล่อยกรอบรูปในมือหล่นพื้นจนมันแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ เพราะตกใจกับน้ำเสียงน่ากลัวที่ดังขึ้นจากด้านหลัง ฉันสัมผัสได้ถึงความสั่นของทั้งสองมือและร่างกายตัวเอง ดวงตาสอดส่ายไปมาอย่างคนหวั่นวิตก ภายในหัวใจเต้นรัวบ้าคลั่งจนฉันหายใจแทบไม่ออก

 

ไม่นะ.. อาการฉันกำลังจะกำเริบ!

 

ยา… ฉันต้องการยา!

 

ฉันกวาดสายตามองหากระเป๋าของตัวเองด้วยความร้อนรนและก็พบว่ามันวางอยู่ไม่ไกลจากหัวเตียงมากนัก ฉันรีบพุ่งเข้าไปหาพร้อมกับรื้อค้นหากระปุกยาประจำตัวทันที ฉันพยายามระงับความสั่นของมือตัวเองให้เป็นปกติและพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อควานหากระปุกยาต่อไป แต่เทของจนหมดกระเป๋าแล้วก็ยังไม่พบ นั่นทำให้ฉันหายใจติดขัดมากไปกว่าเดิม และฉันกำลังจะคลั่ง!

 

ไม่… ไม่จริง! อยู่ไหน… ยาฉันอยู่ไหน!

 

ครืด… ครืด

 

หานี่อยู่สินะ

 

เสียงเขย่ากระปุกยาดังขึ้นอีกครั้งจากด้านหลัง ช่วยหยุดความกระวนกระวายของฉันในทันที ฉันรีบหันกลับมาเผชิญหน้ากับเขาคนนั้นอย่างไม่รีรอ เวลานี้ร่างกายของฉันมันสั่นไปหมด ฉันพยายามสูดลมหายใจเข้าออกแรงๆ เพื่อบรรเทาอาการทรมานของตัวเอง และเมื่อเห็นกระปุกยาสีขาวในมือของเขาคนนั้น ฉันก็รีบพุ่งตัวเข้าไปคว้ามันอย่างไม่ลังเล

 

หากทว่า

 

ปึง!

 

กระปุกยาของฉันถูกคว้างไปทางพนังห้องด้วยความรุนแรง ทันทีที่กระปุกยากระทบกับพนังจนเกิดเสียงดัง ยาเม็ดเล็กๆ กระเด็นออกจากปากกระปุกและตกกระจายทั่วพื้นห้องต่อหน้าต่อตาของฉัน วินาทีนั้นร่างกายของฉันมันชาไปหมดทุกส่วน ฉันต้องกินยานั่นเดี๋ยวนี้เพื่อระงับอาการบ้าๆ นี่! ถ้าฉันไม่ได้กินมันอาการทรมานของฉันมันจะไม่ทุเลาลง!

 

ไปเก็บมากินสิอัยย์ เธอจะได้หายทรมาน” เสียงกระซิบดังข้างใบหู ฉันเม้มริมฝีปากแน่นพยายามระงับความทรมานของร่างกายเอาไว้ก่อนจะค่อยๆ หันกลับมามองเจ้าของคำพูดเมื่อครู่ เขาจะยืนอยู่ใกล้ฉันมาก แต่เพราะความมืดมิดภายในห้องทำให้ฉันมองเห็นหน้าเขาไม่ค่อยชัด

 

นายเป็นใคร…” ฉันพยายามข่มน้ำเสียงถาม ไม่อยากให้เขารับรู้ถึงความทรมานของฉันมากกว่าที่เป็นอยู่ “ต้องการ… อะไรจากฉัน?!”

 

เคยบอกแล้วไงว่าฉัน… ต้องการชีวิตเธอ

 

คำตอบแสนบัดซบนั่นย้ำขึ้นมาอีกครั้ง ฉันไม่รู้และไม่อยากรู้ด้วยว่าเขาเป็นใคร และก็ไม่ได้รู้สึกแปลกใจสักนิดที่คนคนนี้ต้องการชีวิตฉัน แน่ล่ะ… ใครๆ ก็อยากจะได้ชีวิตของลูกสาวท่านรัฐมนตรีกันทั้งนั้น คนที่ต้องการมีอำนาจเหนือกว่าพ่อฉันยังมีอีกมากมายนัก และฉันควรจะชิน

 

แต่ไม่เลย… ฉันไม่เคยชินกับมันสักนิด! กับชีวิตบัดซบที่เหมือนไร้วิญญาณ เหมือนตุ๊กตาไร้ความรู้สึกแบบนี้ ฉันไม่เคยชินเลย! ฉันก็แค่อยากจะเป็นผู้หญิงธรรมดาๆ คนหนึ่งที่ได้รับความรักและความอบอุ่นจากครอบครัว ได้มีทั้งพ่อและแม่ที่คอยห่วงใย มีคนรักดีๆ ที่คอยดูแลเอาใจใส่ ฉันแค่ต้องการสิ่งเหล่านั้น ซึ่งมัน… ไม่มีวันจะเกิดขึ้นในชีวิตอันน่าสมเพชของฉัน!

 

ก็เอาสิ… ฆ่าฉันเลย” ริมฝีปากซีดเซียวบิดยิ้มเย็น ฉันพยายามจ้องลึกเข้าไปในดวงตาดำมืด ความมืดสลัวบดบังใบหน้าของเขาจนมองแทบไม่เห็น มีเพียงแสงจันทร์จากหน้าต่างเท่านั้นที่ส่องผ่านเข้ามาภายในห้อง และมันพาดผ่านเรือนร่างกำยำของผู้ชายตรงหน้าซึ่งเปลือยท่อนบนเผยให้เห็นรอยสักน่ากลัวบนหัวไหล่ลามถึงลำคอ สายตาฉันกวาดมองรอยสักพวกนั้นไปเรื่อยๆ จนหยุดอยู่ที่รอยสักรอยหนึ่งบนแผ่นอกข้างซ้ายของเขา

 

นั่นมัน… สัญลักษณ์ขององค์กรนรก Under.G นี่! ฉันรู้จักองค์กรนี้มาพอสมควร มันเป็นองค์กรที่รวบรวมพวกเศษสวะเอาไว้มากมายจนน่ารังเกียจ และพ่อฉันมักพูดถึงมันบ่อยๆ เมื่อเกิดเรื่องลอบทำร้ายขึ้น เพราะองค์กรนี้มันสารเลวทุกรูปแบบ ไม่ว่าจะฆ่า ปล้น หรือโจรกรรมอะไรพวกมันก็รับหมด ขอเพียงให้ได้เม็ดเงินเท่านั้น!

 

หึ ดูเธอไม่ตกใจเลยที่เห็นรอยสักนี่

 

ฉันละสายตาจากรอยสักรูปงูพันรอบดาบที่มีด้ามเป็นไม้กางเขนขึ้น ริมฝีปากแสยะยิ้มอีกครั้งอย่างไร้ความเกรงกลัว อาการสั่นเมื่อครู่ค่อยๆ จางหายไป ฉันพยายามอย่างมากในการกดอารมณ์รุนแรงของตัวเองเอาไว้ไม่ให้มันระเบิดออกมา

 

นายมันก็แค่เศษสวะ… ไร้ค่า

 

ประเมินฉันต่ำไปหรือเปล่า…” ร่างสูงเคลื่อนไหวช้าๆ เขาก้าวเท้าเข้าหาฉัน แสงจันทร์สาดส่องผ่านใบหน้าเสี้ยวหนึ่งเผยให้เห็นรอยยิ้มปีศาจผุดขึ้น ความน่ากลัวนั่นฉายชัดออกมาจนฉันต้องถอยหนี “...อัยย์

 

อย่ามาเรียกชื่อฉันนะ!” ฉันหวีดเสียงใส่อย่างเกรี้ยวกราด อารมณ์ที่พยายามกดเก็บเมื่อครู่ระเบิดออกมา สองมือยกขึ้นผลักร่างสูงที่กำลังย่างสามขุมเข้ามาหาสุดแรง แต่ไม่ทำให้เขาสะเทือนเลยสักนิด ฉันเผลอถอยหลังหนีโดยไม่รู้ตัวก่อนจะสะดุดกับเตียงด้านหลัง “ถอยออกไป!! ไอ้เศษสวะ!!

 

ตุบ!

 

ปล่อย!!! อึก!!!

 

ร่างของฉันเสียหลักล้มลงบนเตียงโดยมีร่างสูงคร่อมทับ ฉันหวีดร้องสุดเสียงก่อนจะสะอึกออกมาเพราะถูกฝ่ามือหนากดลำคออย่างแรง ไอ้สารเลวนี่มันกำลังบีบคอฉัน! ฉันกำลังหายใจไม่ออก มันอึดอัดอย่างสุดแสนจะทรมาน

 

เงียบทำไมล่ะอัยย์ ร้องต่อสิ หวีดเสียงของเธอออกมาดังๆ ด่าและสาปแช่งฉันต่อสิ!

 

ดวงตาทั้งสองข้างของฉันเบิกโพลง สองมือพยายามจิกปลายเล็บลงบนหลังมือหนาที่กำลังบีบคอฉันอยู่ และเพราะว่าแสงจากหน้าต่างส่องผ่านมาบริเวณนี้โดยตรงทำให้ฉันสามารถมองเห็นใบหน้าของไอ้เดนนรกที่กำลังจะฆ่าฉันอย่างเต็มตาเป็นครั้งแรก

 

แววตาดำมืดแสนน่ากลัว ริมฝีปากซีดคล้ำน่ารังเกียจ เรือนผมสีเทาหม่นตัดรับกับใบหน้าเรียวดูดีดุจปีศาจในคราบเทพบุตร...

 

นี่เขาคิดจะฆ่าฉันจริงๆ น่ะเหรอ!

 

 

 

[บทบรรยาย ฮาเดส]

 

อึก…!”

 

เสียงลมหายใจขาดห้วงของผู้หญิงใต้ร่างเรียกสติที่ขาดผึงไปของผมกลับมาในทันที ผมหลุบตาลงมองใบหน้าสวยซีดเซียวที่กำลังจะขาดอากาศหายใจตายด้วยน้ำมือของตัวเอง ดวงตาหวานเบิกโพลงจับจ้องมาที่ผมนิ่ง

 

และในวินาทีนั้นเลย ฝ่ามือของผมก็ค่อยๆ คลายออกโดยไม่รู้ตัว

 

เฮือก! แห่กๆ!

 

ผมปล่อยมือออกจากร่างบางขณะที่ร่างกายยังคร่อมตัวอยู่เช่นเดิม ผมมองดูเธอสำลักอากาศและหอบหายใจเข้าปอดอย่างรุนแรง เธอยกสองมือขึ้นกุมลำคอที่บัดนี้มีรอยแดงของตัวเองก่อนจะตวัดสายตาขึ้นมองผมอีกครั้ง

 

ไอ้… สารเลว

 

นั่นคือคำแรกที่ออกจากปากอัยย์หลังจากเพิ่งก้าวผ่านวินาทีเป็นวินาทีตายมาเมื่อครู่ เธอก็ยังเป็นเธอเหมือนเดิม ปากดีและไม่เคยเกรงกลัวอะไร เพราะแบบนี้ไงผมถึงสติหลุดจนเกือบจะฆ่าเธอ

 

ทว่า… มันมีบางอย่างผิดแปลกไป

 

ออกไป… ถอยออกไป!” น้ำเสียงเย็นชาตวาดไล่ขณะสองมือยังกุมลำคอตัวเอง ดวงตาหวานแข็งกร้าวขึงใส่ผม

 

มันน่าแปลกมาก… ทั้งที่ก่อนหน้านี้ผมมั่นใจมากว่าถ้าหากอัยย์ได้เห็นหน้าผมชัดๆ เธออาจจะมีแววตื่นตระหนกตกใจไม่มากก็น้อย หากทว่าเธอกลับนิ่งจนผมเผลอตัวเอื้อมมือไปรั้งใบหน้าเธอให้หันกลับมาสบตากัน แต่ดูเหมือนว่ามันจะเป็นเรื่องยากเพราะร่างบางพยายามขัดขืนสุดกำลัง เธอจิกปลายเล็บคมๆ ลงบนผิวเนื้อของผม ความเจ็บแสบลามไปทั่วหลังมือและต้นแขนถึงอย่างนั้นผมก็ยังไม่ยอมปล่อยเธอง่ายๆ

 

รู้ไหมว่าฉันพาเธอมาที่นี่ทำไม?” ผมกดเสียงต่ำถามขณะใช้มืออีกข้างล๊อคปลายคางเธอแน่น เวลานี้ไม่ใช่เวลามารื้อฟื้นอดีตอันน่าบัดซบอะไรทั้งนั้น เธอจะจำผมได้หรือไม่มันไม่จำเป็นสักนิดเพราะเหตุผลเดียวที่ทำให้ผมมาถึงจุดนี้ได้ก็คือการแก้แค้นให้กับชอนซา น้องสาวอันเป็นที่รักของผมเท่านั้น!

 

ปล่อย! เจ็บ!” ใบหน้าสวยพยายามสะบัดหนี ผมเพิ่มแรงกดปลายนิ้วพลางโน้มหน้าลงไปใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจหอบเหนื่อยจากการขัดขืนของคนใต้ร่าง กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ประจำตัวเธอลอยขึ้นมาแตะปลายจมูกมึนเมาสติผมไปชั่วขณะ

 

บัดซบ… ผมเกลียดความรู้สึกคุ้นเคยเหล่านี้ชะมัด!

 

ผมเด้งตัวขึ้นทันทีที่ตั้งสติได้ สองมือพละออกจากการจับกุมแล้วลุกขึ้นยืนข้างเตียง เมื่อร่างกายเป็นอิสระอัยย์รีบยันตัวลุกขึ้นนั่งพลางถอยตัวหนีไปอีกฝั่ง ผมมองท่าทางของเธอนิ่งๆ ก่อนจะตรงเข้าไปกระชากร่างบางให้ลุกขึ้นยืนโดยไม่สนใจว่าเธอจะล้มหรือไม่ ผมลากอัยย์ให้เดินกลับมาบริเวณที่มีเศษกระจกจากกรอบรูปแตกกระจายเต็มพื้นห้องแล้วผลักเธอล้มลงบนเศษกระจกเหล่านั้นด้วยความรุนแรง เธอรีบใช้มือทั้งสองข้างยันลงพื้นด้วยความตกใจ

 

โอ้ย!” ร่างบางร้องออกมาเมื่อฝ่ามือทั้งสองถูกเศษกระจกบาดเป็นแผลลึก เลือดสีแดงฉานค่อยๆ ซึมจากผิวเนื้อบนฝ่ามือแล้วไหลย้อยลงตามข้อแขน ผมยืนมองภาพนั้นอย่างไร้ความรู้สึก เพราะนี่มันยังน้อยไปด้วยซ้ำกับสิ่งที่ผู้หญิงคนนี้จะต้องพบเจอนับตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป!

 

นี่มันแค่เริ่มต้นเท่านั้น… ประตูนรกเปิดต้อนรับเธอแล้ว… อัยย์!

 

 

 

[บทบรรยาย อัยย์]

 

ของเหลวสีแดงฉานน่ากลัวค่อยๆ ไหลย้อยจากฝ่ามือลงตามเรียวแขน... ข้อศอก... และหยดลงบนพื้นสีขาว เศษกระจกชิ้นน้อยชิ้นใหญ่กระจัดกระจายไปทั่วบริเวณนั้น ฉันพยายามกัดริมฝีปากตัวเองแน่นเพื่อเก็บกดความเจ็บปวดจากบาดแผลฉกรรจ์ที่ผ่ามือเอาไว้อย่างที่สุด ไม่มีทางที่ฉันจะแสดงความอ่อนแอให้ผู้ชายสารเลวคนนี้สมหวังเด็ดขาด!

 

เขามันบ้า โรคจิต และสารเลวอย่างที่สุด!

 

ไม่คิดเลยว่าเขาจะกล้าผลักฉันใส่กองเศษแก้วแบบนี้ เขามันชั่วร้ายเกินไปแล้ว ทำไมต้องทำร้ายกันขนาดนี้ด้วย ฉันไปทำอะไรให้เขาโกรธแค้นอย่างนั้นเหรอ?! ทั้งที่ฉันมั่นใจว่าเราไม่เคยรู้จักกันมาก่อนด้วยซ้ำ!

 

ทำไม… ทำแบบนี้กับฉันทำไม! ฉันไปทำอะไรให้นาย!” ฉันถามออกไปทั้งมือสั่นๆ รู้สึกได้เลยว่าตอนนี้เลือดไหลเยอะมาก และรู้สึกปวดแผลมากเช่นกัน ฉันไม่เคยบาดเจ็บหนักขนาดนี้มานานแล้วนะ นี่มันบ้าชัดๆ เลย!

 

ทำไมงั้นเหรอ?” เขานั่งยองๆ ลงตรงหน้าฉัน สายตาที่มองมามันเย็นชาและไร้ความรู้สึกมาก แม้ว่าเลือดของฉันจะหยดลงพื้นจนแทบหมดตัวก็ตาม แต่มันไม่ได้ทำให้ผู้ชายชั่วช้าอย่างเขาสะทกสะท้านกับการกระทำสารเลวของตัวเองสักนิด และนอกจากเขาจะไม่รู้สึกรู้สาอะไรแล้ว เขายังหยิบเศษแก้วชิ้นใหญ่จากพื้นขึ้นมาจ่อที่คอฉันอีกต่างหาก

 

“...” ฉันเชิดหน้าจ้องตาเขานิ่ง ยอมรับเลยว่าภายในใจเริ่มรู้สึกหวาดกลัวผู้ชายคนนี้ขึ้นมา แววตาของเขาไม่เคยล้อเล่น ความอาฆาตและความเกลียดชังของเขามันส่งผ่านออกมาอย่างชัดเจนว่าเขาสามารถฆ่าฉันได้อย่างที่พูดจริงๆ

 

น่ากลัว… นี่คือความรู้สึกแรกที่ฉันเคยมีให้ใคร… ผู้ชายคนนี้ช่างน่ากลัวจริงๆ

 

เห็นเศษกระจกพวกนี้ไหมอัยย์…” เขาถามพลางโยนเศษกระจกในมือลงบนพื้นเรียกสายตาจากฉันแทบจะทันที ภาพตรงหน้าฉันตอนนี้มันเป็นภาพที่ค่อนข้างสยดสยองพอสมควร หยดเลือดมากมายหยดลงบนเศษกระจกผสมปะปนจนเกิดภาพอันน่ากลัวขึ้น “นี่แหละคือสิ่งที่เธอทำกับชีวิตของฉัน

 

ฉัน… ไม่เข้าใจ พูดบ้าอะไร ฉันไม่เคยรู้จักนาย!” ฉันปฏิเสธด้วยน้ำเสียงสั่นๆ ภายในสมองรู้สึกมึนแปลกๆ หัวใจเต้นเบาหวิวๆ อาจจะเพราะเสียเลือดมากทำให้ฉันรู้สึกหน้ามืดขึ้นมากะทันหัน

 

ไม่รู้จักฉันหึ แล้วถ้าเป็นคนนี้ล่ะ เธอจะยังไม่รู้จักอยู่ไหม?”

 

ฉันมองตามมือหนาที่ค่อยๆ เกลี่ยเศษแก้วออกจากกรอบรูปซึ่งคว่ำหน้าอยู่บนพื้น เขาจับมันหงายขึ้นช้าๆ แล้ววางลงที่เดิมเผยให้เห็นภาพของใครคนหนึ่งภายในกรอบรูปนั้น ภาพของใครคนหนึ่งที่ฉันเกือบจะลืมไปแล้ว… ก่อนที่ฉันจะเผลอครางเรียกชื่อเธอออกมาพร้อมกับสติที่ดับวูบลงไปโดยไม่รับรู้อะไรอีกเลย

 

 

โอ ชอนซา…”

 

 

 

Loading...100%




เอาเด็กออกซะ! ถ้าเธอไม่อยากตาย!


'ไม่นะ! ฉันไม่ยอมเด็ดขาด!'


'ก็แค่ก้อนเลือดชั่วๆ ที่ไม่ควรปล่อยให้ลืมตาดูโลก! เธอต้องฆ่ามัน!'


ไม่! ฉันจะไม่ฆ่าเขา!


งั้นฉันจะฆ่าเธอแทน! ฉันจะฆ่าทั้งเธอและไอ้มารหัวขนในท้องเธอซะ! ชอนซา!


อย่านะ! ไม่! กรี๊ดดดดด!!!


เฮือกกก!!


ฉันถลันตัวลุกขึ้นด้วยหัวใจเต้นรัวอย่างบ้าคลั่ง เม็ดเหงื่อผุดขึ้นบนใบหน้า ดวงตากระพริบถี่เพื่อปรับสายตาท่ามกลางความมืดมิด บรรยากาศเย็นเฉียบรอบตัวสั่นประสาทฉันเล็กน้อย ความเจ็บปวดบริเวณฝ่ามือทั้งสองข้างค่อยๆ เรียกสติของฉันให้กลับมาสู่โลกอันดำมืดตรงหน้าอีกครั้ง


ที่นี่มัน ที่ไหนกัน??


ฉันกวาดสายตามองรอบตัวด้วยความไม่คุ้นชิน แม้ในที่แห่งนี้จะมืดมากจนแทบมองไม่เห็น แต่ฉันรู้ว่าที่นี่ไม่ใช่ห้องนอนก่อนที่ฉันจะหมดสติไปแน่ๆ เพราะสภาพของที่นี่โดยรอบมันคือ


โกดัง!


อะไรกัน?! ฉันมาอยู่ในสถานที่สกปรกๆ แห่งนี้ได้ยังไงกัน ฉันจำได้ว่าก่อนหน้านี้ฉันถูกผู้ชายคนหนึ่งลักพาตัวมา และตื่นขึ้นมาในห้องนอนห้องหนึ่ง จากนั้นฉันก็หมดสติไปอีกครั้งเพราะถูกเขาคนนั้นทำร้าย


จริงสิ! มือทั้งสองข้างของฉันถูกเศษกระจกจากกรอบรูปนั่นบาดจนเลือดไหลไม่หยุดนี่นา ฉันจึงเสียเลือดมากจนหมดสติไป คิดได้ดังนั้นฉันก็รีบยกสองมือขึ้นมาดูทันที


เอ๊ะ ผ้าพันแผลงั้นเหรอ?


มือทั้งสองข้างของฉันถูกผ้าพันแผลสีขาวพันรอบมือไว้อย่างลวกๆ รอยเลือดสีแดงเข้มเริ่มแห้งเกรอะกรังอย่างน่ากลัว ผู้ชายสารเลวคนนั้นทำร้ายฉันแล้วยังทำแผลให้ฉันด้วยอย่างนั้นเหรอ? ทำไมกัน? แล้วทำไมฉันถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ?


ฉันนั่งถามตัวเองในใจก่อนจะตัดสินใจรวบรวมแรงที่เหลือเพียงน้อยนิดเพื่อลุกขึ้นยืน ฉันต้องหาทางออกไปจากที่นี่ให้ได้ ในโกดังแห่งนี้มันทั้งหนาวและสกปรกไปหมด ฉันจะไม่ทนนั่งโง่อยู่เฉยๆ เด็ดขาด


หากทว่า


แกร๊ก


“โอ๊ย” ฉันที่กำลังจะก้าวเท้าเดินกลับต้องสะดุดอะไรบางอย่างจนเกือบจะล้มถ้าไม่ติดมือทั้งสองข้างค้ำยันพนังเอาไว้ซะก่อน ส่งผลให้ความเจ็บปวดตรงฝ่ามือจู่โจมฉันในทันที ฉันทิ้งตัวนั่งลงที่เดิมก่อนจะก้มลงมองต้นเหตุเมื่อครู่


นี่มัน โซ่ตรวนงั้นเหรอ?!


ฉันนิ่งค้างไปหลายนาทีกับสิ่งที่เพิ่งจะรับรู้ บริเวณข้อเท้าข้างซ้ายของฉันถูกวัตถุเย็นเฉียบล่ามเอาไว้ด้วยโซ่ตรวนราวกับนักโทษในเรือนจำ มันทำให้ฉันรู้สึกช๊อคจนพูดอะไรไม่ออก


ผู้ชายคนนั้น คนสารเลวนั่นล่ามฉันเอาไว้ในโกดังโทรมๆ ด้วยโซ่ตรวน เขามันสารเลวเกินไปแล้ว!!



 

เคร้ง!


เสียงบางอย่างดังขึ้นใกล้ตัวเรียกเปลือกตาฉันให้เปิดขึ้นช้าๆ ไม่รู้ว่าเวลามันผ่านไปนานเท่าไหร่นับตั้งแต่ฉันลืมตาตื่นครั้งก่อน รู้แต่ว่าร่างกายฉันตอนนี้มันอ่อนแรงมาก ฉันยังไม่ได้กินอะไรเลย แถมบาดแผลที่มือก็เริ่มอักเสบมากกว่าเดิม อากาศรอบตัวก็เย็นจัดจนหนาวสั่นไปหมด มันคือความทรมานที่ฉันไม่เคยพบเจอมาก่อนในชีวิต มันทรมานจนอยากจะกลั้นใจตาย


ฉันพยุงตัวลุกขึ้นจากฟูกที่นอนเก่าๆ เพื่อมองหาต้นเสียงเมื่อครู่ มันคือถาดอาหารที่ถูกวางกระแทกลงตรงหน้าฉันนั่นเอง และนอกจากถาดอาหารนั้นยังมีเงาของร่างสูงพาดผ่านลงมา เบื้องหลังเขาคือประตูซึ่งกำลังเปิดกว้างอยู่ แสงไฟจากด้านนอกส่องเข้ามาจนฉันรู้สึกแสบตา


” เขายืนมองฉันเพียงชั่วครู่ก่อนจะหมุนตัวเพื่อเดินกลับออกไป ฉันมองไม่เห็นว่าเขากำลังทำสีหน้าแบบไหนอยู่ เพราะแสงจากด้านหลังเขามันส่องตาจนรู้สึกแสบไปหมด จึงทำได้เพียงเปล่งเสียงอันแหบแห้งของตัวเองออกมาเบาๆ


“ดะ เดี๋ยว”


ร่างสูงเดินห่างออกไปไม่กี่ก้าวหยุดชะงักลง ฉันพยายามลุกขึ้นยืนแม้จะไร้เรี่ยวแรงเต็มทีก็ตาม แต่ฉันจะไม่ยอมทนอยู่ในสภาพแบบนี้อีกแล้ว ฉันทั้งหนาว ทั้งทรมาน ความเจ็บปวดที่มือมันกำลังเล่นงานฉัน!


“ฉัน เจ็บ”



“ปล่อย ปล่อยฉันสักที”


ฉันกัดฟันพูดด้วยน้ำเสียงสั่นๆ ต้องบอกก่อนว่าช่วงที่ฉันติดอยู่ที่นี่ ทำให้ฉันมีเวลาคิดทบทวนเกี่ยวกับเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น ตอนแรกฉันไม่รู้เจตนาของผู้ชายคนนี้เลย ฉันแค่เข้าใจว่าเขาลักพาตัวฉันมาเพื่อเรียกค่าไถ่หรือเป็นตัวประกันเพราะต้องการต่อรองบางอย่างกับพ่อของฉันเท่านั้น ฉันคิดแบบนั้นจนกระทั่งเกิดเหตุการณ์นั้นขึ้น เหตุการณ์ที่เขาทำร้ายฉันจนมือทั้งสองข้างมีบาดแผลฉกรรจ์จากเศษกระจกของกรอบรูปใบนั้น


ผู้หญิงที่อยู่ในภาพบนกรอบรูปนั่น ฉันมั่นใจว่าเธอจะต้องมีความสัมพันธ์บางอย่างกับผู้ชายคนนี้แน่ๆ และการที่เขาลักพาตัวฉันมาก็คงจะเป็นเพราะผู้หญิงคนนั้นสินะ


ผู้หญิงที่ตามหลอกหลอนฉันแม้แต่ในความฝัน!


 

[บทบรรยาย ฮาเดส]


“ปล่อย ปล่อยฉันสักที”


น้ำเสียงแหบแห้งกระซิบออกคำสั่งอย่างไม่รู้จักเจียมตัวดังขึ้นจากผู้หญิงตรงหน้าของผม ร่างบางในชุดเดรสเต็มไปด้วยรอยคราบสกปรกผสมกับรอยเลือดสีแดงคล้ำพยายามพยุงตัวลุกขึ้นยืน ผมยืนมองภาพน่าสมเพชนั่นอย่างไร้ความรู้สึก ก่อนสายตาจะหยุดลงบนมือทั้งสองที่มีผ้าพันแผลเลอะเลือดซึมออกมา ริมฝีปากหนาแสยะยิ้มเย็นชาพลางย่างสามขุมเข้าหาร่างบางช้าๆ


“ปล่อย? หึ นั่นคือสิ่งสุดท้ายบนโลกที่ฉันจะทำกับเธอ อัยย์”


“ทะ ทำไม เพราะผู้หญิงคนนั้นเหรอ ทำร้ายฉัน เพราะเธอใช่ไหม?!



“โอ ชอนซาน่ะ เพราะเธอสินะ อ๊ะ!” เสียงหวานตื่นตกใจทันทีที่ผมผลักเธอล้มลงบนฟูกด้านหลัง ร่างบางพยายามใช้สองมือที่ผ้าพันแผลเริ่มหลุดลุ่ยค้ำยันฟูกเอาไว้อย่างไม่ยอมล้มนอนง่ายๆ “จะ จะทำอะไร”


ผมคว้าข้อมือข้างหนึ่งของอัยย์ขึ้นมาแล้วใช้เชือกที่เหน็บเอวมาด้วยผูกมือข้างนั้นติดกับเสาหัวนอนของเธอ ร่างเล็กพยายามดิ้นรนสุดชีวิตโดยไม่สนใจว่าเลือดที่ฝ่ามือจะไหลออกมาสักแค่ไหน


“โอ้ย หยุดนะ! อึก!


หลังจากมัดมือข้างนั้นเสร็จผมก็จับร่างบางกดลงบนฟูกโดยใช้เข่ากดหน้าขาของเธอเอาไว้ ฝ่ามือกดลำคอระหงแน่นจนเธอแน่นิ่งลง มีเพียงดวงตาสวยเบิกกว้างจ้องมา


“กล้าดียังไงถึงเรียกชื่อนั้นออกมา



“กล้าดียังไง คนอย่างเธอไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเรียกชื่อนั้นด้วยซ้ำ!” ผมกดน้ำหนักลงบนฝ่ามือตามแรงอารมณ์อันเดือดพล่านของตัวเอง สติของผมตอนนี้มันขาดผึงจนกู่ไม่กลับแล้ว เพียงแค่ได้ยินชื่อของชอนซาหลุดออกจากริมฝีปากซีดเซียวตรงหน้า ผมก็แทบจะฆ่าเธอให้ตายคามืออยู่แล้ว เพราะมันเป็นสิ่งยืนยันว่าผู้หญิงคนนี้กับชอนซาเคยรู้จักกันจริงๆ มันคือสิ่งที่ก้นบึ้งความรู้สึกของผมไม่อยากจะยอมรับ


“อึก” ใบหน้าสวยบิดเบี้ยวเหมือนกำลังจะขาดใจ ผมมองภาพนั้นนิ่ง ร่างกายมันร้อนระอุไปหมด แรงปรารถนาภายในใจมันเรียกร้องให้ผมฆ่าเธอซะ สังเวยชีวิตเธอเพื่อชดใช้ให้กับการตายของชอนซา


แต่ว่า ความตายมันง่ายไปสำหรับผู้หญิงคนนี้!


“ฉันอยากจะฆ่าเธอนัก” ผมกระซิบเสียงต่ำ ฝ่ามือค่อยๆ คลายออกก่อนจะหันไปเล่นงานบาดแผลบนฝ่ามือของเธอแทน “ฉันอยากจะฉีกร่างเธอออกเป็นชิ้นๆ ให้สาสมกับความต่ำช้าที่ชอนซาต้องพบเจอ ฉันจะทำให้เธอต้องทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัส


“ยะ หยุดนะ ฉันเจ็บ” เธอครางออกมาด้วยความเจ็บปวด เลือดสีแดงฉานไหลจากฝ่ามือข้างที่ถูกมัด เลือดของเธอไหลลงมาตามเรียวแขน ผ้าพันแผลที่เคยเป็นสีขาวบัดนี้มันถูกละเลงไปด้วยสีของเลือด


“เจ็บเหรอ โดนแค่นี้เธอบอกว่าเจ็บงั้นเหรอ?!” ผมบีบฝ่ามืออีกข้างของอัยย์เต็มแรง เธอเม้มริมฝีปากเพื่อเก็บกดเสียงกรีดร้องเอาไว้ ความอุ่นร้อนตรงฝ่ามือและกลิ่นคาวเลือดลอยคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ


“จะ เจ็บ ฉันเจ็บได้ยินไหม!!


“หึ รู้เอาไว้นะอัยย์ สิ่งที่เธอเจ็บมันไม่ได้เศษเสี้ยวหนึ่งของความเจ็บปวดชอนซาสักนิด!” ผมคลายฝ่ามือออกพลางจ้องมองรอยเลือดสีแดงบนฝ่ามือตัวเอง เลือดของผู้หญิงใต้ร่าง


“พอสักที นายต้องการอะไรกันแน่! อึก ต้องการอะไรจากฉัน!


การต่อต้านและคำถามโง่ๆ ของอัยย์ปลุกความดิบเถื่อนภายในตัวของผมออกมาเรื่อยๆ ทั้งที่ผมพยายามจะควบคุมมันเอาไว้ แต่เธอ เธอนั่นแหละเป็นคนทำลายความพยายามทั้งหมดของผมลง


เธอปลุกความชั่วร้ายในตัวของผมขึ้นมาเอง และเธอจะต้องชดใช้มันอย่างสาสม!


“เลือดแลกด้วยเลือด ชีวิตแลกด้วยชีวิต ส่วนเธอ ชีวิตอันแสนไร้ค่าของเธอมันไม่สามารถแลกอะไรกับชอนซาได้เลย!



“ความตายมันง่ายเกินไปสำหรับความต่ำช้าที่เธอเคยกระทำ” ผมบีบปลายคางเพื่อบังคับให้ดวงตาสวยจับจ้องมา “มองฉันให้ดีๆ นะอัยย์



“ฉันจะเป็นกระจกสะท้อนการกระทำของเธอเอง! สิ่งใดที่เธอเคยกระทำกับชอนซาเอาไว้ เธอจะต้องชดใช้นับร้อยนับพันเท่า!

 


[บทบรรยาย อัยย์]


น่ากลัว


ฉันรู้สึกหวาดกลัวผู้ชายคนนี้อย่างที่สุด ความรู้สึกตอนนี้มันยิ่งกว่าคำว่าทรมาน ยิ่งได้รับรู้ถึงความต้องการของเขา ได้สัมผัสถึงความเคียดแค้นชิงชังจากแววตาดำมืด ฉันก็ยิ่งกลัว


เขาเป็นใครกัน ผู้ชายคนนี้เป็นอะไรกับชอนซากันแน่!


“ความทุกข์ทรมานที่ชอนซาเคยเผชิญ สาบานได้เลยว่าเธอจะต้องเจอเช่นกัน



“และมันจะทวีคูณมากกว่าชอนซานับร้อยเท่า แม้จะตายก็ไม่ได้ตายแม้จะมีลมหายใจก็เหมือนตายทั้งเป็น”


อึก


ฉันจะทำให้เธอได้ลิ้มรสชาติของการตกนรกทั้งเป็น!!


ร่างกายของฉันมันชาไปหมดทุกส่วน ความเจ็บปวดแล่นไปทั่วทุกความรู้สึก ผู้ชายเหนือร่างพละมือออกจากปลายคางของฉันแล้ว เขาจ้องมองกันด้วยแววตาดำมืดชั่วครู่ก่อนจะถอยตัวออกไป ฉันปิดเปลือกตาทั้งสองข้างลงอย่างกล้ำกลืนความปวดร้าว


นี่น่ะเหรอ ผลกรรมที่ฉันสมควรจะได้รับ...


นี่น่ะเหรอ ประตูนรกที่เปิดรอฉัน


โอ ชอนซา เธอส่งผู้ชายคนนี้มาเพื่อทรมานฉันใช่ไหม!


[จบบทบรรยาย]



 

ร่างสูงเจ้าของเรือนผมสีเทาควันบุหรี่เดินกลับเข้ามาภายในบ้านด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง เขาทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาภายในห้องรับแขกพลางยกสองมือเปื้อนเลือดของตัวเองขึ้นมามอง


เลือดสีแดงฉานเหมือนกับวันนั้นไม่มีผิด


อึก


ภาพลมหายใจเฮือกสุดท้ายของน้องสาวอันเป็นที่รักผุดขึ้นมา ร่างบางโชกเลือดในอ้อมกอดของเขาในวันนั้นยังคงติดตรึงไม่จางหาย ฮาเดสจดจำมันได้ทุกเสี้ยววินาทีที่แสนปวดร้าว ความทุกข์ทรมานที่ชอนซาได้รับ ต่อให้ตายเขาก็ไม่มีวันให้อภัย!


เขาไม่มีวันให้อภัยผู้หญิงคนนั้นเด็ดขาด!



 

ตัดมาอีกมุมหนึ่งของหน้าบ้านหลังใหญ่ ปรากฏร่างสูงในชุดสีดำกำลังยืนสูบบุหรี่พิงรถสปอร์ตของตัวเองท่ามกลางความมืดมิด สายตาคมเข้มจับจ้องไปทางประตูทางเข้าบ้านสลับกับประตูโกดังซึ่งถูกโซ่ล๊อคเอาไว้อย่างแน่นหนา


เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนตอนอาคิระขับรถเข้ามาภายในรั้วบ้าน เขาบังเอิญสังเกตเห็นว่าประตูโกดังเก็บของข้างบ้านเปิดอยู่ เขาจึงเดินไปสำรวจดูด้วยความสงสัย ก่อนจะได้ยินและได้เห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นภายในโกดังนั้นทั้งหมด


อาคิระเลือกที่จะไม่เปิดเผยตัวเพื่อดูสถานการณ์ต่อไปเรื่อยๆ ตอนแรกเขาคาดไม่ถึงเหมือนกันว่าฮาเดสจะพาอัยย์ลงมาขังไว้ในโกดังนี้ เพราะเขารู้สึกได้ถึงความสัมพันธ์บางอย่างระหว่างฮาเดสกับอัยย์ เขามั่นใจว่าสองคนนี้จะต้องเคยรู้จักหรือเคยพบเจอกันมาก่อนแน่นอน แม้ว่าฮาเดสจะดูโกรธแค้นชิงชังผู้หญิงคนนั้นมากสักแค่ไหนก็ตาม แต่อาคิระกลับสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่างที่มันซ่อนเร้นอยู่


อะไรบางอย่างที่ฮาเดสพยายามซ่อนมันเอาไว้


“ผู้หญิงคนนั้น มีความสัมพันธ์อะไรกับมึงกันแน่นะ ชินซอง”


TO BE CONTINUED

สำหรับใครที่อยากจะอ่านต่อจนจบสามารถหาซื้อรูปเล่มและ E-Book ได้นะคะ
รับประกันความดาร์ก คุ้มค่าคุ้มราคาแน่นอน!
สั่งซื้อ E-Book ฮาเดสสุดโหด!! 
ราคา 299 บาท คุ้มเว่อร์!
รีวิวติด 5 ดาวให้เฮียด้วยนะ
(มีหลายเว็บใหลือกซื้อเลยจ้า)

 
________________
LIKE PAGE "พันเก้า
[ติดตามนิยาย
+เข้ากลุ่มลับ]

+++
 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,104 ความคิดเห็น

  1. #1089 Min_lovefic (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 31 มกราคม 2560 / 22:58
    ยังยืนยัน นั่งยัน นอนยัน ว่า ยังไง อีนังซอนชาก้ผิดอยู่วัน ยันค่ำ
    #1,089
    0
  2. #905 EXOTIC (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2559 / 21:19
    ฉันลุ้นหนักมาก
    #905
    0
  3. #254 BBBeauty (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2559 / 18:58
    อร้ายยยยยยย
    #254
    0
  4. #253 devilrecords (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2559 / 11:44
    กว่าจะจบ สาวอัยย์เลือดหมดตัว ตอนนี้แอบปันใจให้อาคิระ
    #253
    0
  5. #252 ผู้หญิงขึ้เบื่อ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2559 / 08:13
    อัยย์ไม่ได้ฆ่าชอนชาแน่ๆ แต่นางตายน่าจะเป็นอุบัติเหตุแน่ (หวังว่านะ)
    #252
    0
  6. #251 นิก (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2559 / 06:06
    หึๆๆๆๆ ปูเสื่อรอเลยแล้วเน้อ มาๆ ต่อๆซะดีๆ นะคะไรท์ขาาาาา

    สู้ๆนะไรท์ที่รัก
    #251
    0
  7. #250 JKeawwanich (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2559 / 21:53
    เฮือกกก

    เลือด.. เลือดหมดตัวไปอีก

    อดทนนะอัยย์...
    #250
    0
  8. #249 kookpk (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2559 / 20:58
    รอประตูนรก...ต่อไป
    #249
    0
  9. #248 ning1204GN (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2559 / 20:25
    รอออออออออออค่ะ
    #248
    0
  10. #247 pang047 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2559 / 19:06
    อ่าหืออออ จงอัพพพพพพ
    เงื่อนงำเยอะ จนค้าง55
    #247
    0
  11. #245 ผู้หญิงขึ้เบื่อ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2559 / 08:03
    อัพพพพพพพพพพพพพพพพพ
    #245
    0
  12. #244 ผู้หญิงขึ้เบื่อ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2559 / 08:03
    อัพพพพพพพพพพพพพพพพพ
    #244
    0
  13. #243 ผู้หญิงขึ้เบื่อ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2559 / 08:03
    อัพพพพพพพพพพพพพพพพพ
    #243
    0
  14. #242 ผู้หญิงขึ้เบื่อ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2559 / 08:03
    อัพพพพพพพพพพพพพพพพพ
    #242
    0
  15. #241 ผู้หญิงขึ้เบื่อ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2559 / 08:03
    อัพพพพพพพพพพพพพพพพพ
    #241
    0
  16. #240 ผู้หญิงขึ้เบื่อ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2559 / 08:03
    อัพพพพพพพพพพพพพพพพพ
    #240
    0
  17. #239 ผู้หญิงขึ้เบื่อ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2559 / 08:03
    อัพพพพพพพพพพพพพพพพพ
    #239
    0
  18. #238 ผู้หญิงขึ้เบื่อ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2559 / 08:02
    อัพพพพพพพพพพพพพพพพพ
    #238
    0
  19. #237 ผู้หญิงขึ้เบื่อ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2559 / 08:02
    อัพพพพพพพพพพพพพพพพพ
    #237
    0
  20. #236 devilrecords (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2559 / 18:16
    ถ้าฮาเดสรู้ว่าเพราะอะไรอัยย์ถึงทำแบบนั้น จะเป็นยังไง เราเชื่อว่าความโหดของฮาเดสต้องมากขึ้นเรื่อยๆแน่
    #236
    0
  21. #235 Qwpcy (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2559 / 10:56
    ดาร์กได้ใจ
    #235
    0
  22. #233 BBBeauty (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2559 / 14:42
    ชอบมากก
    #233
    0
  23. #232 Tukky_kimoh (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2559 / 23:25
    นี่มันโหดเบาๆจริงหรอ ฮรือออ
    #232
    0
  24. #231 Pvl6ic (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2559 / 16:00
    อะไรจะโหดปานนั้น สงสารนางเอก นางคงทรมานมาก ??
    #231
    0
  25. #230 นิก (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2559 / 00:18
    โห้ๆๆๆๆ พระเอกโหดโคตรๆอ่ะ นางเอกจะตายไหม

    มาต่อเร็วๆนะคะไรท์ขา
    #230
    0