เมียอุปถัมภ์

ตอนที่ 5 : เมียลับๆ 1-4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 795
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    12 พ.ย. 59



ก้วกานดากลับมาที่บ้านบุปผา สมบัติชิ้นเดียวที่รังสรรค์ทิ้งไว้ให้หล่อนก่อนตาย หญิงสาวทิ้งตัวลงนั่งที่เก้าอี้  เปิดโน๊ตบุ้กตัวเก่งและเขาหน้าเว็บไซต์ชื่อดัง เพียงแค่หล่อนพิมพ์ชื่อและนามสกุลของคริสเตียนลงไป ชื่อของเขาปรากฏขึ้นเกือบทุกหน้าของเว็บไซต์ ทว่าสิ่งที่สะดุดใจหล่อนก็คือนามสกุลของเขา เหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อนแต่ก็นึกไม่ออก

 

 

       ครั้นใบหน้าหล่อเหลาราวกับเทพบุตรปรากฎบนหน้าเว็บไซต์ แก้วกานดาก็พุ่งสายตาไปที่หน้าจอ รูปภาพหลากหลายอิริยาบถของเขาชวนให้หล่อนหลงใหลเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว

 

 

       คริสเตียน วาเลนติน นักธุรกิจหนุ่มวัย 34 ปีมีชื่อเสียงโด่งดังในการทำธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ รวมทั้งยังเป็นผู้บริหารโรงแรมในเครือวาเลนติน เขาเป็นบุตรชายคนโตของตระกูลมีพี่น้องร่วมกันสองคน แก้วกานดาไล่สายตาอ่านจนมาถึงบรรทัดที่ถามถึงคู่ชีวิตของเขา หญิงสาวอ่านยังตั้งใจและพบว่าเขายังไม่แต่งงาน นั่นหมายความว่าหล่อนมีโอกาสที่จะทำความรู้จักกับเขา

 

 

        แก้วกานดายิ้มน้อยยิ้มใหญ่กับการได้ชื่นชมผู้ชายที่เธอตกหลุมรักเขาตั้งแต่แรกเห็นผ่านภาพบนหน้าจอคอมพิวเตอร์

 

 

       “สวัสดีค่ะคุณว่าที่สามี”  พูดออกมาแล้วหล่อนก็อดขำตัวเองไม่ได้ หากคริสเตียนมาได้ยินหล่อนพูดแบบนี้มีหวังเขาคงหาว่าหล่อนบ้า

 

 

       แก้วกานดาไม่เคยให้ความสนใจผู้ชายคนไหนเป็นเป็นพิเศษ แต่ไม่รู้ทำไมถึงได้หลงใหลได้ปลื้มผู้ชายที่เจอกันเพียงครั้งเดียว ถึงขั้นเรียกเขาว่า สามี รู้ดีว่าหล่อนไม่มีทางที่จะเข้าถึงตัวเขา แต่ก็หวังอยู่ลึกๆ หากมีบุญพาวาสนาต่อกันขอให้หล่อนกับเขาได้พบกันอีกสักครั้ง

 

 

       “ขออนุญาตสมัครเป็นว่าที่ภรรยาด้วยคนนะคะ”  หล่อนพูดกับภาพของคริสเตียนที่กำลังฉีกยิ้มทรงเสน่ห์มาให้ ก่อนจะกดปริ้นรูปนั้นออกมา คิดว่าจะใส่กรอบแล้วตั้งไว้ที่หัวเตียงเพื่อมองรูปเขาก่อนนอนทุกวัน

 

 

        หล่อนพยายามหาที่อยู่ของเขาแต่ก็ไม่พบ มีเพียงที่อยู่บริษัทเท่านั้น แก้วกานดาหยิบกระดาษโน้ตขึ้นมาจดยิกๆ  หล่อนมีความตั้งใจว่าจะนำขนมไปขอบคุณเขาที่ช่วยหล่อนวันนี้ พอจดที่อยู่เสร็จหญิงสาวก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาโทร.หาลูกน้องที่ร้าน

 

 

       “เจน เดี๋ยวจัดขนมให้ฉันชุดนึงนะจ้ะ พรุ่งนี้เกือบสายๆ จะเข้าไปเอา เลือกกล่องสวยๆ หน่อยนะ จะเอาไปฝากผู้ใหญ่”

 

 

       “ค่ะ คุณแก้ว”

 

 

       “ขอบใจจ้ะ”

 

 

       หลังจากวางสายโทรศัพท์ แก้วกานดาก็หันมายิ้มให้กับรูปถ่ายของคริสเตียน ดวงตาของเธอเปี่ยมล้นไปด้วยความสุขเขาเหมือนเทพบุตรในใจเธอที่เป็นแรงผลักดันให้เธอยืนหยันก้าวต่อไป

 

 

 

       “ทำไมมาช้าจัง แล้วนี่แต่งตัวอะไรมา แบบนี้ผู้ชายที่ไหนเขาอยากจะฟาดเธอย่ะ” เสียงหวานแหวใส่เพื่อนสาวที่มาช้ายังไม่พอ ยังจะใส่เสื้อผ้าแสนเชยมาอีก

 

 

       “แก้วก็แค่มาเอาของที่ยืมไม่ได้ไปเที่ยวที่ไหนเสียหน่อย” แก้วกานดาเอ่ยบอกเพื่อนสาวเสียงเรียบ ก้มหน้ามองชุดของหล่อน แล้วเงยหน้ามองเพื่อนรักที่ยืนส่วยหัวไปมาระอากับชุดของหล่อน

 

 

       “อ้าว...บริต้าไม่ได้บอกเหรอวันนี้ที่บ้านมีปาร์ตี้”

 

 

       “ปาร์ตี้?”  แก้วกานดาทวนคำพูด สีหน้างุนงงเล็กน้อย

 

 

       “สงสัยจะลืม...โทษทีวันนี้เป็นวันเกิดพี่ชายของบริต้า เลยมาจัดงานที่บ้านหลังใหญ่” บริต้าเอ่ยขอโทษปนขำที่ลืมบอกเรื่องสำคัญกับเพื่อนรัก

 

 

       “เหรอ งั้นแก้วกลับมาเอาของตอนเช้าก็ได้” แก้วกานดาทำท่าจะหมุนตัวกลับเมื่อเห็นว่าเพื่อนรักมีงานที่บ้านคงไม่สะดวกที่จะจัดหาของให้หล่อน ทว่าบริต้ารีบดึงแขนแก้วกานดาไว้

 

 

       “เฮ้ย!จะไปไหนเล่า”

 

 

       “กลับบ้านไง”

 

 

       “ไม่ได้ ต้องมาสนุกด้วยกันก่อน ไม่อยากเห็นหน้าพี่ชายของบริต้าเหรอ” บริต้าเอาพี่ชายสุดหล่อของหล่อนมาล่อ ความเป็นจริงแล้วหล่อนวางแผนจับคู่แก้วกานดากับพี่ชายของหล่อนต่างหาก

 

 

       “พี่ชายของบริต้าคงไม่อยากเจอแก้วหรอกมั้ง”

 

 

       “พูดไปเรื่อย สวยแบบแก้ว ผู้ชายที่ไหนจะกล้าปฏิเสธ ไปๆ  ไปเปลี่ยนชุด เดี๋ยวบริต้าให้ยืม” พูดพลางลากเพื่อนสาวเข้าบ้าน

 

 

       ครั้นจะขืนตัวก็กลัวว่าเพื่อนจะน้อยใจ แก้วกานดาจึงจำใจปล่อยให้บริต้าพาหล่อนเข้าบ้านไป

 

 

 

       ริต้าหยิบชุดเกาะอกสีแดงยาวเหนือเข่ามาทาบลงร่างของแก้วกานดาที่ยืนงงๆ อยู่กลางห้องนอนของหล่อน ก่อนที่บริต้าจะยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจเมื่อหาชุดเหมาะสมกับแก้วกานดาได้แล้ว

 

 

       “ใส่ชุดนี้รับรอง หนุ่มๆ ต้องมองตาเป็นมันแน่”

 

 

       “ไม่เอาหรอกบริต้า โป๊จะตาย” พอเห็นชุดที่เพื่อนสาวยื่นให้ แก้วกานดารีบยกมือปฏิเสธทันที

 

 

       “โอ้ย! งานปาร์ตี้จะมาใส่ชุดเป็นแม่ชีได้ยังไง ชุดนี้แหละ เริศสุดๆ”  พูดจบก็ยัดเหยียดชุดนั้นใส่มือแก้วกานดา

 

 

       แก้วกานดารู้สึกกระอักกระอ่วนใจที่จะใส่ชุดที่บริต้าหาให้ แต่พอเงยหน้ามองอีกฝ่ายที่ส่งสายตาอ้อนวอนมาให้ หล่อนถึงกับใจอ่อนรับชุดนั้นมาอย่างเสียมิได้ แล้วเดินเข้าไปเปลี่ยนชุดในห้องน้ำ ทว่าพอกลับออกมาบริต้าก็ไม่ได้อยู่ในห้องแล้ว

 

 

       “บริต้า” แก้วกานดาร้องเรียกหาเพื่อนสาว พลางกวาดสายตามองไปทั่วห้องนอน “ไปไหนแล้วนะ บริต้า แก้วเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้วนะ”

 

 

       ส่งเสียงเรียกอยู่นานแต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับ หล่อนจึงเดินออกไปดูนอกห้องแทน เดินมาถึงหน้าบันไดเสียงดนตรีก็ดังอึกทึกคึกโครม ทำให้แก้วกานดาต้องยกมือขึ้นปิดหู สงสัยว่าเจ้าของวันเกิดจะมาถึงงานแล้ว แก้วกานดาดึงชายกระโปรงที่ร่นขึ้นมาจนเห็นต้นขาขาวๆ ของหล่อนลง เตรียมจะเดินลงบันไดไปหาบริต้าในงาม แต่มืออุ่นๆ ของใครบางคนกลับแตะที่ต้นแขนของหล่อนพานทำให้ร่างเล็กสะดุ้งหันมามองด้วยความตกใจ

 

 

       “น้อง...มายืนทำอะไรตรงนี้คะ...เจ้าของงานให้มาตามแล้วค่ะ”

 

 

       หญิงสาวที่ไม่คุ้นหน้าเข้ามาดึงแขนแล้วลากแก้วกานดาให้ดินตามหล่อนไป

 

 

       “ดะ...เดี๋ยวค่ะ...คุณหมายถึงบริต้าหรือเปล่าคะ”  มือนุ่มเอื้อมไปแตะที่แขนอีกฝ่ายเป็นเชิงห้าม เอ่ยถามด้วยความงุนงง

 

 

       หญิงสาวคนนั้นหันมามองแก้วกานดาด้วยสายตางงๆ เช่นกัน ก่อนจะพยักหน้าหงิกๆ

 

 

       “อืม...คงใช่มั้ง...รีบไปเถอะ...สายมากแล้ว”

 

 

       พอเห็นว่าเป็นคนของเพื่อนสาวให้มาตาม แก้วกานดาก็อุ่นใจขึ้นมายอมให้หญิงสาวคนนั้นจูงมือหล่อนไปยังห้องนอนใหญ่ที่ไม่คุ้นเคย

 

 

       “รออยู่ในห้องนี้นะ”

 

 

       แก้วกานดาถึงกับหน้าตื่น คว้ามือคนที่มาส่งรั้งไว้แทบไม่ทัน ทำไมหล่อนต้องรอที่ห้องนี้ด้วย บริต้าบอกว่าจะพามาร่วมงานวันเกิดพี่ชายไม่ใช่เหรอ และงานก็จัดอยู่ข้างล่าง เหตุไฉนบริต้าถึงให้หล่อนมารออยู่ในห้องนี้ล่ะ

 

 

       “ทำไมต้องรอคะ”

 

 

       “อ้าว...เดี๋ยวเจ้าของงานเขาก็ขึ้นมาหาไงจ้ะ...ไม่ต้องกลัวทำใจให้สบาย” หญิงสาวคนนั้นบอกพร้อมกับตบไปที่ไหล่เปลือยราวกับให้กำลังใจ

 

 

       “ขอเปิดไฟได้ไหมคะ”  แก้วกานดาเอ่ยถามพลางกวาดตามองไปรอบๆ ห้องที่มีเพียงแสงไฟสลัวๆจากโคมไฟตรงโซฟาเท่านั้น นอกนั้นหล่อนแทบมองไม่เห็นอะไรเลย

 

 

       “อุ้ย! ไม่ได้จ้า...เจ้าของงานอยากเซอร์ไพร้ หนูนั่งรอที่เตียงดีกว่านะ อย่าไปแตะข้าวของอะไรในห้องนี้เลย เดี๋ยวพังขึ้นมาจะเป็นเรื่อง” คนพูดเดินจูงมือแก้วกานดาแล้วดันบ่าบอบบางนั่งลงที่ปลายเตียง

 

 

       “ค่ะ” หล่อนรับคำไม่เต็มเสียงนักเพราะยังงงไม่หาย สงสัยว่าบริต้าต้องแกล้งหล่อนแน่ๆ

 

 

       “หนูรอตรงนี้นะ เดี๋ยวพี่ขอไปดูความเรียบร้อยข้างนอกก่อน”

 

 

       “เดี๋ยวก่อนค่ะพี่...” แก้วกานดาคว้ามือหญิงสาวคนนั้นไว้

 

 

       “อะไรคะน้อง”

 

 

       “ขอดื่มน้ำหน่อยได้ไหมคะ” เพราะความตื่นเต้นทำให้ลำคอของแห้งผาก หล่อนมีอาการกระหายอยากดื่มน้ำขึ้นมา

 

 

       “ดะ...ได้จ้ะ...เดี๋ยวพี่หาน้ำให้นะ” หญิงสาวคนนั้นเดินตรงไปที่กองของขวัญมากมายที่สุมอยู่ตรงมุมห้อง เห็นขวดอะไรสักอย่างถูกเปิดทิ้งไว้รีบคว้ามา แล้วยื่นให้คนบนเตียง “ดื่มเลยค่ะน้อง”

 

 

       “น้ำอะไรคะพี่”

 

 

       “เอ่อ...น้ำผลไม้ค่ะ”

 

 

       แก้วกานดายื่นจมูกดมที่ปากขวดแล้วย่นจมูกเบือนหน้าหนี

 

 

       “ไม่ใช่นี่คะ กลิ่นเหมือนเหล้าเลยค่ะ”

 

 

       “น้ำองุ่นหมักก็แบบนี่แหละ ดื่มเลยจ้า เดี๋ยวเจ้าของงานจะมาแล้ว” หล่อนเอ่ยเร่งพร้อมระบายยิ้มออกมา

 

 

       พอถูกรบเร้า ก็ไม่กล้าเปิดปากปฏิเสธ หล่อนจึงคว้าขวดแก้วสีเขียวทึบนั้นขึ้นมากระดกอย่างเสียไม่ได้ ไม่รู้เพราะความกระหายหรือรสชาติของน้ำในขวดที่อร่อยจนแก้วกานดาติดใจ ดื่มเข้าไปเกินครึ่งขวด

 

 

       “ก็อร่อยดีนะคะ” หล่อนยื่นขวดคืนแล้วยิ้มให้หญิงสาวคนนั้น

 

 

       คนรับขวดถึงกับเบิกตาโตด้วยความตกใจ เมื่อเห็นปริมาณน้ำในขวดพร่องลงไปเยอะ

 

 

       “ตาย แบบนี้จะเมาเละไหมเนี่ย”  หญิงสาวคนนั้นพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะเดินเอาขวดไวน์ที่หลอกว่าเป็นน้ำองุ่นไปวางไว้ที่เดิม 

 

 

       ทางด้านแก้วกานดาพอได้ดื่มน้ำสมใจอาการกระหายน้ำก็หายไป ทว่าอาการบ้างอย่างกลับเกิดขึ้นมาแทน อาการตึงและมึนที่ศีรษะทำให้แก้วกานดาต้องยกมือขึ้นแตะที่ขมับ หล่อนพยายามเพ็งสายตามองไปที่ร่างหญิงสาวคนนั้น แต่ก็เห็นเป็นภาพซ้อน จนแยกไม่ออกว่าร่างไหนจริงร่างไหนปลอม

 

 

       “พะ...พี่ขา..หนูรู้สึกมึนๆ จังเลยค่ะ” จู่ๆ ลิ้นของแก้วกานดาก็พันกัน ร่างของหล่อนเริ่มโอนเอนไปมา หญิงสาวจึงหลับตาลง พอลืมตาขึ้นมาเท่านั้นห้องก็เหมือนจะหมุนตีลังกากลับด้าน

 

 

       “นั้นไงได้เรื่องแล้ว” คนที่เคยผ่านประสบการณ์แบบนั้นมาก่อนถึงกับบ่นพึมพำ อดห่วงไม่ได้ว่าจะเสียการเสียงาน

 

 

       “พะ...พี่คะ...พาหนู...กลับไป...เอ่อ....ที่ห้องบริต้าได้ไหมคะ หนูรู้สึกไม่ค่อยดีเลยค่ะ” แก้วกานดาพยายามเรียบเรียงคำพูดให้มั่นคงที่สุด และบอกให้หญิงสาวคนนั้นพาหล่อนไปที่ห้องนอนของบริต้า

 

 

       “ถ้ารู้สึกไม่ค่อยดีก็นอนตรงนี้เลยนะ” เมื่อเห็นอาการเด็กที่คิดว่าเป็นเด็กในสังกัดเริ่มทรงตัวไม่อยู่ หล่อนจึงดันร่างนั้นให้นอนลงบนเตียง

 

 

       แก้วกานดาเอียงตัวนอนลงโดยไม่ทักท้วงอะไร เพราะรู้สึกมึนๆ จนไม่มีแรงจะเดินกลับไปที่ห้องของบริต้าแล้ว

 

 

       “น้องขาไม่ต้องกลัวนะ พี่เห็นเจ้าของงานแล้ว งานดีมากๆ”  หล่อนเอ่ยบอกเสียงระรื่น ดีใจแทนหญิงสาวบนเตียงที่ได้ของดีไปรับประทาน

 

 

       “อะไรคืองานดีคะ แก้วไม่เข้าใจ”  แก้วกานดาเอ่ยถามออกพยายามปรือตามองคนพูด ผู้หญิงคนนี้กำลังพูดถึงอะไรกัน หล่อนชักสงสัยแล้วสิว่าเจ้าของงานนี้ใช่บริต้าแน่เหรอ

 

 

       “สงสัยจะเพิ่งมาใช่ไหม” คนพูดอมยิ้ม เมื่อเห็นท่าทางซื่อๆ ของแก้วกานดา

 

 

       “ใช่ค่ะ”  

 

 

       ทว่าอีกคนกลับเข้าใจกันคนละความหมายจึงตอบไปอย่างไม่ได้คิดอะไร

 

 

       “ว่าแล้วเชียว...ไม่เป็นไร...บุญของน้องแล้ว...อุ๊ยตายแล้ว! พี่ไปก่อนนะ” พอเห็นว่าโทรศัพท์ในกระเป๋าสั่น หญิงสาวคนนั้นก็รีบวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้แก้วกานดานอนทุรนทุราย โดยเฉพาะบริเวณหน้าท้องที่แสบๆ ร้อนๆ จนหล่อนอยากจะปลดเสื้อผ้าออกจากกาย

 

 

       “นี่เราเป็นอะไรไปเนี่ย” แก้วกานดาถามตัวเอง ใบหน้าสวยเหยเกเมื่ออาการมึนที่ศีรษะทำให้ร่างกายของหล่อนกระสับกระส่ายไปมาจนชุดเดรสร่นขึ้นมาถึงต้นขาอ่อน

 

 

       ในขณะที่หญิงสาวกำลังต่อสู้กับอาการประหลาดที่เกิดขึ้นกับหล่อนอยู่นั้น เสียงประตูห้องที่ถูกเปิดออกดังขึ้น แก้วกานดาค่อยๆ พยุงร่างขึ้น พยายามเพ็งมองไปที่ประตูนั้นคิดว่าน่าจะเป็นบริต้าที่เข้ามา

 

 

       “บริต้า...ช่วยแก้วด้วย”


 --------------------------------------------------------

 ใช่บริต้าที่เข้ามาหรือเปล่านะ อยากรูปกดแอดเป็นแฟนเพื่อนติดตามตอนต่อไปค่ะ 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

25 ความคิดเห็น

  1. #25 somluck (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2559 / 06:49
    ดูเหมือนนางเอกจะอ่อนต่อโลกเกินไปไหมคะ ไม่น่ารอดมาขนาดนี้ได้ในความเป็นจริง กลิ่นตุๆ โชยมาแล้วค่ะ
    #25
    0
  2. #24 Jerry (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2559 / 18:49
    นี่เป็นอุทาหรณ์สำหรับผู้หญิงตามเขาไปทั้งที่ไม่รู้จักถึงขะเป็นบ้านเพื่อนแถมกินดื่มไม่ระมัดระวังอีก
    #24
    0
  3. #23 นางคว้า (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 09:23
    วุ้ยๆๆๆใครเข้ามาน้อ
    #23
    1
    • #23-1 poplove (@blacktea) (จากตอนที่ 5)
      14 พฤศจิกายน 2559 / 10:04
      ฝากติดตามด้วยนะคะ
      #23-1