ღ ปีศาจจิ้งจอกป๋าย {chanbaek} 。

ตอนที่ 2 : {第二颗的心} ใจดวงที่ 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 201
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    19 ส.ค. 59

 

ใจดวงที่ 2

第二颗的心

 

            เป็นเช้าอีกวันที่อากาศสดใส เสียงนกน้อยกู่ร้องเข่งกันประสานเสียงเป็นกิจกรรมยามเช้า แม่นกออกจากรังหาอาหารให้ลูกนกกินเป็นเรื่องปกติ ก็เหมือนกับเปี้ยนป๋ายเซียนที่ตื่นแต่เช้ามาหาอาหารตาในทุกๆ วันเช่นกัน เรียวขาเล็กกำลังส่ายไปมาอย่างอารมณ์ดีบนต้นไม้ใหญ่ข้างห้องของคุณชายใหญ่ตระกูลพู่ ใบหน้าหวานฉีกยิ้มกว้างเมื่อรู้ดีว่าอีกประเดี๋ยวก็คงถึงเวลาที่เจ้าของห้องจะเปิดบานหน้าต่างออกมารับแสงแดดยามเช้าอย่างเช่นทุกวัน

 

          คร่อก...ฟี่Zzzคร่อก...ฟี่ Zzz

 

            เสียงกรนของปีศาจผู้น้องที่คอยตามติดพี่ชายจอมดื้อของตนมาอย่างเป็นห่วง หวงจื่อเทาได้แต่นั่งพิงบนกิ่งไม้ใหญ่ข้างๆ ป๋ายเซียนแล้วแนบใบหน้าของตนพิงกับต้นไม้เอาไว้อย่างน่าเอ็นดู เพียงไม่กี่อึดใจเสียงปลดกลอนหน้าต่างก็ดังขึ้นพร้อมกับใบหน้าหล่อเหลาของเจ้าของห้องที่เปิดบานหน้าต่างออกมา ดวงตาคมกริบมองไปยังต้นไม้ใหญ่แล้วก็พบกับใบหน้าของปีศาจจอมยุ่งที่มานั่งรอเขาอยู่ทุกวัน

          “เข้ามาสิ”

 

...และก็เป็นอีกทุกวันเช่นกันที่เสียงทุ้มนุ่มของเจ้าของดวงตาคมดุจะเอ่ยเรียกคนที่บอกว่ารำคาญนักรำคาญหนาเข้ามาในจวนของตน...

 

❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀

 

ปีศาจตัวน้อยยิ้มร่าพร้อมกับเหาะลงไปยังหน้าต่างบานใหญ่ แต่แทนที่จะได้เข้าไปยังห้องของชานเลี่ยอย่างปกติ แต่วันนี้กลับเปลี่ยนไปเมื่อเจ้าของห้องนึกเป็นห่วงปีศาจอีกตนที่กำลังหลับน้ำลายยืดอยู่บนต้นไม้จึงคิดที่จะให้ป๋ายเซียนปลุกน้องชายเสียก่อน แต่ยังไม่ทันจะได้พูดอะไรร่างทั้งร่างก็ล้มลงกับพื้นพร้อมกับปีศาจจิ้งจอกขาวตัวหนักแสนซนที่ถลาเข้ามาใส่อย่างไม่ทันตั้งตัว

“อ๊า!” ป๋ายเซียนหลังตาปี๋เพราะกลัวว่าจะเจ็บตัว หากแต่คุณชายใหญ่ก็เป็นสุภาพบุรุษพอที่จะโอบกอดร่างน้อยเอาไว้อย่างเป็นห่วง

“อะอุ๋ย! ท่านกอดข้า! ท่านกอดข้า!” ปีศาจน้อยร้องเสียงดังพลางซุกหน้าเข้าใส่อกแกร่งที่แสนอบอุ่น เรียวแขนเล็กโอบกอดรอบตัวคนด้านล่างเอาไว้แน่นเพราะนี่ถือเป็นนาทีทองของชีวิตป๋ายเซียนเลยทีเดียวเชียวแหละ!

“เฮ้อ...ลุกขึ้นก่อนที่วันนี้ข้าจะไล่เจ้าออกจากบ้าน” เอ่ยเสียงเรียบอย่างเหนื่อยหน่ายใจกับความแสบสันของปีศาจตัวยุ่ง คุณชายใหญ่ลุกขึ้นปัดเสื้อผ้าเล็กน้อยก่อนจะมองป๋ายเซียนด้วยสายตาดุเป็นเชิงสั่งสอน

“หากเจ้าอยากจะเป็นฝ่ายภรรยาแล้วล่ะก็ เรื่องหวงเนื้อหวงตัวก็สำคัญนะ...”

“แต่หากข้าเป็นภรรยาท่าน ข้าจะยอมให้ท่านถูกเนื้อต้องตัวข้าไปทุกส่วนเลย! เอ๊ะ...ที่ท่านพูดแบบนี้เพราะว่าอยากให้ข้าหวงตัวต่อท่านหรือ? หากข้าทำแล้วท่านจะยอมแต่งงานกับข้าหรือไม่ล่ะ?” พูดจบก็ยักคิ้วซ้ายใส่อย่างทะเล้นพร้อมกับฉีกยิ้มร่า ส่งสายตาแพรวพราวใส่บุรุษตรงหน้าอย่างไม่หยุดหย่อน

“โอ๊ะ!” มือเรียวสวยราวกับอิสตรียกขึ้นมากุมหน้าผากพลางลูบป้อยๆ ให้หายเจ็บเมื่อจู่ๆ ก็ถูกกำปั้นโตๆ ของคุณชายตระกูลพู่เคาะนิ้วลงบนหน้าผาก แม้จะไม่แรงแต่ป๋ายเซียนก็เจ็บไปถึงหัวใจ! อะไรที่เกี่ยวข้องกับท่านชานเลี่ยนั้นเชื่อมโยงไปถึงหัวใจป๋ายเซียนหมดนั่นแหละ!

“หากเจ้ายังไม่หยุดพูดจาไร้สาระอีกวันนี้ก็คงไม่ต้องร่วมสำรับกับข้า”

“ได้ไงล่ะ!?” คนตัวสูงไม่ตอบกลับเพียงแค่ปรายตามองอย่างดุๆ อีกครั้งเมื่อเจ้าปีศาจน้อยตนนี้ยังคงก่อความวุ่นวายได้อย่างไม่หยุดหย่อน

“อ๊ะๆ รอข้าด้วยสิท่านชานเลี่ย” เท้าเล็กวิ่งตามร่างสูงตรงหน้า ก่อนจะเดินเคียงข้างกันไปยังโต๊ะสำหรับอาหารที่มีเพียงแค่ป๋ายเซียน คุณชายชานเลี่ยและอาเฉินเท่านั้น

“อาเฉินข้ามาแล้ว!

“อ๋า ท่านป๋ายเซียนอรุณสวัสดิ์ขอรับ” คนรับใช้ประจำตัวคุณชายใหญ่กล่าวทักทายอย่างยิ้มแย้ม

“วันนี้มีอะไรกินเล่าอาเฉิน”

“วันนี้มีผัดผัดบุ้งของโปรดของคุณชายใหญ่ขอรับ”

“ข้าก็ชอบ อะไรที่ท่านชานเลี่ยชอบข้าชอบหมดเลย” ป๋ายเซียนยกยิ้มอย่างภูมิใจให้กับคนที่ถูกเอ่ยถึง

“แต่ท่านป๋ายเซียนเป็นปีศาจ รับประทานอาหารพวกนี้เข้าไปก็ไม่รู้รสชาติอยู่ดีไม่ใช่เหรอขอรับ” ประโยคนั้นแทบหยุดลมหายใจของผู้ฟังในทันที เปี้ยนป๋ายเซียนอยากจะแหกอกอาเฉินผู้ไม่รู้เรื่องรู้ราวนัก ดวงตาเรียวรีสบเข้ากับใบหน้ายิ้มเยาะของท่านชานเลี่ยแล้วก็อับอายจึงหันไปหยิกเอวพ่อคนใช้ปากเก่งที่หักหน้าเขาไม่ต่างอะไรกับที่จื่อเทาชอบทำยิ่งนัก

“แค่ข้าได้กินกับท่านชานเลี่ยข้าก็อร่อยจนรสชาติไม่จำเป็นแล้วไม่รู้รึไงเล่า!” ส่งสายตาดุให้อีกคนอย่างหงุดหงิดใจ ป๋ายเซียนหายใจเข้าลึกๆ เพื่อปรับอารมณ์ก่อนจะหันไปฉีกยิ้มหวานให้เจ้าของดวงใจ พู่ชานเลี่ยจึงได้แต่ส่ายหน้าอย่างเอือมระอาให้กับเจ้าตัววุ่นที่ทานอาหารแบบมนุษย์แล้วไม่รู้รสชาติแต่ก็ยังขอมาทานอาหารด้วยทุกวัน ถึงชานเลี่ยจะดูใจแข็งแต่ความจริงแล้วก็ไม่ได้ใจร้ายอย่างที่คิดเพราะท้ายที่สุดก็ทนลูกตื้อของป๋ายเซียนไม่ไหวจนต้องยอมให้ปีศาจตนนี้เข้ามารับประทานอาหารด้วยทุกๆ วันเสาร์และอาทิตย์ เพราะถ้าหากพาไปทานอาหารพร้อมกับบิดาและมารดาของตนก็คงเป็นเรื่องแน่

“อ่า คุณชายขอรับ วันนี้คุณหนูเสี่ยวลู่จะมารับประทานอาหารเช้าด้วยนะขอรับ พอดีท่านหญิงลี่อันฝากยาบำรุงมาให้ท่านหญิงหงเป่ยน่ะขอรับ”

“หา!” ป๋ายเซียนอ้าปากค้างทันทีหลังจากได้ยินประโยคเมื่อครู่ ริมฝีปากบางเบะบึ้งทันทีเมื่อทราบว่าศัตรูหัวใจของตนกำลังจะมาร่วมสำรับด้วย

“อืม...ถ้าอย่างนั้นข้าจะออกไปรับคุณหนูเสียหน่อย” ว่าแล้วก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะเดินออกไปดังที่ว่า ป๋ายเซียนได้แต่มองตาปริบๆ อย่างร้อนใจ ก่อนจะโวยวายออกมาเมื่อชานเลี่ยพ้นบานประตูไปได้ไกลแล้ว

“ฮึ่ย! แค่เอาของมาฝากไม่เห็นต้องเอามาให้แต่ไก่โห่เช่นนี้เลย แผนส่งลูกสาวมาให้สกุลพู่น่ะสิไม่ว่า!

“ท่านป๋ายเซียนใจเย็นๆ ขอรับ”

“ใจเย็นเหรอ! จะให้ข้าใจเย็นเหรอ! คุณหนูเสี่ยวลู่นั่นแผนสูงยิ่งนัก ทำเป็นเอายาบำรุงมาให้ท่านแม่ของท่านชานเลี่ยแล้วจะมาขอทานสำรับด้วย หน้าไม่อาย หน้าไม่อายเลย ไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อยจะมาร่วมสำรับได้อย่างไร หน้าไม่อาย!

“เอ่อ...แต่ว่าท่านป๋ายเซียนเองก็...” มาทานสำรับทั้งๆ ที่ไม่ได้เป็นอะไรกับท่านชานเลี่ยเช่นกันนะขอรับ...คนรับใช้หนุ่มได้แต่กล่าวในใจ

“นี่ท่าน!” ป๋ายเซียนชี้หน้าอย่างรู้ความหมายของประโยคเมื่อครู่ ก่อนที่ริ้วแดงจะผุดขึ้นบนแก้มกลมอย่างขลาดอาย

“ฮือออ ก็ข้าหึงนี่นา!” ป๋ายเซียนได้แต่ตีอกชกหัวตัวเองอย่างหงุดหงิดใจ ริมฝีปากบางน่าจูบนั้นกำลังเบะงออย่างเต็มที่

“เหมือนจะมากันแล้วนะขอรับ” ดวงตาเรียวรีตวัดมองไปยังหน้าประตูทันทีและเมื่อเห็นผู้เป็นที่รักกับศัตรูหัวใจเดินมาพร้อมกันโดยที่ท่านชานเลี่ยนนั้นกำลังประคองเดินมาอย่างน่าอิจฉา ใบหน้าหวานจึงได้เชิดขึ้นแล้วเสตามองไปทางอื่นอย่างไม่ต้องการรับรู้ว่าใครกำลังมา

“สวัสดีขอรับคุณหนูเสี่ยวลู่”

“สวัสดีอาเฉิน...เอ่อ...สวัสดีป๋ายเซียน” หญิงสาวจากตระกูลชั้นสูงหุบยิ้มลงเล็กน้อยก่อนเอ่ยทักทายปีศาจจิ้งจอกขาวที่กำลังเชิดหน้าใส่ตนอย่างไม่มีมารยาท

“กินได้ยังอะ ข้าหิวแล้ว” ป๋ายเซียนเอ่ยอย่างแง่งอนเอาแต่ใจจนเจ้าของห้องต้องส่ายหน้าอย่างเอือมระอา ชานเลี่ยประคองหญิงสาวมายังที่ว่างอีกฝั่งพร้อมกับทิ้งตัวลงนั่งเก้าอี้ที่เว้นว่างจากป๋ายเซียนหนึ่งเก้าอี้ ปีศาจตัวน้อยได้แต่อ้าปากค้างกับการกระทำนั้น

 

ข้าต้องได้นั่งข้างคุณชายเหมือนทุกวันสิถึงจะถูก!

 

อาเฉินก้าวเข้ามานั่งตรงที่ว่างตรงนั้นแทนก่อนจะส่งยิ้มแหยๆ พลางออกปากอย่างไร้เสียงว่าให้ป๋ายเซียนน่ะ“ใจเย็นๆ นะขอรับ” พร้อมกับแสดงสีหน้าเห็นอกเห็นใจอย่างที่สุด เพราะรู้ดีว่าท่านปีศาจตรงหน้าจะต้องน้อยอกน้อยใจเสียเต็มประดา ดูจากนัยน์ตาหวานที่เริ่มมีน้ำตาคลอเป็นหลักฐานได้

“เอ่อ...ผัดผักบุ้งขอรับ” อาเฉินพยายามกู้สถานการณ์ให้กลับมาอบอวลด้วยรอยยิ้มดังเดิม ป๋ายเซียนพยักหน้ารับอย่างเข้าใจแต่ก็แอบส่งสายตาตัดพ้อไปยังคุณชายใหญ่ที่นั่งทานอาหารอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาวอะไร

“แปลกจังเลยนะ” ทานอาหารได้ไม่ทันไร กลีบปากสีชมพูระเรื่อนั้นก็เอ่ยขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ

“หืม?”

“ท่านแม่ข้าเคยบอกว่า พวกปีศาจปกตินั้นจะไม่ทานอาหารมนุษย์ เพราะว่าพวกปีศาจนั้นคล้ายคนที่ตายไปแล้ว อาหารไม่ต้องตกถึงท้องก็สามารถอยู่ได้ แต่ว่าทำไมท่านป๋ายเซียนถึงยังทานอยู่ล่ะ?”

“เจ้า!” ป๋ายเซียนหลุดขึ้นเสียงใส่ด้วยความโกรธ มาถามอย่างนี้ถือว่าหักหน้ากันชัดๆ มันไม่มีเหตุผลอะไรที่ปีศาจจะต้องมาร่วมสำรับกับมนุษย์ เว้นแต่กำลังกระทำการงามหน้านั่งทานอาหารอยู่กับบุรุษเจ้าของห้องอย่างไรล่ะ! มิหนำซ้ำยังมาย้ำว่าป๋ายเซียนเป็นพวกที่ตายไปแล้วอีก!

“เอ๋? ทำไมต้องขึ้นเสียงใส่ข้าด้วย ข้าก็แค่สงสัยเองนะ...ก็เห็นว่าท่านป๋ายเซียนทานอาหารอยู่แบบนี้ รู้รสชาติหรือไม่ข้าก็ไม่รู้” เสี่ยวลู่ถามด้วยใบหน้าใสซื่อหากแต่ป๋ายเซียนรู้ดีว่าไม่ใช่เช่นนั้น เสี่ยวลู่น่ะถึงจะไม่ได้มีท่าทีริษยาแต่ว่าคำพูดคำจาเวลาเจอกันแต่ละครั้ง ป๋ายเซียนก็รับรู้ได้ว่านางเป็นพวกไม่ชอบปีศาจ

“ข้าไม่กินแล้ว!” ป๋ายเซียนวางตะเกียบลงอย่างรุนแรงจนได้รับสายตาดุจากคุณชายใหญ่

“เจ้าไม่ควรวางตะเกียบตบโต๊ะ” นอกจากจะไม่ช่วยป๋ายเซียนแล้วยังดุป๋ายเซียนต่อหน้าศัตรูอีกอย่างนั้นเหรอ!

“ฮึก!” ปีศาจน้อยพองลมที่แก้มเพื่อกลั้นเสียงร้องไห้ หยาดน้ำใสคลอเต็มในดวงตา ป๋ายเซียนลุกขึ้นแล้ววิ่งออกจากห้องของคุณชายใหญ่ทันที

“ท่านป๋ายเซียน! ท่านป๋ายเซียน!” อาเฉินร้องตามด้วยความตกใจก่อนจะหันมามองหน้ากับผู้เป็นนายของตนที่ยังคงมีใบหน้าเรียบเฉยหากแต่ในแววตากลับฉายแววความห่วงใยไว้อย่างชัดเจน

“ข้าน้อย...ขอออกไปดูท่านป๋ายเซียนนะขอรับ จะรีบกลับมาเก็บสำรับให้ทันคุณชายและคุณหนูนะขอรับ” เอ่ยขออนุญาตก่อนจะรีบวิ่งตามไป

“...” เกิดความเงียบขึ้นภายในห้อง ชานเลี่ยไม่สามารถตำหนิคุณหนูเสี่ยวลู่ได้ ถึงแม้จะรู้อยู่แก่ใจว่าคนเริ่มก่อนก็คือคุณหนู หากแต่คำถามนั้นหากไม่ได้แฝงความคิดอะไรแล้วก็คงเป็นเพียงแค่คำถามธรรมดา เพียงแต่คำตอบมันไม่น่าพิสมัยเท่าไรนัก เพราะว่าป๋ายเซียนก็มาเพียงเพื่อออดอ้อนตนเองเท่านั้น

“อาเฉินเนี่ย...ดูท่าทางจะเป็นห่วงท่านป๋ายเซียนดี แต่แม่ข้าบอกว่าปีศาจน่ะไม่มีหัวใจ เพราะฉะนั้นท่านอย่าได้กังวลไปเลย ท่านป๋ายเซียนอาจจะทำท่าทางปั้นปึงแกล้งเล่นก็ได้” เสียวลู่ยิ้มหวานให้อย่างจริงใจ ชานเลี่ยรู้ดีว่านางหมายความตามที่นางพูด นางเป็นเพียงหญิงสาวที่ไม่ชอบปีศาจจึงได้คิดเหมือนกับที่คนอื่นๆ ที่รังเกียจปีศาจคิด

 

...หากไม่มีหัวใจก็คงไม่ตามตื้อข้ามาเป็นสิบปีหรอก...

 

“คุณชาย...ข้าดูออกว่าท่านไม่ได้มีใจให้กับท่านป๋ายเซียน แต่กับอาเฉินนั้นดูมีความเป็นห่วงเป็นใยเสียมากกว่า...ทำไมท่านไม่ยกอาเฉินให้ท่านป๋ายเซียนไปเลยล่ะ ท่านป๋ายเซียนจะได้ไม่ต้องเคยกวนใจท่าน ไม่แน่ ท่านป๋ายเซียนเองก็อาจจะยินดีด้วย เพราะเขาทั้งสองก็ดูสนิทชิดเชื้อกันจะตายไป”

“...!” คำพูดของหญิงสาวทำให้ชานเลี่ยใจกระตุกและรู้สึกไม่ชอบใจอย่างไม่มีสาเหตุ ถึงอย่างไรบุรุษรูปงามก็ยังคงรักษามารยาทและกล่าวอย่างใจเย็น

“ข้าไม่สามารถยกใครให้ใครได้ หากพวกเขารักกันจริง นั่นก็ต้องเป็นการตกลงปลงใจระหว่างพวกเขา คุณหนูรีบทานเถิด เดี๋ยวข้าจะต้องไปตรวจบัญชีแล้ว”

 

❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀

 

"ฮึ่ยๆๆ!" เสียงย่ำเท้าน้อยๆ ดังขึ้นพร้อมกับใบหน้าหวานที่ปั้นหน้าบึ้งตึง ป๋ายเซียนกำลังโมโหอย่างหยุดไม่อยู่ ทั้งน้อยใจที่ชานเลี่ยเข้าข้างคุณหนูเสียวลู่ ทั้งเสียใจที่ถูกคุณชายดุ แล้วยังปวดใจที่คุณชายใหญ่ไม่มีท่าทีเป็นห่วงตนเลยสักนิด

"ฮืออออออ" ป๋ายเซียนนั่งแหมะลงกับพื้นหญ้าใต้ต้นไม้ใหญ่ที่คอยมานั่งเฝ้าเจ้าของห้องในยามเช้า แล้วเปล่งเสียงร้องไห้ออกมาเพื่อระบายความอัดอั้นในใจ ริมฝีปากบางเบะออกแต่แลดูน่ารักน่าชังเหมือนเด็กน้อยที่ร้องไห้เพราะถูกแย่งของเล่น อาเฉินที่วิ่งตามออกมาก็แอบลอบยิ้มให้กับความน่าเอ็นดู

"ท่านป๋ายเซียนขอรับ..." อาเฉินเอ่ยเสียงเรียกอย่างสุภาพก่อนจะเดินมานั่งลงข้างๆ โดยเว้นระยะห่างเอาไว้ไม่ให้ใกล้กันจนเกินไป

"ฮืออออ เจ้าไม่ต้องมาปลอบข้า! ข้ารู้ว่าเจ้าจะมาพูดเข้าข้างท่านชานเลี่ยอีก!" ป๋ายเซียนสะบัดหน้าหนีอย่างงอนๆ

"ฮ่าๆ ถ้าไม่เข้าข้างคุณชายใหญ่แล้วจะให้ข้าเข้าข้างคุณหนูเสี่ยวลู่หรือขอรับ"

"ไม่ได้นะ! ห้ามๆๆๆ!" ป๋ายเซียนหันมาค้อนใส่อาเฉินที่พูดจาหยอกล้อ ปีศาจอายุน้อยพองลมในแก้มแล้วกอดอกอย่างแง่งอน

"ท่านป๋ายเซียนหยุดร้องไห้ได้แล้วข้าก็ดีใจขอรับ"

"ข้าไม่ได้ขี้แยนี่ ข้าโตแล้ว" อาเฉินมองปีศาจหน้าหวานที่เชิดหน้าตอบอย่างมั่นใจ พลางเหล่มองดวงตาเรียวรีที่ยังเปียกชื้นไปด้วยน้ำตาเมื่อครู่

"ไม่ได้ขี้แยก็ไม่ขี้แยขอรับ...ว่าแต่...เช็ดน้ำตาก่อนดีไหมขอรับท่านป๋ายเซียน" ว่าพลางยื่นผ้าเช็ดหน้าผืนสะอาดให้อย่างหยอกล้อ ป๋ายเซียนทำตาดุใส่พลางคว้าผ้าเช็ดหน้ามาอย่างเสียไม่ได้ คนตัวเล็กค่อยๆ ซับน้ำตาออกช้าๆ ในขณะที่อาเฉินลอบมองอย่างเอ็นดู

"ท่านชานเลี่ยนะ ท่านชานเลี่ย! ช่วยข้าสักนิดก็ไม่มี มิหนำซ้ำยังเข้าข้างคุณหนูนั่นอีก ข้าล่ะน้อยใจ เสียใจ เจ็บใจ ปวดใจไปหมดแล้ว ดูก็รู้ว่านางตั้งใจเหน็บข้าก่อน"

"คุณหนูเสี่ยวลู่อาจจะไม่ได้คิดอะไรจริงๆ ก็ได้นะขอรับ"

"เจ้าทึ่ม!"

"โอ๋ย!" คนรับใช้ประจำตัวคุณชายใหญ่ถึงกับต้องยกมือขึ้นมาบังตัวเพราะถูกคืนผ้าเช็ดหน้าด้วยการโดนปาใส่ ป๋ายเซียนจ้องหน้าคนพูดเขม็ง

"ถ้าเจ้าจะเข้าข้างนางล่ะก็ไม่ต้องมายุ่งกับข้า!" ป๋ายเซียนลุกขึ้นยืนเตรียมเดินหนีแต่ทว่าอาเฉินกลับไว้กว่า วิ่งมายืนดักหน้าท่านปีศาจแสนขี้งอน แขนยาวกางออกกั้นคนตัวเล็กเอาไว้

"ข้าไม่ได้เข้าข้างใครนะขอรับ"

"ไม่ได้! เจ้าต้องเข้าข้างข้าสิ!"

"เอ่อ..."

"เข้าข้างข้า! เร็วๆ บอกให้เข้าข้างข้า ไม่อย่างนั้นข้าจะร้องไห้เพราะว่าอาเฉินใจร้ายแล้วนะ" ปีศาจเอาแต่ใจย่ำพื้นอยู่กับที่ราวกับเด็กน้อยที่ถูกแย่งของเล่น แต่เพราะกลัวว่าคนตรงหน้าจะร้องไห้ออกมาอย่างที่พูดเอาไว้จึงต้องตกปากรับคำไปอย่างห้ามมิได้

"ได้ขอรับ เข้าข้างท่านป๋ายเซียนก็เข้าข้างท่านป๋ายเซียน..."

"เยี่ยม!" ปีศาจจิ้งจอกขาวตัวน้อยปรบมืออย่างดีใจพลางยิ้มร่า รอยยิ้มสดใสที่แสนน่ารักทำเอาลมหายใจของคนรับใช้ผู้เจียมตัวขาดห้วง รู้สึกตาพร่ามัวเพราะความน่ารักนั้นเล่นงานจนใจสั่น

"โอ๊ะ!" หลุดออกจากภวังค์เมื่อถูกมือเรียวสวยนั้นจับเข้าที่ใบหน้า ป๋ายเซียนดึงแก้มอาเฉินทั้งสองข้างไปมาแล้วหัวเราะคิกคัก

"เจ้าน่ารักจังเลยอาเฉิน ดีมาก! เข้าข้างข้าแบบนี้ดีมาก! ว่าแต่เอ๊ะ...เจ้าทำไมหูแดงล่ะ" ป๋ายเซียนหยุดการกระทำที่แสนทะเล้นลงพลางเอียงคอมองหน้าเพื่อนต่างโลกอย่างอาเฉินอย่างสงสัย

"เอ...หรือว่าเจ้าเขินข้า?"

"มะ...ไม่ใช่นะขอรับ! แล้วหูข้าก็ไม่ได้แดงด้วยนะขอรับ!" โวยวายกลบเกลื่อนความขลาดอาย ยกมือขึ้นปิดใบหูหันหน้าหนีทันที

"เห...เขินก็บอกว่าเขินสิ ข้าน่ารักออกอย่างนี้ บุรุษอยู่ใกล้ข้าก็ต้องเขินอายเป็นธรรมดา ฮิฮิ" ปีศาจน้อยนอกจากจะเอาแต่ใจแล้วยังหลงตัวเองอีกด้วย อาเฉินถึงจะเขินแต่ก็อดหมั้นเขี้ยวเล็กๆ กับใบหน้ามั่นอกมั่นใจของป๋ายเซียนไม่ได้

"คิคิ หูเจ้าแดงไม่หยุดเลย โทษฐานที่บังอาจมาเขินข้า ไม่รู้ล่ะข้าจะดึงหูเจ้าเล่น!"

"หา!" ยังตกใจไม่ทันไรหูของตนเองก็ถูกปีศาจน้อยตรงหน้าจับไปดึงเล่นอีกครั้งพร้อมกับหัวเราะคิกคักเหมือนเด็กที่โตได้ไม่ถึง 1 ขวบเสียด้วยซ้ำ แต่เพราะว่าไม่อยากเห็นคนอารมณ์ดีอย่างท่านป๋ายเซียนร้องไห้อีกอาเฉินถึงยอมหรอกนะ ไม่ได้ยอมเพราะเสียงหัวเราะหวานๆ เลยสักนิด อาเฉินสาบาน...

 

เสียงหยอกล้อแห่งความสุขของคนสองคนดังไปทั่วสวน โดยหารู้ไม่ว่ามีใครอีกคนที่ยืนมองอยู่ห่างๆ ด้วยความรู้สึกไม่พอใจอย่างบอกไม่ถูก...ใครอีกคน...

...ที่เป็นถึงคุณชายใหญ่ เจ้าของสวนแห่งนี้...

 

❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀

 

พูดคุยกับหมาน้อย 

            มาแย้วๆๆๆๆ มาต่อให้ครบตอนแล้วค่า สาบานว่าไม่ทิ้งฟิคแน่นอน ต้องเข็ดให้จบแล้วเอาไปขายงานฟิคให้ได้แน่นอนค่ะ 5555555 ยังไงก็ช่วยให้กำลังใจกันหน่อยนะงับ ช่วงนี้หมาน้อยเขียนฟิคออกยากมากๆ เลย เพราะเครียดกับหลายๆ อย่างด้วย แต่ก็พยายามทำออกมาให้ดีที่สุดค่ะ

ยังไงก็ฝากติชมผ่าน #ป๋ายปีศาจ หรือคอมเม้นต์ทิ้งไว้ก็ได้น้า แล้วจะมาหาใหม่ตอนหน้าให้เร็วที่สุดงับ

  

。SYDNEY♔
Tiny Hand Pink Bow Tie
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

58 ความคิดเห็น

  1. #58 sweetticb (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2560 / 20:38
    คุณชายย้อนแย้งจังวะ 555555555
    #58
    0
  2. #49 gonjung (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2559 / 02:04
    เป็นคนให้เค้าออกมาแล้วจะไม่พอใจไรหละหะ
    ไหนว่าไม่ชอบไง55555555555
    #49
    0
  3. #45 ไอจัง เองนะ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2559 / 14:41
    ขอฉากสมน้ำหน้าคุณชายใหญ่เยอะๆหน่อยนะคะ5555"55
    #45
    0
  4. #44 명령이 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2559 / 13:52
    แหมคุณชายใหญ่ ท่านก็หึงเป็นรึ นึกว่าใจแข็งเป็นหิน
    #44
    0
  5. #43 JokerJung (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2559 / 13:41
    สมควรรรร รู้ซะบ้างว่าป๋ายเซียนน่ารักนะ! ว่าแต่...คุณชายคงไม่ได้ทำอะไรอาเฉินใช่ไหม ไม่เอานะไม่ดี
    #43
    0
  6. #42 pichaya_aom (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2559 / 08:29
    น่ารักๆๆๆ รอน่าาชอบมากกกป๋ายน่ารัก
    #42
    0
  7. #40 แบ้กซี่ซู่ซ่าส์ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2559 / 06:57
    มาแช้วววว เย่ๆ แหม อิคุณชาย อิคนซึน เชอะ!
    #40
    0
  8. #39 XMCB_BB (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2559 / 06:02
    คุณชายหึงเหรอ เหอะๆๆ ป๋ายเซียนออกจะน่ารักขนาดนั้น ใครๆก็ต้องชอบอะ ถถถถ
    #39
    0
  9. #38 SeHaNeul (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2559 / 05:52
    น่ารักมากเลยค่าาาา คุณชายง้อเร็ววววว . _.
    #38
    0
  10. #36 nisitaqx_ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2559 / 00:53
    คุณชายมีใจให้ป๋ายเซียนแน่เลยจ
    #36
    0
  11. #34 bxkiik (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2559 / 23:29
    เรารออยู่น้าาา
    #34
    0
  12. #33 I\'clou Teer (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2559 / 01:48
    โอ้ย น่ารักมากอ่าาาา เราชอบแนวนี้อ่ะ หามานานแล้ว ติดตามนะคะะะ รีบๆอัพน้าาาา ><
    #33
    0
  13. #32 Joysd20JJ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2559 / 20:52
    นึกว่าไม่แต่งต่อแล้ว โฮรร
    #32
    0
  14. #31 July19 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2559 / 17:28
    คิดถึงฟิคเรื่องนี้มากเลยยยยยย
    ดีใจที่ไรท์จะกลับมาแต่งต่อ
    เป็นกำลังใจให้นะคะ ??
    #31
    0
  15. #30 명령이 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2559 / 09:35
    กลับมาต่อแล้ววววววว 
    #30
    0
  16. #29 nisitaqx_ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2559 / 08:11
    รออ่านเรื่องนี้มานานมาก นึกว่าไรต์จะไม่แต่งต่อแล้ว ฮือออออออดีใจที่กลับมาแต่งต่อ(;?;) อยากเจ้าป๋ายกับคุณชายแต่แก่แล่ว?(???)/
    #29
    0
  17. #28 SeHaNeul (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2559 / 06:40
    ฮั่นน่อว์ >< รอค่ะ
    #28
    0
  18. #27 แบ้กซี่ซู่ซ่าส์ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2559 / 06:29
    กลับมาลิ้ววว คิดถึงมาก ฮื่อ
    #27
    0
  19. #26 smyqx614_ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2559 / 01:49
    หูยยยยย คิดถึงเรื่องนี้มากกกก
    #26
    0