(จบแล้ว) X'MAS EVE เกมส์โกงรัก หักหลังหัวใจ [YAOI,BL]

ตอนที่ 59 : CHAPTER 01 : Wilhelm L. Ramirez (วิลเฮล์ม แอล รามิเรซ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 580
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    16 ต.ค. 59

-CHAPTE01-

Wilhelm L. Ramirez (วิลเฮล์ม แอล รามิเรซ)


ทุกครั้งที่ผมกลับมาบ้าน ในกล่องจดหมายจะอัดแน่นไปด้วยโปสการ์ดจากเพื่อนๆ ทั้งสมัยมัธยมและมหาวิทยาลัย เนื่องจากสถานที่ทำงานส่วนใหญ่ของผมเป็นที่ค่อนข้างห่างไกลความเจริญทางเทคโนโลยี ด้วยเหตุนั้นการติดต่อผมผ่านทางสัญญาณไร้สายไม่ว่าจะอินเทอร์เน็ตหรือโทรศัพท์เคลื่อนที่จึงเป็นเรื่องยากยิ่งกว่าการขอนาซ่าติดยานอวกาศไปดวงจันทร์ด้วยเสียอีก


ก็ว่าไปนั่น แต่ความยุ่งยากของมันก็ทำให้เพื่อนๆ เลือกช่องทางติดต่อผมด้วยวิธีการที่แทบไม่มีใครทำกันแล้วในยุคที่ดิจิตอลครองโลก


“ อ้าว คุณหมอ กลับมาแล้วหรือคะ คราวนี้ไปซะนานเชียว ครึ่งปีได้หรือเปล่าคะเนี่ย “ เพื่อนบ้านสาวสวยที่ชอบพาสุนัขตัวโปรดมาวิ่งทุกเช้าเข้ามาทักทาย เธอความจำดีสมกับที่ทำงานเป็นเลขานุการเสียจริง


“ อรุณสวัสดิ์ครับเทียน่า ยังความจำดีเหมือนเดิมเลยนะครับ “ ผมยิ้มทักทายเธอกลับหลังจากเก็บโปสการ์ดลงกระเป๋า ก่อนจะลูบหัวเจ้าหมาพันธ์เยอรมันเชพเพิร์ดที่กำลังกระดิกหางดิกๆ รอท่าอยู่ 


“ เป็นยังไงบ้างโปลิส ระหว่างที่ฉันไม่อยู่มีคนอันตรายมาทำลับๆ ล่อๆ ที่บ้านหรือเปล่าหึ? “ ผมถามสุนัขพันธ์ตำรวจ เจ้าตัวโตเห่ากลับมาเหมือนกำลังรายงาน ผมหัวเราะเอ็นดูแล้วลูบหัวมันเป็นการขอบคุณไปอีกที


“ จะว่ามีก็มี จะว่าไม่มีก็ไม่มีค่ะ “ คำตอบจากเพื่อนบ้านคนสวยเรียกความสนใจของผมไปที่เธอ


“ หมายความว่ายังไงครับ “ ผมถามออกไปตรงๆ นอกจากจะเป็นเพื่อนบ้านกันแล้ว เทียน่ายังเคยเป็นคนไข้ของผมด้วย ดังนั้นเธอจึงคอยเป็นหูเป็นตาตอนที่ผมไม่อยู่บ้านให้เสมอ


“ เมื่อหลายอาทิตย์ก่อนมีคนกลุ่มหนึ่งมากดกริ่งที่บ้านคุณหมอคะ พอดิฉันออกไปบอกว่าคุณไปทำงาน ไม่มีกำหนดกลับแน่นอน พวกเขาก็บอกว่าได้ส่งอีเมลรายละเอียดให้คุณหมอแล้ว ถ้าคุณหมอกลับมาให้ติดต่อกลับไปด้วย “ เทียน่าเล่าจ้อยๆ เก็บทุกรายละเอียดอย่างกับเธอเป็นเลขาฯ ส่วนตัวของผม


“ ขอบคุณนะเทียน่า แต่คราวหลังอย่าออกจากบ้านอีกนะ พวกเขาอาจเป็นคนไม่ดีก็ได้ “ ผมเตือนเธอจากใจจริง  


แม้นายคีตะราชาจะเลือกเส้นทางการเป็นนักกายภาพบำบัด และปฏิเสธธุรกิจของครอบครัว ซึ่งในขณะนี้มีพี่ชายและน้องชายรับช่วงดูแลต่อ หากนามสกุล ริซโซ ที่ผมใช้ก็ยังแสดงถึงสายสัมพันธ์ขององค์กรระดับโลก และวงการนั้นก็ไม่ได้เล่นในกฎเสมอไป หลายครั้งที่มีคนพยายามจับตัวผมไปต่อรอง ซึ่งก็ต้องขอบคุณวิสัยทัศน์ของบิดาที่ส่งพวกเราพี่น้องเรียนศิลปะป้องกันตัวตั้งแต่เดินได้ ร่างกายเลยยังปลอดภัยครบสามสิบสองมาจนทุกวันนี้


“ โจรเดี๋ยวนี้คงไม่ใส่สูทของ Brook Brother มาปล้นคุณหมอเกียรตินิยมสาขาแพทย์ไคโรแพรคติก แต่ดันทิ้งเงินเดือนก้อนโตจากโรงพยาบาลใหญ่ๆ แล้วอาสาตัวเองไปเป็นนักกายภาพให้ทหารผ่านศึกในประเทศทุระกันดานหรอกค่ะ “ เลขานุการสาวจีบปากจีบคอประชดไม่จริงจัง   


ผมอมยิ้มกับอารมณ์ขันน่ารักๆ ของเธอ  หากลึกๆ ก็อดที่จะรู้สึกผิดไม่ได้ที่เคยปฏิเสธความรู้สึกพิเศษจากอีกฝ่าย ด้วยเหตุผลเดิมๆ มา 10 ปี ว่าไม่สามารถลืมความรักครั้งเก่าได้


ใช่ไม่เคยมีซักวันกับความคิดที่จะลบความรู้สึกนั้นออกจากหัวใจ ถึงจะรู้ว่ามันย้อนกลับไปแก้อะไรไม่ได้แล้วก็ตาม


“ ขอบคุณอีกครั้งนะเทียน่า งั้นผมขอตัวเข้าบ้านก่อนนะครับ “ ผมซ่อนสิ่งที่กำลังคิดแล้วปรับอารมณ์เสียใหม่ หันไปยิ้มให้สาวสวยข้างๆ ก่อนจะเอ่ยขอตัว


เมื่อเข้ามาในบ้านได้ สิ่งแรกที่ทำคือสำรวจตำแหน่งข้าวของทุกอย่าง แล้วก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อของทุกชิ้นอยู่ในที่ของมันตามที่ผมมาร์คไว้ ก่อนจะตรงไปยังชั้นบนเพื่อเก็บข้าวของและเปลี่ยนเสื้อผ้า เตรียมลุยทำความสะอาดบ้านครั้งใหญ่


ปาเข้าไปครึ่งวันกว่าทุกอย่างจะเข้าที่เข้าทาง พลังงานจากอาหารบนเครื่องไม่มีเหลือเลยต้องสั่งพิซซ่ามาเป็นมื้อกลางวัน


ปากเคี้ยวแป้งราดซอสมะเขือเทศโรยชีสไปสองตาก็อ่านโปสการ์ดที่เพื่อนส่งมาให้ไป และต้องหัวเราะออกมาทุกครั้งเมื่อจินตนาการถึงท่าทีของพวกเขาแต่ละคนที่ติดต่อผมไม่ได้ จนต้องระบายมันลงกับแผ่นกระดาษจนแทบไม่เหลือพื้นที่ว่าง ด้วยเหตุนั้นสิ่งหนึ่งที่ผมมักซื้อติดมือกลับมาจากประเทศที่ไปทำงานก็คือสิ่งเดียวกัน เพื่อใช้มันตอบกลับเพื่อนๆ ที่ส่งความห่วงใยมาให้ทุกคน


คิวต่อไปก็อีเมลจากกลุ่มคนที่เทียน่าเล่าให้ฟัง ผมเอาแลปท็อปต่ออินเทอร์เน็ตแล้วเข้าไปเช็คในกล่องข้อความ ถ้าให้เดาพวกเขาคงต้องการว่าจ้างให้ผมเป็นหมอส่วนตัวฟื้นฟูระบบประสาทและกระดูกของคุณหนูคุณชายที่เล่นซนจนประสบอุบัติเหตุ


และก็จริงอย่างที่ผมคาด


โดยปกติแล้วผมไม่รับงานประเภทนี้ ไม่ว่าคนเหล่านั้นจะเสนอค่าตอบแทนมหาศาลเพียงใด เพราะแค่เงินปันผลจากหุ้นที่ผมซื้อทิ้งไว้เล่นๆ ตั้งแต่จบมัธยมปลายก็สร้างผลกำไรแบบที่ไม่ต้องพึ่งเงินจากที่บ้านหรือออกไปทำงาน ก็สามารถใช้ชีวิตอยู่ใจกลางย่านผู้ดีในอเมริกาได้อย่างสบายๆ


ด้วยเหตุนั้นผมจึงไม่ลังเลที่จะลบอีเมลนั้นทิ้ง แล้วลืมมันไปราวกับไม่เคยเปิดอ่าน


……………….


ก็อยากจะทำแบบนั้นอยู่หรอกครับ ถ้าวันต่อมา ผู้ชายในชุดสูทของ Brook Brother จะไม่มากดกริ่งอยู่หน้าบ้านตั้งแต่เช้าตรู่แบบนี้


“ ด็อกเตอร์ริซโซใช่ไหมครับ “


ผู้ชายที่มีกลิ่นอายของอดีตทหารเก่า หากวางตัวอยู่ในมาดนักเจรจามือฉมังตั้งคำถามขึ้นทันทีที่ผมเชิญเขาและคนของเขาเข้ามาคุยในบ้าน เนื่องจากไม่อยากให้เพื่อนบ้านแตกตื่นกับขบวนรถบรรทุกคนในชุดดำที่เหมือนจะมาทวงหนี้ ซึ่งก็ได้ข่าวว่าผมไม่เคยไปสร้างหนี้ที่ไหนนะ


“ ครับ ผมคีตะราชา ริซโซ เข้าธุระของคุณเถอะ “ ดูจากสายตาคมกริบนั่นแล้ว ท่าทางงานนี้จะปฏิเสธยากซะแล้วสิ


“ คุณคงได้รับอีเมลของผมแล้ว แต่เพื่อความรอบคอบผมจึงนำข้อมูลมาให้คุณอ่านอย่างละเอียดอีกครั้ง “ แล้วเขาก็เลื่อนแฟ้มเอกสารบนโต๊ะมาให้ผม


ดวงตาสีขุ่นสงบนิ่งจ้องมาอย่างกดดันให้ผมหยิบของที่เขาส่งให้ขึ้นมาอ่าน ก็ไม่ได้รู้สึกเกรงกลัวอะไรหรอก เพราะฉะนั้นก็ให้มันวางอยู่ที่เดิมนั่นแหละ


“ ผมไม่รู้ว่าคุณหาทางติดต่อผมมาจากที่ไหน แต่ผมไม่รับทำงานจ้างส่วนตัว ขอโทษด้วยที่ทำให้คุณเสียเวลา “


บรรยากาศชวนอึดอัดแผ่พุ่งตรงมาที่ผมเมื่อคำปฏิเสธซึ่งหน้าถูกลั่นออกไป ผมวางท่าทีไม่ทุกข์ร้อนและยิ้มรับความกดดันจากดวงตาดุจเพชฌฆาตที่กำลังจ้องตรงมา


คิดว่าจากประสบการณ์การทำงานเกือบสิบปีตั้งแต่เป็นนักศึกษาแพทย์ ผมต้องเจอกับเหตุการณ์เช่นนี้มากี่ครั้งแล้วกัน


นี่ยังไม่นับรสนิยมส่วนตัวในเรื่องการเล่นกับจิตใจคนแบบที่กำลังทำอยู่ในตอนนี้ล่ะนะ


พรึบ!


ร่างสูงใหญ่ตามสายเลือดตะวันตกลุกขึ้นยืนเมื่อการเจรจาล้มเหลว หืม?


กลับง่ายเกินไปไหม


เสียงนี้ดังขั้นในใจ ดูจากลักษณะภายนอกบวกกับการที่เขาทราบความเคลื่อนไหวของผมรวดเร็วขนาดนี้ ก็พอจะอนุมานอุปนิสัยคร่าวๆ ได้ว่าผู้ชายตรงหน้าเป็นคนมีไหวพริบ รอบคอบ ที่สำคัญคือความการะหายในการทำภารกิจที่ได้รับมอบหมายให้สำเร็จลุล่วง


ดังนั้นการที่เขาทำเหมือนยอมถอดใจ แล้วกลับไปง่ายๆ อย่างนี้จึงสร้างความหวาดระแวงให้ผมมากกว่าความสบายใจ


“ ขอโทษนะครับ คุณลืมของ “ แฟ้มข้อมูลผู้ป่วยบนโต๊ะยังไงล่ะ


ผู้ชายวัยกลางคนคนเดิมหยุด แล้วหมุนตัว เดินกลับมาหาผม ด้วยความมีน้ำใจเล็กๆ ผมจึงหยิบแฟ้มนั้นแล้วลุกขึ้นส่งให้เขา


อ่า


แล้วก็รู้สึกว่าตัวเองพลาดมหันต์เมื่ออีกฝ่ายเผยรอยยิ้มร้ายกาจส่งมาให้ เพราะมือที่ยื่นออกมารับเอกสาร มีขวดสเปรย์ขนาดเท่าฝ่ามือที่ผมคุ้นเคยดีถูกจับหันมาใส่ตรงๆ


จ้า


สลบไปตามระเบียบ ของเขาดีจริง โดนกี่รอบก็หลับเป็นตาย ราตรีสวัสดิ์ทุกคน


………………..


ถึงจะประมาทจนติดกับอีกฝ่ายเข้าเต็มเปา แต่ก็ไม่เลวกับกลิ่นหอมๆ ของกาแฟคั่วที่โชยมาทำหน้าที่แทนนาฬิกาปลุก  


ลืมตาปริบๆ มองหาของกินทันทีทันใด ซึ่งก็ไม่เลวอีกครั้งกับการต้อนรับด้วยมื้ออาหารแรกหลังจากถูกอุ้ม ก็หวังว่าจะไม่จับไปนั่งยางหรือถ่วงลงมหาสมุทรหลังจากนี้หรอกนะ


ผมลุกจากโซฟาที่นอนอยู่แล้วเดินตามกลิ่นหอมๆ ไปที่โต๊ะอาหารที่ผู้ชายคนเดิมนั่งรออยู่ก่อนแล้ว และเมื่อผมนั่งลง ผู้ติดตามซึ่งอายุน่าจะไล่เลี่ยกับผมอีกคนก็เข้ามารินกาแฟเสิร์ฟให้


“ ขอบคุณครับ “ ผมยิ้มให้เขาแล้วยกกาแฟขึ้นจิบ ก่อนจะเริ่มคว้าของใกล้มือเข้าปาก เมื่อรู้สึกได้ถึงเสียงประท้วงดังๆ จากกระเพาะว่างๆ


ถ้าให้ผมเดานะ ระหว่างที่ผมสลบไป ผู้ชายตรงหน้าคงจับผมยัดใส่กระเป๋าเดินทางแล้วถีบขึ้นเครื่อง บินข้ามทวีปมาโผล่ที่หมู่บ้านอันเงียบสงบของสวิตเซอร์แลนด์ อ่อ ที่ผมรู้พิกัดของตัวเองน่ะหรือครับ ก็เพราะนอกหน้าต่างกระจกบานใหญ่นั่นมันทะเลสาบเบรียนซ์ (Brienz) ไม่ใช่เร๊อะ!!


โอ้ย!! รู้แล้วว่าทำไมถึงหิวแบบนี้ ไอ้ผู้ชายใจอำมหิต!!!!


“ ค่าอาหาร ค่าเครื่องบินเหมาลำ และค่าเดินทางจิปาทะอื่นๆ ผมลงในบิลให้เรียบร้อยแล้ว และผมขอรับคืนเป็นการทำงาน ส่วนต่างที่เหลือผมจะโอนเข้าบัญชีมูลนิธิที่คุณอุปถัมภ์อยู่ เพราะอย่างไรเสียทายาทตระกูลริซโซก็คงไม่เดือดร้อนเรื่องเงินอยู่แล้ว ใช่ไหมครับ “


ตอนท้ายประโยคเขากระซิบให้ได้ยินกันแค่สองคน ทำการบ้านมาดีสมกับราคาสูทหลักแสนจริงๆ  

…………....” เอาตรงๆ นะ ไอ้ที่อยู่ในปากเนี่ย คายคืนตอนนี้ทันไหม คนเจ้าเล่ห์!!!


ผมจงใจถอนหายใจแรงๆ ใส่ผู้ชายมากเล่ห์ตรงหน้าแล้วกินต่อให้คุ้ม หวังว่าราคากาแฟ แซนด์วิช ขนมปังขาว ชีส และมันฝรั่งคงไม่ทำให้ผมต้องใช้แรงงานอยู่ที่นี่ตลอดชีวิตหรอกนะ


“ คุณหมอพร้อมเริ่มงานวันไหนดีครับ “ ยังจะมีหน้ามาถาม


ผมหรี่ตาด่าเขาในใจ ซึ่งดูจากรอยยิ้มขบขันจากอีกฝ่ายก็คิดว่าคงรู้ตัว ก่อนจะวางแก้วกาแฟลงกับที่รองแล้วเอาแฟ้มผู้ป่วยอันเดิมบนโต๊ะขึ้นมาอ่านอีกรอบ เมื่อครั้งแรกผมอ่านแค่คร่าวๆ เพียงเท่านั้น


คนไข้รายต่อไปของผมคือ มิสเตอร์วิลเฮล์ม แอล รามิเรซ (Wilhelm L. Ramirez)


ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์เมื่อ 10 ปีก่อน มีความผิดปกติเกิดที่ไขสันหลังระดับล่าง ทำให้มีอาการกล้ามเนื้ออ่อนแรงหรือที่เรียกว่าอัมพาตตั้งแต่ช่วงเอวลงไป ซึ่งก็ไม่จัดว่าอยู่ในระดับรุนแรงเท่าความผิดปกติที่เกิดระดับบนหรือช่วงคอ จากประวัติการรักษา คุณชายรามิเรซเข้ารับการทำกายภาพบำบัดมาตลอดหลังจากฟื้นตัวจากการผ่าตัด แต่เพราะความไม่คงที่ทางอารมณ์ทำให้การรักษาไม่คืบหน้า


โอเค ดูเหมือนคนไข้ของผมจะมีโรคคุณชายจ๋าพ่วงมาด้วย เพราะดูจากอาการที่ไม่ได้รุนแรงเท่าคนไข้รายก่อนๆ ที่เคยรักษามา แต่ตานี่ยังไม่สามารถกลับมาเดินได้ตามปกติทั้งที่ผ่านมาเป็น 10 ปี แถมยังเปลี่ยนแพทย์ผู้ดูแลเป็นว่าเล่น ก็พอจะทำให้ผมเข้าใจคนตรงหน้ามากขึ้นว่าทำไมถึงต้องใช้วิธีบังคับกันแบบนี้


ซะที่ไหนล่ะ! ก่อนจะรักษาอาการบาดเจ็บ ผมว่าเขาควรจะรักษาต่อมเอาแต่ใจของคุณชายเขาก่อนดีกว่าไหม!!!


ฮึ่ย! ขัดใจวิธีการเลี้ยงลูกของคนรวยแบบนี้ชะมัด นี่เป็นเหตุผลใหญ่ๆ ที่ผมไม่รับงานประเภทนี้ เป็นหมอนะไม่ใช่ที่รองรับอารมณ์ใคร คอยดูเถอะ ลองมาวีนใส่กันอย่างไร้เหตุผลดูสิ จะแกล้งให้ร้องไห้โฮ ซมซานขอเปลี่ยนหมอคนใหม่ไม่ทันเลย!!


“ มีข้อสงสัยตรงไหนไหมครับ “ เมื่อผมวางแฟ้มลง ผู้ชายที่คงมีหน้าที่ดูแลรับผิดชอบเรื่องนี้ก็ถามขึ้น


ผมหันไปสบตาเขา แน่นอนว่าต้องมีอยู่แล้ว!!


“ รู้สึกว่าคุณจะยังไม่ได้แนะนำตัวเลยนะครับ ถ้าเกิดผมมีปัญหาจะติดต่อคุณได้อย่างไรล่ะ “ เกิดคุณชายเขาหน้ามืดเอามีดมาแทงผมไส้แตก ใครจะเป็นคนพาผมไปโรงพยาบาลล่ะ หมอก็กลัวตายเหมือนกันนะครับ


“ เรียกผมว่า ไซม่อน ก็ได้ครับ ผมเป็นผู้ดูแลที่นี่ ส่วนเรื่องติดต่อผมไม่จำเป็น เพราะผมเองก็อยู่ที่นี่ด้วยเช่นกัน “


อยู่ที่นี่ด้วย??


“ แปลว่าผมต้องอยู่ที่บ้านหลังนี้กับพวกคุณงั้นหรือ “ ก็ไม่เลวนะ เข้าใจเลือกเลยทีเดียว เมืองสองทะเลสาบอย่างอินเทอร์ลาเก่น (Interlaken) เหมาะที่จะเป็นสถานที่บำบัดทั้งอาการบาดเจ็บและนิสัยมุทะลุชั้นดีเลย


“ ของใช้จำเป็นของคุณอยู่บนห้องแล้วครับ บริการพิเศษพร้อมที่พักฟรี ไม่เรียกเก็บย้อนหลังแน่นอนครับ “ ขอบใจ ซาบซึ้งมาก!!!!


“ แล้วไหนล่ะครับคนไข้ของผม แค่ประวัติทางการรักษากับข้อมูลการตรวจร่างกายในอดีตมันไม่เพียงพอให้ผมวินิจฉัยอาการแล้วออกแบบการรักษาที่เหมาะสมได้หรอกนะครับ “


พวกเขาคิดว่างานกายภาพบำบัดมันง่ายมากนักหรือไง งั้นก็รู้ไว้เลยว่าการทำงานกับร่างกายคนนี่แหละซับซ้อนที่สุดแล้ว ระบบที่อยู่ในตัวเรามันต่างจากแผงวงจรในเครื่องใช้ไฟฟ้าที่ซ้อมได้ก็ใช้ต่อ ซ้อมไม่ได้ก็ทิ้งไป และในฐานะหมอซึ่งถูกกรอกหูเรื่องจรรยาบรรณแพทย์มาตลอด ทำให้ผมสร้างกฎขึ้นมาหนึ่งข้อ คือไม่ว่าคนไข้จะเป็นใคร ก็ต้องช่วยให้สุดความสามารถ ถึงคนรอบข้างหรือแม้แต่เจ้าตัวจะหมดหวังไปแล้วก็ตาม!!


เท่ไหมครับ


ก็ว่าไปนั่นอีกรอบ ความจริงก็แค่อยากเห็นหน้าคุณชายเจ้าอารมณ์เบอร์หนึ่ง จะได้หาเรื่องแกล้งเล่นให้สมกับที่นายไซม่อนอุ้มผมข้ามทวีปมาแบบนี้ต่างหาก!!!


รู้จักนายคีตะราชา ริซโซ น้อยไปซะแล้ว!!


ไซม่อนจ้องหน้าจับผิดผมอยู่ครู่หนึ่งก็ยอมหันไปสั่งคนติดตามคนเดียวกับที่รินกาแฟให้ผม


“ ดีแลน ไปตามคุณชายมาพบคุณหมอ “


ผู้ชายชื่อดีแลนมีท่าทีอึกอัก ใบหน้าซึ่งจัดว่าดูดีระดับนายแบบซีดลงอย่างเห็นได้ชัด แต่พอหัวหน้าตนเองหันไปทำสายตาวิ้งๆ ให้ ก็รีบโค้งหัว แล้วเดินออกไปอย่างรวดเร็ว


เสียงโวยวายและเสียงข้าวของล้มตึงตังดังมาจากชั้นบนของบ้านซึ่งทำจากไม้ ทำไมผมไม่แปลกใจตั้งแต่เห็นท่าทางของดีแลนแล้วนะ ก็สมควรลำบากใจอยู่ที่มีเจ้านายอารมณ์แปรปรวนอย่างนี้


จิบกาแฟรอไปเกือบหมดแก้ว พายุอารมณ์ของคนป่วยก็สงบลง เสียงล้อวีลแชร์ดังเข้ามาใกล้ๆ จนต้องหันไปมองตาม


…………..


ผมละสายตากลับมาแล้วหยิบแฟ้มบนโต๊ะขึ้นมาอ่านชื่อผู้ป่วยที่กำลังจะมาอยู่ในความดูแลอีกครั้ง


วิลเฮล์ม แอล รามิเรซ


แอล???







----------------------------
เอามาเจิมค่ะ (ที่เหลือรอตรวจสอบอยู่) ลองเดากันดูไหมคะว่าคนไข้เป็นใคร แล้วคุณหมอจำเขาได้ไหม??? เดายากมากมาย ^^
#L24

ZombieLolita [ZL]

16.10.16

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

348 ความคิดเห็น

  1. #222 Siriporn Som Panbunmee (@somza569) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2559 / 02:25
    แล้วคุณหมอคือใคร มีใครพอทราบไหมค่ะ
    #222
    0
  2. #221 ....DisPlay.... (@DisPlay) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2559 / 16:56
    ช่ายยลิเคียวแน่นอนนน รอๆตอนต่อไปปป
    #221
    0
  3. วันที่ 16 ตุลาคม 2559 / 13:09
    ลิเคียวร์ ชัวร์ๆ บทส่งท้ายมันบอกเอาไว้
    #220
    0
  4. #219 memory28231 (@memory28231) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2559 / 13:08
    นี่ไม่รู้เลยจริงๆนะคะว่าเป็นลิเคียว!!ไม่รู้เลยจริงๆค่ะ
    #219
    0
  5. #218 jan_0330 (@jan_0330) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2559 / 12:48
    เดาว่าเป็นลิเคียวค่ะ!! แต่บอกตามตรงว่ามั่วสุดขีด ความจริงคือหาคำตอบไม่เจอค่ะ ฮา
    #218
    0