(จบแล้ว) X'MAS EVE เกมส์โกงรัก หักหลังหัวใจ [YAOI,BL]

ตอนที่ 25 : Chapter 23 : เป็นวันที่ดีอีกวัน และหวังว่ามันจะไม่ใช่วันสุดท้าย!!!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 973
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    15 ต.ค. 59

Chapter 23 เป็นวันที่ดีอีกวัน และหวังว่ามันจะไม่ใช่วันสุดท้าย!!!


ตอนที่แล้วผมบอกไว้ว่าวันพุธกับเยย์คุยกันเรื่องกิจกรรมพิเศษ ยังจำกันได้ไหมครับ?


จำไม่ได้ก็ไม่เป็นไรครับเพราะที่ถามก็ไม่มีอะไรมาก (?) ก็แค่จะบอกว่าวันนั้นมันคือมะรืนนี้แล้วครับ!!!


“ ยังไงกูก็ไม่ยอม กูจะคัดค้าน กูจะประท้วง!!! “ เสียงโวยวายกับถ้อยคำเอาแต่ใจแบบนี้คงไม่มีกี่คนที่กล้าพูดขึ้นมากลางแคนธีน ซึ่งถามว่ามีใครกล้าห้ามหรือตักเตือนเขาไหม ก็อาจจะมีถ้าผู้ชายไร้มารยาทคนนั้นไม่ได้ดำรงตำแหน่งคิง!!


“ เขาตัดสินใจกันแล้ว แล้วมึงก็ไม่เข้าประชุมเอง จะโวยวายให้ได้อะไรวะ หนวกหูว่ะแมร่ง!! “


อ่า ผมลืมไปว่าคนที่กล้าต่อปากต่อคำหรือแม้จะด่าคิงของเขายังมีอยู่อีกคนคิลเลอร์คนเก่งของผมไงครับ


“ นี่พวกมึงยอมกันได้เหรอวะที่ต้องไปญาติดีกับไอ้พวกแมร่งไวท์ไนต์น่ะ!! “ เซียนโวยใส่สมาชิกลีดเดอร์ของเขาอีกครั้ง ไอติมที่คงสงสารแก้วหูตัวเองหรือไม่ก็รำคาญซึ่งมีความเป็นไปได้มากกว่าก็ยกจานข้าวแล้วย้ายมานั่งโต๊ะเดียวกับผมที่อยู่ไม่ไกลกันนักแทน


แปลกใจใช่ไหมครับที่เซียนกับผมนั่งกันคนละโต๊ะ ก็ไม่ใช่เรื่องสำคัญหรอกครับ เขาแค่งอนผมอยู่น่ะ เห็นไหมครับว่าไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไรเลย


“ ไหนวะที่บอกว่าประชุม แมร่งหาที่ระบายอารมณ์น่ะสิ ไอ้คิงนิสัยเสียเอ้ย!! “ นั่งลงข้างผมได้คนน่ารักก็บ่นทันที สงสัยเซียนจะใช้เหตุผล ประชุม เพื่อแยกไอติมกับผมออกจากกัน ไม่งั้นนักฆ่าหน้าหวานคนนี้ไม่มีทางยอมนั่งร่วมโต๊ะกับการ์เดียนของเขาหรอก


“ อ้าวคิลเลอร์ ไม่ใช่ว่าคิงเรียกประชุมหรอกหรือครับ? “ เยย์ซึ่งอาสาไปซื้อน้ำมาให้ผมถามเมื่อกลับมานั่งที่เดิมแล้วพบว่ามีผู้ร่วมโต๊ะคนใหม่ ผมพยักหน้าขอบคุณเขาที่ส่งน้ำมาให้


“ แมร่งนั่งไปก็ไม่ได้สาระอะไรหรอก “ ไอติมตอบแบบไม่สนใจนัก คือไม่สนทั้งคนที่พูดถึงและคนที่พูดด้วย


“ ผมไปซื้อน้ำให้ไหมครับ? “ เยย์ที่คงชินกับนิสัยลีดเดอร์ตัวเองก็อาสาขึ้นอีกครั้ง เนื่องจากไอติมมีสองมือ ถือมาแค่จานข้าวกับชามก๋วยเตี๋ยวแห้ง มือเลยไม่พอถือน้ำมาด้วย แต่เจ้าตัวโบกมือปฏิเสธ ก่อนจะคว้าแก้วน้ำในมือผมไปดูดแทน


“ ไม่ต้อง ฉันกินกับคริสต์มาสได้ “ ผมยิ้มกับการแสดงออกถึงความสนิทสนมที่ไอติมทำให้ ก็ถ้าไม่สนิทกันจริงก็คงไม่สามารถกินน้ำแก้วเดียวกันหลอดเดียวกันโดยไม่ตะขิดตะขวงใจแบบนี้หรอก


“ ว่าแต่เมื่อกี้คิงโวยวายเรื่องแค้มป์หรือครับ? “ คำถามของเยย์ดึงความสนใจของผมจากเสี้ยวหน้าหวานๆ ของรูมเมทไปที่เขาแทน เออ ลืมเลย


“ หืม? “ ผมทำเสียงสงสัยในคอ อย่าบอกนะว่ากิจกรรมพิเศษของปีนี้คือการตั้งแค้มป์น่ะ คิดอะไรไม่ออกกันแล้วหรือไงวะครับ


“ เออ “ ไอติมพยักหน้าตอบส่งๆ ผมจึงหันไปขอคำอธิบายยาวๆ กับอีกคนแทน เยย์โปรยยิ้มสุภาพนำมาก่อนเลยครับ ให้ตายสิ มองกี่ทีก็หล่อวุ้ย


“ พอดีทางคณะกรรมการฯ ของทั้งสองแผนกเห็นพ้องกันว่าจะจัดกิจกรรมเชื่อมสัมพันธ์น่ะครับ เห็นว่าทางไวท์ไนต์ การ์เดียนของทางนั้นเสนอให้จัดกิจกรรมร่วมกันเลย แล้วพอดีคิงเซียนไม่ได้เข้าประชุมเอ่อวิซาร์ดวันพุธก็เลยตอบตกลงไป “


อ่อออออ ผมเก็ทล่ะ สรุปคือโรงเรียนจะให้ไวท์ไนต์กับแบล็คชาโดว์มาตั้งแค่มป์ด้วยกันสินะ โธธัง ถ้ามันราบรื่นไม่มีเรื่องนะผมให้เหยียบหน้าเซียนเลย!!!


ปึก!!!


นั่งคุยกันเพลินๆ ก็มีเสียงที่เหมือนมีอะไรซักอย่างกระแทกลงกับโต๊ะอย่างแรง มีความเป็นได้สองกรณีครับคือ


หนึ่งถ้าไม่มันตกลงมาจากฟ้าซึ่งได้ข่าวว่าหลังคาก็ไม่ได้รั่ว


ก็คงเป็นข้อสองคือมีคนตั้งใจทำไงครับ พอหันไปมองก็เจอตัวการยืนทำหน้าบึ้งค้ำหัวอยู่


“ ลุก! กูจะนั่งตรงนี้!! “ เอ่อ ไม่ใช่นะครับ เซียนไม่ได้พูดกับผม เขาพูดกับเยย์ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามผมอีกที


“ อ่า ครับ ขอโทษครับ “


เยย์จะทำอะไรได้เมื่อในโรงเรียนฝ่าย B แห่งนี้ถูกปกครองด้วยอำนาจแห่งราชาสีดำ และคำสั่งก็ถูกลั่นออกมาแล้ว!! ผมก็อยากจะช่วยเขาอยู่นะแต่ถ้าทำแบบนั้นเซียนจะยิ่งเขม้นเยย์หนักขึ้น อีกอย่าง ต้นเหตุที่ทำให้ไอ้คิงพาลกับเขาก็คือผมเอง


“ พูดกับเขาดีๆ ก็ได้ ไม่ใช่ใส่อารมณ์แบบนั้น มันทำให้นายดูเป็นคนไม่มีเหตุผลนะ “ ผมแนะเบาๆ เพราะไม่ต้องการหักหน้าเขากลางธารกำนัน ผู้ชายร้อยทั้งร้อยมีศักดิ์ศรีท่วมหัวทั้งนั้นแหละครับ โดยเฉพาะผู้ชายอย่างเซียน


“ เหอะ! ทำไม! ถูกใจมันงั้นเหรอ?!! “ แล้วเขาก็เอาความไม่มีเหตุผลมาลงกับผมจนได้


วิธีโต้ตอบที่ดีที่สุดคือไม่ต้องโต้ตอบอะไร


ผมนิ่ง ไม่ได้แสดงท่าทีอะไรกระทั่งไม่พอใจที่ถูกพาลใส่ และเป็นเซียนเองที่ต้องยอมเย็นลง


“ ขอโทษ


ก็ต้องอย่างงั้นแหละ!!


เมื่อราชาผู้ยิ่งใหญ่ยอมศิโรราบแก่คนธรรมดาๆ (?)  อย่างผม นักฆ่าในปกครองก็กระตุกยิ้ม ตากลมพราวระยับ เหมือนจะชมกึ่งๆ ล้อที่ผมสามารถปราบอสูรร้ายอย่างเซียนให้เชื่องยิ่งกว่าลูกแมวเสียอีก


เชื่องงั้นหรือ?


งั้นแปลว่าผมต้องให้รางวัลตอบแทนการเป็นเด็กดีที่ลูกแมว (?) เชื่อฟังคำสั่งของผมด้วยใช่ไหมครับ งั้น


กึก!!


ร่างสูงๆ ชะงักไปเมื่อผมยื่นมือออกไปจับผมหน้ายาวๆ ของเขา


“ ผมยาวแล้วนะ “


จริงๆ ทรงผมของเด็กเอาแต่ใจคนนี้น่ะต้องยาวถึงจะสวย เพราะมันลู่เข้ารูปหน้าเรียวๆ ของเขาได้ลงตัวพอดี ทั้งทรงนี้ก็ยิ่งทำให้เขาดูลึกลับขึ้นด้วย ตอนที่ไอติมแกล้งเย้าเซียนด้วยการอวดว่าผมเป็นคนตัดผมให้ บวกกับเจ้าตัวไปได้ยินจากไหนมาก็ไม่รู้ว่าผมเป็นคนตัดผมให้เยย์ เขาก็เลยมาแง่วๆ อ้อนให้ผมตัดให้เขาบ้าง แต่ผมเขาเข้าทรงอยู่แล้วผมจึงปฏิเสธ ก็นั่นแหละสาเหตุที่ทำให้คิงเอาแต่ใจอารมณ์แปรปรวน พาลใส่คนอื่นเขาไปทั่ว โดยเฉพาะกับรองหัวหน้าของห้องผม


“ งั้นตัดให้หน่อยสิ “ แล้วพระราชาสีดำก็เผยรอยยิ้มแรกในรอบหลายวันออกมา


น่าพิศวงดีนะครับ ที่ปลาตัวเล็กๆ ทำให้สิ่งมีชีวิตซึ่งขึ้นชื่อว่าฉลาดที่สุดยอมเชื่อฟังคำสั่งของมนุษย์ได้!!!


………….


และแล้วก็ถึงวันไปแค้มป์


เมื่อวานทางโรงเรียนงดการเรียนการสอนช่วงบ่ายเพื่อให้นักเรียนเตรียมตัวไปเข้าแค้มป์ ซึ่งผมไม่เห็นว่ามันจะต้องเตรียมอะไรมากมายเมื่อไปแค่หนึ่งวันหนึ่งคืน และสถานที่ก็คือป่ารอบนอกของโรงเรียนนี่เอง!!


ดูเหมือนคนจัดกิจกรรมงกนะครับ เพราะค่าเข้าร่วมกิจกรรมพิเศษที่ทางโรงเรียนเรียกเก็บน่ะสูงถึงห้าหลักต่อคน แต่คิดอีกทีเงินคงหมดไปกับการจ้างการ์ดมาดูแลความปลอดภัย ไม่ใช่เรื่องสัตว์ป่าหรอกครับ เรื่องพวกผมสองสีนี่แหละ!! เพราะรอบๆ รั้วโรงเรียนมีตัวปล่อยคลื่นชนิดหนึ่ง ซึ่งมีคุณสมบัติที่ทำให้สัตว์ไม่เข้ามาใกล้ แต่ไม่เป็นอันตรายนะครับ ไม่งั้นมูลนิธิคุ้มครองสัตว์คงสั่งปิดโรงเรียนไปนานแล้ว


เวลานัดรวมพลคือแปดโมงเช้า ทานข้าวมาให้เรียบร้อยด้วย ไม่อย่างนั้นจะไม่มีแรงไปถึงจุดตั้งแค้มป์ ถูกต้องครับ พวกผมต้องเดินไปเองน่ะ ก็ไม่ไกลเท่าไหร่หรอกครับ แค่สิบไมล์!!!


“ ขอบคุณครับ “ ผมบอกกับอาจารย์ที่ปรึกษาที่ส่งริบบิ้นสีฟ้ามาให้ เป็นสัญลักษณ์ของห้อง B ครับ กำลังจะเอามันผูกกับข้อมือ รูมเมทคนน่ารักก็ฉกไปทำให้เสียก่อน ผมเลยเอาริบบิ้นของเขามาผูกให้บ้าง


“ คึๆ “ จู่ๆ คิลเลอร์คนงามก็หัวเราะออกมา พอมองตามสายตาของเขาซึ่งยังจ้องอยู่ที่โบว์สีอ่อนผมก็ยิ้มตาม


“ นักรบก็โดนหางเลขไปด้วยนะ “


“ แต่ฉันสะใจที่ได้แกล้งไอ้คิงพาลมากกว่า ป่านนี้ไม่ดิ้นตายไปแล้วเร๊อะ “ ก็คนที่เสนอให้แบ่งกลุ่มตามห้องที่เรียนน่ะก็คือคิลเลอร์สีดำคนนี้ แล้วผู้มีสิทธิ์โหวตก็คือแก็งค์แบล็คเรนเจอร์ (?)


แน่นอนว่าเซียนคัดค้านสุดพลัง แต่อีกสี่คนที่เหลือซึ่งกุมเสียงข้างมากล่ะครับ


ฟานไม่ต้องพูดถึง ถ้ามีทางไหนปิดโอกาสที่เซียนกับผมมาเจอกันได้ เขาไม่รีรอที่จะทำ!!


ไอติมเองก็คงใช้วิธีส่งตาหวาน (?) ให้แฟนเขาลงคะแนนให้


ส่วนวันพุธ ไม่ผิดจาดที่ผมคาดไว้เท่าไหร่เมื่อเขาไม่ลงคะแนนให้ข้างไหนเลย


แต่แค่สามในห้าก็ชนะแล้วครับ เพราะงั้นรูมเมทคนน่ารักถึงอารมณ์ดีอยู่ในตอนนี้ไง


“ เห้ออออ “ หือ? แล้วอะไรคืออาการถอนหายใจเซ็งๆ ของเขาล่ะเนี่ย เมื่อกี้ยังยิ้มอยู่เลย


จึกๆ !


หมาที่ไหนมาจิ้มหัวผมเล่นวะครับ?


ขวับ!


หันไปก็เจอสามตัว เอ้ย! สามคนยืนเรียงกันเลย อืมพวกมึงหล่อมาก ยิ่งในชุดไปรเวทสบายๆ สไตล์แต่ละคนก็ยิ่งพาให้หนุ่มน้อยๆ มองตามตาปอย ขอกล่าวแสดงความเสียใจอีกซักครั้ง เพราะในสายตาของพวกเขามีแค่ผม!!


“ ได้ข่าวว่าแผนก รวมอยู่อีกด้านนะ “ ไอติมพูดด้วยเสียงเรียบๆ ไม่ได้ใส่อารมณ์แสดงความไม่พอใจแต่อย่างใด หากในฐานะลีดเดอร์ เขาไม่อาจนิ่งดูดายแล้วให้ศัตรูเข้ามาหยามถึงถิ่นได้


“ ไปคุยตรงนู้นดีกว่าเดี๋ยวฉันกลับมานะ “ แล้วผมจะปล่อยให้เขาถูกมองไม่ดีได้ยังไงล่ะครับ หันไปบอกกับพวกสีครามก่อนจะหันมาหาคนน่ารักที่แค่พยักหน้ารับ


ตรงนู้นที่ผมบอกหมายถึงตำแหน่งกึ่งกลางระหว่างจุดรวมพลของนักเรียนมอห้าสองแผนก ผมเดินเข้าไปหาเพื่อนตัวสูงทั้งสามซึ่งเดินแยกมารอก่อนหน้า


“ แปลกใจนะเพที่เห็นนาย นึกว่าจะสละสิทธิ์เหมือนตอนมอต้นซะอีก “ ไปถึงก็แซวเพื่อนตัวแห้งก่อนเลย หมอนั่นที่กำลังยิ้มร่าหน้ามุ่ยทันที


“ เรื่องอะไรเล่า ฉันอุตส่าห์หว่านล้อมให้อาจารย์ยอมให้เราทำกิจกรรมร่วมกันได้แล้ว จะไม่มาได้ยังไง “ อ่อ ที่แท้ต้นเรื่องคือมึงนี่เอง ก็ไม่รู้หรอกว่าใช้วิธีไหน แต่มันคงไม่เหลือบ่ากว่าแรงเจ้าของไอคิวเกือบสองร้อยคนนี้หรอก


ผมยิ้มกับการแสดงออกอย่างตรงไปตรงมาของเพทาย เขาคิดยังไง รู้สึกยังไงเขาก็บอกออกมาแบบนั้นทั้งที่ในใจเขาก็รู้นะว่าผมไม่เคยเห็นค่าความพยายามของเขาเลยซักนิด ก็อยากจะเกลียดตัวเองอยู่หรอก แต่แค่นี้ก็ชิงชังมากพอแล้ว!!


และไม่ลืมส่งยิ้มเผื่อแผ่ไปให้เพื่อนอีกสองที่เหลือ แอชตันหลบตาผม หากผมก็ยังทันเห็นความโหยหาในดวงตาเฉยชาของเขา


“ ตกลงพวกนายมีธุระคอขาดบาดตายอะไรถึงฝ่าวงล้อมศัตรูเข้าไปแบบนั้น “ หันกลับมาถามผู้มีอำนาจสูงสุดในพวกเขาทั้งสาม


สีครามหัวเราะน้อยๆ กับคำถามกึ่งๆ จะเกือบประชดประชันของผม


หมับ!


แทนที่จะตอบ สีครามกลับคว้าข้อมือผมไปจับ แล้วเอาริบบิ้นสีทองผูกไว้คู่กับริบบิ้นสีฟ้าอันก่อนหน้า พอลองมองที่ข้อมือพวกเขาก็พอจะเข้าใจได้ลางๆ


“ ห้ามถอดออก เข้าใจนะ “ เอ๊ะ นี่เป็นคำสั่งหรือเปล่า ได้ข่าวว่าเขาไม่มีสิทธิ์ออกคำสั่งกับผมนะครับ


“ แต่ฉันไม่อยากให้เพื่อนๆ หมดสนุกเพราะฉันมีเจ้านี่ “


ถ้าให้เดาริบบิ้นสีทองคงหมายถึงพวกที่ได้รับอภิสิทธิ์พิเศษ งานถนัดของประชาชนชาวไวท์ไนต์ ผู้ชื่นชอบการแบ่งชนชั้นเขาล่ะ วิธีใช้ก็คงไม่ยาก ประมาณอยากเอาแต่ใจไม่ฟังคำสั่งใครก็ได้ไงครับ แต่แค่มีแบ็คเป็นคิลเลอร์หน้าหวานผมก็พิเศษพอแล้วนะ เพราะงั้นไม่เอาได้ไหม


“ ใส่ไว้เถอะ ช่วงที่นายไม่อยู่ บางอย่างมันไม่เหมือนเดิม “ แอชตันปรามไว้เมื่อผมทำท่าจะแกะริบบิ้นออก เพทายที่เห็นผมหยุดใช้ความคิดก็รีบเข้ามาเสริม


“ ใช่ๆ อาจารย์เปลี่ยนหน้าทุกปี ยิ่งเด็กมอปลายที่เข้ามาใหม่ก็ทิฐิแรง คนพวกนั้นรู้จักแค่ชื่อของนาย เพราะงั้นใส่มันไว้เถอะ “


ก็จริงอย่างที่เพว่า เวลานี้ให้อยู่ท่ามกลางวงล้อมของแบล็คชาโดว์ยังปลอดภัยกว่าการเผชิญหน้ากับไวท์ไนต์ไม่กี่สิบคนเลย งั้นผมควรจะใส่เอาไว้สินะ


“ ขอบคุณ “ ไม่ลืมบอกคำนี้กับพวกเขาครับ ทั้งสามคนเลย


จนเมื่อได้ยินเสียงประกาศของอาจารย์ให้เตรียมพร้อมออกเดินทางนั่นแหละผมถึงต้องบอกลาเพื่อน ฮ่าๆ พูดซะเว่อร์ ยังไงพวกเขาก็ต้องหาทางมาหาผมอยู่ดี พนันกันไหมล่ะ?


“ ว่าแต่เพจะไม่เป็นไรแน่เหรอ? “ ก่อนจะไปก็เข้าไปกระซิบกระซาบกับสีครามและแอชตัน ก็คุณขงเบ้งถนัดแต่เรื่องใช้สมอง พลังงานจึงไม่เหลือไปเลี้ยงกล้ามเนื้อ แต่พวกผมต้องเดินทางไกลเป็นสิบไมล์นะครับ ซึ่งดูแล้วเพคงไม่รอดตั้งแต่ไมล์ไม่สิ ครึ่งไมล์แรกแล้ว!!


เพื่อนลูกครึ่งเยอรมันตัวโตเหลือบมองคนตัวแห้งนิดๆ ก็ก้มลงมากระซิบตอบ


“ เดี๋ยวเดินไปได้สองร้อยเมตรและค่อยถีบมันขึ้นรถจี้บไปกับพวกอาจารย์ “ มึงโหดไปนะ แต่เห็นด้วยครับ ไม่งั้นซวยก็จะไปตกที่เขากับสีครามไง


“ คริสต์ เพื่อนคิลเลอร์ควักมือเรียกแล้ว “ ยังไม่ทันจะทำมือกู๊ดจ๊อบให้แอช ไอ้เพื่อนสมัยเด็กก็แทรกขึ้น ไม่บ่งบอกนัยยะอะไรเลยเนอะ


“ งั้นไว้เจอกัน บาย บาย “


…………


กลุ่มเดินทางไกลแต่ละกลุ่มจะมีสมาชิกห้องเดียวกันจำนวน 8-10 คน และใช้วิธีลำดับการปล่อยกลุ่มของแผนก และ แบบสุ่ม โดยใช้การจับริบบิ้นที่เป็นสัญลักษณ์ของแต่ละห้อง


ลักกี้สุดๆ เมื่อริบบิ้นอันแรกที่ผอ. จับขึ้นมาคือสีฟ้า ใช่ครับ สีของห้องผมเอง และเพื่อนๆ ในห้องก็ลงมติให้กลุ่มของผมไปก่อนเป็นคณะแรก


“ ไหวไหม? “ คนน่ารักหันมาถามเมื่อเราเดินไปได้ซักไมล์กว่าๆ ได้ ผมยิ้มรับความเป็นห่วงของเขา


“ ฉันโอเคใครไม่ไหวก็บอกนะ “ แล้วจึงหันไปบอกเพื่อนๆ ในกลุ่ม ซึ่งแต่ละคนก็


“ สบายว่ะคริสต์ ไม่ได้ครึ่งของซ้อมกีฬาหรอก “ รู้สึกเขาจะเป็นรองกัปตันชมรมฟุตบอล ข้ามมันไป


“ จิ๊บๆ เว้ย ไม่อยากจะโม้ว่าพวกเราวิ่งรอบโรงเรียนทุกเช้า “ เอิ่ม


“ ห้ารอบเว้ย จะโม้ก็โม้ให้ครบสิวะ “ แล้วคู่หูของอีกคนก็หันมาแก้ความเข้าใจให้ อืมข้ามพวกเขาไปเถอะครับ


“ นานๆ ทีได้ออกเหงื่อบ้างก็ไม่เลวเหมือนกัน “ ก็มึงเป็นนักว่ายน้ำของโรงเรียน จะเอาเหงื่อมาจากไหนวะ?


“ ถ้าอาจารย์รู้คงดีใจที่พวกนายชอบกิจกรรมนี้ “ ปิดได้สวยเยย์


อ่าดูเหมือนผมจะลืมไปคน นึกได้ก็เหลือบหางตาไปมองนิดๆ พอดียังงอนเขาอยู่ครับ


ชะ!!


หันไปมองนกเกาะอยู่บนกิ่งไม้แทบไม่ทันเมื่ออีกฝ่ายก็มองมาพอดี แต่คิดอีกทีคนแข็งแรงแบบเขาคงไม่เหนื่อยง่ายๆ หรอก ถึงผมจะไม่เคยเห็นแต่ก็รู้ว่าพวกลีดเดอร์จะฝึกซ้อมร่างกายให้แข็งแรงอยู่เสมอ ผมเองถ้าหาเวลาว่างได้ก็กระโดดลงสระว่ายน้ำ ไม่ก็เข้าฟิตเนสใต้หอ ปล่อยให้ร่างกายเฉื่อยชาไม่ได้หรอกครับ เวลาจวนตัวมันจะใช้ไม่คล่องเอา


เฮ้ย!!!!


มองเรื่อยเปื่อยจึงได้เห็นว่านกตัวนั้นมันมีลูกน้อยอยู่สามตัว และนั่นล่ะประเด็น เมื่อพวกมันพยายามดันพี่น้องตัวเองเพื่อกินอาหารจากแม่ และจบที่ลูกนกตัวเล็กสุดถูกเบียดร่วงจากรังไงครับ!!


หมับ!


เข้าไปรับแทบไม่ทัน ถึงจะไม่สูงมากแต่นกตัวเล็กๆ แบบนี้ก็อาจจะถึงตายได้เลย


ไอติมและคนอื่นๆ เข้ามารุมล้อมผมใหญ่ และทุกคนก็บอกเป็นเสียงเดียวกันว่าให้เอาลูกนกไปคืนที่รัง ผมจึงอาสาเป็นคนเอาไปคืน ต้องรับผิดชอบให้ถึงที่สุดครับ ว่าแล้วก็หันไปหาเยย์ ยิ้มหวานไปให้เขาทำหน้าระแวงใส่


“ ช่วยอะไรหน่อยสิ “


ปึก!


ไม่รอให้ตอบ จัดการจับให้เขาหันหลังพิงกับต้นไม้ ไม่ต้องกลัวว่าจะเปื้อนเพราะพวกนี้ใส่เสื้อดำทุกคน มีแค่ผมที่แปลกแยกสีเทาอยู่คนเดียวทั้งโรงเรียน!


ก่อนจะจับมือใหญ่ๆ ให้วางซ้อนกันในท่าแบบมือแล้วยื่นออกมาข้างหน้า


คุ้นๆ ไหมครับ?


“ คริสต์อย่าบอกนะว่าเฮ้ย!! “ เยย์ถามในจังหวะที่ผมเอาลูกนกใส่ในกระเป๋าเสื้อ ถอดรองเท้าแล้วก้าวถอยหลังไปตั้งหลัก ก่อนจะอุทานออกมาเสียงลั่นเมื่อผมวิ่งเข้าใส่ แต่ปฏิกิริยาของเขาก็เร็วพอตัว กะจังหวะการกระโดดของผมและดันให้สูงขึ้นในน้ำหนักที่พอเหมาะพอดี


พรึบ!


ผมแลนดิ่ง (?) ลงบนกิ่งไม้ใหญ่ๆ ได้อย่างสวยงาม แอบได้ยินเสียงพรูลมหายใจยาวๆ ไล่หลังมาด้วย เลยก้มลงไปชูสัญลักษณ์วิกตอรี่หรือสองนิ้วแอ๊บแบ๊วให้เพื่อนด้านล่าง แล้วจึงค่อยๆ เดินไต่ตามความยาวของกิ่งไม้เพื่อไปยังรังของเจ้าตัวน้อยซึ่งอยู่บนแขนงเล็กๆ ที่ยื่นออกมาอีกที


ผมค่อยๆ วางลูกนกลงในรังอย่างเบามือที่สุด แล้วจึงค่อยๆ ก้าวถอยหลังช้าๆ ซึ่งก็นะ ไม่มีตาหลังไงก็เลย


“ อ้ะ! “ เหยียบตะไคร่น้ำที่เกาะอยู่แถวๆ นั้นจนลื่นไงครับ


“ เฮ้ย! คริสต์มาส!! “


หมับ!!


ปึก!


ก็ไม่ได้คาดหวังมากหรอกนะครับ แต่มั่นใจมากๆ เลยต่างหากว่าจะต้องมีคนเข้ามารับ และต้องเป็น


“ ระวังหน่อยสิ! “ เสียงดุๆ ก็เอ็ดมาตามสเต็ป


“ คริสต์มาสเป็นไงบ้าง เจ็บตรงไหนเปล่า? “ ไอติมรีบเข้ามาพยุงผมที่ล้มกลิ้งไปกับวันพุธ เขาจับร่างกายผมหมุนไปมาเพื่อสำรวจใหญ่เลย เพื่อนคนอื่นก็ยิงคำถามใส่ระรัว จับสาระสำคัญได้ความว่าเป็นคำถามเดียวกับไอติมจึงตอบแบบรวบๆ กลับไป


“ ฉันโอเค ไม่เป็นไร ไม่มีส่วนใดสึกหรอ ยังครบ 32 “ แล้วก็ชูวิกตอรี่อีกทีครับ ก่อนจะหันไปหาคนที่เอาตัวเข้ามารับผมไว้


“ ขอบคุณนะ” 



UP : 02-02-16

Edit : 15.10.16

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

348 ความคิดเห็น

  1. #342 Kaning1345 (@Kaning1345) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2561 / 11:55
    ถึงจะเมินเขาแต่ก็ห่วงเขา เอ๊ะยังไงกันนะ วันพุธธธ
    #342
    0
  2. #305 planktonenteen (@planktonenteen) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2560 / 22:45
    เซียนเด็กงอแงเว่อ เชื่อนะว่าทำตัวแบบนี้กับคนที่ชอบแค่คนเดียว 555555 ส่วนเพทายน่าร้ากกกก มีความน้องน้อยในตัวอยู่ตลอดเวลา

    ว่าแต่บังเอิญไปมั้ยที่เพื่อนทั้งทีมในกลุ่มคริสต์เป็นนักกีฬาทั้งนั้นเลย สายถึกทึนตายยากกันยกกลุ่มสินะ
    #305
    0
  3. #259 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2559 / 14:58
    โว้ววววว วันพุธเอ๋ย จะเก๊กไปทำไม เมื่อสุดท้ายเจ้าก็ห่วงเขา 555
    #259
    0
  4. #82 ChipminK (@mintmink03) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2559 / 17:35
    เห้ยย เห้ย เห้ยยยยย
    ฉากนี้แหละ ฉากนี้ หาอะไรพีคสุดก็ต้องฉากนี้
    "ล่ามกี่วัน เอากี่ครั้ง" พูดเลยว่าสะเทือนใจจริงๆ
    ต้องยอมรับเซียนว่า อดทนได้เก่งมาก ที่ฟังลิเคียวร์พูดจนจบ
    ใจอะ อยากให้เซียนเป็นพระเอก แต่ความรู้สึกคือ
    ถ้าลิเคียวร์ไม่ใช่พระเอก มันก็ไม่... มันส์อะ 
    คือต้องให้หัวใจแหลกยับเยินก่อน ถึงจะได้รู้สึกตัวว่า เออ 
    สมกับที่คริสกับมาล้างแค้นหน่อย

    แต่ถ้าไม่กระอักเลือดสุดๆ ไม่ยอมนะไรท์
    ผมนี่ขึ้นเลย!!!!!
    #ทีมลิเคียวร์ ห้ะ!!! ไม่ได้พิมพ์ผิด แต่ทีมลิเคียวร์จริงจัง
    อยากเห็นผู้ชายคนนี้กระอักเลือดจ้ะ #ซาดสม์กว่านักอ่านไม่มีอีกแล้ว 
    ฮา~
    #82
    0
  5. #73 srr 555 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2559 / 16:16
    รีบมาต่ออยากอ่านมาก
    #73
    0
  6. #72 Maplesan (@Maplesan) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2559 / 14:16

    ดุเดือดแท้เล่า

    #72
    0
  7. #71 Mionne (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2559 / 21:10
    อ้ายยย ลิเคียวร์ แกล่ามคริสต์ไว้เป็นเดือนเลยย //สายเอสเต็มตัวเลยสินะ



    แล้วพี่ไทม์เกี่ยวยังไงกับเรื่องนี้เนี่ยย. ลุ้นๆๆ



    เซียนเหมือนเป็นเด็กน้อยในวงเกมเลยอะ 555 เขารู้ทันกันหมด เหมือนเซียนจะช้ากว่าคนอื่นเลยย
    #71
    0
  8. #69 LILITH 💋 (@lokihime) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2559 / 20:32
    ตอนนี้เซียนพระเอกมาก ออร่ามาเต็ม  ส่วนลิเคียวร์น่ะหรือ หึๆ ตัวร้ายจัดเต็ม  ซึ่งเราชอบเถื่อนๆ ยังคงเชียร์ลิเคียวร์ แต่อยากให้คริสต์มาสเป็นฝ่าย S ใส่ลิเคียวร์บ้าง ชีวิตคงดี 
    #69
    0