(จบแล้ว) X'MAS EVE เกมส์โกงรัก หักหลังหัวใจ [YAOI,BL]

ตอนที่ 24 : Chapter 22 : คำตอบของฉันก็อยู่ในคำถามของนายนั่นแหละ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 989
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    15 ต.ค. 59


Chapter 2คำตอบของฉันก็อยู่ในคำถามของนายนั่นแหละ


ก็อง แกร็ง แก็ก ตุบ ฟุบ!!! (เอฟเฟคจะเยอะไปไหน? )


กำลังสงสัยใช่ไหมครับว่าพวกมันเป็นเสียงของอะไร


“ เฮ้ยยยย คริสต์มาส รื้อกระเป๋าทำไม? “ ไอติมถามเสียงหลงเมื่อเขาหันมาเห็นผมเทกระเป๋าดินสอของตัวเองลงกลางโต๊ะ ใช่ครับไอ้เสียงเอฟเฟคข้างบนคือเสียงพวกเครื่องเขียนร่วงกระทบโต๊ะนั่นเอง (เหมือนมาก)


“ เอ่อแป๊บนะ “ ผมทำมือเป็นเลยหนึ่งให้เขา เหมือนจะบอกว่าขอเวลาหนึ่งนาที แล้วหันไปรื้อกระเป๋านักเรียนต่อ


“ หาอะไรอยู่น่ะ? “ นักฆ่าสีดำถามขึ้นอีกครั้งเมื่อเห็นผมเอาหนังสือทุกเล่มออกมาเขย่าเหมือนจะหาของที่สอดอยู่ในนั้น ก็ถูกของเขานั่นแหละ แต่ผมจำไม่ยักได้ว่าเอามันออกจากกระเป๋าดินสอตอนไหนนี่สิ!!!


ขวับ ขวับ!


เมื่อหาทั้งหนังสือในกระเป๋าและใต้โต๊ะแล้วก็ยังไม่เจอ ผมก็หันซ้ายหันขวา ก่อนจะลุกขึ้น เดินเข้าไปหาเพื่อนร่วมห้องที่กำลังจับกลุ่มคุยเรื่องฟุตบอลกันอยู่ 


“ เฮ้พวกนาย เห็นของที่ทำจากระดาษเล็กๆ สีเขียวๆ ตกแถวนี้บ้างไหม? “ ก็แถวที่นั่งของผมกับพวกเขามันอยู่ติดกัน ถ้าของสิ่งนั้นตกพวกเขาก็น่าจะเห็นบ้าง


ใช่ครับ! ถ้าคุณกำลังเดาว่าสิ่งที่ผมกำลังหาอยู่คือที่คั่นหนังสือที่ผมตั้งใจจะมอบตอบแทนความใจดีของรูปปั้นตนหนึ่ง ที่ตอนนี้ไม่อยากให้แล้ว!!


แต่


“ ไม่เห็นเลยนะ พวกนายล่ะ? “ พวกเขาหันไปถามกันเอง และคำตอบของพวกเขาที่เหลือคืออาการส่ายหัวอย่างพร้อมเพรียง


“ ขอบใจ ยังไงถ้าเห็นช่วยเก็บไว้ให้ทีนะ “ ผมยิ้มให้พวกอีกครั้งก็เดินกลับมาเก็บของที่รื้อมาซะกระจัดกระจายเต็มโต๊ะ


“ อะไรหายเหรอ? “ คุณรูมเมทที่รู้ว่าผมมีของอะไรบ้างทำหน้าสงสัยเมื่อของที่เขาเคยเห็นมันก็ยังอยู่ครบดี

 

“ ไม่ใช่ของสำคัญอะไรหรอก “ ผมทำเสียงปลงๆ แอบเสียดายนิดหน่อยเหมือนกันแต่ดีใจมากกว่าที่มันหายไป


จังหวะนั้นนักรบกับเซียนก็เดินเข้ามาในห้องพอดี เซียนที่สัมผัสได้ว่าผมกำลังจะชิ่งเขาก็รีบงัดข้ออ้างที่บอกว่าต้องทำตามสัญญาเรื่องที่ต้องเลี้ยงข้าวผมให้ครบหนึ่งเดือนขึ้นมา ผมเลยถูกเขาลากไปกินข้าวพร้อมไอติมและนักรบจนได้ แต่มันไม่ได้มีแค่พวกเราสี่คนนี่สิ ยังมีตัวแถมที่เกือบลืมไปแล้วเพิ่มมาด้วยอีกหนึ่ง


“ พิการหรือไงถึงต้องให้คนเอาข้าวมาถวายถึงที่น่ะ “ เสียงจิกๆ กับตาจิกๆ แบบนี้มีคนเดียวแหละครับ เห้อออ มลพิษแก้วหูผมจริงๆ ผู้ชายคนนี้


“ หมายถึงกูเหรอวะ? “ ไอติมที่นั่งข้างๆ ผมสวนกลับไป เพราะนักรบเองก็อาสาไปซื้อข้าวให้แฟนเขา เหมือนที่เซียนให้ผมรออยู่ที่โต๊ะ ฟานที่เพิ่งกลับมาจากไปซื้อข้าวเองจึงแสดงความไม่พอใจ ทั้งหน้า เสียง และสายตามาเต็ม


“ มึงกับไอ้รบเป็นแฟนกันไม่นับ แต่กับไอ้คนที่ไม่ได้เป็นอะไรกันนี่คงไม่ยังไม่รู้สึก ถ้าจะด้าน “


คำว่า ด้าน นี่เต็มหน้าผมเลย แต่ผมไม่เถียงหรอก เพราะมันเรื่องจริง แต่ครั้นจะยอมให้ฟานด่าผมอยู่ฝ่ายเดียวก็คงไม่แฟร์สินะ งั้นตอบโต้กลับไปเล็กๆ ก็พอ เดี๋ยวจะเปลืองพลังงาน


ว่าแล้วก็เงยหน้าจากที่กำลังแชทไลน์คุยกับสามหนุ่มเพื่อนสนิทฝั่งไวท์ไนต์ ไปกรีดยิ้มจริงใจ (?) ให้หนุ่มน้อยน่ารัก (แค่หน้านะ) ที่กำลังปั้นหน้าหักมาใส่


“ ก็คงไม่เท่าใครบางคนแถวนี้หรอก ที่ยังหน้าทนวิ่งไล่จับคนที่แสดงออกชัดเจนว่าไม่สนใจตัวเองเลยซักนิด “  แล้วก็ยิ้มสวยๆ ปิดท้ายอีกที


“ มึง…!!! “ คนถูกยั่วโกรธจนหน้าแดง เขาทำท่าเหมือนจะสาดน้ำในแก้วใกล้มือใส่ผม แต่ไอติมที่คงเดาได้ปัดแก้วใบนั้นตกพื้นไปเสียก่อน


“ มีอะไรกัน? “


แล้วก็เหมือนละครน้ำเน่าทั่วไปที่พระเอกมักจะเข้ามาได้ถูกจังหวะเสมอ ผมยักไหล่ให้เซียนที่เหล่ตาไปยังแก้วน้ำบนพื้นเพื่อขอคำอธิบาย เขาจึงเลื่อนสายตาไปหาคนข้างๆ ผมบ้าง แต่ไอติมทำเมินครับ เขาหันไปคุยกับแฟนเขาเฉยเลย คู่นี้เขาไม่ถูกกันจริงไรจริง


“ มึงทำอะไร? “ เซียนจึงหันไปกดเสียงแข็งใส่ฟานแทน หมอนั่นสะดุ้งเฮือกซะไอติมปิดปากกลั้นขำแทบไม่ทัน แต่ก็นะ ระดับความสามารถอย่างการ์เดียนที่แม้จะเอาตัวแลกมาก็ยังพอถูไถเอาตัวรอดไปได้


“ นี่อะไรผิดปกติก็จะโทษฉันตลอดเลยสินะ กะแค่เผลอปัดแก้วตกพื้นฉันก็ผิดงั้นสิ!! “ ฟานใส่แอคติ้งเต็มที่ เขาทำเสียงน้อยใจซะเหมือนเป๊ะ และสเต็ปสุดท้ายก็ลุกขึ้น ทิ้งสายตัดพ้อให้เซียนแล้วเดินจากไป


คงคิดว่าผู้ชายอย่างเซียนจะตามไปง้อ โถพ่อคุณ มา! พวกเรา ช่วยปรบมือให้กับความพยายามอันสูญเปล่าของเขาหน่อยครับ


“ ไม่ตามไปง้อหน่อยหรือไง เมื่อกี้ฉันเองที่เผลอปัดแก้วตกพื้น “ เปล่าทำตัวเป็นพ่อพระนะครับ แค่อยากรู้ว่าราชาตรงหน้าจะทำยังไงต่อเมื่อผมเพิ่มตัวแปรเข้าไป


“ ถ้าตามไปแล้วจะทำให้นายชอบฉันไหมล่ะ? “ คนเจ้าเล่ห์ที่บอกว่ามักน้อยต่อรอง ผมเลยยักไหล่แล้วเลื่อนจานข้าวมาตักกินเป็นคำตอบให้เขา


“ งั้นก็ไม่มีความจำเป็นที่ต้องไป “


ก็นั่นแหละครับคำตอบเดียวที่เขาจะได้จากผม ไม่ว่าเขาจะถามมันกี่ครั้งก็ตาม!!!


…………….


“ เดี๋ยวพวกนายขึ้นไปก่อนเลยนะ ฉันทำธุระแปบ “ พอเดินเข้ามาในหอพักผมก็บอกกับรูมเมทและอีกสองหนุ่มที่ตามมาด้วย ไอติมกับนักรบน่ะพูดง่ายครับ พยักหน้าเข้าใจแล้วเดินแยกไป แต่อีกคนนี่สิ!!


“ ทำไมไม่ขึ้นพร้อมกัน จะไปไหน?!! “ เซียนคว้าแขนผมที่กำลังเดินแยกออกไปไว้หมับ


เดี๋ยวนะ!! อะไรคือเสียงไม่พอใจและประโยคที่เหมือนเจ้าเข้าเจ้าของกันแบบนั้น ได้ข่าวว่าผมกับเขาไม่ได้เป็นอะไรกันนะ


“ ฉันต้องขออนุญาตจากนายเมื่อไหร่เนี่ย? “ เอามีดแทงใจอีกคนไปเกือบมิดด้าม เซียนยอมปล่อยแขนผมเมื่อสำเหนียกได้ว่าตัวเขาไม่มีสิทธิ์ในตัวผมเลย น่าจะเจ็บอยู่นะนั่น


“ แล้วตกลงจะไปไหน นี่มันเย็นมากแล้วนะ “ เซียนปรับเสียงและอารมณ์ของเขาให้อ่อนลง แม้จะติดไม่พอใจอยู่ก็ตาม ผมมองเลยความทุรนทุรายในดวงตาคู่สวยของเขาราวกับผมไม่เคยเห็นมัน


รู้ครับว่าใจร้าย แต่อย่าลืมสิว่าเขาเลือกทางนี้ด้วยตัวเขาเอง ผมไม่ได้บังคับเขาซักหน่อย


“ มีพัสดุส่งมาถึงฉัน “


ผมบอกเขาแล้วชี้ไปที่บอร์ดหน้าห้องธุรการประจำหอพัก ซึ่งเอาไว้แจ้งประกาศของโรงเรียน อีเว้นท์สำคัญ หรืออะไรก็แล้วแต่ที่ต้องการ รวมไปถึงของที่ถูกส่งมาจากนอกโรงเรียนด้วย อย่าลืมสิครับว่าที่นี่มันตั้งอยู่กลางหุบเขา แม้ทางโรงเรียนจะอำนวยความสะดวกสบายไว้ให้ทุกอย่าง แต่ก็ไม่ได้หมายความว่ามันคือทุกอย่างสำหรับพวกเรา บางอย่างในโรงเรียนก็ไม่มี


“ ของอะไร? “ เซียนยื่นหน้ามาถามตอนที่ผมกำลังเซ็นชื่อรับของ เขาเอื้อมมือไปรับกล่องกระดาษขนาดพอดีมือจากอาจารย์ตัดหน้าผมหน้าตาเฉย ได้ข่าวว่ามันเป็นพัสดุของผมนะ


กร็อก แกร็ก!!


เอาไปโดยวิสาสะไม่พอ ยังมาเขย่าของของคนอื่นเขาเล่นอีก นี่ถ้าเกิดข้างในเป็นระเบิดผมกับเขาคงลาไปเกิดใหม่ไปแล้ว


“ พอใจยัง? “ ผมไม่เข้าไปห้ามหรอก แค่ใช้สายตากดดัน คนตัวสูงที่คงเพิ่งรู้สึกตัวว่ากินเผือกมากไปเลยยักไหล่แล้วส่งของในมือคืนมาให้ ผมก็รับมาแล้วเดินขึ้นห้องไม่สนใจเสียงแง้วๆ ของคนที่วิ่งตามมาอีกเลย


 ปัง!!


แถมด้วยปิดประตูใส่หน้าอีกที เมื่อเข้ามาในห้องก็เดินเอาของไปเก็บที่โต๊ะ แปลกใจนิดๆ ที่นักรบยอมให้ไอติมอยู่ห้องแทนที่จะลากไปห้องเขาด้วย แต่โทษทีที่ตอนนี้ความสนใจทั้งหมดของผมอยู่ในกล่องกระดาษใบเล็กๆ แทนที่จะเป็นรูมเมทคนน่ารักอย่างทุกที


แควก!


ผมเริ่มต้นด้วยการแกะกระดาษสีน้ำตาลที่ห่อกล่องใบนั้นเอาไว้ เอ่อที่มันแกะยากเหลือเกินเลยฉีกแมร่ง!! โดยมีไอติมที่กดพอซเกมส์แล้วมาร่วมเป็นสักขีพยานในครั้งนี้ด้วย


“ หืม กรรไกรตัดผม? “ พอผมเปิดกล่องแล้วเอาของที่อยู่ในซองอย่างดีออกมา ไอติมก็ทำเสียงแปลกใจ แต่ก็ชั่วอึดใจเท่านั้น เขาก็ทำท่าทางเหมือนเข้าใจทุกอย่าง


“ จะว่าไปโรงเรียนไม่มีร้านตัดผมนี่เนอะ “ ก็อย่างที่ไอติมบอก ที่นี่มีทุกอย่างครบครันแต่ไม่มีร้านตัดผม ก็ถ้าเป็นโรงเรียนผู้หญิงก็คงทำกำไรมหาศาลแต่กับผู้ชายคงไม่ห่วงสวยกันมากหรอก และโรงเรียนเองก็มีกฎห้ามทำผมทรงประหลาดๆ ด้วย  


“ อ่าจริงด้วยสิ ผมหน้าฉันยาวแล้วนี่นา “ ขณะที่ผมกำลังหยิบหวีซี่เล็กๆ ออกมาดู เสียงบ่นลอยๆ ก็ลอยเข้าหูผมจังๆ นี่ไม่ได้ตั้งใจใช่ไหมคุณคิลเลอร์


ผมหันไปหาคนตัวเล็กกว่า และได้เห็นดวงตาวิบวับที่ไม่ปิดบังกันเลย ก็นั่นสินะ รู้ไส้รู้พุงกันดีอยู่แล้วจะไปเสแสร้งให้เปลืองพลังงานทำไมกัน


“ งั้นฉันตัดให้เอาไหม? “ เสนอตามที่อีกฝ่ายต้องการไปครับ


“ เอาสิ “


“ ไม่กลัวว่าฉันจะตัดผิดหน่อยเหรอ? “ คือก็ไม่ได้เป็นช่างตัดผมมืออาชีพไงครับ เคยตัดแค่กับวิก คนจริงๆ ยังไม่มีใครกล้าให้ลองเลย แต่ดูเหมือนผมจะถามผิดคนไปหน่อย เพราะผู้ชายที่ได้ชื่อว่านักฆ่าหน้าหวานคนนี้ไม่เคยกลัวอะไร แม้แต่การผมแหว่ง ฮ่าๆ


“ ฉันมั่นใจฝีมือนาย ลุยโลด “


สุดท้ายท้ายสุดไอติมก็เป็นลูกค้ารายแรกของผม เขาจ่ายด้วยหอมแก้มฟอดใหญ่ แบบนี้นับว่าเป็นการนอกใจหรือเปล่านะ แต่ดูจากการที่เขาไม่ได้มีเจตนาแอบแฝงก็คงไม่นับสินะ หว่า เสียดาย


“ เดี๋ยวฉันกลับมานะ “


เมื่อตัดผมให้ไอติมเสร็จผมก็ออกจากห้อง ยังไม่ทันจะได้เดินลงไปชั้นสอง ก็เจอใครบางคนที่กำลังเดินลงมาจากชั้นบนเสียก่อน ผมว่าผมรู้นะว่าเขาจะไปที่ห้องไหน และทั้งที่ทางเดินออกจะกว้าง แต่พวกเราก็ยังยืนประจันหน้ากันราวกับจะไม่มีใครยอมหลีกทางให้ใคร


“ ฉันขวางทางนายอยู่หรือเปล่า? “ ผมถามขึ้นก่อน ส่วน ทาง ที่ว่านั้นคนฉลาดอย่างเขาคงเข้าใจได้ไม่ยาก


“ ฉันกับไอติมเป็นแค่คนดูในเกมส์ของนาย อย่าลากเขาเข้าไป “ ก็บอกแล้วว่าเขาฉลาด


ผมยิ้มให้รังสีกดดันที่คนตัวสูงแผ่ออกมาราวกับจะขู่ แต่นักรบเองก็น่าดูออกว่ามันไม่ได้สะเทือนต่อมความรู้สึกของผมเลยซักนิด


“ ก็ตราบที่นายไม่เข้ามายุ่มย่ามอีก ไอติมหรือนายก็จะได้เป็นแค่คนดูต่อไปจนเกมส์จบ แต่ถ้ามีอีกครั้งคงไม่ต้องให้บอกใช่ไหมว่าพวกนายจะได้อยู่ตำแหน่งไหนบนกระดานเกมส์ของฉัน “ ตำแหน่งที่เขาจะได้รู้ซึ้งถึงความเจ็บอย่างที่เขาไม่เคยได้สัมผัสเลยล่ะ อ่าผมอยากให้เขาเปลี่ยนใจมาเล่มเกมส์นี้ด้วยชะมัด


“ พวกเราชอบเป็นคนดู “ แล้วเขาก็เดินผ่านหน้าผม ตรงไปยังห้องที่ผมเพิ่งออกมา เย็นชาของจริงเลยผู้ชายคนนี้


เอ่แล้วแบบนี้เรียกว่าเจรจาได้ไหมหว่า เอาเป็นว่ามันน่าจะเคลียร์แล้วว่าไม่ว่าผมจะเล่นกับจิตใจหรือความรู้สึกของเพื่อนเขายังไง พวกเขาทั้งสองคนจะไม่เข้ามาสร้างความยุ่งยากในเกมส์ของผมอีก ก็หวังว่าจะทำกันได้


แต่ก็ช่างเถอะ! ผมคำนวณความเป็นไปได้ในทุกสถานการณ์แม้จะเป็นสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุดเอาไว้แล้ว ไม่ว่าพวกเขาจะมาดีหรือร้ายผมก็รับมือได้ทั้งนั้น ก็ถ้าผมไม่มั่นใจก็คงไม่เสี่ยงกลับมานรกขุมนี้เพียงตัวคนเดียวตั้งแต่แรกหรอก เพราะงั้นก็เดินเกมส์ต่อได้


ก็อกๆๆ !!


เดินมาหยุดที่หน้าห้อง 204 จัดแจงเคาะไปสามที


“ สวัสดี เยย์อยู่ห้องไหม? “ เป็นรูมเมทของเยย์ที่เป็นคนมาเปิด ที่ผมรู้เพราะเคยเห็นรูปเขาในบัตรนักเรียนที่เยย์เอามาคืนหนังสือ ถ้าจะให้คำจำกัดความเขาก็คงจะเป็นเด็กเนิร์ด แนวเดียวกับเยย์เขาล่ะถึงอยู่ด้วยกันได้


“ อยู่นั่น “ แล้วเขาก็ชี้ไปด้านหลัง ตรงส่วนกลางของชั้นที่มีโซฟา โทรทัศน์ ตู้เย็นและไมโครเวฟไว้บริการ ผมหันตามไปก็เห็นเยย์โบกมือเกร็งๆ มาให้


“ ขอบคุณ “ ผมหันไปบอกเมทของเยย์อีกครั้งก็หันหลัง เดินเข้าไปหาคนที่ผมมาหาตัวจริง ซึ่งกำลังนั่งอยู่กับรูปปั้นหนังหน้าสต๊าฟ แต่ตอนนี้ผมงอนเขาอยู่ เพราะงั้นเชิดใส่ไปครับ


“ นายยุ่งอยู่เหรอ? “ บนโต๊ะมีเอกสารเยอะแยะวางอยู่ คงเป็นเรื่องเกี่ยวกับประชุมของชั้นปีล่ะมั้ง ถ้าให้เดาก็คงเป็นเรื่องกิจกรรมพิเศษที่ใกล้จะมาถึงแล้ว


“ ใกล้จะเสร็จแล้วครับ คริสต์มีอะไรหรือเปล่า? “ เยย์ถามอย่างเกรงใจ เกรงใจลีดเดอร์ที่กำลังตีหน้ายักษ์อยู่น่ะ ก็ผมเล่นเดินผ่าวงเข้าไปแบบไร้มารยาทเลยนี่ครับ ซึ่งบอกเลยว่าผมตั้งใจ อยากให้ใครอีกคนรู้ว่าผมก็เมินเขาได้เหมือนกัน


“ ฉันมาตัดผมให้นายตามที่คุยกันไว้ไง “ แล้วก็ชูกรรไกรประกอบ


“ หือ? “


เยย์หลุดทำหน้าเหรอหราเลยครับ เขาคงงงน่ะครับเพราะคุยนี่คือคุยเรื่องทรงผม ไม่ได้บอกว่าอยากจะตัดแต่ผมดันซื้อกรรไกรมาแล้ว เพราะงั้นไม่ปล่อยให้หนีหรอก ผมจะแปลงร่างเป็นนางฟ้า (?) แม่ทูนหัวแล้วเปลี่ยนให้นางซิน (?) ก้นครัวกลายเป็นซินเดอร์เรล่าที่เคะๆ เอ้ยใครๆ ก็ต้องเหลียวจนคอเคล็ดเลยคอยดู


“ อะแฮ่ม!! “ คนถูกกันอออกนอกวงสนทนาทำอะไรซักอย่างติดคอครับ เหลือบหางตาไปมองนิดๆ แต่ได้ตาดุๆ มาเต็ม เชอะ!


“ เรากำลังคุยเรื่องงานกันอยู่ “ ด่าเลยไหมถ้าจะตรงแบบนี้


“ งั้นฉันรอแถวนี้ล่ะกัน ตามสบาย “ ผมหันไปบอกกับเยย์ ประหนึ่งรูปปั้นหน้ายักษ์ไม่มีตัวตนในสายตาผม แล้วลุกไปนั่งที่เก้าอี้ว่างๆ แถวๆ นั้น หยิบเอานิตยสารแฟชั่นทรงผมบนชั้นหนังสืออันเตี้ยใกล้ๆ ขึ้นมาเปิดอ่านไปพลางๆ


“ คึๆ “ แอบหัวเราะสะใจ (คนเดียว) ที่ได้เมินใส่คนที่ชอบเมินคนอื่น


ด้วยความอยากรู้ว่าคนตัวสูงหน้านิ่งจะมีปฏิกิริยายังไงเลยแอบเหลือบหางตามองครับ ไม่ลืมยกหนังสือขึ้นมาทำทีเป็นอ่านไปด้วย


“ อุ้ย! “ หลบตาแทบไม่ทันเมื่อเจอตาดุโคตรๆ กำลังมองมาพอดี ไม่รู้ว่าเขาตั้งใจหรือบังเอิญแต่หลังจากนั้นมันก็ไม่มีอีกเลย หว้า


“ ขอโทษที่ให้รอครับ “ จนเมื่อพวกเขาคุยงานกันเสร็จแล้ววันพุธเดินแยกไปแบบไม่เหลียวหลังหรือเหลือบแลผมเลย เยย์ก็เข้ามาสะกิดเรียก


“ อ่ะ “ ผมเก็บเรื่องรูปปั้นไว้ก่อนแล้วยื่นหนังสือที่เปิดหน้าร้อยทรงผมให้คนตรงหน้า


“ เอ่อคริสต์อย่าบอกนะครับว่าจะให้ผมเลือกแล้วคริสต์เป็นคนตัด “ เยย์ทำเสียงกล้าๆ กลัวๆ ผมเลยปลอบเขาด้วยการยิ้มหวาน (?) แล้วพยักหน้าลงหนักๆ บอกแล้วว่าเขาไม่รอด ผมมันพวกกัดไม่ปล่อยด้วยสิ


เยย์ที่ทนไม่ไหวกับสายตาหวานเชื่อมของผม (?) ก็จำใจจิ้มจึกลงไปบนรูปๆ หนึ่ง เขาเลือกทรงผมที่ดูแล้วตัดง่ายเกือบที่สุดก็ว่าได้ เป็นรองแค่โกนเท่านั้นเองครับ ไม่รู้จะกลัวไปทำไม ก็แค่ผมแหว่งเอง ผมไม่ได้ตัดหูเขาไปด้วยซักหน่อย


เมื่อตกลงกันได้ (?) ผมก็จัดการลากเยย์ไปที่ห้องของเขาก่อนที่เขาจะเปลี่ยนใจ ไปถึงก็เปิดเข้าไปในห้องน้ำ กดไหล่ใหญ่ๆ ให้นั่งลงบนเก้าอี้ในนั้นแล้วทำตัวเหมือนอยู่ห้องตัวเองด้วยการไปรื้อเอาผ้าขนหนูของใครซักคนในตู้เสื้อผ้าออกมาทำผ้าคลุมกันผม รูมเมทของเยย์เหลือบตามองผมแวบหนึ่งก็หยิบเอาเฮดโฟนออกมาใส่แล้วอ่านหนังสือเล่มหนาปึ้กของเขาต่อไป เออดีว่ะ


“ ความจริงคริสต์ไม่ต้องลำบากก็ได้ครับ อีกอย่างผมไว้ผมทรงนี้มาตั้งแต่มอต้นจนชินแล้วครับ “ เยย์พยายามโน้มน้าวให้ผมเปลี่ยนใจในวินาทีที่ผมกำลังง้างกรรไกร ผมยิ้มเหี้ยมๆ ผ่านกระจกไปให้เขา เนื่องจากผมตั้งใจจะตัดผมหลังยาวเกือบจะปะไหล่ก่อน


ฉับ!!


เสียงกรรไกรคงทิ่มใจเยย์ดังจึก ผมแอบเหลือบมองเขาผ่านกระจกก็เห็นเขาหลับตาปี๋ โอ้ย!! อยากขำ ผมเลยแกล้งเขาเล่นไปเรื่อยๆ ด้วยการตัดผมเขาไปอีกหลายฉับ เยย์ไม่ลืมตาขึ้นมามองผมเลยครับ


“ ถ้ากลัวขนาดนั้นนายก็ควรเรียนรู้วิธีการปฏิเสธคนให้จริงจังกว่านี้นะ “ ผมแนะ เยย์เป็นคนฉลาด ไม่ได้น้อยหน้าไปกว่าวันพุธหรือเพทาย แต่เพราะขาดความเชื่อมั่นบวกกับทักษะการเจรจาทำให้เขาพลาดตำแหน่งวิซาร์ด เหมือนในตอนนี้ที่เขาไม่กล้าปฏิเสธผม


“ ผมอ่า” เยย์ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมองผมในกระจกที่ยังคงเล็มผมเข้าทรงให้เขา ปากที่กำลังจะเอ่ยแย้งเพื่อรักษาน้ำใจคนที่ไม่เคยเห็นใจใครอย่างผมกลืนคำพูดตัวเองลงคอเมื่อเห็นผมทรงใหม่ของตัวเองชัดๆ


“ ที่อึ้งเงียบนี่คือตกใจหรือผิดหวัง? “


ไม่ได้อยากโม้นะครับ ถึงผมจะเพิ่งเคยเจิมหัวไอติมเป็นครั้งแรก แต่ก่อนหน้านั้นผมใช้เวลาอยู่กับกรรไกรเป็นเวลาหกเดือนเต็ม เพื่อฝึกสมาธิและเรียกความใจเย็นที่เคยถูกปีศาจสีขาวพรากไปกลับคืนมา และยังได้ลองทำหลายๆ กิจกรรมที่ไม่เคยทำและไม่เคยคิดจะทำ เช่น การฝึกตัดผมอย่างที่กำลังทำอยู่ในตอนนี้


“ เอ่อขอโทษครับ “ รู้สึกนั่นจะไม่อยู่ช้อยส์ที่ผมให้เขาไปนะ


ผมหัวเราะขำความขี้เกรงใจของเขาอีกนิดก็ย้ายไปตัดผมหน้ายาวๆ ที่บดบังความหล่อของลูกครึ่งเกาหลีตัวโตคนนี้บ้าง


“ เอ่อขอถามได้ไหมครับ? “ หลายอึดใจเยย์ก็ถามขึ้น ผมจึงพยักหน้าให้เขาแต่ตาก็ยังอยู่ที่ผมนิ่มๆ นิ่มจริงๆ นะครับ เหมือนขนแมวเลย สระด้วยอะไรหว้า


“ คริสต์เคยตัดผมให้ใครมาก่อนเอ่อ...ก่อนจะมาตัดให้ผมไหมครับ? “


อ่าทำไมคำถามของพวกเขาแต่ละคนถึงต้องใส่ความวาดหวังมาให้ผมด้วยวะครับ พวกเขาก็น่าจะรู้ว่าผมไม่เคยเห็นใจใคร


“ เคยสิ ตัดให้คิลเลอร์ของนายเมื่อกี้นี้เอง “ ถามตรงก็ตอบตรงครับ


“ หมายถึงผมเป็นคนที่สองเหรอครับ? “


เสียงนั้นไม่ซ่อนความดีใจเลยซักนิด และเพราะจังหวะที่เยย์พูดขึ้นเขาก็เงยหน้าขึ้นมาด้วย ทำให้เขาและผมที่กำลังจดจ่อกับผมหน้ายาวๆ ของเขาเผลอสบตากัน ผมคงไม่ต้องอธิบายเพิ่มใช่ไหมว่าระยะห่างระหว่างลูกค้ากับช่างตัดผมเฉพาะกิจมันไม่ได้ห่างกันมากมายเลย


“ เอ่อขอโทษครับ “ เยย์เป็นฝ่ายหลบตา ก้มหน้าไปก่อน ผมอมยิ้มขำ ถ้าเป็นละครหรือนิยายทั่วไป ฝ่าย เขิน มันต้องเป็นผมไม่ใช่เหรอวะครับ แต่ก็เอาเถอะ แหวกแนวหาตลาดใหม่กันบ้างก็ดีเหมือนกัน


แต่ให้ตายเถอะจอร์จ!! ยิ่งตัดผมเขาออก ก็ยิ่งเผยโครงหน้าหล่อเหลาของเจ้าของมันให้ชัดเจนยิ่งขึ้น โอ้ย!!! คราวนี้ล่ะนายเตรียมไปสมัครเข้าชมรมกรีฑาได้เลย เพราะต่อจากนี้นายจะได้สี่คูณร้อนหนีเก้งกวางน้อยๆ มาราธอนแน่!!!


“ นี่ถ้าฉันเป็นแฟนนายนะ ฉันคงกลุ้มใจวันละสามเวลา “ ผมแกล้งทำเสียงกลุ้มใจตอนที่เล็มปลายผมให้เยย์เป็นการปิดจ๊อบ ผู้ชายคนนี้หล่อมากครับ เทียบชั้นพวกลีดเดอร์แพนด้า (ขาวดำ) ที่ไม่แน่ใจว่าคัดจากหน้าตาหรือความสามารถกันแน่ได้สบายๆ


“ มันคงเป็นได้แค่เรื่องสมมติสินะ “ คำถามพึมพำเบาๆที่ผมแกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน


“ เมื่อกี้นายว่าอะไรนะ? “


“ ปะเปล่าครับ ผมแค่คิดว่าจะขอบคุณคริสต์ยังไงที่มาตัดผมให้ผมดี “ เป็นการแถที่เป็นเหตุเป็นผลสมกับเป็นท็อปสองของชั้นปีจริงๆ


ผมก้มลงไปสบตาเขาเล็กน้อยก็แสร้งทำหน้าหนักใจเหมือนคนกำลังคิดไม่ตก เลยบอกกับคนมุ่งมั่นเอาคำตอบว่าขอคิดดูก่อนแล้วจะตอบอีกที


“ โอเค เรียบร้อย “


จนกระทั่งเก็บรายละเอียดสุดท้ายเสร็จ ผมก็เอามือปัดผมเยย์แบบที่พวกช่างทำผมชอบทำ ซ้ายทีขวาสองสี ปัดขึ้นปัดลงแล้วก็พยักหน้ากับกระจก ประหนึ่งภาคภูมิใจในฝีมือตัวเองเหลือเกิน แต่ก็ถือว่าตัดออกมาได้ดีกว่าที่คาด กรณีนี้ต้องขอบคุณนายแบบสินะที่หล่อจนกลบข้อผิดพลาดเสียมิด ฮ่าๆ


“ อ่าดึกขนาดนี้แล้วเหรอเนี่ย ฉันต้องกลับแล้วล่ะเดี๋ยวคิลเลอร์ของนายจะตามมาแหกอกเอา “ เหลือบไปเห็นนาฬิกาเรือนเล็กๆ ซึ่งก็ไม่รู้ว่าเอามาตั้งในห้องน้ำเพื่ออะไร จับเวลาอาบน้ำเร๊อะ ก็ถึงกับร้องเสียงหลง


“ เดี๋ยวครับ!! “ กำลังจะชิ่งแต่เจ้าของห้องปราดมาดักหน้าเอาไว้ก่อน ว้าว มีทักษะกีฬาอยู่พอตัวเลยนี่ การก้าวเปลี่ยนทิศทางแบบนี้เล่นฟุตบอลหรือเปล่านะ


“ หือ อยากให้ฉันตัดตรงไหนเพิ่มเหรอ? “ แกล้งถามไปอีกครั้งทั้งที่ผมก็รู้อยู่แก่ใจว่าเหตุผลที่เขารั้งไว้คืออะไร


“ คริสต์ยังไม่ได้บอกเลยว่าจะให้ผมตอบแทนยังไง “


“  อ่าไม่เอาได้ไหม? “ ต่อรองหน่อยครับ แต่ดูเหมือนเขาจะเรียนรู้บทเรียนที่ผมเพิ่งแนะเขาหมาดๆ แล้วเขาก็ใช้มันกับผมตอนนี้เลย!!


“ ไม่ได้ครับ!! “


“ งั้นติดไว้ก่อนละกัน ไว้คิดได้ว่าอยากได้อะไรแล้วจะบอก “ 



UP : 29-01-16

Edit : 15.10.16

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

348 ความคิดเห็น

  1. #340 PPR-11 (@shadow0831686918) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2561 / 01:15
    คริสต์ถ้าแกไม่เอาเยย์ฉันขอ~
    #340
    0
  2. #303 planktonenteen (@planktonenteen) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2560 / 16:19
    กรรไกรมีซัมติงอะไรรึเปล่า ทำไมดูเน้นตรงนี้แปลกๆนะ เอ๊ะ หรือว่าเราคิดมากไปเอง /ฮา
    #303
    0
  3. #258 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2559 / 14:37
    สุดๆเลยคนนี้ อ่อยให้ติดกับได้เท่าเทียมมาก ไม่มีตกหล่นสักคน
    #258
    0
  4. #68 Mionne (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:49
    โหย มาเจอกันตรงๆแบบนี้จะนองเลือดมั้ยเนี่ยย~



    คริสตอนช่วยนกน่ารักดีอ่าา. \วันพุธฟรุ้งฟริ้งง



    คิดถึงพี่ไทม์จังง~
    #68
    0
  5. #66 srr 555 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2559 / 20:56
    มาต่อเร็วๆนะ
    #66
    0
  6. #59 LILITH 💋 (@lokihime) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:22
    ลิเคียวร์หายไปนานเหมือน กัน ตอนหน้าจะออกไหมเน้อ
    สู้ๆครับ สนุกมาก
    #59
    0