[Beast] Stop! your love หยุดหน่อย แล้วค่อย'รัก' { JunSeung}

ตอนที่ 12 : บทที่10 : ง้องอน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 270
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    6 เม.ย. 58


 

 

บทที่10

        

268093_243966232281510_6737947_n_large

 

 

 

            รถยนต์คันหรูจอดนิ่งสนิทหน้าบ้านหลังเล็ก เสียงเครื่องยนต์ที่เงียบหายไปถูกแทนที่ด้วยเสียงพูดคุยของคนที่ลงมาจากรถทั้งสองคน...

 

“เดี๋ยวพี่มารับนะ ปิดประตูบ้านดีๆล่ะ”

 

            ดูจุนพูดกับน้องชายที่กำลังจะเดินเข้าตัวบ้านอย่างอ่อนโยน มือใหญ่ลูบเบาๆบนกลุ่มผมนุ่ม ก่อนจะดันหลังให้ฮยอนซึงเดินเข้าบ้านเบาๆ

 

“ครับ ซึงไม่ค่อยมีอะไรหรอก แต่พี่ไปดูโยหน่อยแล้วกัน ปล่อยให้หลับในรถเดี๋ยวตื่นมาโวยวาย”

 

            ฮยอนซึงรับปากพี่ชายอย่างเต็มใจ มือเล็กชี้เลยไปหาโยซอบที่นอนหลับไปในรถอย่างเป็นห่วง

 

“อืม เข้าบ้านได้แล้ว”

 

            ดูจุนกำชับน้องชายอีกรอบ รอยยิ้มอบอุ่นที่ส่งออกมาทำให้ฮยอนซึงได้ยิ้มตอบกลับไปอย่างอุ่นใจ

 

...พี่ชายเขา น่ารักตลอดเลยล่ะ...

 

.

..

......

 

“นี่!

 

            เสียงเรียกดังๆของคนที่จอดรถในลานจอดรถด้านในบริษัทส่งออกรายใหญ่ของประเทศ ทำให้คนที่นอนหลับมาตลอดทางสะดุ้งอย่างตกใจ

 

            ดวงตาคู่โตเบิกกว้างอย่างตกใจ เพราะใบหน้าหล่อๆของคนแก่ในความคิดของโยซอบอยู่ใกล้ ชนิดที่ว่า

 

...เห็นแต่ตาดุๆเลยอ่ะ โอ๊ย เข้ามาทำไมเนี่ยตาคนแก่...

 

“เรียกเบาๆก็ได้หรอก เขยิบออกไปเลยนะ” โยซอบเถียงกลับในแบบที่เจ้าตัวชอบทำจนได้ผลตอบรับเป็นการส่ายหัวอย่างเหนื่อยใจของดูจุน

 

“เอาเถอะ พี่ชายนายอยู่ชั้นไหน”

 

            ดูจุนถามเรื่องที่สงสัยออกไปโดยไม่ได้สนใจใบหน้าไม่พอใจของคนโวยวายเท่าไหร่นัก มือใหญ่ปิดประตูรถยนต์เร็วๆ ในแบบที่โยซอบรีบวิ่งตามลงมาอย่างตกใจ

 

“คุณ! ไปไหน คุณดูจุน หยุด หยุดก่อน”

 

            แขนเล็กกางออกกว้างที่สุดเท่าที่เจ้าตัวจะทำได้เพื่อขวางคนที่รีบเดินหนีตรงหน้า ดวงตากลมโตที่จ้องมองอย่างขอร้อง ทำให้คนที่กำลังโมโหอยู่เย็นลงอย่างไม่น่าเชื่อ

 

...เด็กนี่ ตาแบบนั้น เขาใจร้ายไม่ลงจริงๆ...

 

“นายจะพูดอะไร” ดูจุนถามเรียบๆอย่างปัดความโมโหเรื่องของฮยอนซึงทิ้งไป

 

“ผมพาคุณไปหาพี่จุนก็ได้ แต่คุยกันดีๆนะ ผมไม่รู้หรอกว่าพี่จุนกับพี่ซึงทะเลาะอะไรกัน แต่มันก็หลายวันแล้ว ผมก็ไม่ได้ชอบมันหรอกนะ”

 

            โยซอบบอกคนตรงหน้าเสียงเบาตามความเป็นจริง แต่ยังไม่ลืมไกล่เกลี่ยคนที่กำลังโมโหนิดๆตรงหน้าอีกรอบเพื่อความปลอดภัยของพี่ชายตัวเอง

 

“ได้ พาฉันไปได้แล้ว”

 

            ดูจุนสั่งคนตรงหน้าเสียงเรียบ ขายาวก้าวตามคนตัวเล็กที่เดินนำไปตามส่วนต่างๆของบริษัท

 

.

..

......

 

“คุณโยมาหาค่ะ” เสียงของเลขาชั่วคราวที่ถูกเรียกมาช่วยงานดังผ่านโทรศัพท์บนโต๊ะทำงาน

 

“เข้ามาเถอะ”

 

            จุนฮยองตอบกลับไป มือใหญ่ปล่อยจากโทรศัพท์บนโต๊ะอย่างเบื่อหน่าย

 

 

ปัง!

 

 

“นาย”

 

            ทันทีที่ประตูห้องรองประธานบริษัทเปิดออก จุนฮยองกลับรีบลุกขึ้นมาอย่างร้อนใจ เสียงทุ้มพูดออกมาอย่างสงสัย เมื่ออยู่ดีๆ คนที่เดินเข้ามาไม่ใช่แค่น้องชายของเขา แต่กลับมีคนที่เขายังคงสงสัยในเรื่องของคนๆนี้ก้าวตามเข้ามา

 

“ยง จุนฮยอง อ้อ ผม ยุน ดูจุน พี่ชายของคนที่คุณกำลังต้องการพบ”

 

            ดูจุนพูดเสียงเรียบ แววตาที่มักอ่อนโยนกำลังจ้องคนตรงหน้าอย่างไม่ยอมแพ้

 

...เขาไม่ได้โง่ ขนาดที่ไม่รู้ว่าวันนั้นน้องมีสภาพแบบไหน ไม่พูดไม่ใช่เขาไม่รู้...

 

“พี่ชาย..”

 

            จุนฮยองพูดเบาๆเหมือนทบทวนสิ่งที่ได้ยิน ดวงตาดุมองไปทางโยซอบที่ยืนอยู่อย่างต้องการคำยืนยัน และก็เห็นเพียงท่าทางพยักหน้าเร็วๆของน้องชายเท่านั้น

 

“ผมจะมาคุยเรื่องของฮยอนซึง ถ้าคุณแค่สนุก ปล่อยน้องผมไป..”

 

            ดูจุนพูดสิ่งที่คิดเอาไว้ออกมาจนหมด มือใหญ่กำแน่นอย่างพยายามระงับความโมโหที่กำลังปะทุขึ้นมา

 

“ผมขอโทษ”

 

            คำพูดเพียงคำเดียวจากจุนฮยองแทบจะทำให้ดูจุนโมโหอย่างไม่เข้าใจกับท่าทีแบบนั้น โยซอบที่รู้ถึงอาการของคนตรงหน้ารีบเข้ามาดึงมือใหญ่ที่กำจนแน่นเอาไว้อย่างตกใจ

 

“ผมขอโทษ แต่ผมเลิกยุ่งกับฮยอนซึงไม่ได้ ผมไม่ได้ตั้งใจทำร้ายเขา เรากำลังเข้าใจผิดกัน ผมรักเขา รักเขาไม่ต่างจากที่คุณรักเขา”

 

“พี่จุน...”

 

 

            จุนฮยองยอมพูดทุกอย่างออกมาอย่างเปิดใจ อย่างที่เขารู้ว่าสถานการณ์แบบนี้ การที่เขาปิดบังทุกอย่างเอาไว้ มันไม่ดีเลยสักนิด...

 

“เพราะแบบนั้น...ขอร้องล่ะ ผมอยากเจอฮยอนซึง...ขอร้อง...”

 

            คนที่ไม่รู้ว่าจะขอโทษกับเหตุการณ์ที่ผ่านมายังไง คุกเข่าลงกับพื้นอย่างร้องขอ พี่ชายคนเก่งของโยซอบกำลังยอม  ยอมเพียงเพื่อที่จะได้เจอ...คนที่เขารัก..

 

“...”

 

“...”

 

“คุณ..”

 

            ความเงียบที่เข้าปกคลุมห้องทั้งห้อง ทำให้โยซอบเรียกคนที่เขาจับมือไว้แน่นอย่างขอความเห็นใจ แววตากลมโตมองอย่างออดอ้อนจนดูจุนถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

 

“ตอนนี้ฮยอนซึงอยู่ที่บ้าน  ถ้ามีครั้งหน้า ผมไม่มาแค่พูดแบบวันนี้แน่”

 

            ดูจุนบอกออกไปเมื่อทนกับแรงคาดหวังของคนที่กุมมือเข้าไว้ไม่ได้ ใบหน้าหล่อดูผ่อนคลายขึ้นมาในแบบที่ยอมให้กับคนที่ยอมคุกเข่าอยู่ตรงหน้า

 

...น้องรักจุนฮยองเขารู้ดี ถ้าแบบนั้น การคุยกันน่าจะดีที่สุด...

 

“ขอบคุณ ขอบคุณมากๆ”

 

            คนที่ได้รับคำตอบที่น่าพอใจรีบขอบคุณอีกคนอย่างดีใจ รอยยิ้มที่ไม่ได้เห็นมาหลายวันปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมจนโยซอบยังอดไม่ได้ที่จะยิ้มตาม

 

 

“แต่ขอหน่อยเถอะวะ”

 

พลั่ก!

 

            เสียงหมัดที่กระแทกเข้าทางแก้มซีกซ้ายของจุนฮยองดังขึ้นท่ามกลางความตกใจของโยซอบ แต่จุนฮยองทำเพียงยืนรับหมัดที่สองจากดูจุนนิ่งๆ ก่อนจะทรุดลงไปอีกรอบเมื่อรู้สึกว่าแรงกระแทกทำให้ใบหน้าซีกซ้ายของเขาเจ็บจนชา...

 

“พี่จุน คุณทำอะไรเนี่ย”

 

            เสียงใสต่อว่าดูจุนอย่างไม่พอใจ แต่ดูจุนทำเพียงแค่หันหน้าหนีแววตาโกรธๆของคนตัวเล็กเท่านั้น

 

“ไม่เป็นไรโย ผมสมควรแล้วล่ะ ขอบคุณสำหรับโอกาส ผมสัญญาว่าผมจะพิสูจน์ความจริงใจของผมให้คุณเห็น”

 

            จุนฮยองบอกคนตรงหน้าอย่างหนักแน่น น้ำเสียงมั่นคง กับแววตาจริงจังแบบนั้นทำให้ดูจุนเถียงอะไรออกไปไม่ได้

 

“ฮยอนซึงรอนานแล้วมั้ง ถ้าไม่รีบไป...”

 

“ไปๆครับ ขอบคุณนะครับ คุณพี่ชาย”

 

            นิสัยขี้เล่นของจุนฮยองกลับมาทันทีที่เรื่องที่คิดมากมาหลายวันหายไป แววตาคมที่หลายวันมานี้มักจะเหม่อลอย กำลังฉายชัดถึงความสุขจนคนมองยอมแพ้กับท่าทางแบบนั้น

 

...น้องเขากำลังจะมีครดูแลสินะ...

 

.

...

......

..........

 

กิ๊งก่อง กิ๊งก่อง!

 

            เสียงกดกริ่งเร็วๆหน้าบ้านทำให้ฮยอนซึงที่นั่งรอพี่ชายอยู่รีบวิ่งออกมาอย่างรีบร้อน ขาเล็กก้าวออกจากตัวบ้านอย่างรวดเร็วจนมาถึงประตูรั้วด้านหน้า

 

            มือเล็กรีบเปิดมันออกทั้งๆที่ยังไม่ทันสังเกตคนที่ยืนอยู่ด้านหน้า ก่อนจะส่งยิ้มน้อยๆออกไปต้อนรับ

 

“คุณ”

 

ปึก!

 

            เสียงหวานพูดเบาๆเหมือนเพ้อ มือเล็กรีบปิดประตูอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าเป็นใคร ฮยอนซึงยังไม่พร้อมได้ยินคำพูดร้ายๆจากจุนฮยองเพิ่มหรอกนะ แค่วันนั้นกับภาพที่เห็นวันนี้ก็เกินพอแล้ว...

 

“เราต้องคุยกันนะฮยอนซึง คุณต้องคุยกับผม”

 

            และสุดท้ายแรงของฮยอนซึงก็ไม่เคยจะสู้ใครอีกคนได้ มือใหญ่กระชากประตูรั้วออกแรงๆ จนสามารถเข้ามาถึงในเขตบ้านได้

 

“ห้ามหนีนะ”

 

            แขนแกร่งรวบเอาคนตรงหน้ามากอดไว้แน่น จนฮยอนซึงยืนนิ่ง ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างก่อนจะปล่อยน้ำตาออกมาอย่างตกใจ และยอมแพ้

 

...เขาเอาชนะผู้ชายคนนี้ไม่ได้จริงๆ แค่นี้ก็แพ้แล้ว...

 

 

“ปล่อยผมเถอะคุณ ผมขอโทษ ไม่เอาแล้ว คุณอย่าทำให้ผมเจ็บไปกว่านี้เลย แค่วันนี้ที่คุณเดินมากับผู้หญิงคนนั้น ผมก็ไม่ไหวแล้ว”

 

            เสียงหวานขาดหายไปตามแรงสะอื้นเบาๆของเจ้าตัว มือเล็กพยายามดันคนที่กอดเอาไว้ออก จนสุดท้ายก็ปล่อยมันเอาไว้ข้างตัวอย่างทำอะไรไม่ได้

 

“คุณกำลังเข้าใจผิดนะ ผมไม่ได้รู้สึกแย่อะไรทั้งนั้น ที่ทำลงไป....ผมรักคุณนะ มันเร็วไปแต่คุณจะให้ผมพิสูจน์ได้ไหม นะ นะครับ”

 

            จุนฮยองพูดกับคนที่เขากอดเอาไว้อย่างร้องขอ แรงกอดกระชับยิ่งแน่นขึ้นเมื่อรับรู้ถึงเสียงสะอื้นเบาๆที่ฮยอนซึงพยายามกลั้นเอาไว้

 

“ผมขอโทษ ขอโทษที่ไม่เคยชัดเจน ขอโทษทุกๆอย่าง ให้โอกาสผมนะ” จุนฮยองยังคงเอ่ยขอไม่หยุดเมื่อคนตรงหน้าไม่มีท่าทีตอบกลับ

 

“...”

 

“คบกับจุนนะครับ นะครับซึง”

 

            คนที่ยอมทุกอย่างขอแค่คนในอ้อมกอดยอมให้โอกาสเขากำลังขอร้อง ในแบบที่เขาไม่เคยขอร้องใครเท่านี้มาก่อนด้วยซ้ำ

 

“คุณไม่ได้หลอกกันนะ”

 

“ไม่ได้หลอก”

 

            หลังจบคำถามที่เต็มไปด้วยความไม่แน่ใจ จุนฮยองรีบตอบกลับอย่างรวดเร็ว

 

“ห้ามทำผมร้องไห้อีกนะ”

 

“ได้ครับ”

 

“รักผมมากๆนะ”

 

“ครับ”

 

“ยอมผมด้วย จะสั่งอะไร อยากทำอะไรห้ามบ่นนะ...”

 

“ครับ”

 

            จุนฮยองคลายอ้อมกอดมามองหน้าคนที่พูดออกมาเสียงอู้อี้อย่างสงสัย แต่ก็ยอมตามใจอย่างไม่ขัดใจอะไร

 

 

“ถ้าแบบนั้นก็ได้ โอเคครับ..คุณเจ้านาย”

 

หมับ!

 

            อ้อมกอดอบอุ่นที่กระชับลงมาอีกรอบทำให้ฮยอนซึงรีบกอดตอบอย่างดีใจ ใบหน้าหวานยิ้มออกมาอย่างรู้สึกดีกว่าหลายวันที่ผ่านมามาก...มากจนฮยอนซึงยังตกใจเลยล่ะ

 

.

...

........

.................

 

            ในเวลาเย็นของวัน คอนโดหรูของรองประธานบริษัทใหญ่ที่ฮยอนซึงเคยมาแล้วกำลังต้อนรับคนๆเดิมเข้ามา แต่วันนี้กลับต่างออกไปที่มือของเจ้าของห้องและคนที่นั่งอยู่บนโซฟาตัวใหญ่ยังกุมกันอยู่แบบนั้น มันอบอุ่นจนทั้งสองคนแทบไม่อยากปล่อยจากกันเลยล่ะ

 

“อยากกินอะไรไหม เดี๋ยวผมโทรสั่งให้ได้นะ”

 

            จุนฮยองถามคนที่นั่งอยู่ด้านข้างอย่างห่วงใย โดยที่ก็ยอมให้มือเล็กแตะยานวดลงบนรอยซ้ำที่หน้าเบาๆ

 

“ผมเพิ่งกินมานะ แล้วนี่ปล่อยให้พี่ดูจุนต่อยลงไปได้ไงเนี่ย หมัดหนักจะตาย”

 

            ฮยอนซึงบ่นคนตรงหน้าที่ทำให้เป็นห่วงเบาๆ  เพราะหลังจากที่ตกลงกันได้ ถึงเห็นชัดๆว่าหน้าหล่อๆของจุนฮยองมีรอยช้ำจนต้องถามหาสาเหตุตั้งนาน

 

“พี่คุณเขาสมควรโกรธผมนะ ไปทำน้องเขาแบบนั้นยังปล่อยออกมาได้อีก นี่ถือว่าผมโดนน้อยมากเลยนะเนี่ย” จุนฮยองยังตอบอีกคนอย่างสบายใจจนฮยองซึงหมั่นไส้ขึ้นมา

 

“ชอบนักหรือไงโดนต่อยมาเนี่ย”

 

“ชอบ..”

 

“โรคจิต”

 

            ฮยอนซึงว่าคนตรงหน้าอย่างไม่จริงจัง คนตัวเล็กเริ่มเก็บของเข้ากล่องยาอย่างเลิกสนใจคนที่เพ้อเรื่องต่อยอยู่

 

“ก็ถ้าโดนต่อยแล้วคุณห่วง โคตรคุ้ม”

 

            เสียงทุ้มหนักแน่นของคนที่โดนกล่าวหาพูดออกมาอย่างจริงจัง ใบหน้าหล่อส่งยิ้มอบอุ่นออกมา จนฮยองซึงหลบตาอย่างเขินอาย

 

“นี่คุณ ไหนๆก็เป็นแฟนกันแล้ว แทนตัวเองน่ารักๆหน่อยสิ ทีตอนกับพี่ดูจุนคุณน่ะ แทนตัวเองว่าซึงซะน่ารักเลย ผมน้อยใจนะ”

 

            น้ำเสียงและใบหน้าที่แสดงออกถึงความน้อยใจดูไม่เข้ากับคนตัวโตเท่าไหร่ แต่กลับทำให้ฮยอนซึงหัวเราะออกมากับท่าทางแบบนั้น คนตัวเล็กลุกขึ้นโดยมีจุนฮยองรีบลุกตามมาติดๆ

 

“อื้อ!

 

“จัดการคนขำ”

 

“อื้อ!

 

            ริมฝีปากร้ายกาจจู่โจมลงมาจนฮยอนซึงไม่ทันได้ตั้งตัว คนตัวเล็กร้องออกมาอย่างตกใจ แต่เพียงแปปเดียวจากตกใจก็กลายไปยินยอมไปกับสัมผัสนุ่มนวลของคนด้านบน สัมผัสที่กวาดไล่ในโพรงปากทำเอาฮยอนซึงแทบจะทรุดลงไปถ้าไม่ได้มือใหญ่ที่ประคองรอบเอวเอาไว้

 

“อืม..”

 

“อย่าทำหน้าแบบนั้น ผมกำลังอดทนอยู่นะ”

 

            มือเล็กกำไหล่หนาเบาๆเมื่อรู้สึกว่าขาดอากาศหายใจ ทันทีที่ทั้งสองคนผละออกจากกัน ฮยอนซึงจัดการโกยอากาศเข้าปอดเฮือกใหญ่ ใบหน้าหวานแดงก่ำไปกับเหตุการณ์เมื่อสักครู่

 

“ไม่ต้องทน” เสียงหวานพูดเบาๆอย่างเขินอาย แต่กลับเรียกอาการตกใจจากคนตรงหน้าอีกรอบ

 

“ก็ไหนๆก็ไหนแล้ว จะทนทำไมเล่า ไม่ต้องมามองแบบนั้นเลยนะ”

 

            ฮยอนซึงพูดดังๆอย่างกลบความอาย มือเล็กยกขึ้นผลักอีกคนออกไปอย่างหงุดหงิด

 

...อีตาบ้า ทำหน้าแบบนั้นหมายความว่าไง อุส่าใจอ่อนแล้วนะ...

 

 

หมับ!

 

“หยุดทีหลังไม่ได้แล้วนะครับ”

 

ตัดฉับบบบบบ*ขยิบตาที่เม้น555มิ้นแปะไว้ที่เม้นแรกอ่ะ มิ้นเม้นไว้

 

100%

 

 

Talk: ลง05/04/15

            ตัดฉับมากกกก มิ้นจะของลงวิธี่านเอ็นซีแค่นี้น้อ รอบหน้าคงรู้กันแล้วนะเพราะมิ้นโดนแบนประจำไม่รู้ทำอะไรผิดT^T สารภาพว่าทีแรกมันจะมาแค่ตอนจุนออกไปจากบริษัท แต่แบบอยากลงไงเลยไม่ตัด เอาลงให้หมดเลย55 ไม่ตัดตอนแยกด้วย ตอนนี้ไม่มีสติแล้ว ตาลายไปหมด ง่วงมากไปแล้วจ้า

            รักทุกเม้น ทุกวิว ทุกโหวต ทุกแฟนคลับนะ รักทุกคนมากๆๆเลย

#ฟิครักค่อยๆ

 

ตอบเม้นๆ

ฟะฟ่ะฟ้ะฟ้าาา (@sasiwimon_): ถ้าจะไล่ดูจุนแบบนี้ ไม่เป็นไรนะดูจุนมาอยู่กับเราได้ กอดๆ มาอ่านเร็วๆน้า

Nick kies (@1234nick): ง่ะเม้นไม่ติดอ่ะ แต่ถือว่าเป็นกำลังใจได้^^ มาอ่านเร็วๆๆ

เด็กยังโย (@punchseop): คู่อื่นนอกจากจุนซึงนี่ตะมาน้อยมากเลยน้า นานๆจะโผล่ขึ้นมา555 มาอ่านต่อเร็วๆๆ^^

yongzaaazy (@loveyongyong): เอาไงดี เขาเคลียร์กันแล้วน้า น้อๆๆ มาอ่านต่อเร็วๆๆ

kungkung7728 (@kungkung7728): มิ้นมาอัพแล้วววววว เอาตอนนี้ง้อไหวไหม555 ม่อ่านต่อเร็วๆๆๆน้าคะ^^

pinwa (@pinwaaa): โยไม่ทำไรหรอก โยหลับ555 แต่ช่วยนะช่วยอ้อนไง มาอ่านต่อเร็วๆน้า^^

vee: มาอัพแล้วค่า มาแล้วๆๆ มาอ่านต่อเร็วๆน้า

Seobbie Chubie (@05011990): ก่อนอื่น ขอบคุณที่หลงเข้ามาในนี้นะคะ5555 ขอบคุณอีกครั้งที่ชอบ รีบมาอ่านต่อเร็วๆ ซึงกำลังน่าน่ารักเลย555

 

 

 

O W E N TM.
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

130 ความคิดเห็น

  1. #105 far0h (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2558 / 11:34
    แหมๆๆๆๆ พอคืนดีกันแล้วก็จัดเลยเหรอคะพี่จุน นี่ไม่หื่นเลยนะ
    #105
    0
  2. #93 vee (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 เมษายน 2558 / 20:41
    ดีกันแล้ว พี่จุนน่ารักอ่ะ ><
    #93
    0
  3. #92 vee (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 เมษายน 2558 / 20:41
    ดีกันแล้ว พี่จุนน่ารักอ่ะ ><
    #92
    0
  4. #91 far0h (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 เมษายน 2558 / 15:53
    ครุคริครุคริ ดีกันแล้วววววววว ต่อไปก็เป็นเรื่องของพี่ดูจุนกับน้องโยใช่ป่ะคะ
    #91
    0
  5. #84 Panda_ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 เมษายน 2558 / 15:08
    อร้ายดีกันแล้วฮิ้วววววว  ดีงามมั๊กๆๆ><
    #84
    0
  6. #83 pinwa (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 เมษายน 2558 / 14:21
    ในที่สุดก็คืนดีกันแล้วววววววว เหลือดูจุนกับโยซอบจะเป็นยังไงต่อน้าาาาาาาา คิกๆๆ
    #83
    0
  7. #81 yongzaaazy (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 เมษายน 2558 / 12:18
    เข้าใจกันซะทีน้าาคุนเจ้านายกันคุนเลขาแต่คุนเจ้านายนี่มีแววกลัวเมีย5555555555
    #81
    0
  8. #80 kungkung7728 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 เมษายน 2558 / 03:50
    มาอ่านแล้วจ้าาาน้องมิ้น ok เลยน่ารักมากตอนนี้อะ จุนฮยองมาง้อซึง สำเร็จแล้ว และซึงก็ตกลงยอมคบกับจุนฮยองแล้วด้วย
    เฮออออกว่าจะดีกันได้จุนฮยองต้องผ่านด้านคุณพี่ชายอย่างดูจุนมาก่อนดูจุนอนุญาติถึงมาง้อได้55555
    ติดตามจ้าาาาา
    #80
    0
  9. #79 kungkung7728 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 เมษายน 2558 / 03:50
    มาอ่านแล้วจ้าาาน้องมิ้น ok เลยน่ารักมากตอนนี้อะ จุนฮยองมาง้อซึง สำเร็จแล้ว และซึงก็ตกลงยอมคบกับจุนฮยองแล้วด้วย
    เฮออออกว่าจะดีกันได้จุนฮยองต้องผ่านด้านคุณพี่ชายอย่างดูจุนมาก่อนดูจุนอนุญาติถึงมาง้อได้55555
    ติดตามจ้าาาาา
    #79
    0
  10. #78 เด็กยังโย (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 เมษายน 2558 / 03:27
    ดูซอบน้อยมากค่ะ... 55555555
    #78
    0
  11. #77 Nick kies (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 เมษายน 2558 / 03:17
    อ่าเม้นไม่ติดจริงๆด้วยขอโทษด้วยนะคะ มาอ่านแล้ววววว จุนรักซึงงงไม่หลอกกันใช่เปล่าาาา55555555555
    #77
    0
  12. #76 PEPPERMINTORAL (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 เมษายน 2558 / 22:04
    มามะ ไปทางเพจลับกานนน

    กด!  จิ้ม!



    #76
    0