[SJ] Sweetie Love รักร้าย นายหน้าหวาน{WonHyuk,KH,HC,KM,KT,YR

ตอนที่ 19 : บทที่18 : ความกังวลของอีทึก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 212
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    23 ก.ย. 58


บทที่18 ความกังวลของอีทึก

 
 

 

 

 

                กรุ้งกริ้ง

 

                “สวัสดีครับ อ้าว คุณคังอิน”

 

                เสียงหวานของเจ้าของร้านตาสวยเอ่ยทักลูกค้าที่เพิ่งเดินเข้ามาคนล่าสุดอย่างดีใจ ใบหน้าหวานนิ่วหน้าน้อยๆเมื่อเห็นว่าคังอินไม่ได้มาคนเดียว

 

                “พี่คะ จียอนขอไปนั่งก่อนนะ” จียอนพูดน้ำเสียงสะบัดนิดๆตามนิสัยเอาแต่ใจของเจ้าตัว ร่างเล็กเดินไปนั่งทางโต๊ะด้านในสุดอย่างไม่สนใจทั้งสองคนเท่าไหร่นัก

 

                “เอ่อ ผมขอโทษด้วยนะครับ พอดีจียอนเป็นญาติผม น้องนิสัยเอาแต่ใจจนต้องดุประจำ”

               

                คังอินพูดขอโทษคนตัวเล็กตรงหน้าก่อนจะหัวเราะเบาๆหลังจากพูดถึงนิสัยส่วนตัวของญาติตัวเอง แต่ดวงตาคู่คมกลับมีแววตาเอ็นดูอยู่ตลอดเวลาในแบบที่เจ้าตัวก็คงไม่รู้ตัว

 

                “คุณคังอินคงรักน้องมากนะครับ” อีทึกที่สังเกตเห็นมาตั้งแต่พูดขึ้นมา ใบหน้าหวานหันมาส่งยิ้มให้คนตรงหน้า

 

                “เหรอครับ ไม่เคยมีคนทักผมแบบนี้นะ แต่เอาเถอะ ขอลาเต้เย็นกับเอสเพรสโซ่เย็นนะครับ”

               

                คังอินปัดไล่ความสงสัยเรื่องที่อีทึกทักออกไป เสียงทุ้งสั่งเครื่องดื่มและตามด้วยของหวานอีกสองชิ้นอย่างที่รู้ดีว่าญาติของเขาชอบอะไร

 

                “วันนี้ทำไมคุณอยู่คนเดียวล่ะ” เสียงทุ้มถามออกมาหลังจากเงียบไปสักพัก เพราะเขาไม่เห็นว่ามีใครมาช่วยอีทึกเลยสักคน

 

                “เดี๋ยวทงเฮเข้ามาบ่ายๆเลยล่ะครับวันนี้รายนั้นต้องไปซื้อของเองเพราะฮีชอลไปเรื่องงานของคณะ ส่วนอีกสามคนวันนี้มีสอบพอดีเลยให้หยุดไปก่อน...”

 

                “แล้วทำไมคุณไม่ไปนั่งรอล่ะครับ”

               

                อีทึกที่กำลังทำกาแฟอยู่ทักขึ้นเมื่อเห็นว่าคังอินที่สั่งเสร็จยังคงยืนรอตรงหน้าเคาเตอร์และคำถามที่อีกฝ่ายอยากรู้เขาก็ตอบไปแล้วด้วยซ้ำ แต่ใบหน้าหล่อคมดูหงอยลงทันทีที่เขาถามออกไป

            ...เหมือนอ้อนอยู่เลยแหะ...

 

                “ผมยืนดูไม่ได้เหรอครับ”

               

                คนที่ทำท่าหงอยรีบดัดเสียงให้ดูน้อยใจอย่างรวดเร็ว มือใหญ่ยังคงเกาะขอบเคาเตอร์เอาไว้เพื่อเรียกความสนใจจากอีกคน

 

                “ผมก็ไม่ได้ว่าอะไร แต่คุณยืนรอก็เมื่อยเปล่าๆนะ” อีทึกหันมาตอบอีกคน มือเล็กจัดการเปิดเครื่องทำกาแฟตรงหน้าต่อโดยที่ก็แอบอมยิ้มไปกับคำพูดแบบนั้น

 

                “ไม่เห็นเป็นอะไรเลยนี่ครับ หรือเพราะซุนฮยังไม่มาคุณก็ไม่อยากเจอผมเหรอ” เสียงทุ้มยังมีแววน้อยใจในแบบที่อีทึกเองหัวเราะไปกับน้ำเสียงแบบนั้นไม่น้อย

 

 

                ปึก

 

                “ลาเต้เย็น เอสเพรสโซ่เย็นได้แล้วครับ คุณลูกค้าจะเอาไปเองหรือเปล่า”

 

                แก้วทรงสูงที่มีกาแฟอยู่ด้านในทั้งสองใบวางอยู่ตรงหน้าคุณลูกค้าตัวโต เสียงหวานพูดแหย่คนที่ไม่ยอมกลับไปนั่งที่โต๊ะจนกาแฟของตัวเองเสร็จอย่างมีความสุขไม่น้อย

 

                “อ่า ผมต้องเอาไปให้น้องก่อนนะครับ แล้วผมจะแอบแวบมาคุยนะ”

               

                คังอินตอบกลับเจ้าของร้านตาสวยอย่างอารมณ์ดี มือใหญ่ถือแก้วกาแฟทั้งสองใบออกไป ก่อนจะหันมายิ้มให้อีทึกที่ยืนมองอยู่อีกรอบ

 

.

...

.......

 

                “นี่ นายน่ะ”

               

                เสียงแหลมเล็กทีทักจากทางด้านหลงทำให้คนที่กำลังหันหลังให้กับเคาเตอร์ตัวยาวเพื่อเก็บแก้วหลายใบหันกลับมามองอย่างแปลกใจ

 

                “ผม...”

 

                อีทึกได้แต่ชี้นิ้วเข้าหาตัวเองอย่าสงสัย ใบหน้าหวานขมวดคิ้วน้อยๆเมื่อเห็นว่าหญิงสาวที่มากับคังอินกำลังยืนมองเขาอยู่ก่อนแล้ว

 

                “ก็ใช่นะสิน ฉันมีเรื่องจะพูดก่อนที่พี่คังอินจะกลับออกมาจากห้องน้ำ”

               

                จียอนพูดอย่างเอาแต่ใจไม่น้อย ดวงตาเรียวเล็กตวัดมองคนที่อยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวคลุมทับด้วยผ้ากันเปื้อนตัวยาวสีน้ำตาลของทางร้านอย่างไม่พอใจ และไหนจะผมสีน้ำตาลที่ซอยเข้าทรงรับกับใบหน้าสวยหวานนั่นอีก ทำให้คนตรงหน้าเธอดูสวยหวานจนน่าอิจฉา แต่...

            ...ยังไงนี่มันก็ผู้ชาย ไม่มีทางที่เธอจะยอม...

 

                “เลิกยุ่งกับพี่คังอินซะ เขาก็แค่สนใจนายใช่ไหมล่ะ นายรีบเลิกยุ่งกับเขาได้แล้ว คิดว่าคนในครอบครัวเขาจะรู้สึกดีเหรอที่ลูกชายมาชอบผู้ชายด้วยกันนะ”

 

                เสียงแหลมเล็กที่พูดประโยคยาวเหยียดออกมาทำเอาอีทึกนิ่งไปอย่างใจเสียไม่น้อย ใบหน้าหวานที่ในตอยแรกยิ้มรับคนตรงหน้าอย่างดีกลับซีดลงจนเห็นได้ชัด

 

                “แต่ผม...”

 

                “นายยังกล้าเถียงอีกเหรอ คิดบ้างสิ ลองมองดูความเป็นจริงหน่อยนะว่าใครมันจะรับได้ ถ้าคิดได้ก็เลิกยุ่งกับพี่คังอินซะ”

 

                ยังไม่ทันที่อีทึกจะได้พูดอะไรต่อด้วยซ้ำ จียอนกลับพูดแทรกขึ้นมาอย่างรวดเร็ว น้ำเสียงที่หงุดหงิดไม่น้อยเหมือนกลับว่าอีทึกไม่ยอมที่จะเข้าใจในสิ่งที่พูดดังแทรกเข้าไปในความคิดของคนฟังจนเริ่มคิดหนัก

 

                ดวงตาคู่สวยของเจ้าของร้านกาแฟตัวเล็กได้แต่มองตามคนที่พอพูดเสร็จก็เดินกลับโต๊ะตัวเดิมไปอย่างตกใจ มือเล็กยังคงจับเครื่องทำกาแฟอันใหญ่เอาไว้อย่างรู้สึกตกใจกับคำพูดเมื่อครู่ไม่น้อย

            ...เลิกยุ่งกับคุณคังอินเหรอ เลิกคุย เลิกเจอกันเลยเหรอ...

 

 

                “โอ้ย!

                เพล้ง!

 

                และเหมือนว่าอีทึกจะมัวแต่คิดถึงคนที่ตัวโตที่เป็นหัวข้อสนทนาเมื่อครู่จนเกินไป มือเล็กที่แตะอยู่ตรงด้านหน้าเครื่องทำกาแฟกลับโดนปุ่มสำหรับปล่อยน้ำร้อนลงมาเข้าจนได้แต่สะบัดมือหลายทีอย่างตกใจ แก้วใบเล็กในมือถูกทิ้งลงพื้นอย่างลืมตัว

 

                “อีทึก เป็นอะไรหรือเปล่า” เสียงทุ้มดังขึ้นพร้อมๆกับคนที่นั่งอยู่ไม่ไกลเดินเข้ามาหา มือใหญ่จัดการผลักประตูที่กั้นเคาเตอร์ระหว่างลูกค้ากับพนักงานอย่างลืมตัว

 

                “คุณ..”

               

                แต่เหมือนคังอินจะช้าไปนิด เพราะทันทีที่เดินเข้ามาถึง อีทึกก็หายไปทางประตูหลังร้าน มือเล็กจัดการปิดล็อคประตูอย่างรวดเร็วเพราะยังไม่พร้อมจะเจอคังอินในตอนที่ยังคิดเรื่องนี้ไม่ได้

 

                ก๊อก ก๊อก

 

                “อีทึก คุณเป็นอะไร เปิดออกมาให้ผมดูหน่อยได้ไหม มือเป็นอะไรมากหรือเปล่า”

               

                เสียงเคาะประตูหลายๆทีกับเสียงร้องเรียกของคนด้านนอกยิ่งทำให้อีทึกตัวสั่นน้อยๆอย่างกังวลไม่น้อย ใบหน้าหวานนิ่วหน้าเพราะความแสบร้อนตรงด้านหลังมือ แววตาคู่สวยเริ่มเอ่อนคลอไปด้วยน้ำตาสีใส

 

                “คุณคังอิน คุณกลับไปเถอะครับ ผมแค่เข้ามาทายานิดหน่อย”

               

                อีทึกตอบกลับคนที่ยังเรียกเขาอยู่ทางด้านนอกออกไปเสียงดัง เสียงหวานพยายามพูดให้เป็นปกติที่สุด ถึงแม้ในใจจะเริ่มสั่นไปหมดกับคำพูดของจียอนก่อนหน้านี้

 

                “นะครับ ผมขอร้อง คุณกลับไปก่อนนะ”

               

                เสียงหวานยังคงพูดออกไปอย่างร้องขอ ดวงตาคู่สวยหลับลงช้าๆเมื่อรู้สึกว่าในใจแอบปั่นป่วนไปกับท่าทีของคนด้านนอกไม่น้อย

 

            ...ผมขอร้องนะครับ ผมขอร้อง ผมกำลังไม่เข้าใจ...

               

 

                อีทึกได้แต่ภาวนาให้คนที่รออยู่ด้านนอกล้มเลิกความตั้งใจที่จะเรียกเขาออกไปซ้ำๆ ดวงตาคู่สวยลืมขึ้นมามองรอยแดงที่เกิดจากน้ำร้อนลวกอย่างเริ่มเจ็บไม่น้อย จนเสียงเคาะจากทางด้านนอกเงียบหายไปในที่สุด ดวงตาคู่สวยจึงหลับลงอีกรอบและปล่อยให้น้ำสีใสไหลผ่านหางตาไปอย่างควบคุมไม่ได้

 

            ...ตอนนี้เขากำลังไม่เข้าใจ ไม่เข้าใจว่าทำไมตอนนี้ถึงร้องไห้ออกมา เพราะเจ็บมือหรือเจ็บที่..ใจ...

 

 

TBC.

Talk: ลง22/09/15

                มาแล้วววววว ไม่ได้หายไปไหนค่ะ แวะเวียนมาอัพเรื่องๆทยอยทีละเรื่องสองเรื่องเท่าที่เวลาจะอำนวย แต่จะพยามไม่หายหน้าน้อออ ตอนนี้เร่งลงทุกเรื่องให้จบเพราะแต่งจบไปแล้ว เพื่อที่จะมาเข้าสู่หกคู่ของฟิคแฟรี่กันค่ะ ที่จพยายามทยอยลงในสิ้นปีนี้น้อ

                สุดท้ายรักทุกเม้น ทุกวิว ทุกโหวต ทุกแฟนคลับ รักคนอ่าน รักเอสเจค่ะ^^

ตอบเม้น

ihypha (@ihypha) ไม่น้า เดี๋ยวก็ดีกันนนน เดี๋ยวให้ป๋าง้อเลยอ่ะ5555 มาอ่านต่อเร็วๆๆ

angle อูยยยยยย สถานที่เคลียร์น่ารับไว้พิจารณามาก555 จองโมก็ไม่เชิงยุ่งนะคะเขาแค่ช่วยเจ้เฉยๆ><

lapetite (@opor-opor) แงงงงงง อย่าเพิ่งให้พระเอกมิ้นตายวิคะ เดี๋ยวเจ้ไม่มีคู่น้า ตอนเลิกกันป๋าผิดไหม เดี๋ยวจะมีตนอธิบายทุกอย่างแน่นอนค่ะ^^

pungsj13 (@pungsj) อ่านถึงไหนแล้วววววว มาอ่านให้ถึงตอนล่าสุดเร็วๆๆๆ^^

toie ขอบคุณนะคะที่หลงเข้ามาอ่านเรื่องนี้ ขอบคุณมากๆๆๆจริงๆคะ มันอาจจะไม่ยาวมาก แต่จะมาบ่อยๆนะคะ^^

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

186 ความคิดเห็น

  1. #156 lapetite (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 กันยายน 2558 / 20:56
    เหอๆๆๆๆๆๆๆ มาม่าเริ่มมาแล้ว
    โธ่ๆๆๆๆๆ พี่ทึกของเค้า
    พี่กับน้องนี่ต่างกันลิบ ฮึ่มมมมมม

    ปล.คู่ฮันชอลนี่เกิดอะไรขึ้นนะ เดาว่าอิป๋าต้องมีสาวมาพัวพัน ทำให้ทะเลาะกัน ไม่รู้ล่ะ ยังไงก็จะให้อิป๋าผิด เหอๆๆๆๆ
    #156
    0
  2. #155 pungsj13 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 กันยายน 2558 / 20:12
    จียอน แกจะมาทำไม ทำให้อีทึกเข้าใจผิดกะพี่หมีอีก '*'
    #155
    0
  3. #154 angle (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 กันยายน 2558 / 20:08
    จียอนนะจียอน ถามพี่ชายรึยังที่มาว่าทึกปาวๆแบบนี้น่ะ?

    ดูซิเนี่ย นางฟ้าคนสวยเสียน้ำตาเลย แง้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

    อย่ายอมแพ้ง่ายๆนะพี่หมี ต่อให้ทึกหนีก็ต้องตามให้ถึงที่สุด!
    #154
    0