♔ อริร้าย มายารัก {chanbaek} 。

ตอนที่ 33 : 梅花 ❀ กลีบที่ ๒๖

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,372
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 64 ครั้ง
    12 มี.ค. 58



梅花

เหมยฮวากลีบที่ 26

“ข้าขอโทษ”

 

 

ขื่อ...ขื่อ...

 

เสียงคำรามของสัตว์มีขนสี่เท้ากำลังร้องออกมาด้วยความคับแค้นใจ แต่อาจเป็นเพราะด้วยรูปลักษณ์และขนาดของเจ้าตัว การคำรามในสัญชาตญาณจึงเป็นเพียงแค่การขู่ฟ่อๆ ในสายตาของคนทั่วไปเท่านั้น

 

เจ็บใจจนแทบจะขาดใจตายอยู่แล้ว!

เหมยหลงผิดตรงไหนที่เกิดมาเป็นแมว! แมวไม่คู่ควรกับมนุษย์งั้นหรือ!

 

ร่ำร้องประท้วงอยู่ในใจ ดวงตาแหลมคมจดจ้องมองไปยังเตียงนอนของคู่สามีภรรยาที่กำลังพักผ่อนหลังผ่านศึกรักอย่างหนักหน่วงเสียงดังกังวานไปทั่วตำหนักเมื่อคืน! นี่ขนาดเหมยหลงออกไปนอนบนต้นไม้นอกตำหนักแล้วนะ ยังมิวายได้ยินเสียงเล็ดลอดออกมาเบาๆ เลย!

 

พะ พี่ชานเลี่ย...อ๊ะ...อย่า...อย่าทำอย่างนั้นสิ ฮ้า...

อ่า...ปั๋วเสวียน...

 

พอ! จบ! ไม่ต้องจินตนาการใดๆ ทั้งนั้น ได้ยินแค่เสียงเหมยหลงก็เจ็บเจียนตายอยู่แล้ว อยากจะกระโดดเข้าไปขัดขวางให้รู้แล้วรู้รอด แต่ก็กลัวเจ้านายจะเตะกลิ้งออกมานอกตำหนักอีกนั่นแหละ! เหนือความรักที่มีมากล้น เหมยหลงก็ยังกลัวเจ็บอยู่นะ...

ส่วนเหมยหลินน่ะหรือ? เหอะ เจ้าแมวตัวนั้นน่ะขี้อ้อนอย่างกับอะไรดีไม่ว่าเวลาไหนก็ไปขลุกอยู่แต่กับท่านจงเหริน อย่าคิดว่าเหมยหลงคิดไม่ทันล่ะ เจ้าเหมยหลินนี่ไม่เบาเลยนะ แถมยังรุกแรงกว่าตนเสียอีก มันน่านัก! มีเพียงเหมยหลงคนเดียวที่รักคนที่เขามีเจ้าของแล้วอย่างนั้นหรือเนี่ย

“อื้อ...” เสียงอื้ออึงในลำคอของคนที่กำลังจะฟื้นจากนิทราดังขัดความคิดในหัวของเหมยหลง เผยให้เห็นภาพบาดตาบาดใจเหมยหลงอีกครั้งยามที่เจ้านายของตนส่งยิ้มอบอุ่นให้กับคนในอ้อมกอดที่กำลังหลับปุ๋ยไม่รู้เรื่องรู้ราว แอบจุมพิตบนหน้าผากเนียนแล้วแอบลามกเปิดใต้ผ้าห่มขึ้นดู...

 

ว๊ากกกกก เจ้านายทะลึ่ง เหมยหลงไม่ยอม!

 

“แง่ววว!ส่งเสียงร้องออกไปหนึ่งทีเพื่อให้คนที่กำลังจะฉวยโอกาสพระชายาคนสวยของตนได้รู้ตัวว่านี่!...ตาวิเศษเห็นนะ! ฉับพลันพอเจ้าของห้องได้ยินเสียงขัดจังหวะก็เงยหน้าขึ้นเพื่อมองหาต้นเสียง

 

อ๋อ...เจ้าแมวไม่รักดียืนสี่ขาแอบมองตนอยู่บนคานไม้นั่นเอง

 

“หึๆ” หลุดหัวเราะเล็กน้อยให้กับท่าทีแสนตลกของเจ้าแมวตัวจ้อย ขนหางที่พองฟูบ่งบอกได้ชัดเลยว่ากำลังโกรธอยู่ แต่ใครสนกัน...พระชายาปั๋วเสวียนเป็นของชานเลี่ยทั้งกายและใจอย่างที่หนีไปไหนไม่ได้แล้ว ชานเลี่ยก็ไม่จำเป็นต้องเกรงกลัวอะไรอีก

จุ๊บ~ คนเจ้าเล่ห์ร้ายลึกอย่างองค์ชายห้ามีหรือจะปล่อยให้เสียโอกาส ริมฝีปากหนาประทับลงบนลาดไหล่ขาวของพระชายาตัวน้อยที่โผล่พ้นผ้าห่มออกมาด้วยความรักใคร่...อยากจะฟัดปั๋วเสวียนทั้งวันทั้งคืนเพราะความรักที่มีอยู่ในใจนั้นมันเต็มอกไปหมด แต่ก็กลัวว่าภรรยาที่น่ารักนั้นจะตัวช้ำเสียก่อนจึงได้หยุดไว้

 

“แง่ววววว” เป็นอีกครั้งที่เจ้าแมวแสนรู้ของเขาร้องออกมาด้วยความคับแค้นใจ แต่คนอย่างองค์ชายห้าหากมีสิ่งใดที่น่าสนใจอยู่ตรงหน้าก็ไม่สนใจอย่างอื่น ชายหนุ่มจึงส่งมือหนาเข้าไปใต้ผ้าห่มแล้วลูบไล้ก้นกลมกลึงที่ได้สัมผัสมาทั้งคืน

 

...เพราะกลัวพระชายาจะปวดสะโพกหลังจากร่วมรักกันทั้งคืนจึงได้แอบนวดให้ในยามเช้า...

 

คงไม่กล้านวดตอนที่ตื่นหรอก เพราะก็คงรู้ดีว่าคนขี้อายอย่างปั๋วเสวียนจะต้องปฏิเสธหน้าดำคร่ำเครียดเป็นแน่ พอนึกถึงบทรักที่แสนเร่าร้อนและเอาแต่ใจของตนนั้นก็อดนึกขอโทษกายบางในอ้อมแขนนี้ไม่ได้เลย...ชานเลี่ยไม่คิดว่าตนจะเป็นคนที่มักมากในรสรักถึงเพียงนี้ จริงอยู่ว่าเคยเที่ยวหอนางโลมมาหลายครั้งตามประสาวัยรุ่นเพื่อหาทางผ่อนคลาย แต่ไม่ว่าจะผ่านหญิงใดมาก็ไม่มีสักคนที่ทำให้ชานเลี่ยรู้สึกหิวกระหายได้เท่ากายบางเนื้อหอมตรงหน้านี้อีกแล้ว

 

...ผิวกายเนียนละเอียดและเอวบางคอดกิ่วประกอบกับสะโพกกลมที่ผายออกไม่ต่างจากหญิงสาวนั้นทำให้ชานเลี่ยหลงใหล แต่ไม่เท่าความน่ารักอย่างเป็นธรรมชาติในยามร่วมรักของตนกับปั๋วเสวียนหรอก...

 

ถ้าหากเปรียบปั๋วเสวียนเป็นดอกเหมย ก็คงเป็นดอกเหมยที่งดงามชวนเด็ดดมมากที่สุดเลยก็ว่าได้

 

❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀

 

“อืม...” เสียงครางเล็กๆ ของพระชายาตัวน้อยดังขึ้นหลังจากที่นอนเอาแรงมาเสียครึ่งค่อนวัน แอบตกใจเล็กๆ ที่ลืมตาขึ้นมาก็เห็นแผงอกขาวมีกล้ามเล็กน้อยของพระสวามีอีกแล้ว...และก็เป็นอย่างทุกครั้งที่ตื่นนอนแล้วก็เขินหน้าแดงอยู่คนเดียว

 

เมื่อคืนก็ถูกเขากอดจนสุขแทบขาดใจ

ยามที่ได้รู้ว่ารักเขาเต็มหัวใจ พอถูกกอดมันช่างมีความสุขยิ่งนัก

 

พระชายาตัวน้อยผลิยิ้มเล็กน้อยเมื่อคิดว่าตนกำลังจะมีพยานรักกับชานเลี่ยแล้ว...หากเขาไม่รักสักวันเขาก็ต้องรัก...นึกโทษตัวเองที่ปากพาซวยแต่ก็แอบดีใจเช่นกันที่เขาไม่อีดออดรังเกียจยามทำรัก ปั๋วเสวียนดีใจเหลือเกินที่ยอมถูกกอดเขาช่างดูโหยหา...

“ตื่นแล้วหรือพระชายา” เสียงทุ้มเอ่ยเรียกคนที่กำลังคิดเรื่อยเปื่อยในอ้อมอกอุ่นนี้จนได้สติ ปั๋วเสวียนที่ยังคงถูกเขากอดจนจมอกก็ได้แต่พยักหน้าอย่างเขินอายโดยไม่รู้สาเหตุ นึกหาคำตอบไม่ได้เช่นกันที่จู่ๆ หัวใจก็เต้นรัว ใบหน้าก็แดงระเรื่อยามที่ตื่นขึ้นมาแล้วได้นอนอยู่ในอ้อมแขนอันอบอุ่นเช่นนี้

“...”

“...”

“ข้าขอโทษ”

“เอ๋?” จู่ๆ พระสวามีที่ตนกล่าวหาว่าเป็นคนเย็นชาก็พูดคำขอโทษออกมาเสียอย่างนั้น พระชายาเลิกคิ้วอย่างไม่เข้าใจอ้อมอกแล้วก็ถูกคนตัวใหญ่กว่ามอบสัมผัสบางเบาจากริมฝีปากไว้ที่หน้าผาก

“ขอโทษที่เอาแต่ใจกับเจ้าเมื่อคืน” เพียงเท่านี้หัวใจดวงน้อยก็เหมือนหยุดเต้นไปเสียแล้ว...จู่ๆ เขาก็จูบหน้าผากแล้วพูดขอโทษแบบนี้...อย่าให้ความหวังได้ไหม อย่าทำให้ปั๋วเสวียนเข้าข้างตัวเองนักสิว่าเขาก็มีใจให้

“มะ..ไม่เป็นไร...สามีภรรยาร่วมรักกันก็ไม่เห็นแปลก” ตอบออกไปด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา...ปั๋วเสวียนเพียงแค่พยายามปรับตัวแล้วทำให้ชินเสียทีว่าการร่วมรักกับพระสวามีนั้นเป็นส่วนหนึ่งของการใช้ชีวิตคู่

“ข้ารุนแรงกับเจ้า...”

“ข้าไม่เจ็บสักนิด” ยังไม่ทันได้พูดจบพระชายาแสนน่ารักก็รีบปฏิเสธทันที...ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเหตุใดจึงต้องรีบอธิบายด้วยเล่า...หรือเพียงเพราะไม่อยากให้เขาโทษตัวเองอย่างนั้นน่ะหรือ

“ฮะๆ” องค์ชายผู้สูงศักดิ์ถึงกับหลุดหัวเราะเล็กน้อยกับความน่ารักของภรรยาตน ไม่รู้หรอกว่าเหตุใดพระชายาถึงได้รีบปฏิเสธ แต่การรีบพูดขัดออกมานั้นก็แลดูน่ารักอย่างบอกไม่ถูก

“ท่านหัวเราะอะไรกันน่ะ!” พอถูกหัวเราะเยาะเข้านิสัยขี้เขินก็เริ่มกลับมา พวงแก้มใสขึ้นสีแดงอย่างเห็นได้ชัดพร้อมกับใบหน้ามู่ทู่ของคนชอบโมโหกลบเกลื่อนก็น่ารักเหลือเกิน

 

...น่ารักเสียจนชานเลี่ยลืมตัว...

 

“อึก...” กลายเป็นถูกเขาทักทายยามเช้าด้วยการป้อนจูบอย่างไม่ทันตั้งตัว มือเรียวเล็กได้แต่กำเข้าหากันแน่นอยู่ตรงหน้าอกของเขาเพราะไม่รู้จกจิกอะไรดีเป็นการแก้เขินและแก้ตกใจ..หากเขาสวมใส่เสื้อผ้าก็คงได้จิกผ้าเนื้อดีแทน แต่เปลือยเปล่าอยู่เช่นนี้คนน่ารักก็ไม่กล้าจิกลงบนอกเขาหรอก

“อรุณสวัสดิ์นะพระชายา...” ผละจูบออกแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพล่า เล่นเอาคนฟังถึงกับหน้าตาตื่นรีบหยัดกายลุกขึ้นนั่งแม้จะปวดนิดๆ บริเวณบั้นท้ายแต่ก็กัดปากก้มลงคว้าเสื้อคลุมที่ถูกถอดทิ้งไว้บนพื้นข้างเตียงขึ้นมาสวมใส่

“อยู่ๆ ก็จูบ...คนบ้า” เสียงเล็กบ่นงึมงำเบาๆ แต่คนอยู่บนเตียงกลับได้ยินชัดเจน หน่วยตาคมมองตามร่างบางที่รีบสาวเท้าเดินหนีเข้าห้องน้ำไปแล้วก็อดหยอกล้อคนน่ารักที่น่ารักขึ้นทุกวันไม่ได้

“เดี๋ยวนี้เขินแล้วไม่ทำร้ายร่างกายข้าแล้วหรือพระชายา”

!!” คนถูกล้อสะดุงตัวโหยงก่อนจะรีบวิ่งเข้าห้องน้ำไปหยิบบางอย่างแล้ววิ่งออกมา

“คนบ้า!” แผดเสียงลั่นด้วยความเขินอายพร้อมปาผ้าเช็ดตัวที่ถูกจัดไว้ในห้องน้ำใส่คนบนเตียงด้วยความโมโหแล้วหันหลังวิ่งหนีเข้าไปในห้องน้ำปิดประตูดังปัง...

คนถูกปาด้วยผ้าเช็ดตัวฉีกยิ้มอย่างหุบไม่อยู่เมื่อพระชายาตัวนั้นแสนปากแข็งนั้นช่างน่ารักน่าชัง ก้มลงมองผ้าเช็ดตัวแล้วความเจ้าเล่ห์ที่มีอยู่ก็เผยออกมา รออยู่หลายนาทีจนเสียงราดน้ำรอบที่สองเงียบไปครู่ใหญ่ ฝ่าเท้าใหญ่ก้าวไปยังห้องน้ำเมื่อมั่นใจว่าพระชายาของตนคงจะอาบน้ำเสร็จแล้ว

 

ยกมือขึ้นเคาะประตูไม้เนื้อดีเบาๆ สองครั้ง

ฉีกยิ้มกว้างเมื่อลองนึกถึงใบหน้าของพระชายาด้านหลังประตูหลังจากได้ยินคำพูดของตน

.

.

.

“พระชายา...เปิดประตูมาเอาผ้าเช็ดตัวหน่อยเร็ว...หรือจะให้สวามีเช่นข้าเช็ดตัวให้ก็ได้นะ...ข้ายินดี”

 

❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀

 

          เหมียว ~ เหมียว ~ เหมียว ~

 

เสียงร้องใสๆ ของเจ้าสัตว์ขนปุยตัวน้อยอย่างเหมยหลงนั้นกำลังเรียกร้องความสนใจจากเจ้าของตำหนักหน้าหวานอย่างพระชายาอยู่ อุ้งเท้าน้อยๆ พยายามตะปบชายผ้าที่ยอมกรอมเท้าของพระชายาที่กำลังนั่งเหม่อลูกเจ้าเหมยหลินอยู่บนโต๊ะ

 

เหมยหลินร้ายกาจยิ่งนัก! เจ้าแมวอ้วนขบคิดในใจอย่างไม่ชอบใจนัก เพราะอิจฉาที่ศัตรูตัวฉกาจกำลังนอนหลับตาพริ้มให้คนสวยลูบขนให้อย่างไม่ยี่หระอะไร เหมยหลงอยากให้พระชายาลูบขนสวยๆ ของเหมยหลงบ้าง เหมยหลงอยากใหพระชายารู้ว่าเหมยหลงอ้อนเก่งกว่าใครๆ!

 

“เฮ้อ...” คนเหม่อนอกจากจะไม่รู้ว่ามีหนึ่งชีวิตกำลังเฝ้ารอตาละห้อยอยากให้สนใจแล้วก็ยังลอบถอนหายใจออกมายกใหญ่

“ดึกมากจนใกล้จะเข้าสู่วันใหม่อยู่แล้ว...เหตุใดยังไม่กลับมาอีก” กลีบปากบางบ่นอุบยามที่นึกถึงเจ้าของห้องอีกคน...ตั้งแต่วันที่โดนเขาแกล้งในยามเช้าวันนั้นก็ไม่ได้มีอะไรคืบหน้าในความสัมพันธ์นัก ทั้งๆ ที่ปั๋วเสวียนเองก็หวังอยู่ลึกๆ ว่าเขาจะสนใจตนมากกว่าเดิม

 

แต่นี่อะไร...องค์ชายห้าทรงงานหนักทุกเมื่อเชื่อวัน!

คนหวังจะสร้างความสัมพันธ์ด้วยใจห่อเหี่ยวนะรู้ไหม!!!

 

“ข้ารอตั้งแต่หัวค่ำหวังว่าจะได้เสวยมื้อค่ำด้วยกัน...นี่ข้ารอจนแสบท้องแล้วนะ!” ทุบโต๊ะแรงๆ หนึ่งทีเพื่อระบายความหงุดหงิด แต่อดีตคุณชายน้อยสกุลเปี้ยนคงลืมไปเสียแล้วว่าโต๊ะนั้นแข็งแค่ไหน

“โอ๊ย!” แล้วก็ต้องยกมือเรียวขึ้นมาสะบัดแรงๆ เพื่อบรรเทาความเจ็บปวด เหมยหลินที่หลับพักผ่อนอยู่บนโต๊ะลืมตาลุกขึ้นแลบลิ้นเลียมือขาวทันทีที่ปั๋วเสวียนวางมือลง

“ขอบใจนะเหมยหลิน” พระชายาส่งยิ้มหวานให้กับเจ้าแมวแสนดีตัวนี้อย่างเอ็นดู เดือดร้อนไปถึงแมวอีกตัวที่ถูกลืมอย่างไร้ตัวตนอยู่ด้านล่าง

 

ร้าย! ร้ายนักนะ! เหตุใดจึงร้ายเช่นนี้!

 

หากเป็นคนเหมยหลงคงตัวสั่นประหนึ่งเจ้าเข้าไปแล้ว ดวงตาเพชรลุกวาวไปด้วยไฟแห่งความริษยาที่แสนน่ารักน่าชัง เหมยหลงสะบัดหน้าหนีใช้สี่เท้าของตนวิ่งไปยังตำหนักเจ้านายของตน เพราะในเมื่อเหมยหลงไม่ได้พระชายาปั๋วเสวียน เจ้าเหมยหลินก็ไม่มีสิทธิ์ได้! และแม้จะเจ็บปวดที่หัวใจแต่ก็ขอยอมมอบพระชายาที่แสนน่ารักให้กับเจ้านายตนดีกว่า!

 

❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀

 

“ข้าไม่ไหวแล้วล่ะเหมยหลิน” ท้ายที่สุดเมื่อนั่งรอต่อจนรอไม่ไหวแทบจะหลับอยู่รอมร่อพระชายาตัวน้อยก็ยกมือขยี้ตาหาววอดๆ แต่พูดได้ไม่ทันไรบานประตูห้องก็ถูกเปิดขึ้นพร้อมกับเจ้าของตำหนักตัวจริงที่ก้าวเข้ามา คนรอสะดุ้งตัวลุกขึ้นยืนคว้าเจ้าแมวขนปุยอีกตัวไว้ในอ้อมกอดแล้วยืนนิ่ง

 

...ก็ปั๋วเสวียนไม่รู้จะทำตัวอย่างไรนี่นา...

 

“พระชายา...รอข้างั้นหรือ?” ถามออกไปอย่างไม่มั่นใจนัก เพราะปกติกลับมาถึงพระชายาก็มักจะเข้านอนแล้ว แต่วันนี้กลับยังไม่นอน...มิน่าล่ะ...ก็ว่าเหตุใดเหมยหลงถึงได้มางับแขนงับขาดึงชายเสื้อจนต้องยอมลุกออกมา

“ข้าเปล่า!” คำโป้ปดหลุดออกจากเรียวปากสวยอย่างไม่ทันยับยั้ง พูดจบก็รีบเสหน้าหลบกัดริมฝีปากอย่างประหม่า

 

ก็รอเขาจริงๆ มิใช่หรือปั๋วเสวียนคนโง่!

ไหนว่าเจ้าอยากจะทำตัวดีๆ ให้เขาหลงรัก แต่เหตุใดจึงปฏิเสธออกไป!

 

ก่นด่าตัวเองในใจอย่างหงุดหงิด ใบหน้าหวานค่อยๆ หันกลับมามองพระสวามีที่ยังคงยืนอยู่หน้าห้องไม่ขยับไปไหนเช่นกัน

“คะ ความจริงข้าแค่อยากเล่นกับเหมยหลินเท่านั้น” เมื่อเผลอโป้ปดไปแล้วจะกลับคำก็คงน่าขัน ปั๋วเสวียนจึงทำได้เพียงแต่โป้ปดต่อไปอีก

“แล้วเหตุใดจึงไม่เสวย...” องค์ชายเอ่ยถามนิ่งๆ พลางชายตามองไปยังโต๊ะทานข้าวที่ตอนนี้อาหารมือค่ำคงเย็นชืดหมดแล้ว

“ก็...ก็ข้ายังไม่หิวก็เลยไม่...”

 

จ๊อกกก~ กลายเป็นว่าท้องไม่รักดีดันส่งเสียงร้องดังลั่นจนคนถามถึงกับหลุดขำ...พระชายาเบิกตากว้างด้วยความเขินอายก่อนจะก้มหน้างุดๆ ซ่อนริ้วแดงบนพวงแก้ม

“หากจะรอข้าก็บอก ไม่มีสิ่งใดน่าอายสำหรับสามีภรรยามิใช่หรือ” ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเอ็นดูพลางสาวเท้าเข้าไปลูบศรีษะคนตัวเล็ก พระชายาก้มหน้าจนคางแทบชิดอกเพราะเขินอายที่ถูกจับได้ มิหนำซ้ำเขายังมาลูบหัวตนอีก

“ก็บอกว่าเปล่า...” บ่นพึมพำเบาๆ แลดูน่ารักน่าชังอีกแล้ว แต่ยังไม่ทันจะปฏิเสธได้เท่าไรเสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้น เจ้าของห้องเอ่ยอนุญาตให้คนด้านนอกได้เข้ามาพร้อมกับกลิ่นหอมฉุย

“มาแล้ว~ หม่อมฉันนำของโปรดขององค์ชายและพระชายามาถวายเพคะ เห็นว่าพระชายาทรงรอองค์ชายกลับมาเสวยร่วมกัน แต่หม่อมฉันก็รู้ดีว่าองค์ชายต้องทรงงานจนดึกก็เลยแอบเข้าครัวไปสั่งห้องเครื่องไว้ให้ พอเห็นเจ้าเหมยหลงวิ่งหางตั้งออกจากตำหนัก หม่อมฉันก็รู้ว่าองค์ชายจะต้องกลับมาก็เลยรีบไปอุ่นอาหารมาถวายเพคะ~ เสียงเจื้อยแจ้วจากนางกำนัลคนสนิทดังขึ้นอยู่เพียงผู้เดียว แต่การช่างพูดในครานี้ทำเอาหนึ่งคนกับอีกหนึ่งตัวถึงกับสะดุ้ง

“พี่เจี่ยเจีย!” ปั๋วเสวียนกัดริมฝีปากล่างมองค้อนนางกำนัลสาวสวยแล้วหันกลับมามองสามีตนเองแล้วก็ต้องพบกับสายตากรุ้มกริ่มที่จ้องมองมาจนต้องหันหน้าหนีด้วยความเหนียมอาย

“แหม่...พระชายาล่ะก็...แต่งงานมาหลายเดือนแล้วนะเพคะ ทรงนอนกับพระสวามีทุกคืน ร่วมรักกันตั้งหลายหน มิเห็นพี่สิ่งใดที่ต้องอายเลยเพคะ” เจี่ยเจียฉีกยิ้มกว้างอย่างอารมณ์ดีก่อนจะวิ่งไปหยิบถาดอาหารชุดเก่าแล้วรีบออกจากห้องทันที ทิ้งให้คนขี้อายยืนอยู่กับคนขี้แกล้งอยู่อย่างนั้น

“เอ่อ...เหมยหลงไปถามองค์ชายมาหรือ...” เมื่อไม่รู้จะพูดอะไรก็เบี่ยงประเด็นไปที่อื่นแทน แต่เจ้าแมวขนปุยแสนรู้ก็สะบัดหน้าหนีทันทีที่พระชายามองมา

 

เชอะ...ข้างอนแล้วพระชายาต้องมาง้อข้าด้วย!

 

“เหมยหลง...เป็นอะไร...”

“เดี๋ยวอาหารจะจืดชืดนะ เจี่ยเจียอุตส่าห์ทำมาให้” ดึงดูดความสนใจจากพระชายาอีกครั้งแล้วทิ้งกายลงบนเก้าอี้ พระชายาตัวน้อยวางเจ้าเหมยหลินในอ้อมกอดลงแล้วรีบวิ่งเข้าไปล้างมือก่อนจะออกมานั่งข้างๆ พระสวามี แม้จะมีเกร็งๆ อยู่บ้างแต่อาหารมื้อค่ำมื้อแรกที่ได้ทานกันสองต่อสองก็ผ่านไปได้ด้วยดี

“อ่า...” หลังจากอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว องค์ชายห้าที่ทรงงานหนักเป็นพิเศษในช่วงนี้ก็นวดต้นด้วยท่าทีปวดเมื่อย เกือบจะล้มตัวลงนอนอยู่แล้วถ้าไม่ติดว่าสัมผัสเบาๆ จากทางด้านหลังหยุดการกระทำไว้เสียก่อน

“ให้...ให้ข้านวดให้ท่านนะ...องค์ชาย” โชคดีที่คนถูกนวดเพียงแค่พยักหน้าและไม่ได้หันกลับมา มิเช่นนั้นองค์ชายห้าคงได้เห็นพระชายาตัวน้อยหน้าแดงเถือกเพราะเขินอายที่ต้องมาทำอะไรแบบนี้

 

...ปั๋วเสวียนก็แค่อยากจะปรนนิบัติให้เขาเริ่มรักตนบ้าง...

 

ฝ่ามือเล็กบรรจงบีบนวดให้เขาอย่างตั้งใจ แม้แรงที่มีจะถือว่าน้อยนิดก็ตาม แต่สำหรับคนที่รักปั๋วเสวียนมาสิบปีกว่าอย่างชานเลี่ยนั้นกลับรู้สึกว่าหายเมื่อยล้าไปในทันทีที่มือเล็กนั่นแตะลงอย่างตั้งใจ คราแรกที่รู้ว่าปั๋วเสวียนมีใจให้ตนแล้วก็ดีใจไม่น้อย แต่พอได้เห็นคนปากแข็งพยายามจะทำตัวน่ารักนั้นก็ยิ่งหลงเข้าไปอีก

“อ๊ะองค์ชาย!” พระชายาร้องลั่นทันทีหลังถูกดึงข้อมือบางแล้วล้มตัวลงมาข้างหน้า แผ่นหลังเล็กถูกประคองไว้ไว้ท่อนแขนแกร่ง ใบหน้าได้รูปของพระสวามีอยู่ใกล้แค่คืบก่อนจะยิ่งใกล้เข้าไปอีกเมื่อคนด้านบนค่อยๆ โน้มหน้าลงมา

“อะ องค์ชาย...ข้าไม่ได้จะ...” ...ทำแบบนี้...คำพูดส่วนที่เหลือถูกตัดออกไปเมื่อยังพูดไม่จบปลายจมูกโด่งก็สัมผัสกับลำคอขาวแล้วสูดดมจนไรขนอ่อนของคนขี้กลัวลุกชัน

“เจ้าตัวหอม” อยู่หน้านิ่งเป็นประจำอย่างชานเลี่ยเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งตามนิสัย แต่ใครเล่าจะรู้ว่าในใจของเขานั้นเหมือนมีผีเสื้อบินอยู่นับร้อยเพียงแค่ได้สูดดมกลิ่นหอมจากกายตรงหน้า

“องค์ชาย...ฮือ...ข้าเขิน” หลุดปากออกมาทันทีเมื่อเขาละโมบในความหอมฟัดพวงแก้มใสอย่างเอาแต่ใจและไล่ลงไปตามสันกราม ลำคอไม่หยุดหย่อนจนปั๋วเสวียนต้องร้องห้าม

“ข้าแค่อยากนวดหลังให้ท่าน ไม่ได้จะให้ท่านทำกับข้าเช่นนี้” เมื่อความเขินมีมากกว่าความโกรธแค้นซึ่งแตกต่างจากเมื่อก่อนตอนที่ไม่ได้รักเขา การปฏิเสธสัมผัสของปั๋วเสวียนจึงไม่ใช่การด่าทอหรือทุบตีเหมือนดังเดิม แต่กลับเป็นพูดเอ็ดเบาๆ เสียมากกว่า

“เหตุใดเจ้าจึงอยากนวดหลังให้ข้า”

“ก็...ก็มันเป็นหน้าที่ของภรรยา...”

“หากเจ้าไม่ชอบข้าก็ไม่จำเป็นต้องฝืนใจหรอก ข้าไม่อยากทรมานใจเจ้า” แกล้งพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังเพื่อหวังใช้แผนบีบความจริงด้วยการกดดันตามบิดาของตน ปล่อยตัวพระชายาในอ้อมแขนให้เป็นอิสระก่อนจะจัดที่ทางเอนตัวลงนอนไม่สนใจสิ่งใดอีก ทิ้งให้พระชายาที่ไม่รู้อะไรกับกระวนกระวายใจกับคำพูดนั้นอยู่ฝ่ายเดียว

 

...ชานเลี่ยจริงๆ นั้นแสนร้ายกาจ...

 

❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀

 

เมี้ยว~

อุ้งเท้าขาวๆ ของสัตว์เลี้ยงแสนรู้วางลงบนใบหน้าหวานหวังปลุกให้คนน่ารักตื่น วันนี้พระชายาไม่ได้ตื่นนอนบนอกของศัตรูหัวใจของเหมยหลงอย่างเช่นทุกวัน เจ้าแมวไม่รู้จักเจียมก็บังอาจถือวิสาสะเลียหน้าพระชายาตัวน้อยเสียจนคนหลับต้องสะดุ้งตื่น

“อือ...เหมยหลง” เมื่อลืมตาขึ้นเห็นเจ้าแมวขนปุยอยู่ระยะใกล้คนตัวเล็กก็ย่นคิ้วลุกขึ้น

“...เหม็น...” คำพูดสั้นๆ จากปากพระชายาทำเอาเจ้าแมวหลงตัวเองถึงกับใจเสีย จู่ๆ คนน่ารักของเหมยหลงก็พูดว่าเหม็นพร้อมกับแสดงสีหน้าไม่ค่อยดีเท่าไร เหมยหลงจึงตัดสินใจออดอ้อนด้วยการชันตัวขึ้นเลียหน้าพระชายาอีกครั้ง

“เหมยหลง...เหม็น...” พระชายาผละหน้าหนีทันทีเมื่อจะถูกสัมผัส แต่กระนั้นเจ้าแมวเอาแต่ใจก็ยังคงพยายามที่จะเข้าใกล้คนสวยอยู่อย่างนั้นจนท้ายที่สุดคนบ่นว่าเหม็นก็ลุกพรวดพราดวิ่งเข้าห้องน้ำไปทันที

“พระชายาเป็นอะไรหรือ!” ชานเลี่ยรีบตามเข้ามาในห้องนำทันทีเมื่อได้ยินเรียกอาเจียนของคนรัก เห็นพระชายาแทบเกาะขอบโถอยู่รอมร่อ มือหนารีบเข้าไปช่วยรวบเส้นผมดำขลับที่เกะกะคนอาเจียน เจ้าแมวตาแป๋วที่ไม่รู้ว่าตนผิดอะไรได้แต่ยืนสี่ขามองอยู่ห่างๆ

 

ก็เข้าไปหาแล้วพระชายาก็ยิ่งอาเจียนหนัก...เหมยหลงผิดอะไร...

 

“เจี่ยเจียตามหมอหลวง!” เสียงทุ้มตะเบงออกไปสุดเสียงด้วยใจที่แสนห่วง พยายามลูบหลังคนป่วยอยู่พักหนึ่งคนตัวเล็กก็สงบลง

“ข้า...แฮ่ก...ข้าเหม็นเหมยหลง” ดวงตาเรียวรีช้อนมองคนข้างกายด้วยน้ำตาคลอเบ้า เพราะอาเจียนเสียจนหมดแรงแล้วก็เจ็บคอมากเสียด้วย

“เหมยหลงออกไปไกลๆ” ได้ยินดังนั้นก็สั่งแมวรักเสียงเครียดจนเจ้าแมวขนปุยต้องเดินหางตกออกไปนอกตำหนักด้วยใจเศร้าหมอง

“ลุกไหวไหมพระชายา” ประคองกายบางเอาไว้เพื่อช่วยพยุงให้ลุกขึ้น แต่ร่างกายของปั๋วเสวียนก็อ่อนเปลี้ยไปหมดจนต้องรีบอุ้มออกมา

“หมอหลวงมาแล้วเจ้าค่ะ!” ประตูห้องถูกเปิดออกตามด้วยหมอหลวงและเจี่ยเจียที่ต่างวิ่งกระหืดกระหอบ ไม่วายมีทั้งจงเหรินและอี้ฝานตามมาด้วย

“พระชายาบอกว่าเหม็นเหมยหลงแล้วก็อาเจียนจนหมดแรง” คนเป็นห่วงรีบแจ้งอาการให้หมอหลวงทราบทันที

“ขออนุญาตนะพะยะค่ะพระชายา” เอ่ยขออนุญาตแตะเนื้อต้องตัวเป็นพิธีแล้วรีบตรวจชีพจรคนป่วยกระทันหันที่นอนหน้าซีดอยู่บนเตียง

“พระชายาเสวยพระกระยาหารไม่ตรงเวลาหรือพะยะค่ะ”

“เมื่อคืนพระชายารอข้าจนเข้าวันใหม่ถึงจะได้เสวย” ตอบคำถามแทนพระชายาด้วยความร้อนใจพลางนึกว่าอาจเป็นเพราะพระชายาหิ้วท้องรอ ไม่ยอมเสวยสิ่งใดจึงอาจเป็นโรคกระเพราะได้

“พระชายานอนดึกติดต่อกันหลายคืนด้วยใช่หรือไม่พะยะค่ะ” ครานี้หมอหลวงก็ถามในคำถามที่ชานเลี่ยตอบไม่ได้ เพราะกลับมาถึงหองทีไรก็เห็นคนตัวเล็กหลับปุ๋ยเสียแล้ว...แต่หารู้ไม่ว่าปั๋วเสวียนนอนรอตนอยู่ทุกคืน

“...” คนตัวเล็กไม่ได้ตอบใดๆ เพียงแต่พยักหน้าแทบคำตอบ หมอหลวงจัดการเขียนใบสั่งยาอยู่ครู่หนึ่งก่อนเอ่ยตำหนิที่พระชายาไม่ดูแลตนเองทั้งนอนดึก และทานอาหารไม่ตรงเวลา เคราะห์ร้ายจะกลายเป็นโรคกระเพาะซึ่งแสนจะทรมานจนคนถูกต่อว่ารู้สึกเหมือนตัวเล็กลง

“อีกอย่างถ้าหากพระชายาเป็นโรคกระเพาะก็จะส่งผลเสียต่อเด็กในครรภ์ด้วยพะยะค่ะ”

“ห้ะ!!” สิ้นประโยคของหมอหลวงทุกคนที่อยู่ในห้องต่างก็อุทานออกมาพร้อมเพรียงกัน

“เอ่อ...ขออภัยที่กระหม่อมบอกช้าไป”

“...”

“...พระชายาตั้งครรภ์ได้หกสัปดาห์แล้วพะยะค่ะ...”

 

❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀

 

พูดคุยกับหมาน้อย 

            เขาท้องมานานแล้ว เขาไม่รู้ตัวกันแหละ...ขอบคุณเหมยหลงที่ทำให้พระอาการของพระชายาออกด้วยนะคะ ฮี่ๆ....ขอโทษที่หายไปนานมากๆ ค่ะ เนื่องด้วยทั้งงานราชงานหลวงมีมาเต็มไปหมดเลย บอกจะอัพภายในวันนั้นวันนี้ก็ปั่นไม่ทัน รู้สึกแย่มากที่ทำให้ทุกคนรอแล้วก็ผิดหวัง ขอโทษด้วยนะคะ ไม่รู้จะพูดยังไงดี แต่มีเหตุผลจริงๆ ค่ะ ต้องทำงานกลุ่ม งานเดี่ยว ขายของ (สำคัญมากเพราะเรียนท่องเที่ยวต้องใช้เงินเยอะ) ก็เลยดูวุ่นๆ ไปหมดเลยค่ะ

ตอนหน้าอาจจะจบแล้วนะคะ ฮี่ๆ ถ้าจบจริงๆ ก็จะรีบขียนตอนพิเศษเอามาสปอยด์ในเด็กดีให้นะคะ ฝากตามฟิคใหม่หมาน้อยด้วยน้า #ยอลยอลฮะ ส่วนพีเรียตเรื่องใหม่รอก่อนฮ้าบ

 

เปิดจองฟิคแล้วนะค้า อย่าลืมเล่นเกมชิงฟิคฟรีกัน  #อริร้ายชานแบค 

 

 

 

S Y D N E Y ` Tiny Hand Pink Bow Tie
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 64 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,947 ความคิดเห็น

  1. #2936 notisez (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2562 / 16:48
    เอาล่ะของเค้ามันดีเนอะก็เลยเร็วปุปปับทันใจสั่ง แต่แบบในยุคนั้นมีใบสั่งยาด้วยรึท่าน5555555
    #2,936
    0
  2. #2837 EUNHWA_OK (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2560 / 14:40
    ท้องแล้วววว ท้อวตั้งแต่เข้าหอครั้งแรกเลยไหมเนี่ย 555 ยอมใจองค์ชาย น้ำยาดี๊ดี
    #2,837
    0
  3. #2775 pim pimmi (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2559 / 07:28
    ท้องแล้วเว่ยยยยย
    #2,775
    0
  4. #2707 เคแอล9091 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2558 / 13:11
    งูยยยย ท้องแย้ววววเยยยย้
    #2,707
    0
  5. #2671 Beebee ja (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 6 กันยายน 2558 / 14:00
    เราคิดแล้วว่าต้องท้องนานแล้ว สงสารเหมยหลงเบาๆ 5555555 
    #2,671
    0
  6. #2633 YeolYoda (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2558 / 11:29
    กรี้ดดดท้องแล้ส
    #2,633
    0
  7. #2586 joylnr (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2558 / 00:48
    เหมยหลงน่าสงสาร แมวน้อยเอ๊ย
    ท้องแล้วววววววววววววววว ดี๊ดี
    #2,586
    0
  8. #2552 2twinss (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2558 / 11:25
    กรี๊ดดดดด ท้องแล้ว ฮ่องเต้ว่าไง คิคิ
    #2,552
    0
  9. #2547 Jammie-Lee (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2558 / 02:32
    ท้องแล้ว อ้ากกกกกกกก
    #2,547
    0
  10. #2412 marchmello♡ (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 11 เมษายน 2558 / 00:02
    ท้องแล้วววว ฮื้อออออชายห้านี่ว่าน่าหมั่นเขี้ยวละชอบแกล้ง ชายาแต่ชายานี่ยิ่งกว่า คนปากแข็ง คนบ้า !
    #2,412
    0
  11. #2389 KRNWYF (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 9 เมษายน 2558 / 13:57
    ท้องแล้วเย้เย้ๆๆๆ
    #2,389
    0
  12. #2358 kimparam (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 28 มีนาคม 2558 / 12:52
    ไรท์ค่ะ อัพเถอะค่ะ อยากอ่านละ
    #2,358
    0
  13. #2357 ทิย่า นู่น่า (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 27 มีนาคม 2558 / 08:25
    รอนานแล้วนะ ไม่อัฟสักที อย่ารู้แล้วว่าตอนต่อไปจะเป็นแบบไหน
    #2,357
    0
  14. #2356 Soawapark Yahom (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 26 มีนาคม 2558 / 16:00
    ทำไมไรท์ไม่อัพสักที~~
    #2,356
    0
  15. #2351 Soawapark Yahom (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 20 มีนาคม 2558 / 20:05
    ไม่อัพสักทีTT รอให้มาอัพอยู่น๊าาาา
    #2,351
    0
  16. #2348 Pinnylulu (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 20 มีนาคม 2558 / 13:12
    รีบๆมาต่อน้าาา ค้างอ่ะค้างง
    #2,348
    0
  17. #2344 ทิย่า นู่น่า (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 19 มีนาคม 2558 / 09:08
    อ่านไปเขินไปมาต่อเร็วๆนะชอบมาก
    #2,344
    0
  18. #2343 nanoohhhh (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 18 มีนาคม 2558 / 15:51
    มาอัพได้แล้วนะไรททททท์
    #2,343
    0
  19. #2340 tenly0627 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 14 มีนาคม 2558 / 17:13
    กรี๊ดดดดพระชายาท้องแล้วววว ดีใจกับองค์ชายด้วยนะ ทำสำเร็จแล้วนะคิคิ><
    #2,340
    0
  20. #2338 พี่แบคน้องโด้ (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 13 มีนาคม 2558 / 06:33
    เมื่อไหร่กลีบใหม่จะมาน้อ อยากอ่านจัง
    #2,338
    0
  21. #2336 domo za (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 13 มีนาคม 2558 / 00:15
    จะจบแล้วT^T คลอดออกมาแบบปลอดภัยนะคะพระชายา สู้ๆนะคะไรท์
    #2,336
    0
  22. #2335 aocybaek (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 12 มีนาคม 2558 / 21:42
    เรียนการท่องเที่ยวหรอค่ะะ คณะในฝันนน สู้ๆนะคะะ รออ่านนนน*0*
    #2,335
    0
  23. #2334 `ปาร์คบยอน. (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 12 มีนาคม 2558 / 13:24
    อ๊ากกกก ท้องแล้ววววว!!
    #2,334
    0
  24. #2332 Yezo (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 9 มีนาคม 2558 / 02:34
    ท้องแล้วจร้าาาาา
    แต่ก็สงสารเหมยหลงเหมือนกันนะเนี่ย
    #2,332
    0
  25. #2320 ENIMEENI :) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 7 มีนาคม 2558 / 01:05
    โอ้มายก็อดดดดดด > <
    ท้องแล้วครัช ท้องแล้วววววววววว
    วู้วววววววววววววววววว
    #2,320
    0