PSYCHO ABUNAI!

ตอนที่ 9 : PSYCHO ABUNAI! :: EPISODE 08 ฝึกงาน 1 [ UP 98.99% ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6448
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    10 ก.ย. 57


EPISODE 08

ฝึกงาน 1




 

          เสียงเคาะประตูห้องนอนดังขึ้นแต่เช้า ปลุกฉันให้ลุกจากที่นอนด้วยอาการงัวเงียตรงไปยังประตูห้องเพื่อดูว่าใครกันนะว่าใครกันที่มารบกวนเวลานอนของฉันแบบนี้

 

            ถ้าให้เดาคงเป็นป้าแจ่มไม่ผิดแน่...ป้าแกมักจะมาปลุกฉันแบบนี้อยู่เป้นประจำ

 

            ทว่าฉันกลับคิดผิด เพราะบุคคลที่ยืนรอฉันอยู่ที่หน้าประตูห้องกลับเป็นบุคคลที่เคารพมากที่สุดในชีวิตแบบแม่ของฉันนั่นเอง แถมแม่ยังดูมีสีหน้าเครียดๆ ด้วยสิ

 

            "ปลุกหนูแต่เช้าเลยนะคะ มีอะไรหรือเปล่า" ฉันถามแม่ด้วยน้ำเสียงงัวเงียแบบสุดๆ ก่อนจะต้องรู้สึกตื่นเต็มตากับสิ่งที่แม่ตอบกลับมา

 

            "หนูกับคุณภูผา วงศ์อัครไพศาลกูลมีความสัมพันธ์กันยังไงคะลูก????"

 

       "ภะ...ภูผา พี่ภูผาน่ะเหรอคะ??" ฉันย้อนกลับน้ำเสียงอึกอัก

 

            "ใช่ เมื่อเช้ามีหัวข้อข่าวพาดตัวเบ่อเร่อว่าเขาพาลูกเข้าโรงแรมที่เขาเป็นเจ้าของอยู่ แถมยังหายเข้าไปด้วยกันตั้งนานสองนาน"

 

       "คะ คือหนู..."

 

       ฉันอ้ำอึ้งไม่รู้จะตอบอะไรแม่กลับไปดี เพราะรู้ตัวดีว่ามีคดีอะไรค้างไว้ เปรียบตัวเองตอนนี้มันก็คงเหมือนวัวสันหลังหวะ ที่พยายามปกปิดชื่อเสียของตัวเองไม่ให้ใครรู้

 

            "คืออะไรคะลูก?"

 

       "คือหนูแค่แวะเข้าไปคุยธุระกับเข้าเรื่องงานเฉยๆ น่ะค่ะ" ฉันแก้ตัวแบบส่งๆ แม้ว่ามันอาจจะช่วยอะไรไม่ได้ แต่อย่างน้อยมันก็พอที่จะยื้อเรื่องชื่อเสียของฉันออกไปได้สักพัก

 

            "ถึงว่าสิ...." แม่พึมพำออกมาแบบเข้าใจคล้ายกับว่าเชื่อในสิ่งที่ฉันเพิ่งแก้ต่างให้ตัวเองออกไป ท่านฉีกยิ้มกว้างก่อนจะเริ่มพูดเรื่องที่น่าตกใจกว่าเก่าหลายเท่า "คุณภูผาเข้ามาที่บ้านตั้งแต่เช้า เห็นบอกว่าหนูเลือกไปฝึกงานที่บริษัทของเขาด้วยนี่"

 

       "พี่ภูผามาที่นี่เหรอคะ!!!!!!!!"

 

       "ก็ใช่น่ะสิ ตกใจอะไรกันเด็กคนนี้" แม่บ่นเบาๆ

 

            "ตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน!?"

 

       "นั่งคุยเรื่องธุรกิจอยู่กับคุณพ่อที่ชั้นล่างน่ะ....อ้าว....อัญชัน หนูจะรีบยไปไหนน่ะ!!!"

 

       ฉันไม่ฟังเสียงแม่ที่ตะโกนไล่หลัง รีบวิ่งพาตัวเองลงบันไดลงไปชั้นล่างเพื่อไปหาบุคคลอันตรายที่อุกอาจเข้ามาเหยียบถึงในบ้าน แถมยังกล้าสะหล้อนไปนั่งคุยกับคุณพ่ออีกต่างหาก ไม่ได้การละ ถ้าหากหมอนั่นหลุดปากเรื่องในผับคืนนั้นมีหวังฉันมีแต่ตายกับตายแน่ๆ

 

            เสียงหัวเราะของชายหนุ่มวัยกลางคนกับเสียงหัวเราะของเด็กหนุ่มต่างรุ่นคือสิ่งที่ฉันได้ยินทันทีที่พาตัวเองลงมาเหยียบยังชั้นล่างของบ้าน พี่ภูผากับคุณพ่อกำลังนั่งคุยกันท่าทางดูสนิทสนมกันเสียมากๆ จนฉันรู้สึกชื้นใจ แต่ถึงแบบนั้นก็ตามฉันก็ยังไม่วางใจไอ้ผู้ชายหลายบุคลิคคนนี้หรอก

 

            "อ้าวยัยอัน ตื่นแล้วเหรอ พี่เขามาหาน่ะลูก" คำทักทายยามเช้าของพ่อทำฉันสะดุ้งเล็กน้อย และตามมาด้วยสายตาทะเล้นๆ ของพี่ภูผาที่มองมาทางฉันยิ้มน้อยยิ้มใหญ่

 

       วันนี้ภูผาไม่ได้แต่งกายด้วยชุดนักศึกษาเหมือนปกติที่ฉันเคยเห็น แต่เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีชมพูอ่อนผูกเนคไทค์สีขาวสวมทับด้วยเสื้อสูทราคาแพงที่ดูเข้ากัน ผมสีดำที่มองกี่ทีฉันก็ยังรู้สึกไม่คุ้นถูกหวีเสยขึ้นจนดูเหมือนสุภาพชน

 

            แต่คำพูดของเขานี่สิที่ดูจะไม่เปลี่ยนไปเลย...

 

            "น้องอัญชันเนี่ย เวลาเพิ่งตื่นนอนน่ารักดีนะครับคุณพ่อ ฮ่าๆๆ"

 

       กรี๊ดดดดดดดดด หมอนี่บังอาจมาเรียกพ่อฉันว่าคุณพ่องั้นเหรอ!!!

 

       "หัวกระเซอะกระเซิงแบบนี้น่ะหรอกคุณภูผา ฮ่าๆๆ"

 

       กรี๊ดดดดดดดดด พ่อไปเรียกอิตาบ้านี่ว่าคุณทำไมกัน!

 

       "มานั่งตรงนี้สิอัญ" เป็นอีกครั้งที่พ่อเรียกฉันพร้อมกวักมือเรียก จนฉันต้องยอมทำตามเดินไปนั่งเกาะแขนคุณพ่อข้างๆ และพยายามไม่สบตามองกับผู้ชายอีกคนที่เอาแต่จ้องฉันไม่เลิก

 

            "ไหว้พี่เขาหน่อยสิลูก.." พ่อเสริมด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

 

            "ทำไมหนูต้องไหว้พี่เขาด้วยละคะ!"

 

       พ่อมองฉันค้อนๆ ก่อนจะพูดย้ำออกมาอีกครั้ง

 

            "เขาเป็นพี่หนูนะลูก แถมยังรับหนูเขาฝึกงานที่บริษัทอีก ไหว้ขอบคุณเขาซะ" ฉันมุ่ยหน้าเหล่มองพี่ภูผาจากทางหางตา ซึ่งดูเขาจะมีสีหน้าแป้นแล้นกว่าปกติ เห็นแล้วมันก็อดที่จะรู้สึกหมั่นไส้ไม่ได้ -_-

 

       "ไหว้พี่เร็วๆ สิคะคนดี" พี่ภูผาเอ่ยปากเร่งเร้าจนฉันแทบจะทนไม่ไหว อยากจะเสยหน้าเขาต่อหน้าพ่อมันเสียตอนนี้ ทว่า...ติดอยู่เพียงนิดเดียวตรงที่พ่อของฉันเป็นคนทุ่มเทให้กับการเงินของครอบครัวมาก ขืนทำเรื่องไม่ดีไม่งามกับคนที่เป็นลูกชายของตระกูลเศรษฐีดังๆ แบบอิตาพี่ภูนี่ไปละก็ มีหวังฉันคงโดนสวดหูบานเป็นเดือนๆ แน่

 

            "สวัสดีแล้วก็ขอบคุณนะคะพี่ภูผา" ฉันยกมือไหว้เขาตามที่พ่อสั่งแบบส่งๆ และนั่นทำให้พี่ภูหลุดหัวเราะออกมาเสียงดังพลันให้คุณพ่อของฉันหัวเราะตามแบบไม่มีใครยอมใคร

 

            "ลูกสาวคุณพ่อนี่น่ารักจริงๆ เลยนะครับ เป็นเด็กที่ว่าง่าย ฮ่าๆๆ"

 

       "ฮ่าๆๆๆ ลูกสาวผมเป็นเด็กน่ารักนะครับคุณภูผา ฮ่าๆๆ"

 

            -_-

 

            -_-++

 

      อ๊ากกกกกกกก!

       ฉันละอยากจะฆ่าอิพี่ภูแล้วก็พ่อใมห้ตายตามติดกันไปเสียตอนนี้เลยจริงๆ !!!!!

         

 

          07.45 น.

 

            เพลงคลาสสิคที่คลอเบาๆ ภายในรถสปอร์ตคันหรู ไม่อาจจะทำให้ฉันสนใจผู้ชายที่เอาแต่นั่งฮัมเพลงอยู่ข้างๆ ได้เลย แต่กลับกันฉันกลับยิ่งรู้สึกหมั่นไส้เขามากด้วยซ้ำที่เห็นอาการลั้นลาแบบนี้

 

            "คุณพ่อน้องอัญเนี่ยตลกดีนะคะ พี่คุยด้วยแล้วไม่รู้สึกเบื่อเลย"

 

       "-_-" สนุกเพราะพี่ได้แกล้งฉันน่ะสิ!

 

       "ว่างๆ พี่จะมานั่งเล่นที่บ้านน้องอัญบ่อยๆ ไม่รู้ว่าน้องอัญจะรังเกียจพี่หรือเปล่าคะ?"

 

       "ถ้าไม่มีเหตุด่วนหรือเรื่องจำเป็นไม่ต้องมาบ่อยๆ ก็ได้คะ" ฉันตอบเสียงแข็งขณะเบนหน้าหลบมองไปทางอื่น

 

            "ถ้างั้นว่างๆ พี่จะพาน้องอัญไปที่บ้านพี่แทน ดีไหมคะ? พี่อยากพาลูกสะใภ้ไปให้พ่อกับแม่เห็นหน้า"

 

       "อันที่จริง...พี่ไม่ต้องทำอะไรขนาดนี้ก็ได้นะคะ" ฉันขัดเสียงเรียบก่อนจะเงียบลงเล็กน้อยรอฟังสิ่งที่คนข้างๆ โต้ตอบ ทว่าเขากลับเลือกที่จะเงียบไม่พูดอะไรตอบโต้กลับมา และนั่นทำให้ฉันเริ่มพูดต่อเป็นหนที่สอง "เรื่องเราสองคนมันแค่เรื่องผิดพลาด...ความสัมพันธ์ลับๆ ของเรามันเกิดขึ้นจากความผิดพลาด"

 

            "มันอาจจะเป็นพรมหลิขิตก็ได้นี่คะ น้องอัญชันไม่คิดแบบนั้นเหรอ?" เขาขัดเสียงเรียบ โดยยังมองตรงไปบนถนนเบื้องหน้า

 

            "ถ้าสมมุติคืนนั้นคนที่พลาดมีอะไรกันพี่ไม่ใช่ฉันละ ตอนนี้ฉันยังจะได้นั่งอยู่ตรงนี้หรือเปล่า?" ฉันจงใจยิงคำถามเข้าประเด็นและตั้งใจเหลียวมองสีหน้าด้านของของพี่ภูผาที่เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด เขานิ่งเงียบคล้ายกับไม่คิดจะตอบคำถามของฉัน แต่กลับเอาแต่นั่งเงียบตั้งใจขับรถโดยไร้ซึ่งคำพูดใดๆ

 

            และรู้ไหม? การเงียบเกิดขึ้นนับจากนั้น บทสนทนาของเราสองคนเงียบลงตั้งแต่ที่ฉันได้เอ่ยคำถามนั้นออกไป ไม่มีใครพูดอะไรออกมาอีกจนกระทั้งพี่ภูผาพาฉันขับรถมาหยุดจอดที่บริษัทชื่อดังแห่งหนึ่งกลางเมือง

 

          ฉัน...กำลังรู้สึกอะไรบางอย่าง

 

          มันฟังดูบ้ามากๆ แต่ฉันรู้สึกว่าตัวเองอยากได้ยินคำตอบที่ถามเขาออกไป

 

            "สวัสดีคะคุณภูผา"

 

       "สวัสดีครับ" พี่ภูผายิ้มรับแบบเป็นมิตร โดยที่มือของเขากุมมือฉันเอาไว้แน่นตั้งแต่เราทั้งคู่ลงจากรถตรงเข้ามาภายในตัวบริษัท

 

            "วันนี้คุณภูผามาดูงานหรือคะ?"

 

       "ครับ ผมจะกลับมาดูงานในฐานะประธานบริษัท ขอตัวนะ ผมคาดว่าเอกสารในห้องคงจะกองเยอะน่าดู"

 

       "คะ ให้ดิฉันโทรตามเลขาให้เข้าไปช่วยงานคุณดีไหมคะ?"

 

       "ไม่ต้อง ผมมียัยนี่แล้ว" เขาตอบหญิงสาวในชุดทำงานยิ้มๆ พร้อมเหลือบมองหน้าฉันเล็กน้อยที่พยายามปรับสีหน้ายิ้มทักทายหญิงสาวที่มองฉันด้วยความสงสัย จนเธอยอมปล่อยให้เราทั้งคู่ตรงไปยังห้องทำงานของประธานบริษัท

 

            "ทำไมพี่ไม่พาฉันไปส่งมหาลัยละคะ?" ฉันเอ่ยปากถามเขาอีกครั้งหลังจากที่ไม่พูดอะไรกันมาสักพัก ขณะที่เราทั้งคู่ยืนอยู่ภายในลิฟท์แก้วของทางบริษัทขณะเดินทางไปยังห้องที่เป็นเป้าหมาย ซึ่งฉันคาดว่าน่าจะเป็นห้องทำงานของอิพี่ภูแน่ๆ

 

            "ฝึกงานไงคะ พี่ยื่นเรื่องให้อาจารย์ของน้องอัญแล้วว่า พี่ต้องการเรียกตัวเด็กฝึกเข้าเข้าร่วมงานตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ระยะเวลาสิ้นสุดแล้วแต่พี่จะบอก"

 

       -_- หมอนี่ยังเผด็จการอีกเช่นเคยสินะ!

 

       ห้องโถงขนาดกว้างพอสมควรถูกตกแต่งด้วยด้วยเฟอร์นิเจอร์ล้ำสมัยคือสถานที่ที่พี่ภูผาอ้างว่าพาฉันมาทำงาน ที่สำคัญที่โต๊ะกลางห้องยังเต็มไปด้วยแฟ้มเอกสารมากมายที่วางกองพะเนิน คล้ายกลับว่าไม่มีใครดูแลหรือสนใจมานานแล้ว

 

            "นี่มันอะไรกัน" ฉันอุทานเสียงดังอย่างลืมตัวเมื่อเห็นสภาพภายในห้องที่คล้ายกับปล่อยทิ้งไว้ไร้ซึ่งคนดูแล ทำเอาคนข้างๆ หัวเราะล้วนเสียงดัง

 

            "ห้องทำงานพี่เองคะ แต่พี่ไม่ได้เข้ามาที่นี่เกือบจะสองเดือนแล้ว สภาพเลยเป็นแบบที่เห็น"

 

       "......"

 

       "คราวนี้ก็เป็นหน้าที่ของเด็กฝึกงานแล้วนะคะ วานจัดการกองเอกสารพวกนั้นทีสิ"

 

       "แล้วถ้าฉันไม่ทำละ -_- ฉันไม่ใช้คนใช้ของพี่นะ"

 

       "ระวังคะแนนฝึกงานของวิชานี้เป็นศูนย์นะคะ"เขาขู่

 

       "พี่เนี่ยนิสัยเสียที่สุดเลย!" ฉันกัดฟันกรอดพร้อมทั้งเดินจ้ำเท้าตรงไปยังโต๊ะทำงานแบบไม่เต็มใจนัก และเริ่มลงมือจัดกองแฟ้มเอกสารที่วางซ้อนๆ กันแบบไม่เป็นระเบียบ เพื่อจัดให้มันเข้าที่เข้าทาง โดยอยู่ในสายตาของพี่ภูผาจอมขี้เกียจตลอดเวลา

 

            พี่ภูผาบิดขี้เกียจสองสามทีก่อนพาตัวเองกระโดดทิ้งตัวลงนั่งบริเวณโซฟารับแขกภายในห้องด้วยท่าทางสบายอารมณ์ จนฉันเผลอหันมองค้อนแบบไม่พอใจ

 

            "มองอะไรคะ? อยากนอนข้างๆ พี่เหรอ? รอทำงานให้เสร็จก่อนนะคะ" เขาเอ่ยปากแซวปนขำ

 

       ใครอยากจะนอนกับนายไม่ทราบห๊ะ!!!! - -++++

 

            ฉันรีบหันขวับกลับมาที่กองเอกสาร โดยพยายามแยกเอกสารต่างๆออกจากกัน รวมไปถึงแฟ้มต่างสีซึ่งฉันเองก็อดคิดไม่ได้ว่างานมากมายขนาดนี้ ทำไมอิตาบ้านี่ถึงได้ปล่อยละเลยงานตัวเองเอาว้ากมายขนาดนี้ ไม่สมกับเป็นเจ้าของบริษัทเอาเสียเลย

 

            ทว่า....ความคิดในหัวของฉันกลับต้องหยุดชะงัก เมื่ออยู่ๆ กลับมีมือหนาพุ่งเข้าสวมกอดฉันจากทางข้างหลัง จนเผลอรีบสะบัดตัวหนี ทว่า...มันกลับไม่ทันเมื่อแรงที่สวมกอดมีมากกว่าแรงน้อยนิดของฉันมากนัก

 

            "วันนี้น้องอัญน่ารักมากๆ เลยนะรู้ตัวหรือเปล่าคะ?" เสี่ยงทุ้มกระซิบบอกข้างหูพร้อมลมหายอุ่นๆ ทำฉันรีบคว้าแฟ้มเอกสารเพื่อไว้ป้องกันตัว "ถ้าน้องอัญคิดจะทุบพี่เหมือนครั้งก่อนๆ น้องอัญจะไม่ได้คำตอบที่น้องอัญถามพี่ไว้บนรถนะ" คำพูดรู้ทันของเขาทำฉันชะงักมือที่กำแฟ้มเอกสารแน่นอย่างลืมตัว

 

            "......"

 

       "พี่ยอมรับนะคะว่าเรื่องของเรามันคือเรื่องผิดพลาด ความสัมพันธ์ที่เป็นอยู่ของเราตอนนี้มันอาจจะเกิดเพราะความผิดพลาด..."

 

       "....."

 

       "น้องอัญถามพี่ว่าถ้าคืนนั้นคนที่พลาดมีอะไรกันพี่ไม่ใช่น้องอัญ น้องอัญจะได้ยืนอยู่ตรงนี้หรือเปล่า..." เขาเงียบเสียงลงเล็กน้อย ขณะเริ่มใช้ริมฝีปากอุ่นจูบเบาๆ ที่ใบหูจนฉันเริ่มรู้ร้อนผ่าวไปทั่วทั้งหน้า "พี่ตอบไม่ได้หรอกคะ อาจะใช่หรืออาจจะไม่ใช่พี่เองก็ไม่รู้ เพราะคนที่พี่เห็นอยู่ข้างๆ พี่ในตอนนี้คือน้องอัญ..."

 

       "....."

 

       "แล้วน้องอัญละคะ...ถ้าคืนนั้นคนที่น้องมีอะไรด้วยไม่ใช่พี่ น้องอัญคิดว่าตัวเองจะมีสติพอหรือคิดว่าตัวเองจะมีอะไรกับผู้ชายคนนั้นจนเสร็จหรือเปล่า?"

 

       "ถะ....ถามบ้าอะไรของพี่น่ะ"

 

       "น้องอัญตอบไม่ได้ใช่ไหมคะ?"

 

       "......"

 

       "มันก็เหมือนพี่นั่นแหละคะ พี่เองก็ตอบไม่ได้เหมือนกัน"

 

       "ปล่อยได้แล้ว ฉันไม่ได้ต้องการคำตอบของคำถามพวกนี้เสียหน่อย" ฉันพยายามดิ้นขืนเล็กน้อยเพื่อให้เขาปล่อยกอดออก ทว่า...อีกฝ่ายกลับชิงยิงคำถามออกมาอีกครั้ง

 

            "พี่มีคำถามจะถามน้องอัญอีกข้อนึงคะ.."

 

       "รีบๆ ถามสักทีแล้วก็ปล่อยฉันได้แล้ว....อ๊ะ"

 

       ฉันร้องอุทานด้วยความตกใจ เมื่อพี่ภูผาเลื่อนมือข้างหนึ่งลงต่ำและออกแรงเค้นคลึงสะโพกฉันเบาๆ จากทางด้านหลัง ความอุ่นของลมหายใจและปลายจมูกที่โด่งได้รูปซุกไซร้ไปทั่วต้นคอด้านหลังสลับกับพรมจูบเบาๆ พร้อมคำถามที่แทบทำให้หยุดหายใจ

 

            "น้องอัญอยากลองเปลี่ยนบรรยากาศมาฟื้นความจำกับพี่ในห้องทำงานบ้างไหมคะ?"

 

       "ไม่! ปล่อยมือออกเลยนะ ถ้าไม่อย่างนั้นฉันจะร้องให้คนช่วย!!"

 

       "ร้องไปเลยคะ คนข้างนอกจะได้รู้ว่าเรากำลังทำอะไรกันอยู่" พูดไม่พูดเปล่า พี่ภูผารีบดันตัวฉันในคว่ำหน้า พลางใช้มือกดตัวฉันให้หมอบราบกับโต๊ะทำงานจนชนแฟ้มเอกสารที่ถูกจัดเรียงไว้ในก่อนหน้าร่วงลงพื้นกระจัดกระจาย

 

            เขากระหยิ่มยิ้มย่องแบบพอใจ พร้อมแนบตัวชิดฉันจากทางด้านหลัง ริมฝีปากร้อนจูบเบาๆ กลางหลังแต่กลับพาร่างกายทุกส่วนร้อนผ่าวแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

 

            ฉันพยายามรวบรวมสติร้องขอออกไปเบาๆ

 

            "ปะ...ปล่อยฉันนะพี่ภู ฉันเจ็บ.."

 

       "มันไม่เจ็บขนาดนั้นหรอกคะน้องอัญ เดี๋ยวก็หาย"

 

       สิ้นเสียงพี่ภูผาไม่รอช้ารีบสอดมือผ่านชายกระโปรงนักศึกษาก่อนใช้ปลายนิ้วเกี่ยวแพนตี้ตัวจิ๋วออกแบบรีบๆ จนล่นลงมาที่ขา เขาค่อยๆ ไล่พรมจูบจากแผ่นหลังละลงต่ำมายังสะโพกผายและทำการถกกระโปรงนักศึกษาขึ้นช้าๆ เพื่อเตรียมพร้อมจะรุกฆาต ซึ่งเป็นเวลากับที่เสียงประตูห้องทำงานดังขึ้น ทให้เขารีบผละตัวออกฉันทั้งๆ อย่างนั้นด้วยความตกใจ รวมไปถึงฉันเองด้วยเช่นกัน

 

            พี่ภูผารีบดึงตัวฉันให้ไปยืนหลบหลัง ทำให้แพนตี้หลุดออกจากขาทั้งสองข้าง ซึ่งเขาไม่รอช้าที่จะใช้เท้าเขี่ยแพนตี้สีดำลายลูกไม้ของฉันไปใต้โต๊ะทำงานเพื่อหลบจากสายตาของบุคคลที่กำลังจะเปิดเข้ามา

 

            ประตูไม้บานใหญ่เปิดออกช้าๆ ในเวลาต่อมา ปรากฏร่างของผู้ชายสามคนซึ่งดูคุ้นตาดี

 

            พี่กวินแต่งกายด้วยเสื้อเชิ้ตสีขาวและสวมทับด้วยเสื้อสูทสีกรมท่าเหมาะกับลูกลักษณ์ของตัวเอง ส่วนชายอีกสองคนคือผู้ชายวัยกลางคนซึ่งคนนึงดูคุ้นหูคุ้นตาเป็นพิเศษสำหรับเด็กที่มหาลัย และเขาไม่ใช่อื่นนอกจากอธิปการบดีประจำมหาลัย ส่วนชายวัยกลางคนอีกคน...

 

            "ไอ้ภู!"

 

       "พ่อ..."

 

       "มาทำอะไรที่นี่?" ชายวัยกลางคนซึ่งถูกพี่ภูผาเรียกว่าพ่อเอ่ยปากถามด้วยความสงสัย พร้อมทั้งเดินนำเข้ามาในห้องทำงาน

 

            ท่าทางของเขาดูดุดัน และน่าเกรงขาม สมกับการเป็นผู้นำทางธุรกิจชื่อดัง ผ้เป็นเจ้าของบริษัทยักษ์ใหญ่หลายแขนงเสียจริง

 

            "ผมตั้งใจว่าจะเริ่มมาดูงานที่บริษัทตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป"

 

       พ่อของพี่ภูผาไม่พูดอะไรตอบกลับลูกชายแต่กลับกวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องมองแฟ้มเอกสารที่กระจัดกระจายบนพื้น ก่อนจะหยุดอยู่ที่ฉันในที่สุด

 

            "มาทำงานหรือพาเด็กสาวมาพลอดรักกันแน่ไอ้ภู?"

 

       พี่ภูเหลียวหลังมองหน้าฉันที่เริ่มทำตัวไม่ถูก เพราะสิ่งที่คุณพ่อของเขาพูดมันก็มีส่วนถูก อีกอย่าง...ช่วงล่างของฉันตอนนี้มันโล่งไปหมด T^T ฮือออ กางเกงในจ๋า

 

            "ยัยนี่ชื่ออัญชัน เป็นเด็กฝึกงานที่มหาลัยส่งตัวมาให้ลองงานการเป็นเลขาของบริษัทเรา... พ่ออย่าพูดหรือคิดอะไรอะไรแย่ๆ แบบนั้นสิครับ"

 

       "บ้านช่องไม่กลับ งานบริษัทไม่ดูแล วันๆ กินแต่เหล้าเมาแต่ยา บ้าผู้หญิง อยู่แต่กลับไอ้กลุ่มเพื่อนเวรแบบนั้น เงินมีเท่าไหร่ก็หมด!!!" คุณพ่อของพี่ภูผาตะคอกเสียงดังคล้ายกับคนหงุดหงิด

 

            "แต่ผมอยากเข้ามาดูงานที่บริษัทจริงๆ นี่ครับคุณพ่อ.." พี่ภูผาเม้มปากเบาๆ ก่อนจะเค้นเสียงพูดจาตอบโต้ผู้เป็นพ่อกลับไปเสียงค่อย ท่าทางระรื่นตั้งแต่ตอนเข้ามาปรับเปลี่ยนเป็นท่าทางสำนึกผิดอย่างเห็นได้ชัด

 

            คุณพ่อพี่ภูผายืนจ้องเราทั้งคู่สลับกันไปมาคล้ายกับคิดอะไรบางอย่างก่อนจะพูดออกมาอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง

 

            "ถ้าคิดว่าตั้งใจจำดูงานที่บริษัทมากกว่าเรื่องใต้กระโปรงนักศึกษา ฉันจะเชื่อแก แต่มันต้องมีข้อแม้.." เขาเงยหน้าสบตากับผู้เป็นพ่อด้วยความสงสัย และรอฟังในสิ่งที่ผู้มีพระคุณจะพูดต่อไป "แกต้องให้นักศึกษาฝึกงานคนนั้นอยู่ในการดูแลของกวิน ส่วนเลขาของแก ฉันจะให้ไรลาเป็นคนทำ"

 

       "ตะ แต่พ่อ!!!!"

 

       "ถ้าแกมั่นใจว่าตั้งใจจะทำงานจริงๆ ก็ทำตามที่ฉันบอก" คุณพ่อของพี่ภูผามองฉันด้วยสายตาดุๆ สลับกับมองหน้าลูกชายตัวเองก่อนจะเอ่ยปากเรียกฉันด้วยน้ำเสียงที่ไม่ต่างไปจากเดิม "อีหนูเดินมาหาฉันตรงนี้สิ"

 

       ฉันกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ เหลือบมองพี่ภูผาเล็กน้อยก่อนตัดสินใจก้าวเท้าเดินเข้าไปหาพ่อของพี่ภูผาอย่างกล้าๆ กลัวๆ แถมยังรู้สึกโหว่งๆ ระหว่างขาอีกต่างหาก

 

            "กวินพาน้องไปห้องแรกที่น้าพาไป ในเมื่อลูกชายน้าเขาอยากจะกลับมาทำงาน น้าก็จะยกห้องนี้ให้เขา"

 

       "ครับคุณน้า.." พี่กวินรับปากแบบเข้าใจ และใช้สายตามองฉันพร้อมด้วยรอยยิ้มมุมปาก "มาเถอะอัญชัน เดี๋ยวพี่จะแนะนำงานให้เอง"

 

       "คะ..." ฉันตอบรับคำชวนเสียงเบา ก่อนจะโดนพี่กวินถือวิสาสะโอบไหล่พาเดินออกจากห้องทำงาน ซึ่งสิ่งสุดท้ายที่ฉันจะทำได้ คือใช้สายตาเหลียวมองพี่ภูผาที่ได้แต่ยืนนิ่งงันมองฉันถูกพี่กวินพาออกนอกห้องโดยไม่สามารถปริปากพูดอะไรได้








TO BE CONTINUED..



 

 

TALK 

ในที่สุดนิยายเรื่องนี้ก็มีปมเหมือนเรื่องอื่นๆแล้ว 55555+
หลังจากตัดสินใจอยู่นานว่าจะเพิ่มปม -///-
ส่วนเนื้อหาในตอนนี้ไรท์ของจัดความหน่วงแบบเบาๆ ก่อนละกัน
อ่านแล้วรู้สึกอย่างไร อย่าลืมเม้นบอกกันบ้างนะจ๊ะ
ส่วนพี่ภูผากับน้องอัญชันจะเป็นยังไงต่อไปต้องติดตามกันต่อปายยยย ฮิ้วว (?)
1 เม้น 1 กำลังใจ ขอบคุณสำหรับการเจิมจ้า


 

 
 

ส่วนใครที่เพิ่งหลงเข้ามาอ่านแล้วอยากติดตาม
จิ้มที่รูปด้านล่างได้เลยยยย >__<


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

11,401 ความคิดเห็น

  1. #11395 Taehyung_Um (@Taehyung_Um) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 มกราคม 2560 / 01:31
    กางเกงในล่ะแก ไม่รู้สึกว่าลมเย็นบ้างไงงง
    #11395
    0
  2. #11339 ☆tbyyshipper☆ (@ttaebbaek) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2559 / 20:34
    รู้สึกไม่ชอบพี่กวิน-*-
    #11339
    0
  3. #11289 T--dZ (@lllvioletlll) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 มกราคม 2558 / 16:13
    แทบกลั้นหายใจจจ

    คืออิภู แกจะนุกไปไหนนสส 555 เขิลลลล ><

    แต่บุคคบที่เข้ามานี่เล่นเอาดราม่าเลย

    แล้วนี่ หนูอัญ เธอโนแพนตี้นะ กรี้ดดด >< ออกไปโดยอิพี่กวินโอบด้วย กรี้ด ยังไงด
    #11289
    0
  4. #11227 แว่นพลาสติก (@pimpabb) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2557 / 18:52
    แบบไม่มีกกนเนี๊ยะนะ
    #11227
    0
  5. #11103 Haneul_k (@execration) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2557 / 01:24
    แล้วกางเกงในน้องอันล่ะ -..-
    #11103
    0
  6. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  7. #11063 me too (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2557 / 23:59
    ไม่เอาอัญชันอยู่กับภูผาสิ
    #11063
    0
  8. #11027 DtotheO (@f_ckyeahdodo) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2557 / 02:04
    หนอยยยอิพี่กวิน-*-
    #11027
    0
  9. #9778 Aiw Carbon (@pawineetaipa0080) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 กันยายน 2557 / 19:11
    เจิมมมมมม
    #9778
    0
  10. #9300 Netnapa Pluemjit (@pa_nuch) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 กันยายน 2557 / 23:38
    เจิมเจิมเจิม
    #9300
    0
  11. #8703 pemai25 (@kulsatree25) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2557 / 20:52
    เจิมมม
    #8703
    0
  12. #7573 aj68 (@ai68) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2557 / 20:18
    กวิ่นแม่งเนียน ! :(
    #7573
    0
  13. วันที่ 11 สิงหาคม 2557 / 18:16
    พี่กวิน ... =_=;
    #7521
    0
  14. #7036 heechul_zz (@earn38) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2557 / 08:55
    เจิมมม
    #7036
    0
  15. #5516 S.BAM (@bam_kasempipat) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2557 / 18:32
    เพิ่มปม-.-
    #5516
    0
  16. #4795 ไอซ์วนิลา (@sunisa0223) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2557 / 05:58
    อยากรู้ความรู้สึกพี่ภูในตอนนี้จัง ><
    #4795
    0
  17. #4447 chibi (@maichibi) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2557 / 22:59
    เดี๋ยวนะอัญชันไปโล่งๆแบบนั้น ระวังกวินไว้หน่อยนาาา
    #4447
    0
  18. #4442 mmDaebuke Mikku (@daebukemikku) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2557 / 22:11
    555555พ่อ
    #4442
    0
  19. #4430 paw (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2557 / 20:49
    เนื้อเ้าปากเสือมั้ยนั่น ว่าแต่คุณพ่อแบบนี้มันไม่ไว้ใจคนอื่นเกินไปหน่อยเหรอค่ะ???
    #4430
    0
  20. #4330 jenjira jj jen (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2557 / 03:20
    เฮ้ยย ! มันโล่งไปป้ะวะ
    #4330
    0
  21. #4081 Tui....Love (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2557 / 00:01
    แล้วไม่ใส่กางเกงในแบบนี้มันจะเป็นไงอ่ะ



    แล้วพี่กวินนี้มือไวที่หนึ่งเลยนะครับ



    เฮียภูครับเมียตัวเองจะรอดมือเสือไหมครับเนีย
    #4081
    0
  22. #4080 `.Ninety_99 (@nnei61) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2557 / 23:41
    สงสารอัญชัน..ตอนนั้นก็เมนส์ไหล ตอนนี้ก็ไม่ทีกางเกงใน ฮา 55555555
    #4080
    0
  23. #3841 t.Darling (@iamtey) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2557 / 13:08
    เห้ยยยแล้วอัญชัยนใส่อารายยยย
    #3841
    0
  24. #3840 Mabia (@venus13) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2557 / 23:51

    มีคนขัดตัลหลอดดเบย

    เสียดายจัง อดฟิน

    5555555555555




    คำผิด

    เป้นประจำ - เป็นประจำ

    รีบยไป - รีบไป

    สะหล้อน - สลอน

    น่ะหรอก - น่ะเหรอ 

    ใมห้ - ให้

    กันพี่ - กับพี่

    เข้าเข้าร่วมงาน - เช้าเกินมาครั้งนึง

    ว้ากมาย - มากมาย

    ลมหายอุ่นๆ - ลมหายใจอุ่นๆ

    ทให้เขา - ทำให้เขา

    ผ้เป็นเจ้าของ - ผู้เป็นเจ้าของ

    #3840
    0
  25. #3836 sailovetula1 (@sailovetula1) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2557 / 22:35
    กุงเกงในละ -///- ฮ่าๆ
    #3836
    0