PSYCHO ABUNAI!

ตอนที่ 8 : PSYCHO ABUNAI! :: EPISODE 07 สับสน [ UP 100 % ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7172
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    28 ก.ค. 57

 
EPISODE 07


สับสน




 

PHUPHA'S PART

 

      ซารางเฮโยเหรอ? งี่เง่าสิ้นดี..

 

            ผมก้มมองมือตัวเองที่เริ่มกำแน่นหลังจากแสดงท่าทางปัญญาอ่อนออกไปเมื่อคู่ และอดนึกขำในสิ่งที่ตัวเองทำไม่ได้

 

            'ถือว่าล้างพิษไปก็แล้วกัน'

 

       คำพูดของอัญชันทำให้ผมรู้สึกแปลกๆ จะว่าอย่างไรดีละ? ยอมรับว่าตัวเองเขิน แต่ความรู้สึกลึกๆ มันกลับบอกว่าเธอยังไม่ใช่ ซึ่งผมเองก็ไม่ได้คิดที่จะหาคำตอบให้กับความคิดและความรู้สึกพวกนี้สักเท่าไหร่

 

            ผมเดินกลับมายังห้องพักและพยายามทำหัวให้โล่ง เพราะสิ่งที่ผมต้องเจอต่อไปนี้มันสำคัญกว่าเรื่องความรู้สึกระหว่างผมกับผู้หญิงสักคน ศัตรูตัวสำคัญ เพราะสิ่งที่ผมต้องเจอมันคือศัตรูที่แมร่งจะแย่งทุกอย่างไปจากผม

 

            แกร๊ก..

 

            "ไปส่งไวกว่าคิดคิดแฮะ"

 

       คำทักทายแรกของไอ้กวินทันทีที่มันเห็นผมเปิดประตูเข้ามาภายในห้อง ทำให้ผมได้แต่มองตอบมันกลับไปด้วยสายตานิ่งๆ

 

            "ถามจริง เด็กนั่นแค่รุ่นน้องหรือแฟน?"

 

       "มันไม่ใช่เรื่องที่พี่ต้องรู้"

 

       "เฮ้! ฉันเป็นพี่แกนะ ฉันควรต้องรู้ทุกเรื่องของน้องชายตัวเองสิ"

 

       "กะอีแค่ลูกพี่ลูกน้อง อย่ามาเยอะไปหน่อยเลยน่า" ผมขัด "เป็นแค่ลูกหลานของลุงกฤษณ์ ไม่มีสิทธิ์อยากจะรู้หรือบ่งการชีวิตของฉันหรอกนะ"

 

       "หึ" ไอ้กวินหัวเราะหึในลำคอ หรี่สายตาจ้องผมเหมือนรู้ทัน ก่อนจะเริ่มพูดต่อ "พูดจาขวานผ่าซากแบบนี้สิ ถึงจะสมเป็นแกหน่อยไอ้ภู"

 

       "......"

 

       "อึดอัดไหม? ที่เวลาต่อหน้าน้องอัญชันแกต้องทำเป็นพูดจาดีเวลาคุยกับฉัน?"

 

       "พี่ภูขา~" เสียงของไรลาที่วิ่งทะเลอทะล่าออกจากห้องน้ำตรงมากอดหนึบแขนผม ขัดบทสนทนาของเราทั้งคู่ลง "พี่ภูพาไรลาไปทานไอศกรีมหน่อยสิคะ ไรลาอยากกิ๊นอยากกิน"

 

       ผมเหลือบมองยัยตัวแสบที่เอาแต่ออดอ้อนขอนู้นขอนี่จากผมด้วยแววตานิ่งๆ และไม่คิดจะโต้ตอบอะไรเธอกลับไป

 

            "ต้องขอบคุณแกนะ ที่เคยคั่วกับไรลาจนลุงของฉันได้รู้จักกับป้าของแกแล้วแต่งงานกัน" พี่กวินพูดขึ้นด้วยสีหน้ายิ้มเยาะ ซึ่งผมได้แต่กำมือแน่นเพื่อกลั้นอารมณ์

 

            ใช่! เพราะผมเคยตามป้อยัยนี่ ป้าผมถึงได้รู้จักกับแมงดาอย่างลุงกฤษณ์ยังไงละ!

 

       "พรุ่งนี้ฉันจะเริ่มเข้าไปดูงานที่บริษัทใหญ่ แทนเด็กน้อยที่ละเลยหน้าที่..."

 

            "....."

 

       "สิ่งที่ฉันอยากจะบอกแกก็มีแค่นี้แหละไอ้ภู"

 

       "......"

 

       "อ้อ! ระวังไว้ละ ละเลยหน้าที่มากๆ ระวังอำนาจในบริษัทจะตกอยู่ในมือของคนที่เก่งและฉลาดกว่าแกนะไอ้ภู" ไอ้กวินหัวเราะเบาๆ ให้กับคำพูดของตัวเอง ก่อนจะรีบเดินย่างเท้าออกห่างผมไปทั้งๆ อย่างนั้นโดยไม่ลืมที่จะเรียกไรลาน้องสาวตัวดีของมันกลับไปด้วย "ไรลาไปเถอะ วันนี้ภูมันคงไม่ว่าง เดี๋ยวพี่พาไปเลี้ยงไอศกรีมเอง..."

 

       "แต่ไรลาอยากไปกับพี่ภูนี่คะ..." ไรลาพึมพำเสียงอ่อย ค่อยๆ ปล่อยกอดจากแขนผมออกช้าๆ แบบไม่เต็มใจนัก

 

       "เรากลับกันก่อน เดี๋ยวต้องเข้าไปที่บ้านใหญ่ไปไหว้คุณน้าด้วย....ปล่อยไอ้ภูไว้ก่อนท่าทางมันคงจะมีเรื่องให้ต้องคิดเยอะ"

 

       ผมได้แต่กัดฟันกรอดกับคำพูดรู้ทันของไอ้กวิน กำมือแน่นจนสั่นโดยที่ไม่มีทางตอบโต้อะไรมันกลับไปได้ จนกระทั่งมันพาน้องสาวของมันออกไปจากห้องผมในที่สุด

 

            ผมพาตัวเองไปทิ้งตัวลงนั่งที่โซฟากลางห้อง อารมณ์ของผมตอนนี้มันถึงที่สุดแล้วจริงๆ ไม่ใช่ว่าไม่รู้ แต่ผมรู้มาตลอดว่าพ่อคิดจะยกบริษัทใหญ่สาขาสองให้กับไอ้กวิน เพราะมีลูกชายที่ไม่ได้เรื่อง

 

            รู้ไหม? ผมไม่เคยคิดจะโกรธพ่อที่คิดจะยกหุ้นบริษัทให้คนอื่นดูแลแทนผม แต่มันต้องไม่ใช่กับพวกของคนในตระกูลแมงดาพวกนั้นสิ!

 

       "โถ่เว้ยยยยยยยย!!"

 

       ผมคำรามดังลั่นพลางยกเท้าถีบโต๊ะกระจกขนาดเล็กตรงหน้าจนล้มแตกกระจายเพื่อระบายอารมณ์ แต่มันยังไม่พอ...

 

          ผมควรหยุดอารมณ์แบบนี้ของตัวเองยังไง!!

 

       ปี๊บ! ปี๊บ!

 

       เสียงสมาร์ทโฟนที่ดังขึ้นหยุดความคิดที่อยากจะพังข้าวของทุกอย่างลงโดยชะงัก ผมรีบหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นดูด้วยอารมณ์ที่ไม่คงทีนัก ก่อนจะกดรับสายทันทีที่รู้ว่าลำธารเป็นคนโทรเข้ามา

 

            "โหล?"

 

       [ ว่าไงเพื่อน? วันนี้ทั้งมหาลัยฮือฮาว่ามึงย้อมผมกลับเป็นสีดำจริงเหรอวะ? ] เสียงทะเล้นที่ดังจากปลายสายทำผมถอนหายใจออกมาเบาๆ เพราะนั่นไม่ใช่เสียงของลำธารแต่กลับเป็นไอ้เวหา

 

       "เออ"

 

       [ เป็นไรวะ? เสียงดูเซ็งๆ เมียไม่ให้เอาเหรอ? ]

 

       "ไม่ใช่วะ เรื่องอื่น แต่เมียไม่ให้เอาก็มีส่วน"

 

       [ ตอนนี้พวกกูอยู่ที่ร้านไอ้ธาร มึงอยู่ไหน? ]

 

       "รอที่นั่นแหละ เดี๋ยวกูออกไปหา"

 

       ผมไม่รอให้ปลายสายพูดอะไรโต้กลับมารีบกดตัดสายแล้วลุกเดินไปเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่และออกจากห้องไปทันที

 

            บางทีนะ...พวกมันอาจจะช่วยอะไรผมได้ โดยเฉพาะไอ้ลำธาร

 

 

Lumtarn's Mizzo Cafe

 

      11.40 น.

 

            "What's up Phupha!" ไอ้เวหาตะโกนเสียงดังพลางยกมือโบกไปมาทันทีที่มันเห็นผมผลักประตูเข้ามาในร้าน

 

            วันนี้คนในร้านของลำธารดูบางตากว่าปกติ ส่วนตัวมันเองก็ไม่ได้นั่งอยู่ที่โต๊ะเดียวกับเวหาเสียด้วย

 

            "ไอ้ธารไปไหน?" ผมเอ่ยปากถามเพื่อนรักขณะทิ้งตัวลงนั่งบนเบาะฝั่งตรงข้ามกับเวหาโดยไม่ลืมที่จะกวาดสายตามองหาเพื่อนรักอีกคนที่หายไป

 

            "ไอ้ธารอยู่หลังร้าน เห็นมันว่าจะลองทำขนมสูตรใหม่" ไอ้เวตอบด้วยน้ำเสียงกลั้นขำก่อนจะเสริม "ผู้ชายทำขนม แมร่งตุ๊ดวะมึงว่าไหม?"

 

       "-_-"

 

       ไอ้เวหาดูมีสีหน้าระรื่นกับคำพูดตัวเอง และถือวิสาสะลุกเดินไปที่ตู้โชว์เพื่อหยิบเค้กของที่ร้านมานั่งกินฟรีๆ โดยมีผมนั่งเท้าคางมันแบบเซ็งๆ อยู่ตรงหน้า

 

            "เครียดๆ แบบนี้กินเค้กสักหน่อยไหมละ?"

 

       "ผู้ชายแดกเค้กแมร่งเหมือนตุ๊ด -_-"

 

       "มึงว่ากูเหรอไอ้ภู!!!" ไอ้เวหยุดชะงักการกินเค้กลงแล้วเริ่มโวยวาย จนผมรู้สึกตลกกับท่าทางของมันไม่ได้ "กูไม่ใช่ตุ๊ด กูเนี่ยยิ่งกว่าพ่อเสือ อย่างน้อยกูก็ฟันหญิงมานับไม่ถ้วน ไม่เหมือนมึงหรอก ไอ้เสือฝึกหัดดดดดด!!"

 

            ผมอุดหูเพราะรู้สึกรำคาญกับเสียงโวยวายของเพื่อนรัก ซึ่งนั่นเป็นเวลาเดียวกันกับที่ลำธารเดินออกมาจากทางหลังร้าน ผมจึงหันเหความสนใจไปจากไอ้ขี้โวยวายตรงหน้าไปยังเพื่อนรักอีกคนแทน

 

            "อ้าวภู...มาตั้งแต่เมื่อไหร่" ไอ้ธารในชุดผ้าคลุมกันเปื้อนสีขาวพร้อมด้วยถาดสีเงินในมือเอ่อยถามด้วยท่าทางสงสัย ขณะเดินตรงมาทางโต๊ะที่พวกผมกำลังนั่ง

 

            "มาได้สักพักแล้ว อยู่ห้องแล้วเซ็งอะไรนิดหน่อย"

 

       ไอ้ธารพยักหน้ารับคำเบาๆ ขณะทิ้งตัวลงนั่งแทรกระหว่างผมกับไอ้เว แต่สิ่งที่ผมสนใจในตอนนี้กลับไม่ใช่ลุคของมันใช่ชุดผ้ากันเปื้อนสีขาว แต่กลับเป็นคุ้กกี้รูปหน้าคนขนาดเล็กที่วางอยู่ในถาดสีเงินต่างหาก

 

            "นี่อะไรวะ?" ไอ้เวชิงถามด้วยความอยากรู้ พร้อมเอื้อมมือฉวยคุ้กกี้ในถาดไปดูด้วยความสงสัย

 

            "มันคือขนมชุดใหม่ของร้าน กูคิดว่าจะทำว่าละ20ชุดต่อวันสำหรับลูกค้าที่เข้ามาสั่ง โดยจะทำคุ้กกี้เลียนแบบหน้าลูกค้าที่เป็นคนซื้อหรือสั่งให้ทำ....พวกมึงคิดไอเดียกูเจ๋งไหมละ?"

 

       ผมกวาดสายตามองคุ้กกี้ทุกตัวในถาดก่อนจะสะดุดอยู่ที่คุ้กกี้หน้าเด็กผู้หญิงท่าทางน่ารัก ช๊อคโกแลตที่ถูกแต้มเป็นเลือนผมสีดำ ครีมสีแดงสดถูกแต้มเป็นแก้มสีอ่อนและริมฝีปากรูปยิ้ม ดวงตากลมโตทั้งสองข้างที่เกิดขึ้นจากครีมสีขาว...

 

          นี่มันน้องอัญชันชัดๆ

 

          แต่แล้วความคิดของผมกลับต้องหยุดลงในตอนที่ไอ้เวหามันพุ่งมือเข้าฉวยคุ้กกี้ที่ผมเล็งไว้ไปต่อหน้าต่อตา

 

            "เฮ้ยย จะทำไรวะ???" ผมโวยวายพลางพุ่งมือขึ้นรั้งข้อมือขณะที่มันกำลังจะเอาคุ้กกี้เข้าปาก

 

            มันเหล่หางตามองผมแบบงงๆ ก่อนจะพ่นคำถามออกมาแบบไม่เข้าใจ

 

            "กูจะแดก มีไรไหม? เพื่ออุตส่าห์ทำมาให้ชิม ไม่แดกแมร่งจะเสียน้ำใจ"

 

       "แต่กูเล็งอันนั้น!"

 

       "มึงก็แดกอันอื่นไปเซ่!" มันขัดและพยายามทำท่าจะโยนคุ้กกี้เข้าปากอยู่แบบนั้น

 

            "กูจะแดกอันนี้!!!!!"

 

       "คิกก..." เสียงหัวเราะเบาๆของไอ้ธารทำเอาทั้งผมและไอ้เวหยุดการแย่งชิงเหลือบมองมันด้วยความสงสัย "มึงก็ให้คุ้กกี้ชิ้นนั้นไอ้ภูไปแล้วแดกอันอื่นเถอะเว"

 

       "แต่กูอยากแดกชิ้นนี้!" ไอ้เวเถียง

 

            "มึงแดกชิ้นนี้ดีกว่า ชิ้นนั้นไม่อร่อยหรอก" ไอ้ธารเสนอพลางยื่นคุ้กกี้อีกชิ้นส่งมาเป็นข้อต่อรองให้กับเวหา จนมันยอมอ่อนข้อ ยอมคืนคุ้กกี้ชิ้นที่ผมหมายตามาให้แบบว่าง่าย

 

            ผมรีบรับคุ้กกี้ชิ้นสำคัญมาไว้กับตัว จัดแจงห่อด้วยกระดาทิชชู่กับเปื้อนก่อนจะยัดใส่กระเป๋าเสื้อเชิ้ตที่สวมอยู่ทั้งๆ แบบนั้น

 

            "เห็นไอ้เวบอกมึงมีเรื่องเซ็ง เรื่องที่ว่านั่นคือเรื่องอะไรวะ?" ไอ้ธารถามขึ้นหลังจากเหตุการณ์การแย่งคุ้กกี้สงบลง และดูเหมือนมันกำลังจ้องมองผมมาได้ครู่ใหญ่ๆ แล้วด้วย

 

            "เรื่องหุ้นที่บริษัทไง.....พ่อยังคิดจะยกหุ้นทั้งหมดให้ไอ้กวินดูแล"

 

       "กวินนี่ใช่หลานของลุงแมงดามึงป่าววะ?" ไอ้เวขัดท่าทางสงสัย

 

            "เออ มันนั่นแหละ มันกลับมาจากอังกฤษแล้ว มากับ..." เสียงผมเหมือนจะขาดหายจนไอ้ธารต้องเป็นฝ่ายพูดต่อประโยคจนจบ

 

            "ไรลาสินะ..."

 

       ผมพยักหน้าตอบรับคำมันแบบส่งๆ ท่ามกลางสายตาอยากรู้ของไอ้เว ก่อนจะเป็นฝ่ายเริ่มพูดอีกครั้ง

 

            "ถ้าคนของลุงกฤษณ์ได้ครองหุ้นของครอบครัวกูทั้งหมดแบบนี้ มีหวังครอบครัวกูต้องล้มละลาย"

 

       "สรุปป้ากับพ่อมึงไม่ปักใจเชื่อเรื่องของลุงแมงดาสักเรื่องเลยเหรอ?"

 

       "กูต้องรวบรวมหลักฐานวะ....ตอนนี้หลักฐานที่มีมันน้อยเกินไป กูไม่รู้ว่ากูควรจะทำยังไงกับเรื่องนี้ดี พรุ่งนี้ไอ้กวินแมร่งก็จะเข้าไปทำงานที่บริษัทแล้วด้วย"

 

       "มึงก็เข้าบริษัทดิครับท่านประธาน..." เวหาเสนอน้ำเสียงทะเล้นโดยที่ปากยังคงเคี้ยวคุ้กกี้ในถาดไม่หยุด "ตราบใดที่หุ้นทั้งหมดยังไม่ถูกโอนเป็นชื่อของไอ้กวินอะไรนั่น มึงยังมีสิทธิ์เต็มที่กับบริษัทของพ่อมึงอยู่"

 

       "อย่าปล่อยให้สายเกินไป จนแก้อะไรไม่ได้ เพราะถึงตอนนั้นต่อให้หลักฐานมึงจะมัดแน่นคนตระกุลลุงมึงมากแค่ไหน มึงก็ไม่สามารถทวงสิทธิ์อะไรของมึงคืนได้อีกแล้ว" ลำธารเสริมด้วยน้ำเสียงจริงจัง

 

            ผมนั่งก้มหน้าคิดตามกับสิ่งที่เพื่อนรักทั้งสองคนเสนอ อันที่จริงผมรู้ว่าตัวเองควรทำแบบที่มันสองคนเสนอมา แต่ติดอยู่ที่นิดเดียว...ที่ผมดันหล่อ รวย เก่ง แต่เสือกไม่ฉลาด -_- โดยเฉพาะปัญหายักษ์ใหญ่ในอดีตที่ผมไม่อยากให้เวียนมาถึงในตอนปัจจุบัน...

 

            "มึงกำลังเครียดเรื่องไรลาใช่ไหม?"

 

       ลำธารยิงคำถามออกมาอีกครั้งแบบสั้นๆ ซึ่งนั่นทำผมสะอึก รีบช้อนตามองมันด้วยความตกใจ

 

            "สัญญาตกลงเมื่อไรลาอายุ22ปีจะจัดพิธีหมั้นระหว่างมึงกับยัยนั่น....เคยเป็นข่าวอยู่ด้วยช่วงนึงนี่"

 

            "ตอนงานแต่งป้ากับลุงแมงดาของมึงใช่ไหม?" เวหาเสริม

 

            "ติดตรงนี้เพราะตอนนี้มึงมีอัญชันหรือเปล่า?"

 

       "ไม่เกี่ยววะ...." ผมขัดเสียงเรียบ

 

            "มึงกับอัญชันไปถึงขั้นไหนกันแล้ว?"

 

       "กูกับเขาไม่ได้มีอะไรคืบหน้า เขาปฏิเสธ ขัดขืนกูทุกทาง..."

 

       "แต่มึงก็ยอมเขานี่?" ลำธารขัด

 

            "เออมันก็ใช่ เขาคือคนแรกที่กูหยุดใช้อารมณ์รุนแรงและพูดจาดีด้วยด้วย แต่กูรู้สึกว่ามันยังไม่ใช่วะ....." ผมกวาดสายตามองหน้าเวหาสลับกับลำธารไปมาครู่สั้นๆ ก่อนจะเริ่มพูดต่อ "กูรู้สึกว่ามันไร้สาระ และวันนี้กูเผลอทำรุนแรงใส่เขาไปแล้วด้วย กูคิดว่าสักวันกูคงทนไม่ไหวแล้วหยุดทุกอย่างซะ"

 

       "แล้วกับไรลาละ? มึงรู้สึกยังไง?"

 

       "ผู้หญิงแมร่งก็เหมือนๆ กันหรือเปล่าวะ? ไม่ว่ากับผู้หญิงคนไหน กูก็รู้สึกว่ามันเหมือนกันไปหมด"

 

       ลำธารนิ่งเงียบไปเล็กน้อย ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ

 

            "แล้วมึงจะให้พวกกูช่วยตามหาเขาทำไม ถ้าความรู้สึกมึงที่มีต่อเขามันมีแค่นั้น?"

 

       "แค่อยากรู้ไง...." เวหาพูดแทรกบรรยากาศอันโคตรอึดอัดพร้อมจับจ้องสายตามองผมคล้ายกับรู้ทัน "ถ้ามึงเอากับผู้หญิงสักคน แต่มึงจำไม่ได้ว่าเขาเป็นใคร มันก็เป็นเรื่องธรรมดาที่มึงอยากจะตามหาตัวให้เจอเพื่อดูหน้าว่าคนที่มึงเอาด้วยหน้าตาเป็นยังไง......กูเป็นบ่อย"

 

       "ก็...ก็คงงั้นละมั้ง" ผมเออออกับสิ่งที่เวหาพูด พยายามเบนสายตาจากหน้าของลำธารที่ดูเหมือนจะเอาแต่จ้องจับผิด

 

       "ถ้าคืนนั้นคนที่มีอะไรกับมึงไม่ใช่น้องอัญชันแต่เป็นคนอื่นละ มึงจะออกตามหาแบบนี้หรือเปล่า"

 

       ผมนิ่งเงียบไปเล็กน้อย เหลือบมองหน้าไอ้ธารกับเวหาที่เหมือนจะกำลังรอฟังคำตอบ จนเผลอถอนหายใจออกมาเบาๆ

 

          "ก็คงจะตามหาแบบนี้ละมั้ง..."

 

 

END PHUPHA'S PART

 

 

      'น้องอัญชัน เมียของพี่น่ารักที่สุดในโลกเลยนะคะ ซารางเฮโย~'

 

       น้ำเสียงทะเล้นๆ ของพี่ภูผาในลิฟท์ ทำเอาฉันที่นั่งอยู่บนรถแท๊กซี่หลุดขำออกมาเบาๆ จนคนขับแท๊กซี่เหลือบมองฉันจากกระจกมองหลังจนต้องรีบยกมือขึ้นปิดปากพร้อมเบนสายตาออกไปนอกรถทันที

 

            ฉันรู้ตัวนะว่าตัวเองเป็นพวกความอดทนต่ำ ชอบเอาคืนแรงๆ ชอบวีนและเหวี่ยงเวลาไม่ได้ดั่งใจ ซึ่งนั่นไม่ได้เกี่ยวกับสถานะทางการเงินของที่บ้าน แต่มันคือนิสัยเสียๆ ที่ฉันแก้ไม่หายเสียที

 

            นอกจากป้าแจ่ม เพื่อนสนิทใกล้ตัว และคนในครอบครัวแล้ว อาจจะไม่มีใครรับที่ฉันเป็นแบบนี้ได้เลย แต่ว่า....กลับเป็นเขา ผู้ชายปากเสีย นิสัยขี้แกล้ง ที่เจอกันครั้งแรกก็เล่นว่าฉันเสียไปไม่เป็น

 

            'กางเกงในสีขาวงั้นเหรอ? แบบยังเป็นแบบธรรมดาซะด้วย เชยชะมัด'

 

       คำพูดทักทายที่ไม่ควรจะเป็นแบบนี้ กลับถูกผู้ชายพูดจาขวานผ่าซากแบบเขาเอ่ยปากทักในครั้งที่เจอกันครั้งแรก แถมยังเป็นในสถานที่น่าอับอายแบบห้องน้ำชายอีกต่างหาก -_- แต่ก็นะ....หมอนั่นมันไม่มีมารยาทจริงๆ นั่นแหละ

 

            แต่ถึงแบบนั้นตอนนี้ฉันกลับมองว่าผู้ชายคนนี้น่ารักขึ้นมาได้อย่างประหลาด เพราะเขาตามใจฉันเหรอ? เพราะเขาไม่ตอบโต้ฉันทุกครั้งที่ฉันด่าทอและขัดใจเขางั้นเหรอ? ถึงแม้ว่าจะมีมุมบ้ากามและหัวรุนแรง แต่ภาพรักการขี้อ้อนเอาใจเหมือนเด็กๆ มันกลับลบภาพในมุมร้ายๆ ของเขาออกไปได้หมด

 

            พี่ภูผา... สรุปแล้วพี่คนยังไงกันแน่นะ








TO BE CONTINUED..



 

 

TALK 

ในที่สุดนิยายเรื่องนี้ก็มีปมเหมือนเรื่องอื่นๆแล้ว 55555+
หลังจากตัดสินใจอยู่นานว่าจะเพิ่มปม -///-
ส่วนเนื้อหาในตอนนี้ไรท์ของจัดความหน่วงแบบเบาๆ ก่อนละกัน
อ่านแล้วรู้สึกอย่างไร อย่าลืมเม้นบอกกันบ้างนะจ๊ะ
ส่วนพี่ภูผากับน้องอัญชันจะเป็นยังไงต่อไปต้องติดตามกันต่อปายยยย ฮิ้วว (?)
1 เม้น 1 กำลังใจ ขอบคุณสำหรับการเจิมจ้า


 

 
 

ส่วนใครที่เพิ่งหลงเข้ามาอ่านแล้วอยากติดตาม
จิ้มที่รูปด้านล่างได้เลยยยย >__<


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

11,401 ความคิดเห็น

  1. #11367 jarunee kheankokkrod (@pichsinee2345) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 เมษายน 2559 / 02:23
    ถ้าไม่จริงจัง ก็อย่าทำให้เค้าเจ็บปวดค่ะ
    #11367
    0
  2. #11349 Yayeeyoo (@yayeeyoo) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2559 / 05:34
    ไม่ใช่ก็หยุดค่ะ
    #11349
    0
  3. #11338 ☆tbyyshipper☆ (@ttaebbaek) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2559 / 20:25
    เห้ย หักมุมมากกก เหมือนสะดุดก้อนหินเลยย ม่ายยย กะลังมองว่านังภูน่ารักก ม่ายยนะะ
    #11338
    0
  4. #11288 T--dZ (@lllvioletlll) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 มกราคม 2558 / 16:02
    โหย สรุปนางแค่หลงหรอเนี่ยย

    แล้วนี่ กำลังจะคิดได้ว่าไม่ใช่? 

    บ้าขริง แล้วก่อนหน้านี่คือรุกน่าดูเลย ชิชิ งอลละ น้องอัญอย่าเพิ่งเผลอไปหวั่นไหวนะ! ชิชิชิหมั่นไส้ TT

    (ความจริงอิคนอ่านเศร้าแป้ปปป เหมือนตกเครื่องบินที่กำลังจะไปฟินแลนด์เลย หง่าวววววว)
    #11288
    0
  5. #11102 Haneul_k (@execration) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2557 / 01:10
    อ้าว! พี่ภูผาที่จะไม่มั่นคงกับน้องอันไม่ได้นะ
    #11102
    0
  6. #11088 ejtangmay (@ejtangmay) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2557 / 10:31
    กางเกงในอัญชันนนนนนนน!!!!!!!!
    #11088
    0
  7. #11062 me too (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2557 / 23:31
    ภูผาไมพูดงี้วะ เซ็ง
    #11062
    0
  8. #11026 DtotheO (@f_ckyeahdodo) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2557 / 01:51
    อะไรของแกอิพี่ภูผา-___-
    #11026
    0
  9. #10697 Ployfai Pui Fai (@puipaijibi) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 กันยายน 2557 / 20:04
    โอ้ว มาย ก๊อดดด
    #10697
    0
  10. #9444 Netnapa Pluemjit (@pa_nuch) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 กันยายน 2557 / 23:59
    เจิมเจิมเจิม
    #9444
    0
  11. #9400 DriveMeCrazy (@greatmormon) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 กันยายน 2557 / 18:56
    ให้แล้วนะ เจิม
    #9400
    0
  12. #9320 notezaza (@miku_mikuo) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 กันยายน 2557 / 11:27
    เจิมๆๆ
    #9320
    0
  13. #9220 แก้วน้ำ (@earn00) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 กันยายน 2557 / 20:43
    ภูผาพูดแบบนี้ได้ไงอ่า 
    #9220
    0
  14. วันที่ 31 สิงหาคม 2557 / 15:35
    พี่ภูโคตรจะเลววววววว
    *เพลงที่ใส่ในอีพีนี้ชื่อเพลงอะไรครับบบ?
    #9208
    0
  15. #8708 Oaee Ka (@oaeeka) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2557 / 22:18
    เจิมมม
    #8708
    0
  16. #7572 aj68 (@ai68) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2557 / 20:13
    ชีวิตพี่ภูผาช่างดูวุ่นวายอะไรเช่นนี้
    #7572
    0
  17. วันที่ 11 สิงหาคม 2557 / 18:10
    พี่ภู พี่ต้องรักพี่อันน่ะเฮ้ย !!
    #7520
    0
  18. #7041 Nong Ying (@nongying111) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2557 / 14:39
    อีพี่ภูแกจะเอายังไง แก่จะดีกรือร้าย จะโกรธหรือจะหื่น แก่จะรักหรือไม่รักกันแน่ห๊ะ
    #7041
    0
  19. #7040 NoochiiZ_SN (@noochii24868) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2557 / 14:19
    ภูผาถึงกับสติแตก
    #7040
    0
  20. #7030 Netnapa Pluemjit (@pa_nuch) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2557 / 00:07
    ตื่นเต้นอ่ะ ภูไมาน่ารักเลย
    #7030
    0
  21. #6343 darika-grammy (@darika-grammy) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2557 / 20:45
    เจิมจ่ะ
    #6343
    0
  22. #5515 S.BAM (@bam_kasempipat) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2557 / 18:25
    เยสสสส โอสสสส เพิ่งมาอ่านนน สนุก
    #5515
    0
  23. #4668 ไอซ์วนิลา (@sunisa0223) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2557 / 05:41
    สมน้ำน่าคุณพี่ภู >< อยากลังเลดีนัก (อินจัด)
    #4668
    0
  24. #4446 chibi (@maichibi) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2557 / 22:35
    ตกลงภูผาเอาไงเนี้ยยย
    #4446
    0
  25. #4441 mmDaebuke Mikku (@daebukemikku) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2557 / 21:56
    หาภูผาไม่รักเมียเหรอT^T
    #4441
    0