My lovely Boy...โดนใจนัก จับรักซะให้เข็ด[Yaoi][Boy's love]

ตอนที่ 51 : My lovely Boy ... ♥ 49. บทสรุป

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,735
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    4 ธ.ค. 57



 

49. บทสรุป

 

พี่เมา!!!” เสียงตะโกนเรียกข้ามรั้วบ้านดังลั่น คนถูกเรียกผงกหัวขึ้นมาจากกระถางต้นไม้ที่กำลังลงดินใหม่ หลังจากที่เพิ่งลงสีกระถางเสร็จไปเมื่อวันก่อน

 

“อะไรของมึงแต่เช้าวะไอ้เปา คิดถึงกูมากหรือไง ห่างกันแค่คืนเดียวนี่ถึงขั้นต้องร้องเรียกหากูแต่เช้าเลยหรอวะ...”

 

“ไม่ได้คิดถึงเว้ย จะถามว่าเห็นบ็อกเซอร์น้องหรือเปล่า ตากเอาไว้ที่ระเบียงไม่รู้ว่ามันหายไปไหน” เปาเกาะรั้วชะโงกหน้าข้ามไปยังฝั่งบ้านของเมา เห็นร่างสูงกำลังตั้งหน้าตั้งตาใส่ดินลงในกระถางที่ถูกลงสีและวาดลวดลายเอาไว้อย่างสวยงาม

 

“เอ้า! แล้วมาถามเอาอะไรกับกูวะ คิดว่ากูเอาไปหรือไง กูไม่ได้โรคจิตนะเว้ย” เมาลุกขึ้นยืนยืดเส้นยืดสายบิดร่างกายไปมา ขยับเดินเข้ามายืนเกาะรั้วยื่นหน้าไปใกล้คนที่ทำหน้าตาสงสัยในตนเองแบบชัดเจนเป็นที่สุด

 

“ถ้าไม่สงสัยพี่เมาแล้วจะไปสงสัยหมาที่ไหนวะ ครั้งก่อนน้องเห็นกับตาว่าพี่เมาสอยบ็อกเซอร์น้องที่ระเบียง ถ้ายอมรับสารภาพตอนนี้โทษจะลดลงครึ่งหนึ่ง แต่ถ้าไม่ยอมรับสารภาพแล้วน้องจับได้เอง น้องเล่นพี่เมาแน่” เปาเท้าเอวมองหน้าเมาอย่างเอาเรื่อง เมากอดอกมองสบตากลับอย่างไม่หวั่นเกรงอะไร

 

“กูไม่ได้เอาไปเว้ย ไอ้ที่มึงเห็นกูสอยบ็อกเซอร์ก็มีแค่ครั้งนั้นครั้งเดียวนั่นแหล่ะ ถ้ากูอยากได้จริงๆ กูรอถอดตัวที่มึงใส่ด้วยมือกูเองไม่ดีกว่าหรือไง มันได้อารมณ์กว่าเยอะ” เมาอ้าปากหาวหวอดๆ วันนี้ตื่นแต่เช้ากว่าทุกวัน ตั้งใจมาดูแลต้นไม้ที่ลงกระถางเอาไว้และเก็บกวาดขวดเหล้าเรียงให้เข้าที่เข้าทาง ช่วงหลังๆ ไม่ค่อยได้ตั้งวงเท่าไหร่ เพราะกลัวว่าเมาแล้วจะเรื้อนพูดไม่เข้าหูเปาเข้า งานจะงอกแบบไม่รู้ตัวเลยทีนี้

 

“แล้วมันจะหายไปไหนได้วะ ตัวนี้แพงด้วยนะเว้ย แต่แพงไม่แพงไม่ใช่ประเด็น ประเด็นคือไอ้ปีนมันซื้อให้เป็นของขวัญวันเกิด น้องก็ตากเอาไว้ที่ระเบียงเหมือนทุกที แล้วมันจะหายไปเฉยๆ ได้ไงถ้าไม่มีคนเอาไป สรุปอยู่ตรงส่วนไหนของห้องวะพี่เมา...”

 

“ก็อยู่ข้างๆ เตียงนอนกูไง อุ้ย...”

 

“ไหนว่าไม่ได้เอาไปไงไอ้โรคจิต ถ้าไม่หลอกถามก็จะไม่ยอมรับใช่ป่ะ เอาคืนมาเร็วๆ เลยเว้ย ไม่ใช่แอบเอาไปดมนะพี่เมา นี่เป็นพวกกามวิตถารตั้งแต่เมื่อไหร่ เลิกเลยนะ...”

 

“กูไม่ได้เอามาดมเว้ย มันปลิวมาตกที่ระเบียงกูเองต่างหาก กูบอกแล้วไงว่าถ้ากูอยากได้จริงๆ กูรอถอดตัวที่มึงใส่ไม่ดีกว่าหรอวะ อีกอย่างกูก็ไม่ใช่พวกกามวิตถารด้วยครับ มึงนี่มองกูในแง่ดีสุดเลยนะน้องเปา...”

 

“คนดีๆ ไม่มีใครเขาทำแบบพี่เมาหรอกว่ะ แล้วนี่จะอะไรกับผ้าขาวม้านักหนา กางเกงดีๆ ไม่เอามาใส่ หรือใส่ผ้าขาวม้าแล้วลมมันโกรกโบกไปมาสบายว่างั้นเถอะ ใส่เกงในหรือเปล่าเนี่ย โตแล้วนะพี่เมา...” เมาถกชายผ้าขาวม้าขึ้นให้เปาดูกับตาเพื่อแก้ข้อกังหาของคนรัก คำว่าอายไม่เคยมีในพจนานุกรมของคนทั้งคู่เป็นทุนเดิมอยู่แล้ว

 

“ถ้าใครมาได้ยินมึงพูดเข้า ภาพลักษณ์ที่ดีงามของกูย่อยยับเลยนะเว้ย หัดมองผัวในแง่ดีบ้างนะครับเมีย ว่าแต่กูเพี้ยน มึงนี่ไม่เท่าไหร่เลยนะไอ้เปา ได้ข่าวมีสาวมาจีบ ได้ข่าวว่าแต๋วแตกไล่ผู้หญิงไปหรอวะ แหมๆ ต่อให้น้องเปาแต๋วแตกพี่เมาก็รักนะคะตะเอง...”

 

“เหอะ! ทำเป็นพูดดีไปเหอะพี่เมา ถ้าไม่ให้น้องปฏิเสธ หรือจะให้น้องมีเมียซุกไว้สักคนสองคนดีป่ะล่ะ นี่ยังไม่เคยได้ผู้หญิงมาก่อนเลยนะเว้ย ใครจะไปเหมือนคนบางคนที่เคยมีแฟนเป็นผู้หญิงมาแล้วตั้งหลายคน...” เปาจิ๊ปากใส่อย่างขัดใจ เมารู้สึกเหมือนกับว่าคุยไปคุยมาจะเข้าตัวไปเรื่อย ถ้าไม่รีบเปลี่ยนเรื่องไปก่อน อาจจะงานงอกแบบสมบูรณ์เลยก็ได้

 

“หลายคนห่าอะไรเล่า ไม่มีใครเอาพี่เมาหรอก พวกนั้นตาไม่ถึงเท่ามึงหรอกน่า นี่ไม่เคยได้ใครมาก่อนเลยนะเว้ย ได้น้องเปาเป็นคนแรกเลยนะจะบอกให้...”

 

“เหรอ... ถ้าจะโกหกก็เอาให้มันเนียนๆ หน่อย น้องไม่สนใจเรื่องที่ผ่านมาแล้วหรอกนะ ไม่ใส่ใจเลยสักนิด...” เมาเหล่ตามองอย่างจับผิด อยากจะเชื่อในสิ่งที่เปาพูดอยู่หรอก แต่ที่งอนกันไปเมื่อครั้งก่อนนี่มันค่อนข้างขัดแย้งกับสิ่งที่เปาพูดออกมาจริงๆ

 

“กูโคตรเชื่อมึงเลยครับน้องเปา พี่เมาเป็นคนรักเมีย เชื่อฟังเมีย ไม่เคยเชื่อฟังใครที่ไหนนอกจากเมีย ว่าแต่มึงตื่นมาทำไมแต่เช้าวะเนี่ย วันนี้มีเรียนกี่โมง เดี๋ยวกูขี่จักรยานไปส่งเอาป่ะ...”

 

“พอเหอะพี่เมา มันไม่โรแมนติกเลยสักนิด ร้อนจะตายห่า อีกอย่างวันนี้น้องมีเรียนช่วงบ่ายแต่ตั้งใจว่าจะกลับบ้านไปหาแม่สักหน่อย แวะเอาของด้วย ไม่ได้กลับบ้านไปให้แม่เห็นหน้าเห็นตามาเป็นเดือนแล้ว เดี๋ยวถูกตัดออกจากกองมรดก ไม่มีเงินแล้วใครจะเลี้ยงวะ...” ถึงจะถามออกไปแบบนั้น แต่การจ้องมองหน้าเมาอย่างเอาเป็นเอาตายแล้ว เปาคงอยากได้ยินคำตอบอยู่เพียงข้อเดียวเท่านั้นสินะ

 

“แหม... พี่เมาก็ต้องเลี้ยงน้องเปาอยู่แล้ว ใช่ว่าได้แล้วจะทอดทิ้งสักหน่อย พี่เมาเป็นคนมีความรับผิดชอบนะเว้ย เคยบอกไปแล้วนี่หว่าว่าเห็นหน้าตาแบบนี้ พี่เมาก็มีเงินในบัญชีเจ็ดหลักนะเว้ย...”

 

“ที่ว่าเจ็ดหลักนี่นับหน่วยสตางค์ด้วยหรือเปล่าพี่เมา แต่ก็เอาเถอะ เดี๋ยวน้องจะเกาะพี่เมากินเองไม่ต้องห่วง น้องจะนั่งกินนอนกินให้พี่เมาทำเลี้ยง แต่ไม่ต้องกลัวว่าน้องจะอ้วนนะ พี่เมาทำงานกลับมาแล้วก็มาขยันทำการบ้านกับน้องทุกคืนเป็นการเผาผลาญแคลลอลี่ไปในตัว แค่นั้นน้องก็เป๊ะเว่อร์เหมือนเดิมแล้วล่ะ ไปนะพี่เมา คืนนี้มาเผาผลาญแคลลอรี่กัน” เปาขยิบตาให้เมาและเดินจากไปแบบหน้าตาเฉย ทั้งๆ ที่มาหย่อนระเบิดเอาไว้อย่างนี้ เมาได้แต่ส่ายหน้าไปมาอย่างระอาใจปนขำขันในท่าทีของเปา

 

“ไอ้น้ำเว้ย... ลุกจากเตียงพี่เวสป้าได้แล้วไอ้เพื่อนแรด กูจะออกจากบ้านแล้วนะมึง เดี๋ยวไม่มีคนอยู่ด้วยจะซังจนต้องลากพี่เวสป้ามาอยู่เป็นเพื่อนอีก ทีนี้มึงไม่ต้องไปเรียนแล้วล่ะวันนี้ เชื่อกูเถอะ...” เปาก็แค่ยืนอยู่ที่หน้าบ้านตนเองแล้วตะโกนมาทางบ้านของเมา ส่งเสียงเรียกไอน้ำที่หายไปจากบ้านทั้งคืน คงไม่ต้องเสียเวลาเดาให้ยากว่าไอน้ำหายไปนอนที่ไหน ก็มีแค่ที่เดียวนั่นแหล่ะ

 

“สัดเปา...” มีแค่เสียงของไอน้ำที่ลอยมาจากชั้นสองของบ้านเวสป้า เปาเดินผิวปากอย่างอารมณ์ดีเข้าไปทางด้านใน ห่างเพียงแค่ไม่กี่นาทีเท่านั้น ไอน้ำเดินหัวยุ่งออกมาจากบ้าน เดินผ่านเมาที่นั่งจัดการกับต้นไม้แบบเร่งรีบ เหมือนจะรีบวิ่งกลับไปที่บ้านตนเองด้วยเหตุผลหลายๆ ประการ

 

“ไอ้เปาไอ้เพื่อนเวร ทีมึงทิ้งกูให้นอนคนเดียวแล้วไปเสียวกับพี่เมาล่ะวะ กูยังไม่เคยเอาไปพูดให้ใครฟังเลย...”

 

“รู้ได้ไงว่ากูไปเสียวกับพี่เมามา แสดงว่าเมื่อคืนที่ผ่านมามึงก็ไปเสียวกับพี่เวสป้ามาใช่มั้ย วรั้ยๆ อีแรด ริชิงสุกก่อนห่าม น่าสงสารพ่อแม่นะคะที่มีลูกแรดแบบนี้...”

 

“ไอ้ที่ว่ากูเนี่ยมึงปรึกษากับตัวเองก่อนหรือยัง อย่างมึงนี่ชิงสุกตั้งแต่เป็นดอกไม่ต้องรอให้เกิดผลเลยด้วยซ้ำ แล้วมึงช่วยเลิกแรดสักทีไอ้เปา มึงจะแกรนด์โอเพนนิ่งแล้วใช่มั้ย หนีไปเลยกูจะไปอาบน้ำ” เสียงของเปากับไอน้ำดังลอดออกมาจากตัวบ้านพอให้คนข้างบ้านอย่างเวสป้ากับเมาได้ยินอย่างชัดเจน

 

“มึงทำท่าอะไรแต่เช้าวะไอ้เมา...” เวสป้าเดินตามออกมาหลังจากที่เสียงของเปากับไอน้ำเงียบลงไปแล้ว

 

“ทำงานทำการเว้ย ย้ายกระถางต้นไม้แล้วก็ว่าจะเก็บขวดเข้าที่เข้าทางสักหน่อย ว่าแต่มึงเถอะเดี๋ยวนี้แอบพาเมียมานอนที่ห้องบ่อยนะ ทำห่าอะไรเกรงใจกูบ้าง หัวนอนกูสั่นทั้งคืน...”

 

“ที่สั่นนี่เพราะกูหรือเพราะว่ามึงกับไอ้เปามิทราบ กูแค่นอนเฉยๆ ไม่ได้ทำห่าอะไรกันสักหน่อย เห็นแบบนี้พี่ก็ให้เกียรติคนรักนะครับ ไม่ได้บ้ากามแบบคนบางคนที่แอบปีนไปสอยบ็อกเซอร์เมียมาดม ไอ้กามวิตถาร” เวสป้าใส่กลับมาอย่างหนัก เมาลุกขึ้นยืนเอามือทาบอกอุทานด้วยคำแรงๆ ที่ต้องเซ็นเซอร์เอาไว้

 

“ต๊าย... ปากร้ายนะคะอดีตผัว นี่มึงเสียใจที่กูทิ้งมึงไปมีเมียใช่มั้ยถึงได้จงเกลียดจงชังกูขนาดนี้ ใช่สิ กูมันหลายใจ กูมันวันทอง กูมันกากี กูมันหน้าตาดีเลยเลือกได้ เชอะ...” แล้วเมาก็เดินสะบัดผ้าขาวม้าเข้าไปในบ้านแบบหน้าตาเฉย ทิ้งให้เวสป้ายืนขำกับท่าทางของเพื่อนรักที่ยิ่งนับวันยิ่งหนักขึ้นทุกวัน

 

“ยังดีนะที่มึงยกให้กูเป็นอดีตผัว ถ้ายกให้กูเป็นอดีตเมียนี่กูลุกเลยครับ... ขนลุกสัด” หลังจากผ่านความวุ่นวายของบทสนาทนาของคนทั้งสี่ไปแล้ว ความเงียบสงบก็กลับมาสู่บ้านทั้งสองหลังอีกครั้ง...

 

 

 

 

หลังจากที่การประชุมล่มอย่างไม่เป็นท่าและไม่ได้อะไรเป็นชิ้นเป็นอัน ในวันนี้ชาวคณะก็นัดรวมตัวกันอีกครั้ง ในช่วงหลังเลิกเรียน ตอนแรกๆ ก็แม่แต่พวกปีสามที่นั่งสุมหัวพูดคุยกันอยู่ก่อน พวกปีสองค่อยๆ ทยอยมาเพิ่มเติมทีหลัง พ่วงด้วยปีหนึ่งอีกหลายชีวิตที่เข้ามารับฟังและมีส่วนร่วมกับการประชุมในครั้งนี้

 

“เอ้าๆ คนมาใหม่อย่าส่งเสียงดังครับ รบกวนสมาธิพวกพี่นะครับ กำลังจะคิดออกเลยว่าจะจัดอะไร พอพวกมึงมาทีเดียวความคิดดีๆ หายไปหมดเลยทีนี้...”

 

“แหม่ะ! เนียนละพี่จั๊บ อย่างนี้เขาเรียกว่าโยนขี้นะครับ นี่ยังคิดกันไม่ออกอีกหรอ ทำไมมันยากเย็นกว่าปีที่แล้วอีกครับเนี่ย” เวสป้านั่งลงข้างข้างใหญ่ แอบเหล่มองเสี้ยวหน้าดูดีของพี่รหัส วันนี้ดูสดใสขึ้นกว่าเดิมเยอะ เห็นแล้วก็สบายใจขึ้นมาอีกระดับ

 

“มองหน้ากูทำไมคะ เกิดตกหลุมรักกูขึ้นมาหรือไง กูไม่กินคนมีเมียหรอกนะ... ใหญ่เบ้ปากใส่เวสป้า ถูกน้องรหัสสุดหล่อเอนหัวมาซบที่ไหล่แบบหน้าตาเฉย ใหญ่ก็ทำเพียงแค่นั่งนิ่งๆ และตบหัวเวสป้าเล่นเบาๆ

 

“เจ้ใหญ่ ผมหิวข้าวว่ะ เย็นนี้ประชุมเสร็จไปหาอะไรกินกันมั้ย วันนี้ผมเลี้ยงเจ้เอง ไปด้วยกันเนอะ” เวสป้าใช้หัวถูไถที่ไหล่ใหญ่อย่างอ้อนๆ คนถูกอ้อนก็ทำสะดิ้งดันหัวเวสป้าออกแล้วปัดเสื้อผ้ายกใหญ่

 

“กูไม่เสวนากับคนมีเมียค่ะ แต่ถ้ามึงเลี้ยงกูก็พร้อมถล่มนะคะน้องรหัส มึงเจอกูกับอิโจ้จัดหนักแน่ๆ” เวสป้ากอดแขนใหญ่เอาไว้ ตอนนี้ไม่ได้สนใจเลยว่าในที่ประชุมเดินเรื่องไปถึงไหนกันแล้ว

 

“ถ้าเจ้โจไปกูก็ไปด้วย ถ้ากูไปน้องเปาของกูก็ต้องไปด้วย เพราะฉะนั้นมึงก็เลี้ยงกูด้วยนะอดีตผัว..."

 

“โอ๊ย! มึงเลิกสะดิ้งสักทีได้มั้ยคะไอ้เมา กูเห็นแล้วกูสับสน มึงแสดงจริงแบบไม่ต้องใช้แสตนอินแบบนี้ มันเป็นฟีลลิ่งหรือไง...” โจ้เหวใส่เมาที่พักนี้ชอบทำท่าสะดิ้งจนดูท่าจะติดเป็นนิสัยไปแล้ว

 

“แบบกูก็ไม่ได้อยากจะขัดกลุ่มพี่รหัสน้องรหัสตรงนั้นนะครับ คือช่วยเงียบเสียงของพวกมึงลงสักนิด แล้วกลับมาสนใจการประชุมสักหน่อย ประธานสโมสรเร่งถามแผนงานมายิกๆ กูถูกจิกจนจะพรุนอยู่แล้ว...”

 

“แหมๆ ทำเหมือนไม่ชอบที่ถูกจิกนะพี่จั๊บ รู้หรอกนะที่ไม่ยอมให้ปีสี่ลงมาคุมเพราะอยากประสานงานกับประธานสโมสรเองล่ะสิ วิ้วๆ” แฟ้บกับบอยยังคงเป็นคู่ขาที่เข้ากันได้ดีเสมอ ยิ่งเรื่องแซวพี่แซวเชื้อนี่งานหลักของคู่นี้จริงๆ

 

“อุ้ยๆ เล่นของสูงหรอคะเพื่อนจั๊บ แหมๆ ไม่ต้องมาทำเป็นนิ่งหรอกค่ะมึง เค้ารู้กันทั่วทั้งมหาลัยแล้วว่าหมาจั๊บอยากจะคาบดอกฟ้า อ๊ายๆ พูดแล้วฟินขั้นสุดอ่ะมึง...” พอเป็นเรื่องวายๆ ที่ไร ใหญ่ดูสดชื่นและกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันตาเห็น

 

“อ้อ พี่ฟ้าประธานสโมสรอ่ะนะ ฮ่าๆ แต่เสียอย่างเดียวเองว่ะพี่จั๊บ พี่ฟ้าเค้าหล่อมากกว่าน่ารักนี่สิ แต่ก็สำอางสุดอะไรสุด จีบให้ติดนะพี่ จะได้เข้าชมรมคนรักฉันคือผู้ชายกับผมไง ฮ่าๆ” เมาตะโกนเสียงดังลั่นจนจั๊บต้องถลาเข้ามาล็อคคอและปิดปากเมาทันที เพราะตรงนี้ไม่ใช่ห้องประชุมใหญ่ แต่มันเป็นสนามหญ้าหน้าคณะต่างหาก

 

“สัดเมา...”

 

“เฮ้ยๆ ฉิบหายแล้วเพื่อนกู พี่ฟ้าของมึงยืนมองอยู่ด้วย โอย กูว่าได้ยินแล้วแน่ๆ” จั๊บหันไปมองตามทิศทางที่แบงค์มองไป ก็พบว่าเป็นตามนั้นจริงๆ คนที่ทำท่าเหมือนจะเดินเข้ามาหากลับชะงักกึก และยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ทุกสายตาของชาวสินกำต่างมองไปยังบุคคลที่ตกเป็นหัวข้อสนทนาอย่างไม่คาดคิด

 

“เอ้า... เดินกลับไปเฉยเลย สงสัยจะเขินหรือเปล่าวะไอ้จั๊บ มึงตามไปเคลียร์ก่อนก็ได้นะ ทางนี้เดี๋ยวไอ้หยีเป็นคนจัดการเอง รีบตามไปก่อนดีกว่ามั้ยครับเพื่อนกู สู้ๆ นะมึง คิดจะเด็ดดอกฟ้าก็ต้องกล้าเข้าไว้...”

 

“ฮิ้ว!!” สิ้นเสียงคำพูดของไม้ที เสียงโห่แซวของทุกคนก็ดังขึ้นมาอย่างพร้อมเพรียง เรื่องงานการไม่เคยพร้อมใจกันได้อย่างนี้หรอก ถ้าเรื่องไร้แก่นสารขอให้บอก ทุกคนจะพร้อมใจกันอย่างไม่ได้นัดหมายเลยทีเดียว

..

..

..

..

 

“กูสงสัยอย่างนึงว่ะ พี่ฟ้ากับไอ้จั๊บนี่ใครรุกใครรับวะ...”

 

“โอ๊ ชะนีคะ มึงถามห่าอะไรแบบนี้วะ ของแบบนี้มันเป็นเรื่องของคนสองคนเว้ย มันอยู่ที่สถานการณ์ อารมณ์ และใครพลิกใครได้ก่อน... ยกเว้นกูนะคะ เพราะกูเกิดมาเพื่อสิ่งนี้” โจ้ยืดอกอย่างภาคภูมิใจในสิ่งที่ตนเองเป็นเสมอ

 

“กูว่ากลับมาเรื่องนี้ก่อนดีกว่ามั้ย ไม่ทันไรไอ้ตัวต้นเรื่องก็ชิ่งไปซะแล้ว ถ้าไม่ได้เรื่องอีกเห็นทีวันนี้คงต้องเลิกดึกแน่ๆ” ยาหยีตบมือเรียกทุกคนให้หันกลับมาสนใจหัวข้อในการประชุมกันต่อ คนหลายสิบชีวิตที่นั่งล้อมวงอยู่ด้วยกันต่างครุ่นคิดและนำเสนอในสิ่งที่ได้กลับไปคิดมาจากที่บ้าน แต่ดูเหมือนว่ายังไม่มีอันไหนเข้าตาและโดนใจคนส่วนมากอยู่ดี

 

“จริงๆ หลายๆ ความคิดมันก็โอเคอยู่นะ แต่มันยังไม่ดีพอที่จะดึงดูดคนให้เข้ามาที่ลานกว้างที่เราได้พื้นที่ส่วนมากไปหรือเปล่าวะ...”

 

“มันก็อยู่ที่การโปรโมตด้วยแหล่ะยาหยี ถ้าเราเริ่มต้นโปรโมทกันแต่เนิ่นๆ น่าจะเป็นที่รู้จักกันในวงกว้าง อีกอย่างคณะเราก็มีคนหน้าตาดีๆ ตั้งเยอะตั้งแยะ ให้มันไปแจกใบปลิวกิจกรรมให้ทั่วมหาลัย กูว่าน่าจะช่วยกระจายข่าวได้เยอะอยู่” โจ้ไม่ได้ระบุชื่อของคนที่ว่าหน้าตาดี แต่เมาก็ยืดและพยักหน้าให้กับทุกคนไปเรียบร้อยแล้ว ทั้งๆ ที่ไม่มีใครสนใจเลยแท้ๆ

 

“คณะเราคือคณะศิลปกรรม สิ่งที่ควรเด่นและแฝงอยู่ในการจัดกิจกรรมครั้งนี้ก็ควรจะเป็นงานทางด้านศิลปะ เน้นเป็นผลงานและฝีมือของพวกเราเพื่อแสดงศักยภาพทางด้านที่พวกเราเรียนมาด้วย...”

 

“แต่ถ้ามันไม่มีความสนุกครื้นเครงแทรกเข้ามาด้วย มันอาจจะไม่ครึกครื้นหรือเปล่าพี่หยี แบบเราควรจะประสานและประยุกต์ความสนุกกับศิลปะเข้าด้วยกัน เพื่อดึงให้คนเข้ามาเที่ยวให้เยอะ และเพื่อยอดเงินบริจาคที่เราจะนำไปบริจาคให้กับสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าด้วย...”

 

“อุ้ยๆ ดีโน่ลูกสาวกูมีความคิดล้ำเลิสด้วยอ่ะ...”

 

“กูว่ามึงนั่งเงียบๆ ไปเลยดีกว่านะไอ้เมา กูจริงจังนะเว้ย เพราะงานนี้คุณป๋าออกปากแล้วว่าจะมาเยี่ยมชมด้วย...” กริบเลยทีเดียว โดยเฉพาะไม้ทีที่เงียบไปเลยทันที ทุกคนต่างมองหน้ากันอย่างหวั่นใจ ก็รู้กันทั้งคณะว่าพ่อของดีโน่ใจดีและเป็นสปอนเซอร์ให้ในการจัดกิจกรรมต่างๆ อยู่เสมอมา แต่ก็ไม่เคยได้พบเจอพูดคุยกันอย่างเป็นทางการสักที

 

“สงสัยวันนั้นพี่คงไม่สบายแน่ๆ อ่ะโน่...”

 

“ไม่เป็นไรนะพี่ไม้ เดี๋ยวคุณป๋าก็ไปหาพี่ไม้ถึงที่บ้านเองแหล่ะ ไม่ต้องห่วงหรอก” แบงค์กุมท้องและก้มหน้าลงขำกับตัวเองเมื่อเห็นสีหน้าของเพื่อนสนิทที่หน้าถอดสีอย่างชัดเจน

 

“งั้นพี่อยู่ที่งานน่าจะโอเคกว่า ขำห่าอะไรไอ้แบงค์ ไอ้เพื่อนเลว...”

 

ระหว่างที่ชาวสินกำกำลังพูดคุยถึงเรื่องงานประจำปีที่จะจัดขึ้นในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า เสียงเถียงกันของกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งที่ดังเข้ามาใกล้มากเรื่อยๆ เรียกความสนใจจากทุกคนให้หันไปมองว่ามีสิ่งใดเกิดขึ้น

 

“ไม่ๆ ไอ้ต่อ มันต้องปาที่ลูกโป่งเว้ยมันถึงจะแม่น...”

 

“ลูกโป่งมันลูกใหญ่กว่านะเว้ยไอ้เฟีย โอกาสที่จะถูกมันมีมากกว่า แต่กรอบไม้มันเล็กนะ ถ้าปาปักคากรอบหมดทุกดอก มันน่าจะแม่นมากกว่าดิ...” เป็นต่อกับมาเฟียเดินคุยกันมาอย่างเอาเป็นเอาตายและจริงจังกับเรื่องลูกโป่งและกรอบไม้อะไรสักอย่าง

 

“มึงสองคนเดินเถียงกันมาจนถึงนี่ยังสรุปไม่ได้อีกหรอวะ มันใช่เรื่องหรือเปล่าครับเพื่อนกู” สต็อปเกาะแขนเป็นต่อและเดินเคียงกันมา เป็นต่อต้องใช้หนังสือเรียนยกขึ้นบังแดดให้กับเพื่อนรักตัวเล็กอย่างสต็อปอย่างดูแลเอาใจใส่

 

“กูว่ามันก็แม่นทั้งสองฝ่ายนั่นแหล่ะ ทั้งคนที่ปาลูกโป่งแตกหมด ทั้งคนที่ปากรอบไม้ทุกดอก แม่นคนละอย่าง เพราะฉะนั้นมึงเลิกเถียงกันสักที กูปวดหัว” โฟนล็อกคอมาเฟียเพื่อที่จะดึงให้แยกกับเป็นต่อ จั่นวิ่งถลาเข้าไปนั่งรวมกลุ่มกับพวกสินกำทันที

 

“กูไม่เคลียร์จริงๆ นะเว้ยไอ้โฟน นี่ก็เถียงกับคนบางคนมาตั้งแต่เมื่อเช้าแล้ว มันก็บอกว่าปาลูกโป่งแตกแม่นกว่า...”

 

“อ้อ... ทะเลาะกับพี่พายมานี่เอง ถึงได้มาหาพวกแบบนี้ แต่ก็ไม่มีใครเข้าข้าง ชีวิตมึงนี่น่าสงสารนะหมาต่อ” สต็อปเอาหัวถูที่ไหล่เป็นต่อและจับมือเป็นต่อให้ลดระยะของหนังสือลงมาอีกนิด เพื่อที่จะได้บังแสงแดดให้กับตนเอง

 

“อะไรของพวกมึงกันละคะ มาถึงก็เสียงดังแย่งซีนคนอื่นเขาหมด ท่องเอาไว้ด้วยนะคะว่าพวกมึงเป็นตัวประกอบ ตัวเด่นมันพวกกูนี่ อย่าแย่งซีนมากค่ะกูหมั่นไส้” โจ้จีบปากจีบคอพูดใส่สต็อปที่ส่งยิ้มอย่างกวนประสาทไปมาให้อย่างเปิดเผย

 

“แหม... ก็คนมันหน้าตาดีอ่ะมึง มันเลยเด่นโดยธรรมชาติ อย่าใส่ใจพวกกูเลย แค่แวะมาเยี่ยมเยียนเพื่อนสาวสักหน่อย ได้ข่าวว่าหักอกพี่กะ... อื้อ มือมึงอย่างเค็มเลยโจ้ แหวะ” สต็อปถูกโจ้ถลาเข้ามาล็อกคอปิดปากและลากออกมาจากรัศมีของใหญ่ในทันที

 

“มึงเงียบเลยไอ้ต็อป ถ้าใหญ่มันของขึ้นมาอีกกูจะจับมึงมาทำผัวให้รู้แล้วรู้รอด เงียบนะคะ อ่านปากโจ้นะคะ เงียบค่ะเงียบ” ต็อปทำหน้างงๆ แต่ก็ไม่ได้พูดในสิ่งที่อยากจะพูด ดูจากท่าทีของทุกคนก็พอจะอ่านความหมายจากสีหน้าและแววตาได้บ้าง

 

“เออใหญ่ กูได้ข่าวว่ามึงหักอกพี่กอล์ฟมาหรอวะ นี่พี่พายมันเล่าให้ฟังว่าพี่กอล์ฟนี่ซึมกระทือเหมือนผีตายซาก ดูท่าจะจริงสินะ เพราะมึงเองก็ดูไม่ร่าเริงเลย...” โจ้ตบหน้าผากตัวเองทันที ความจริงแล้วคนที่ควรจะเข้าไปปิดปากไม่น่าจะเป็นสต็อป แต่น่าจะเป็นเป็นต่อคนนี้มากกว่า เพราะความที่ไม่เคยคิดอะไรของผู้ชายคนนี้ มักจะหลุดปากพุดในสิ่งที่ไม่ควรพูดออกมาแบบหน้าตาเฉย

 

“หมาต่อ มึงมานี่ดีกว่า ถ้ามึงยังอยากมีชีวิตอยู่ดีมีสุขล่ะก็... ไอ้เอ๋อเอ๊ย” เป็นต่อทำหน้ามึนอย่างไม่เข้าใจสถานการณ์ ไม่ได้อ่านสีหน้าและแววตาของคนรอบข้างเลยสักนิด สต็อปกับโฟนออกแรงลากเป็นต่อให้มานั่งด้วยกันใกล้ๆ ทางด้านหลังๆ แบงค์หันมามองหน้าโฟนเล็กน้อย คู่นี้ก็ยังคงตึงๆ ใส่กันอยู่บ้าง  ยังไม่เคลียร์กันสักที

 

“กูพูดอะไรผิดไปหรอวะ ทำไมพวกสินกำต้องมองหน้ากูแบบเอือมระอาด้วยวะ...”

 

“มึงอย่ารู้เลยหมาต่อ นั่งเถียงกับตัวเองเรื่องลูกโป่งกับกรอบไม้ไปเถอะ คนแบบมึงนี่มันยังไงวะ เคยรู้เรื่องห่าอะไรกับใครเขาบ้างมั้ย” เป็นต่อมองหน้าคนนั้นทีคนนี้ที ทำเพียงแค่ส่งยิ้มให้ทุกคนเท่านั้น รวมทั้งฮะเก๋าที่มองและส่งยิ้มมาให้ ปีนทำเพียงแค่มองมาและก็หันไปสนใจบทสนทนาของทุกคนต่อ

 

“กลับเข้าเรื่องก่อนนะครับเพื่อนๆ นอกจากที่เสนอๆ กันมา มีใครอยากเสนออะไรเพิ่มเติมหรือเปล่า เพราะเท่าที่ดูยังไม่น่าจะมีคำตอบที่ตรงใจทุกคนเท่าไหร่... ต่อ กูถามไรมึงอย่างได้เปล่าวะ ถ้าพูดถึงงานประจำปีมึงนึกถึงอะไร” อยู่ดีๆ ยาหยีก็หันไปถามเป็นต่อที่กำลังก้มหน้าก้มตากดโทรศัพท์อยู่ข้างๆ สต็อป อย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

 

“ถ้าถามกูกูนึกถึงชิงช้าสวรรค์ ปาโป่ง โยนห่วง งานวัด สายไหม ช้อนไข่ สอยดาว ไข่หมึกทอด ขนมเบื้อง บ้านผีสิง รถไต่ถัง เยอะว่ะ นี่กูไปที่ชลบุรีก็เที่ยวงานประจำปีบ่อยเหมือนกัน สนุกดีนะ ว่าแต่มีไรหรอวะ” หลังจากที่กดส่งข้อความไปหาพายเพื่อยืนยันว่าปาไม้แม่นกว่าปาลูกโป่งเรียบร้อยแล้ว เป็นต่อก็เงยหน้าขึ้นมามองทุกคน หลังจากที่ถูกสายตาระอาใจส่งตรงมาให้เมื่อครู่ ตอนนี้กลับเป็นสายตาที่ดูเปล่งประกายแบบแปลกๆ เป็นต่อหันมามองหน้าสต็อปและกระซิบถามเบาๆ ให้ได้เยินกันแค่สองคนว่าตนเองพูดอะไรผิดไปหรือเปล่า

 

“เป็นไอเดียที่ดีนะ จริงๆ ไอ้จั๊บเองมันก็เสนอธีมงาดวัดมาเหมือนกัน แต่เจ้าตัวมันตามไปเด็ดดอกฟ้าอยู่ ยังไม่ทันที่จะได้เสนอหรือพูดอะไร แต่ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว กูขอเสนอธีมงาดวัดอีกหนึ่งเสียงก็แล้วกัน” ยาหยีกับจั๊บได้คุยกันมาเรียบร้อยแล้ว เพียงแต่ยังไม่ได้เสนอกับทุกคนอย่างเป็นทางการ ตั้งใจจะให้คนอื่นๆ ได้ออกความเห็นกันดูก่อน เผื่อจะมีกิจกรรมที่น่าสนใจอื่นๆ

 

“โน่เห็นด้วย โน่อยากเดินงานวัดกับพี่ไม้นานแล้ว แต่ก็ไม่เคยได้ไปเดินด้วยกันเลย พอมืดหน่อยก็พากันไปสอยดาวในห้องแล้วอ่ะ...” ยังไม่ทันสิ้นเสียงของดีโน่ดี เสียงโห่ก็ตามมาติดๆ เรื่องความแรงแซงโค้งที่คงต้องยกให้ดีโน่เป็นที่หนึ่งจริงๆ

 

“แหมๆ ออกตัวแรงจังเลยนะลูก เจ้บอกแล้วไงว่าอย่าเอาเรื่องบนเตียง ระเบียง หรือโซฟามาพูดในที่สาธารณะ มันไม่งามนะคะดีโน่...”

 

“ก็แหม! ของมันเคยๆ นี่นาเจ้โจ้ แต่โน่เอาด้วยนะ ธีมงานวัดอ่ะ โน่อยากนั่งชิงช้าขึ้นสวรรค์กับพี่ไม้อ่ะ...”

 

“ชิงช้าสวรรค์มั้ยโน่” ไม้ทีเบรกคนรักที่เริ่มจะพูดจาติดเรทให้คนฟังคิดลึกไปเรื่อย

 

“แต่ชิงช้าสวรรค์นี่มันจะกินพื้นที่ไปหมดหรือเปล่า อีกอย่างงบที่ขอได้คงไม่มากด้วย งานนี้คงต้องขอสปอนเซอร์อีกยาวเลยล่ะ...”

 

“เดี๋ยวโน่ขอคุณป๋าให้เอง โน่อยากนั่งชิงช้าสวรรค์กับพี่ไม้ ยังไงคุณป๋าก็ต้องยอมอยู่แล้ว เนอะพี่ไม้” ไม้ทียิ้มรับแต่ก็หันมาทำท่าปาดคอให้แบงค์เห็น รายนี้ก็อดที่จะขำกับสีหน้าของเพื่อตนเองไม่ได้

 

“ตอนนี้เราได้ธีมของการจัดงานแล้ว แต่ต้องมานั่งคิดถึงซุ้มที่จะจัดกันด้วย จะต้องคำนวณพื้นที่กับเตรียมตัวทำบูธกับพรอพอุปกรณ์ต่างๆ งานหนักเลยนะ...” ใหญ่เริ่มรู้สึกตื่นเต้นกับการเตรียมงานขึ้นมาเล็กน้อย หลังจากที่นั่งฟังอย่างเดียวมาสักพัก ก็เริ่มต้นออกความคิดเห็นบ้างแล้ว

 

“ก็ถ้าช่วยกันคนละไม้คนละมือ กูว่าพวกเราทำได้อยู่แล้ว ถ้าคนบางคนมันไม่เอาแต่ไร้สาระและเอาเวลาไปลงกับขวดเหล้าจนหมด กูเชื่อว่าเรื่องฉากหรือเรื่องงานไม้ ไอ้ห่าเมามันช่วยเราได้แน่” คนทีทิ้งตัวลงนอนหนุนตักคนรักอย่างไม่แยแสสายตาหรือคำแซวของใครอย่างเมา ก็ตะเบ๊ะรับคำพวกพี่ๆ อย่างแข็งขัน

 

“รับแซ่บ เพียงแค่พี่ๆ เอ่ยปากบอกมา น้องเมาพร้อมจะจัดให้ทุกอย่าง สั่งมาได้เลยครับ ค่าจ้างขอเป็นลุงจอนสักขวดสองขวดก็พอ...”

 

“มึงนี่ไม่พ้นเรื่องน้ำเมาเลยนะ ว่าแต่ว่าคงไม่พ้นบ้านไอ้หยีอีกนั่นแหล่ะ มึงสะดวกหรือเปล่าครับมาเฟีย ที่พวกเราจะไปกินนอน กองของที่รังรักของมึงกับยาหยีจนกว่าจะถึงวันงานประจำปี...”

 

“มึงก็ถามเจ้าของบ้านสิครับ มาถามอะไรกูเล่า อีกอย่างพวกมึงคงไม่รอคำตอบจากกูหรอก เพราะมึงตั้งใจจะทำแล้วใครก็ห้ามไม่ได้อยู่แล้วครับ เชิญตามสบายเว้ย” มาเฟียตอบแบงค์ที่หักคอตนเองแบบเต็มที่ อีกอย่างมันก็เป็นงานของยาหยีด้วย มาเฟียไม่มีทางปฏิเสธอยู่แล้ว ดีกว่าให้ยาหยีไปทำงานที่บ้านคนอื่น อยู่ในที่ที่สอดส่องสายตาได้ในย่อมดีกว่าอยู่แล้ว

 

“ถ้าไอ้เฟียตกลงกูก็ไม่มีปัญหาอะไร กูตามใจที่รักกูอยู่แล้ว...”

 

“แหม่ะ! ถ้าจะพูดกันขนาดนี้ช่วยเปิดตัวกันเลยไม่ดีกว่าหรือไงครับ มันเป็นภาระของน้องของเพื่อนที่จะต้องมานั่งแซวนั่งจับผิดนะครับพี่หยีพี่เฟีย รักกันคบกันก็เปิดตัวไปเล้ย ไม่เห็นต้องอายเลยคร้าบ พวกผมรอถล่มอยู่นะ...”

 

“เหมือนจะดีนะไอ้ป้า แต่มึงไปดักคอแบบนั้น เมียหยีมันยิ่งไม่ง้างปากพูดออกมาหรอก นอกจากจะมอมเหล้ามันแล้วค่อยดูเวลามันหลุด...” ใหญ่ยิ้มมุมปากนิดๆ มองหน้ามาเฟียอย่างกวนๆ ถึงจะรู้อยู่แก่ใจว่าอะไรเป็นอะไร แต่ทุกคนก็รอวันที่มาเฟียหลุดปากยอมรับออกมาด้วยตัวเองมากกว่า

 

“เดี๋ยวนะ... ตกลงพวกมึงจะประชุมเรื่องงานประจำปี หรือจะมาขุดคุ้ยเรื่องของไอ้เฟียครับ อย่ากดดันเพื่อนกูครับ แค่ไอ้หยีกดๆ ดันๆ คนเดียวเพื่อนกูก็รับไม่ไหวแล้วครับ...”

 

“สัดโฟน!!” มาเฟียสวนกลับมาหนึ่งดอก พยายามดันหน้าโฟนให้ออกห่าง รายนี้ก็ปั้นปึ่งกับแบงค์อยู่ เลยมาขลุกอยู่กับมาเฟียไม่ได้เข้าไปนัวเนียคลอเคลียแบงค์เหมือนอย่างทุกที

 

“อะแฮ่ม อย่าแกล้งมาเฟียของกูครับ กลับเข้ามาเรื่องงานประจำปีก่อนเหอะ เดี๋ยวไอ้จั๊บมันจะต้องเอาเรื่องไปยื่นอีก มาโหวตกันดีกว่ามั้ยวะว่าอยากให้ในพื้นที่ลานกว้างมีซุ้มกิจกรรมอะไรบ้าง...” และแล้วบทสนทนาก็กลับเข้าสู่หัวข้อที่เป็นการเป็นงานอย่างจริงจังสักที หลังจากที่พากันออกทะเลไปหลายครั้งหลายครา

 

จากผลโหวตของคนหลายสิบชีวิตก็เป็นอันตกลงได้แล้วว่าจะจัดซุ้มอะไรกันบ้าง ซึ่งหลักๆ ก็เน้นเป็นความบันเทิงและความสนุกสนาน จุดประสงค์หลักคือการนำเงินที่ได้จากการจัดงานไปบริจาคสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า

 

“โอเค งั้นเอาตามนี้ก็แล้วกัน เดี๋ยวลองวัดพื้นที่ดูอีกที ถ้ามันไม่พอก็ตัดอันที่คะแนนโหวตน้อยออกไปก็แล้วกัน หลังจากนี้ก็อาจจะยุ่งๆ กันสักหน่อย แต่กูเชื่อว่าพวกเราต้องทำได้อยู่แล้ว อย่าให้เสียชื่อคณะ พี่ๆ เขาทำกันดีมาทุกรุ่น ถ้ามาพังหรือมาสะดุดที่รุ่นพวกเรา กูว่าเอาปี๊บคุมหัวได้เลย...” ยาหยีพูดนิ่งๆ แต่ดูจริงจังมาก  แน่นอนว่าถ้าเป็นเวลาเล่นก็คือเล่นกันได้อย่างไม่มีใครห้าม แต่ถ้าเวลาจริงจังกับเรื่องงานก็ควรจะตั้งใจทำเพื่อไม่ให้เสียชื่อที่รุ่นพี่สั่งสมกันมาหลายปี

 

“งั้นก็แยกย้ายกันได้ ไว้รอผ่านการอนุมัติก็เริ่มต้นเตรียมงานของจริงกันเลยทีนี้...” ทุกคนต่างก็เก็บข้าวของและเตรียมตัวแยกย้ายกันไปบ้านใครบ้านมัน เป็นการประชุมที่ถือว่ายาวนานอีกครั้งหนึ่งเลยก็ว่าได้

 

ถึงแม้ว่ามันจะออกทะเลไปบ้างก็ตามที แต่ตอนนี้ก็ได้ข้อสรุปที่เห็นพ้องต้องกันเรียบร้อยแล้ว งานประจำปีครั้งนี้ตรงลานกว้างที่คณะสินกำได้จับจองพื้นที่ จะถูกเนรมิตให้เป็นงานวัดสุดแสนน่าประทับใจใครต่อใครอย่างแน่นอน

 

..........100%..........

 

#สินกำ #ยุ่งนัก

ป้าบๆ ครบ 100 แล้วจ้า น้องต่อที่รักโผล่มาป่วนให้ชาวบ้านเขาระอาใจอีกแล้ว 55

ใครที่รอโฟนแบงค์เคลียร์กันก็ตอนหน้าเลยจ้า

ตอนนี้เกรทแต่งสินกำจบแล้วนะคะ มีทั้งหมด 58 ตอน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จ้า เพราะฉะนั้นเหลืออีกแค่ 9 ตอนก็จบเรื่องแล้วเนอะ

ขอบคุณที่แวะเข้ามาอ่านนะคะ ยังเปิดจองหนังสือถึงวันที่ 15 กุมภา 58 นะคะ

เจอกันตอนหน้าค่า


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

3,839 ความคิดเห็น

  1. #3602 Praew_Parichat (@26159) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 17 มกราคม 2558 / 23:40
    เป็นต่อก็ยังคงเป็นเป็นต่อล่ะนะ 555+

    ที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรกับเค้าเนี่ย เหอๆ
    #3602
    0
  2. #3466 Som O Usanee (@pomelo8063) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2557 / 09:43
    เป็นต่อ หนูเครียดเรื่องที่มีสาระและความสำคัญมากค่ะลูก ฮ่าๆๆ เป็นต่อก็ยังเป็นเป็นต่ออยู่เหมือนเดิม ย๊าาาาาาาาาา คิดถึงพายต่อชะมัด คึคึ จั๊บนี่ซุ่มนะจ๊ะ กิ๊วววววววววว และแล้วชาวสินกำก็ได้ข้อสรุปกันสักทีสำหรับงานประจำปีปีนี้ ต้องขอบคุณเป็นต่อใช่ม๊ะเนี่ย ฮ่าๆๆ ว่าแต่สรุปแล้วเมาขโมยบ็อกเซอร์น้องเปาไปดมหร๊าาาาาาาาาาาา ฮ่าๆๆ
    #3466
    0
  3. #3443 Pat_SuJu13 (@kimjisun) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2557 / 18:12
    เมานี่จิตขึ้นทุกว๊านนนนนนนนทุกวัน =.=

    ขำเป็นต่อมาให้สินกำระอาเป็นแถบๆ 555
    #3443
    0
  4. #3426 Taeisme (@tsaijam) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2557 / 22:01
    ถึงจะวุ่นๆแต่ก็ถือว่าได้สาระอะนะ
    #3426
    0
  5. #3425 Little Stream (@haruka15) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2557 / 16:51
    เป็นต่อเอ๋อตลอดดด

    หยีกะเฟียก็เปิดตัวซะทีสิ

    รอดูงานวัดของสินกำน้า
    #3425
    0
  6. #3423 kim (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2557 / 22:27
    คิดถึงเป็นต่อมากเลยยยย



    โผล่มาทีก็เอาซะฮาเลย

    ไม่รู้อะไรกะเขาเลยนะ

    555555444444444
    #3423
    0
  7. #3422 shshshx (@shxtaop) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2557 / 13:38
    น่ารักกกอิต่อเอ่ออออออทำไรไม่รู้เรื่องตลอดดด
    #3422
    0
  8. #3421 nunyjan (@nunymind) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2557 / 11:42
    หยุดต็อปได้แต่หยุดต่อไม่ได้จริง ๆ สินะ 555555
    #3421
    0
  9. #3420 KiHaE*129 (@princezzaofz) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2557 / 21:51
    555

    เป็นต่อก็คือเป็นต่อ

    เมาเปานี้มันสุดๆจริงๆ
    #3420
    0
  10. #3419 frungfringwc (@frungfring123-) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2557 / 20:04
    เง้อออ จะจบแล้วเหรอ ใจหายง่ะ คงจะคิดถึงสินกำน่าดู ขอโฟนแบงค์มาเคลียด้วยนะคะแหม่ 55555555
    #3419
    0
  11. #3418 Black Snow (@pegasus3) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2557 / 18:48
    โอ้ยย คิดถึงเป็นต่ออออ
    #3418
    0
  12. #3417 Nahara 1830 (@nahara1830) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2557 / 17:50
    เป็นต่อคือคนที่มึนทุกที่5544444444
    #3417
    0
  13. #3416 zominho (@zominho) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2557 / 09:06
    เป็นต่อมาทีระอากันทั้งบาง55555555 แต่นางความคิดดีทำให้พวกสินกำประชุมเสร็จจนได้5555
    #3416
    0
  14. #3415 PuiPui (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2557 / 08:23
    เป็นต่ออออออออออ.. เพื่อนๆอภัยให้นางเถอะนอกจากจะเอ๋อเป็นธรรมชาติอยู่แล้ว ทุกวันนี้นางยังโดนพี่พายกดๆขี่ๆซ้ำเข้าไปอีกนางเลยยิ่งแบ๊วววตามใครไม่ทันอ่านสถานการณ์ไม่ออกแต่นางไม่มีเจตนาร้ายนะ..แม้จะโดนใจดำเพื่อนตลอดๆแบบปากแม่นไรงี้ 5555555 แล้วอะไรคือการวิเคราะห์อย่างจริงจังเรื่องปาโป่งคะลูก ตั้งแต่เช้ายันเย็นไม่จบ อ่อออ..ทะเลาะกับไอ่หมาดุเลยมาตามหาพวกไปอ้างอิง จะน่ารักไปไหนคะเป็นต่ออออออออ.
    #3415
    0
  15. #3414 eeDneaS (@taew1209) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2557 / 08:05
    เป็นต่อมึนจริงๆ ทุกคนต่างมองต่อด้วยสายตารักใคร่ 55555 / ดีโน่ก็ออกตัวแรงตลอด โฟนแบงค์ยังมึนตึงใส่กัน ตอนหน้าอะไรๆคงกระจ่าง แต่หยีเฟียเปิดตัวเถอะค่ะ มาขนาดนี้แล้ว คึคึ
    #3414
    0
  16. #3413 Zyse Chanaphongmanon (@zysem00n) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2557 / 06:40
    จาจบแล้ววววววววววว ต่อน่ารักเอ๋ออออออตาหลอดดดดดด5555555
    #3413
    0
  17. #3410 LoogTarnHanNie (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2557 / 02:27
    กำลังจะนอนมาพอดีเลยยยยยยโฟนแบค์งงงง
    #3410
    0
  18. #3409 บยอน (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2557 / 23:07
    ไอพวกเกรียนเอ้ยยยยยยยยยย !!!! 555555
    #3409
    0
  19. #3408 SungEun~ (@Kim_SungEun) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2557 / 22:38
    วู้ววววว ตอนนี้เฉลยคู่พี่จั๊บมาเลยอ่ะ นึกว่าพี่แกจะโสดจนจบเรื่องซะแล้วนะเนี่ย มาว่ากันด้วยเรื่องพี่เมาดีกว่า พี่แกคิดยังไงเนี่ยแอบสอนบ๊อกเซอร์เมียไปซุกหัวนอนเนี่ย คิดถึงขนาดนั้นก็ลากน้องมันมากกเลยเถอะพี่เมา555555 เรื่องนี้แต่ละคนนี่ไม่ปกติเลยจริงๆสินะ
    #3408
    0
  20. #3407 frungfringwc (@frungfring123-) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2557 / 18:24
    คู่ใหม่มาล้ะ ขอบทให้ด้วยนะคะ -/////- เมาโรคจิตไปมั้ยคะ 55555555555555
    #3407
    0
  21. #3405 Little Stream (@haruka15) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2557 / 20:11
    พี่เมา โรคจิต
    พี่จั๊บ จะ สอยดอกฟ้า คิๆ 
    #3405
    0
  22. #3404 apooh707 (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2557 / 19:39
    สินกำมันได้เสมอต้นเสมอปลายเลย555555555
    #3404
    0
  23. #3403 zominho (@zominho) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2557 / 15:27
    ชาวสินกำนี่เฮฮากันได้ทุกเวลาเลย55555 ใกล้จบแล้วหรอเนี่ย ใจหายเนอะ
    #3403
    0
  24. #3402 eeDneaS (@taew1209) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2557 / 12:23
    พี่เมาไปสอยบอกเซอร์มาอีกแล้วนะพี่ 5555 มันก็ดูสมควรที่จะให้เปากับพี่เวสป้าด่า 55555 โอยฮา แล้วไหนเปายังมายั่วมาทำเชิญชวนออกกำลังกายตอนกลางคืนอีก นี่แยกบ้านเป็นคู่ๆเลยดีไหม คู่หนึ่งก็บ้านหลังหนึ่งไหนๆก็ไหนๆแล้ว พี่เมาจะได้ไม่ต้องมานั่งแอบสอยบ็อกเซอร์ของน้องเปาที่รัก 55555 แล้วผ้าขาวม้าอีก อดีตสามีแบบพี่ป้าคงเครียดน่าดูเลยเนอะ 555555 ทั้งพี่เมาและน้องเปามาตอนไหนฮาตอนนั้นจริงๆ / พี่จั๊บแอบชอบดอกฟ้าที่ชื่อพี่ฟ้าหรอ ก็ว่าทำไมงานไม่เดิน นี่กะยืดเวลาออกไปหรือเปล่าพี่จั๊บ ถึงเวลาที่ยาหยีต้องมาจัดการ 55555
    #3402
    0
  25. #3401 mini_mickey (@nattymini) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2557 / 07:09
    มาให้ฟินอีกคู่ละ>__<
    #3401
    0