หนี้รักมาเฟียร้าย (วางแผงแล้วจ้า และ ในแบบฉบับ E-Book)

ตอนที่ 1 : บทที่ 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 788
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    3 ส.ค. 57



บทที่ 1

 

          สนามบินคาตาเนีย เกาะซิซิลี ประเทศอิตาลี

 

ทันทีที่เครื่องบินโดยสารมุ่งสู่ทางตอนใต้ของประเทศอิตาลี เสียงของพนักงานแอร์โฮลเตสก็บอกให้ทุกคนรัดเข็มขัดนิรภัย เพราะอีกไม่นานเครื่องบินก็จะทำการแตะรันเวย์ที่สนามบินคาตาเนีย

 

เพียงไม่นาน เครื่องก็แล่นลงจอดที่รันเวย์อย่างปลอดภัย ตรงประตูทางออก ปรากฏหญิงสาวที่อยู่ในเสื้อขนสัตว์สีเทามีขน เปิดไหล่ขาวอมชมพูข้างหนึ่งเพื่อให้ดูเซ็กซี่ สวมทับเลคกิ้งสีดำ ผมยาวตรงสวยสีน้ำตาลเข้มสยายยาวถึงกลางหลังไล่ระดับดูอ่อนนุ่ม รับกับใบหน้าเรียวรูปไข่ขาวอมชมพู ริมฝีปากอิ่มนั้นเคลือบลิปติกสีชมพูมันวาว นัยน์ตาสีน้ำตาลหลังกรอบแว่นสีชามองป้ายทางออกของสนามบินก่อนยิ้มกว้างเมื่อเจอป้ายบอกทาง เท้าที่สวมบูทสูงก้าวตรงไปยังเป้าหมายก่อนหยุดอยู่ที่ด้านหน้าของสนามบิน แว่นตาสีชาที่สวมมาถูกมือบางถอดออกก่อนที่จะเก็บเข้ากระเป๋าและหยิบกระดาษใบจิ๋วที่เขียนที่อยู่ของปลายทางที่เธอต้องการจะไปออกมาแทน

 

อัยรดา ติยานนท์ หญิงสาววัยยี่สิบห้าปี บินตามบิดามาไกลถึงเกาะซิซิลีเพื่อพบกับบิดาที่เดินทางมาทำธุรกิจอยู่ที่เกาะแห่งนี้หลายปีด้วยความคิดถึง หญิงสาวรีบโบกมือเรียกแท็กซี่ที่วิ่งเข้ามาจอดภายในสนามบินแห่งนี้ทันทีที่ออกมา

 

“ไปตามที่อยู่นี้ค่ะ” หญิงสาวเปิดประตูรถแล้วยื่นกระดาษให้คนขับที่พยักหน้ารับเมื่ออ่านที่อยู่ที่เขียนไว้

 

“เชิญครับ” คนขับเอ่ยตอบพร้อมกับส่งกระดาษคืน

 

อัยรดาพยักหน้ารับก่อนยัดกระเป๋าเดินทางเข้าไปและพาตัวเองตามเข้ามาในรถ ร่างบางมองซ้ายทีขวาทีไปตามถนนหนทางที่ไม่คุ้นเคย ยามค่ำแบบนี้ แสงไฟและวิวทิวทัศน์ด้านนอกทำให้อัยรดาคายความกังวลที่ต้องเดินทางมาหาพ่อคนเดียวได้บ้าง

 

เวลาผ่านไปยี่สิบนาที รถแท็กซี่กลางเก่ากลางใหม่ก็ขับมาจอดที่หน้าบ้านหลังหนึ่งที่ถูกสร้างขึ้นอย่างสวยงามตามประติมากรรมของชาวอิตาลี

 

“ถึงแล้วครับ ที่นี่คือที่อยู่ตามที่คุณให้มา” คนขับรถบอกเมื่อจอดรถสนิท

 

“ขอบคุณค่ะ” อัยรดาพยักหน้ารับรู้พร้อมขอบคุณ มือบางหยิบธนบัตรที่ดึงออกมาจากในกระเป๋าส่งให้คนขับรถแท็กซี่ตามราคาที่ขึ้นบอก

 

ร่างบางลงจากรถพร้อมกระเป๋าของตัวเองก่อนเดินตรงไปยังรั้วบ้าน ที่ตรงตามที่อยู่ในกระดาษที่พ่อของเธอบอกมาอย่างไม่มีผิดเพี้ยน มือบางกดกริ่งสัญญาณเพียงสองครั้งก็มีคนออกมาเปิดประตู

 

“มาหาใครคะ?” หญิงวัยกลางคนที่แต่งชุดแม่บ้านออกมาเปิดประตูต้อนรับ

 

“เอ่อ...ไม่ทราบว่าที่นี่คือบ้านของคุณอติรุจ ติยานนท์หรือเปล่าคะ?” หญิงสาวเอ่ยถามเป็นภาษาอิตาลีได้อย่างคล่องแคล่วจนหญิงกลางคนที่ออกมาต้อนรับเข้าใจได้อย่างง่ายดาย

 

“ใช่ ว่าแต่คุณมีธุระอะไรถึงมาหาคุณเขาถึงที่นี่คะ?

 

อัยรดาถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนเธอจะเดินทางมาที่นี่ เธอได้ไปร่ำเรียนภาษาอยู่นานพอสมควร ได้ใช้จริงๆ ก็คราวนี้ หญิงสาวยิ้มกว้างก่อนตอบคนตรงหน้า

 

“ฉันชื่ออัยรดา ติยานนท์ ลูกสาวคนเดียวของคุณอติรุจค่ะ คุณพ่ออยู่ในบ้านหรือเปล่าคะ? 

 

“คุณท่านออกไปทำธุระค่ะ เชิญด้านในก่อนดีกว่าค่ะ”

 

อัยรดาพยักหน้ารับก่อนเดินเข้าไปในบ้านพร้อมกับกระเป๋าของตัวเอง ภายในบ้านหลังนี้ดูหรูหราและตกแต่งอย่างสวยงาม หญิงสาวนึกขึ้นได้ก่อนที่จะหยิบโทรศัพท์ที่ปรับเวลาตามท้องถิ่นออกมา ก่อนกดเบอร์ของบิดาที่คุ้นเคย เพียงไม่นานอีกฝั่งสายก็กดรับ

 

“มาถึงแล้วหรออัย รอพ่อที่บ้านนะ พ่อจะรีบกลับ” อติรุจยิ้มกว้างเมื่อเห็นชื่อของบุตรสาวโทรศัพท์เข้ามา

 

“ค่ะพ่อ รีบกลับนะคะ อัยคิดถึงพ่อที่สุดเลย”

 

“จ้ะลูก” แล้วสายของอติรุจก็ถูกตัดไป อัยรดายิ้มกับโทรศัพท์ของตัวเองก่อนที่จะเดินไปดูรูปที่ตั้งวางอยู่ภายในห้องรับแขกเป็นการฆ่าเวลาเพื่อรอบิดากลับมาที่บ้าน

 

 

          ภายในห้องทำงานที่ตกแต่งไปด้วยโทนสีเข้มทั้งโต๊ะ โซฟาและผ้าม่านทำให้ห้องนี้ดูอึมครึม แตกต่างกับบรรยากาศภายในห้องสิ้นสียง

 

โดเมนิโก้ ราเซียโน่ มาเฟียหนุ่มวัยสามสิบสี่ปี เจ้าของกิจการด้านอสังหาริมทรัพย์มากมาย ชายหนุ่มถูกขนานนามว่าเป็นมาเฟียในโลกธุรกิจที่ใครๆ ต่างก็เกรงกลัวต่ออำนาจในมือของชายหนุ่ม อีกทั้งรูปร่างหน้าตาที่ดูทั้งคมเข้มและดูสมาร์ทก็เรียกให้สาวๆ บนเกาะซิซิลีแห่งนี้ต่างก็หมายตาและหมายปองให้ชายหนุ่มหันมาสนใจพวกเธอทั้งนั้น หากแต่โดเมนิโก้กลับแค่ควงผู้หญิงไปเรื่อยโดยไม่คิดจะลงเอยกับผู้หญิงคนไหน เช่นเดียวกับผู้หญิงที่อยู่ในห้องทำงานของเขาตอนนี้

 

“โดเมนิโก้คะ แอนนี่ว่าคุณหยุดงานตรงหน้าแล้วหันมาสนใจแอนนี่หน่อยจะดีกว่ามั้ยคะ” เสียงหวานเอ่ยถามพร้อมกับเดินมานั่งบนที่เท้าแขนของโซฟา ส่วนมือก็ลูบไล้ไปที่อกแกร่งของโดเมนิโก้ ก่อนที่จะเอาอกอิ่มของตัวเองไปสัมผัสกับต้นแขนของชายหนุ่มและพยายามบดเบียดไปมาเพื่อปลุกเร้าอารมณ์ของอีกฝ่าย ริมฝีปากอิ่มค่อยๆ เล็มไปที่ใบหูของชายหนุ่มและไล้ลงมาเรื่อยๆ จนชายหนุ่มชะงักปากกาทันทีที่ถูกหญิงสาวเข้ามายั่วยวน

 

แอนนาลิซ่าเห็นชายหนุ่มทิ้งปากกาในมือก็ยิ้มกว้างก่อนที่จะไล้มือไปทั่ว จากนั้นค่อยๆ ทำการปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออกทีละเม็ดๆ และสอดมือเข้าไปสัมผัสกับแผ่นอกเปลือยเปล่า

 

ร่างบางลุกขึ้นก่อนที่จะหมุนเก้าอี้ของโดเมนิโก้ให้หันมาเล็กน้อยและตัวเองนั่งค่อมชายหนุ่มไว้ อกอึ๋มเบียดกะเซ่าไปที่อกกำยำ ริมฝีปากอิ่มนั้นโน้มไปใกล้ริมฝีปากหนา ก่อนค่อยๆ บรรจงจูบอย่างชำนาญ มือก็ทำหน้าที่ไล้ไปตามเส้นผมของโดเมนิโก้จนชายหนุ่มเกิดอารมณ์ศวาส

 

#ฉากไม่เหมาะสม ติดตามในเล่มค่ะ#

 

ก๊อก...ก๊อก

 

ระหว่างที่โดเมนิโก้กำลังเล่นเกมพิศวาสกับนางแบบสาวอย่างแอนนาลิซ่าอยู่นั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น ริมฝีปากที่กำลังจูบกันอย่างดูดดื่มและกำลังจะดำเนินต่อไปนั้นถูกชะงักลง ใบหน้าคมที่มีไรหนวดจางๆ นั้นดูไม่สบอารมณ์ คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันก่อนส่งเสียงไม่พอใจถามคนที่เดินเข้ามา

 

“มีอะไรเตติโอ้! 

 

“ทางเราได้ทวงหนี้จากนายอติรุจตามที่คุณโดเมนิโก้สั่ง แต่ทางฝ่ายโน้นเอาแต่บ่ายเบี่ยงครับ จะให้ผมจัดการเลยหรือเปล่าครับ” เสียงของเตติโอ้ ลูกน้องคนสนิทของโดเมนิโก้เอ่ยถามผู้เป็นนาย แม้จะรู้ตัวว่าเขาคงเข้ามาขัดจังหวะกิจกรรมบางอย่างของชายหนุ่มก็ตาม แต่เรื่องนี้ชายหนุ่มสั่งกำชับแล้วว่าให้รีบมารายงาน ซึ่งเขาก็ทำตาม หากจะโดนตาขวางใส่หน่อยแต่ชายหนุ่มก็คงไม่ได้โกรธอะไรเขามากมายอย่างแน่นอน เลยกล้าที่จะถามแม้จะเห็นหน้าตาของเจ้านายถมึงทึงเช่นนี้

 

“หึ! นี่มันคิดจะเบี้ยวหนี้ฉันอย่างนั้นหรอ ดี! มันยังรู้จักคนอย่างฉันน้อยไป เตติโอ้ สั่งคนของเราให้ไปลากตัวมันมา อย่าให้มันรู้ตัวก่อน” ใบหน้าคมมีไรหนวดจางๆ นั้นนิ่งขึงเมื่อได้รับรายงานจากลูกน้องคนสนิทก่อนหันไปหาแอนนาลิซ่าที่ยังคงเอามือมาสาละวนกับร่างกายของเขาเพื่อปลุกเร้าอีกรอบ

 

“ส่วนเธอ แอนนี่ กลับไปก่อน ฉันมีงานต้องทำ ถ้าไม่ได้เรียกก็ไม่ต้องมา” ชายหนุ่มเอ่ยจบก็เอามือที่พยายามลูบไล้อกกำยำของเขาออก

 

แอนนาลิซ่าที่เห็นท่าทีบึ้งตึงของชายหนุ่มก็ชักสีหน้าใส่ก่อนหันไปมองเตติโอ้ที่เข้ามาขัดจังหวะ ไม่อย่างนั้นเธอกับเขาคงจะไปถึงไหนต่อไหนแล้ว

 

...บ้าที่สุด! ให้ตายเถอะ อุตส่าห์ปลุกเร้าชายหนุ่มจนเคลิ้ม แต่ดูตอนนี้สิ กลับไล่เธอโดยไม่แคร์สักนิดว่าเธอจะรู้สึกอย่างไร...

 

แอนนาลิซ่าลุกขึ้นพร้อมกับคว้ากระเป๋าสะพายไหล่แล้วหันกลับมามองโดเมนิโก้อีกครั้ง

 

“ถ้าอย่างนั้นแอนนี่กลับก่อนนะคะ มีอะไรก็อย่าลืมเรียกใช้แอนนี่ แอนนี่มีเวลาสำหรับคุณยี่สิบสี่ชั่วโมงเลยค่ะโดเมนิโก้” เอ่ยจบหญิงสาวก็เข้าไปจุ๊บแก้มชายหนุ่มก่อนที่จะเดินเชิดหน้าออกไปจากห้อง แต่ก็ยังทิ้งท้ายค้อนตาหลับตาเหลือกเตติโอ้อีกครั้ง

 



................................................
จบบทที่ 1 แล้วค่ะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้านะคะ ฝากติดตามผลงานของศรัณยา และ Lonely Star ด้วยค่ะ^^


ด้วยรัก...จากใจ
ศรัณยา / Lonely Star  ^^

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

9 ความคิดเห็น

  1. #7 อินทร์ธิรา (@indy1412) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2557 / 18:38
    ขอติดตามด้วยคนค่ะ ^^ ชอบนิยายเเนวนี้จัง อิอิ
    #7
    0
  2. #2 วรดา (@darika2520) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2557 / 09:46
    รออ่านค่ะ



    #2
    0
  3. วันที่ 10 กรกฎาคม 2557 / 11:31
    รออ่านต่อนะคะ

    #1
    0