[GraNorth] #เฉิงจัส [#GNฉจ]

ตอนที่ 5 : V

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 52
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    8 ต.ค. 62



"ข้าว่าข้าไปเองดีกว่า เจ้ากลับไรส์ฟลอเถอะ"จัสตินหันกลับมาพูดกับคนข้างๆ เมื่อนึกขึ้นได้ว่าสถานที่แห่งนั้นไม่ใช่ใครก็จะขึ้นไปได้โดยเฉพะคนที่ไม่ใช่อเล็กซานเดรียอย่างฟ่านเฉิงเฉิง


"ตามบัญชาเลยขอรับ ถ้าเช่นนั้นข้ากลับแล้วนะ"ฟ่านเฉิงเฉิงรู้สึกหัวเสียเล็กน้อยเพราะโอกาสที่เขาจะได้ขึ้นไปชั้นบนนั้นมันไม่ได้ง่ายนัก


"โอเคเลยอดัม ไว้เจอกันใหม่นะ"จัสตินโบกมือลาให้เพื่อนใหม่ก่อนจะขึ้นไปยังชั้นบนสุดของราชวัง ที่ใครๆก็เรียกว่า สกายฟลอ


"คำนับ ท่านพ่อ"เมื่อมาถึงภาพเดิมๆที่ไม่ว่าจัสตินจะขึ้นมาครั้งไหนก็พบ นั่นคือพ่อของเขากำลังทำอะไรบางอย่างในห้องเล็กๆที่เขาสร้างขึ้นด้วยตนเอง


"ว่าไงลูกรัก มีอะไรกับข้ารึ"เอวานเดินออกมาจากห้องเล็กๆ มาหาลูกชาย 


"ข้าแค่จะขึ้นมาถามไถ่ ข้าไม่ค่อยเจอท่านสักเท่าไหร่"จัสตินแทบจะไม่มีช่วงเวลาในวัยเด็กกับพ่อของเขาเลย อาจจะเป็นเพราะเขาโตเร็วด้วย และพ่อของเขาไม่ค่อนสนใจใยดีสักเท่าไหร่ด้วย


"ข้ายุ่งๆเกี่ยวกับการวิจัย ข้ากำลังรวบรวมข้อมูลจากตำราต่างๆ เกี่ยวกับหมู่บ้านชายแดนและแวมไพร์"สิ่งที่จัสตินคือคือมันใช่น่าที่ของราชาแห่งเทพอย่างนั้นหรือ แต่เขาก็ว่าอะไรไม่ได้


"ท่านจะหาทำไมกัน ไม่เห็นจะมีประโยชน์ต่อเราเลย"


"มีสิ ยังไม่มีเทพคนไหนรู้เลยนะว่าหมู่บ้านชายแดนคือที่ใด"จัสตินไม่รู้จะพูดอะไรกับพ่อของเขา เขาจึงโค้งคำนับและเดินออกมา เอาเวลาพวกนี้ไปใส่ใจประชาชนไม่ดีกว่าหรืออย่างไร มันไม่ใช่หน้าที่ของราชาแห่งเทพเลยสักนิด


"เอาเถอะ ข้าขอลาก่อน"


"ดูแลแม่เจ้าด้วยนะ องค์รัชทายาท ข้าคงไม่ลงไปซักพัก"จัสตินถอนหายใจแรงๆ ก่อนจะเดินออกจากห้องไป พ่อเขาก็ไม่ค่อยลงไปอยู่แล้ว พึ่งมาบอกทำไมตอนนี้


     จัสตินหัวเสียลงมาจากสกายฟลอก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าเขาต้องไปหอสมุดเพื่อหาคำตอบในสิ่งที่เขาสงสัย ก็ในเมื่อไม่มีออกัสให้ตบแล้ว เขาคงต้องพึ่งตัวเอง


"ฟ่านเฉิงเฉิง เรื่องที่ข้าบอก ถึงไหนแล้ว"แซฟไฟร์ทเอ่ยถามผู้ที่เดินมายังดาร์คฟลอ ผิวขาวซีดของแวมไพร์หนุ่มช่างโดดเด่นนัก แต่แปลกที่ไม่มีใครสงสัยเลย อาจจะเพราะ ไม่เคยมีเทพตนใดเคยเห็นแวมไพร์หรือแม้กระทั่งหมู่บ้านชายแดน


"องค์รัชทายาทอยู่ในช่วงสูญเสียพี่เลี้ยง เขาไว้ใจข้าอยู่แล้ว เราอายุเท่ากันด้วยนี่"


"อย่าผูกพันธ์เกินไปล่ะ ฟ่านเฉิงเฉิง รีบหาทางกำจัดเขาซะ"ฟ่านเฉิงเฉิงได้แต่คิดว่าเทพตนนี้ไม่มีหัวใจเลยหรืออย่างไร คนที่แซฟไฟร์ทสั่งให้เขารีบๆไปฆ่านั่น ก็ไม่ใช่ใครอื่นไกลที่ไหน แต่นั่นคือหลานแท้ๆของตนเองด้วยซ้ำ


"อีกไม่นานหรอก ท่าน ข้าขอตัว"ฟ่านเฉิงเฉิงโค้งให้แซฟไฟร์ทเล็กน้อยก่อนจะเดินไปยังไรส์ฟลอที่ที่เฉิงเฉิงพักอยุ่ เขาไม่ได้คิดว่าจะทำตามคำสั่งของแซฟไฟร์ทหรอก ไม่มีใครสั่งเขาได้ทั้งนั้น เขาคือโอรสของราชาแวมไพร์ จะให้พวกเทพมาสั่งเขาได้ยังไงกัน


"ข้าต้องหาทางกำจัดเอวานให้ได้ ไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตาม"ฟ่านเฉิงเฉิงมองหน้าตัวเองในกระจก ก่อนจะเดินไปยังหน้าต่าง มองไปยังเมืองเทพที่บัดนี้มีหมอกสีขาวอยู่เต็มไปหมด ใกล้ค่ำแล้วน่ะสิ เขาคิดเป็นห่วงแม่ของเขา 


"นี่เจ้าแวมไพร์!"ฟ่านเฉิงเฉิงหันไปทางประตูตามเสียงเรียกของอีวาน ก่อนจะพบกับอีกคนที่ถือถุงอะไรซักอย่างอยู่


"มีอะไร"


"ข้าเดาว่าเจ้าคงหิว ข้าเอาเลือดมนุษย์มาให้"


"เจ้าไม่รู้หรือไงว่าข้ากินเลือดแบบนี้ไม่ได้ ข้าต้องดื่มจากคอของมนุษย์เท่านั้น"


"นั่นไม่โหดร้ายไปหน่อยหรือ อีกอย่างเดี๋ยวพวกเทพไปเห็น คงไม่ใช่การดี"


"เจ้าเอากลับไปเถอะ ข้าไม่เป็นไร"


"ตามใจเจ้าก็แล้วกัน แล้วรู้เรื่องพ่อของเจ้าบ้างหรือยัง"


"ยังหรอก ข้าเดาว่าคงจะอยู่สกายฟลอกับเอวานนั่นแหละ"


"นี่ เจ้าไม่คิดหน่อยหรือ เอวานจะไปเอาราชาแวมไพร์มาได้ยังไงกัน"คำพูดของอีวานทำให้แวมไพร์หนุ่มฉุกคิดขึ้นมาได้ นั่นน่ะสิ เอวานจะเอาพ่อของเขามาได้ยังไง และจะเอามาทำอะไร ในเมื่อไม่มีเทพตนใดเคยได้เห็นเมืองของเขา แวมไพร์ก็ไม่มีใครเคยเห็นเมืองเทพ


"นั่นน่ะสินะ เขาจะเอามาทำไม"


"แต่ข้าจะไม่ขัดศรัทธาเจ้าหรอก อยากตามหาก็ตามไป ถ้าอยากรูอะไรมากกว่านี้เจ้าก็หลอกเค้นจากองค์รัชทายทละกัน เขารู้อะไรเยอะอยู่พอสมควร"


"ขอบใจเจ้ามาก"อีวานเดินออกไปแล้วและฟ่านเฉิงเฉิงก็ยังนั่งคิดเรื่องที่อีวานพูดในหัว หรือว่าพ่อของเขาจะไม่ได้อยู่ที่นี่ แต่เเม่เขาบอกว่าเช่นนี้นี่ แล้วแม่เขารู้เรื่องนี้มาจากใครกัน



          เช้าตรู่ฟ่านเฉิงเฉิงตื่นขึ้นมาพบกับอีกาส่งข่าว ที่ส่งมาจากกรานอร์ท ในสารมีใจความว่าแม่ของเขาถูกดีออนจับตัวไปคุมขังยังคุกได้ดิน แลพดีออนก็สถาปนาตัวเองขึ้นเป็นราช่แวมไพร์ สารนี้ถูกส่งมาจากจื่ออี้คนสนิทของเขา ซึ่งคงไม่ใช่สารปลอมแน่ 


"เจ้าคือจื่ออี้สินะ"ฟ่านเฉิงเฉิงมองอีกาสีดำชลับ ก่อนที่มันจะกลายร่างเป็นชายหนุ่มผิวขาว ร่างสูง เขาคือจื่ออี้ คนสนิทของเขาไม่มีผิดเพี้ยน


"ท่านนี่จำข้าได้เร็วจริง คิดว่าจะหลอกเล่นหน่อย"จื่ออี้ยกยิ้มมุมปากก่อนจะคุกเข่าคารวะโอรสของราชาแวมไพร์


"ในสารนี่เรื่องจริงเรอะ"ฟ่านเฉิงเฉิงคลี่กระดาษให้จื่ออี้ดูอีกรอบ เขากำลังคิดว่าคนอย่างดีออนจะกล้าทำเช่นนั้นจริงหรือ ลุงของเขาที่จงรักภักดีต่อราชบัลลังก์กรานอร์ทมาโดยตลอด


"เรื่องจริงทุกประการครับนาย เขาจับตัวทุกคนที่ยังภักดีต่อราชาโอนิกซ์ไปขัง แล้วสถาปนาตัวเองขึ้นเป็นราชา ซึ่งประชาชนบางส่วนก็ยังไม่ยอมรับเขาแต่ทำอะไรไม่ได้เลยครับ นี่ข้าก็หนีรอดมาได้"


"แล้วท่านแม่เล่า มิทรินเป็นอย่างไร"


"องค์ราชินีถูกคุมขังอยู่ในคุกกับแวมไพร์ตนอื่นๆ หม่อมฉันขออภัยที่มิสามารถช่วยองค์ราชินีออกมาได้"


"หาได้เป็นความผิดของเข้าไม่ ขอบคุณที่เจ้ารักษาตนจนนำข่าวมาบอกข้าได้ แต่เจ้าอยุ่ที่นี่ไม่ได้หรอกนะ"


"หม่อมฉันมาส่งข่าวท่านแล้วก็จะไป หม่อมฉันอาศัยอยู่หมู่บ้านชายแดน หากท่านเดือนร้อนอันใด ก็ไปหาหม่อมฉันได้ทุกเมื่อ"


ก๊อก ก๊อก ก๊อก


"เฉิงเฉิง เจ้าคุยกับใครกัน"เสียงของแซฟไฟร์ทดังขึ้นหน้าประตู ทำให้เฉิงเฉิงรับให้จื่ออี้แปลงเป็นอีกาแล้วรีบบินออกไป


"มีอะไรหรือแซฟไฟร์ท ข้าหาได้คุยกับใครไม่ ข้าพึ่งจะตื่นนอน"เฉิงเฉิงเอาีปิดปากทำเป็นเหมือนกับว่าึ่งจะตื่นนอน


"แต่ข้าได้ยินเสียง"แซฟไฟร์ทพยายามส่องเข้ามาในห้อง ซึ่งเฉิงเฉิงก็เปิดให้ดูอย่างไม่ได้คิดอะไร ก็จื่ออี้บินออกไปแล้ว ต้องปกปิดอันใดอีก


"ท่านหูฝาดกระมัง ว่าแต่ลงมาถึงนี่มีเหตุอันใด"


"ข้าจะไปหาอีวาสักหน่อย เลยได้ยินเสียงที่ห้องเจ้าก่อน"


"ไม่มีอันใดหรอก ท่านไปหาอีวานเถิด อีกสักหน่อยข้าจะขึ้นไปหาองค์รัชทายาทแล้ว"


"อย่าลืมที่ข้าบอก หาทางกำจัดองค์รัชทายาทซะเฉิงเฉิง หากข้าขึ้นเป็นกษัตริย์แห่งอเล็กซานเดรียเมือใด เจ้าจะได้ตามหาพ่อของเจ้า ได้ทุกมุมของอเล็กซานเดรีย"


"อีกไม่นานเกินรอ แซฟไฟร์ท"



"............."








"ข้าจะจัดการองค์รัชทายาทเอง"




--------------------------------
แงงงงงงงงงง เกือบปี ไม่สิ ปีนึงแล้ว 5555555
ต้องขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ จริงๆ แบบ ขอโท๊ดดดดดดดดดดดดดดด
ขึ้นม.5 มาแล้วมันแบบ อิหยังวะเนี่ย ไม่สิ ที่จริง ม.4 เทอม 2 ก็ยุ่ง หัวหมุนแล้ว ยุ่งไปหมด
แต่มันก็เป็นแค่ข้ออ้างนั่นแหละ
แต่เรากลับมาแล้ววววววววววว เราจะกลับมาต่อให้จบแน่นอน
ไม่ต้องห่วง มันต้องจบ ภายในปีสองปีนี้

ยังไงก็ฝากติดแท็ก #GNฉจ ในทวิตด้วยนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

9 ความคิดเห็น