[WannaOne] NielOng: In a Blue Moon

ตอนที่ 7 : 5.5: ???

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 588
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    20 เม.ย. 61

              คังแดเนียลลืมตาขึ้นหากแต่ภาพในสายตาของเขาก็ยังมืดสนิท เขายื่นมือออกไปข้างหน้าแต่ก็มองไม่เห็นแม้แต่มือตัวเอง ทันใดนั้นเองเขาก็รู้สึกว่ามือสัมผัสกับบางสิ่งที่เย็นเฉียบ



              ชายหนุ่มคลำมันท่ามกลางความมืดนั้นเพื่อพบว่ามันน่าจะเป็นผนังปูน หากแต่มันกลับแข็งด้านและเย็นจนแดเนียลรู้สึกเจ็บที่ปลายนิ้ว หากแต่มันคือหลักยึดหนึ่งเดียวของเขาภายในสถานที่ที่ไม่คุ้นเคย ดังนั้นแดเนียลเลยค่อยๆเดินเลียบไปกับผนังนั้น



              หนึ่งก้าว



              สองก้าว



              สามก้าว



              ห้าก้าว



              สิบก้าว



              ร้อยก้าว



              แดเนียลเริ่มต้นจากการนับก้าวของตัวเองช้าๆเพื่อให้รู้ว่าเดินมาไกลแค่ไหนแล้ว หากเมื่อตัวเลขเกินสามร้อยเขาก็เริ่มหลงลืมว่านับถึงเลขอะไรแล้ว เขารู้เพียงแต่ว่าเขาเดินมานานกว่าสิบห้านาทีแล้ว แต่ว่าทั้งความมืดรอบตัวแล้วผนังที่ใช้เป็นที่ยึดถือกลับไม่เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย



              แดเนียลคิดว่ามือเขากำลังจะไม่มีความรู้สึกอยู่แล้ว



              แม้ผนังที่สัมผัสอยู่จะเย็นจนมือชา แต่แดเนียลกลับเหงื่อออกอย่างหนัก หยาดเหงื่อไหลผ่านข้างแก้มเขาไม่ใช่ด้วยความร้อน



              เขารู้สึกว่าเขาเดินมานานมากแล้ว ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเขาไม่รู้เวลาหรือเปล่าที่ทำให้รู้สึกว่ามันนานกว่าปกติ แต่แดเนียลเริ่มรู้สึกเมื่อยแล้ว



              เขาอยากจะนั่งลง แต่เขามีความรู้สึกว่าถ้าเขาหยุดเดินเขาจะร่วงจมลงไปในความมืดนี้ แดเนียลถอนหายใจยาวๆ ตอนนั้นเองที่สายตาของเขาจับภาพของอะไรบางอย่างนอกจากความมืดสีดำสนิทได้ มันคือไอควันสีขาวจากปากของเขาเอง



              แดเนียลรีบยกมือขึ้นมอง แต่ท่ามกลางความมืดก็ยังคงเป็นความมืด เขามองไม่เห็นอะไรเลยและควันสีขาวนั้นกำลังจางหายไปช้าๆ ชายหนุ่มยกมือขึ้นพยายามคว้าสีที่แตกต่างเพียงหนึ่งเดียวเอาไว้ หากแต่การกรระทำของเขากลับยิ่งทำให้ควันนั้นจางหายไปอย่างรวดเร็ว



              เขายืนจ้องจุดที่เคยมีควันอย่างผิดหวัง และโดยไม่รู้ตัว เขาก็หยุดเดิน



              ทันใดนั้นแดเนียลก็รู้สึกเหมือนเท้าของเขากำลังจมไปเรื่อยๆ มันเป็นสัมผัสราวกับน้ำหนักตัวของเขากดลงบนก้อนดินเหนียวเหลวๆและมันกำลังดูดเขาลึกเข้าไป



              เขาทนไม่ได้ แดเนียลเริ่มออกเดินอีกครั้งหวังเพื่อเขาจะไม่จมไปกับความมืดรอบตัว แต่เหมือนกับมันจะไม่เพียงพอ เขายังจมลงไปเรื่อยๆ ดังนั้นแดเนียลจึงเดินให้เร็วขึ้น



              เร็วขึ้นไปอีก



              เร็วจนกลายเป็นการวิ่ง



              จากการวิ่งธรรมดามันก็กลายเป็นการวิ่งสุดตัว



              เขาวิ่งต่อไป วิ่งโดยไม่ผ่อนความเร็วลงจนเขาลืมเกี่ยวกับกำแพงหนาวเย็นนั้นไป แดเนียลก็ไม่รู้ว่าหากจมลงไปในบึงความมืดนี้จะเกิดอะไรขึ้น หากสัญชาตญาณกลับบอกเขาว่าห้ามจมลงไปเด็ดขาด แดเนียลจึงวิ่ง วิ่ง และวิ่ง เพียงเพื่อไม่ให้ความมืดฉุดเขาจมลงไปได้



              แดเนียลไม่รู้ว่าเขาวิ่งมาไกลแค่ไหน ขาของเขาปวดจนชาไปหมดแต่เขาก็ยังวิ่งต่อไป เขารู้ว่าความเร็วในการวิ่งของตัวเองลดลงและโคลนเหนียวๆใต้ฝ่าบาทกำลังดึงให้เขาเหนื่อยยิ่งขึ้น



              เขาวิ่ง



              เขาวิ่ง



              แล้วก็วิ่ง



              หากแต่สุดท้ายแล้วร่างกายของมนุษย์ก็มีข้อจำกัด ขาของแดเนียลหมดแรงแล้วทรุดลง แม้เขาจะพยายามเค้นตัวเองให้ลุกขึ้นแค่ไหนแต่มันก็ทำไม่ได้ แดเนียลใช้แขนพยายามดันตัวให้ลุกแต่แขนเขากลับไปสัมผัสกับสิ่งที่สุดแสนจะคุ้นเคยอีกครั้ง



              กำแพงปูนเรียบเย็นเฉียบ



              แดเนียลพยายามหาที่ยึดเกาะเพื่อคว้าให้ตัวเองขึ้นวิ่งได้อีกครั้ง แต่อย่าว่าแต่วิ่งเลย แม้แต่การลุกขึ้นยืนยังทำไม่ได้เลยสักนิด



              โคลนสีดำสนิทแปรสภาพเป็นโคลนดูด มันกลืนกินเขาเข้าไปช้าๆ แต่ร่างกายของแดเนียลที่วิ่งมาแสนนานก็เหนื่อยเกินกว่าจะขยับตัวได้แล้วทั้งที่หัวสมองของเขาสั่งให้ต่อต้าน



              น้ำหนักของความมืดที่กดลงบนปอดของเขาทำให้แดเนียลหายใจไม่ออก มันแย่มาก เขารู้สึกว่าโคลนรอบตัวทั้งเหนียวเหนอะแล้วหนาวเย็น แต่แดเนียลกลับขยับตัวไม่ได้เลยสักนิดไม่ว่าจะดิ้นรนสักเท่าใด



              ทั้งที่สายตาแยกความแตกต่างระหว่างพื้นเหลวกับอากาศเบื้องบนได้แต่แดเนียลก็รู้ดีว่าเขากำลังจมถึงคอแล้ว สัมผัสน่ารังเกียจของความมืดที่คืบคลานทำให้แดเนียลอยากอ้วกแต่อากาศที่ขาดแคลนเพราะแรงบีบรัดจากรอบตัวก็ทำให้เขาอ้วกไม่ได้



              และก่อนที่เขาจะรู้ตัว เขาก็จมลงไปจนมิดร่าง



              แดเนียลลืมตาขึ้นภายใต้โคลนตมเหล่านั้น หากแต่ตอนนี้สัมผัสรอบตัวเขามันเหมือนกับเขากำลังถูกโอบล้อมไปด้วยของเหลวบางอย่างมากกว่า เหมือนจะเป็นน้ำหากแต่น้ำรอบตัวกลับเป็นสีดำสนิทเช่นเดียวกัน และนั่นทำให้แดเนียลไม่รู้ว่าทิศไหนคือด้านบนด้านล่างซ้ายหรือขวา



              แดเนียลถอนหายใจภายใต้ความมืดนั้น



              ไม่สิ ทำไมเขาถึงหายใจได้กัน ทั้งที่อยู่ในน้ำแท้ๆ



              แดเนียลนึกขึ้นได้แล้วจึงพยายามใช้แขนขาที่แสนจะอ่อนแรงของตนพยายามว่ายน้ำ แต่กลับไม่ได้ผล เขาลอยอยู่ที่เดิมและไม่รู้สึกว่าตัวเองเคลื่อนไปไหนสักนิด



              เขาพยายามหลายครั้งแต่ก็พบกับเหตุการณ์เช่นเดิมอีก แดเนียลส่ายหน้ากับตนเอง ทั้งที่เขาไม่ได้รู้สึกว่าตกอยู่ในอันตรายเช่นก่อนหน้านี้แล้วแต่ความอึดอัดของการมีของเหลวไหลวนอยู่ทั่วตัวและขยับไม่ได้เช่นนี้กลับยิ่งแย่กว่าตอนที่เขาวิ่งอยู่เสียอีก



              แดเนียลรู้สึกว่าตนกำลังจะเป็นบ้า



              ชายหนุ่มหลับตาลงราวกับไม่อยากรับรู้เกี่ยวกับรอบตัวอีกต่อไป



              แต่เขากลับได้กลิ่น เขาได้กลิ่นแม้ว่าจะอยู่ในของเหลวนี้ก็ตาม



              กลิ่นหอมเย็นๆที่คุ้นเคย กลิ่นที่แฝงไว้ด้วยความลึกลับ กลิ่นที่ทำให้เขานึกถึงป่ากว้างใหญ่



              กลิ่นของซองอู



              แดเนียลเบิกตาขึ้นอย่างตกใจ เขาไม่คิดว่าซองอูจะมาอยู่ในที่แบบนี้



              และก็เป็นดังเช่นที่เขาคิดจริงๆ สิ่งที่แดเนียลเห็นไม่ใช่องซองอู แต่สิ่งเดียวที่แตกต่างจากความมืดมิดที่กลืนกินสายตาของเขามาอย่างยาวนานคือดวงตา



              มันเป็นดวงตาสีอำพันที่มีสีดำตัดราวกับดวงตาของสัตว์ร้าย



              ดวงตาที่เปล่งประกายจนเขาแสบตา



              ตาข้างนั้นเต็มไปด้วยความกราดเกรี้ยว แต่แดเนียลกลับไม่รู้สึกกลัวเลยแม้แต่น้อย เขายื่นมือออกไปหวังว่าจะคว้าดวงตาอันงดงามนั้นเอาไว้ทั้งที่รู้ดีว่ามือเขาคงสัมผัสสิ่งที่ราวกับลูกแก้วสวยนั้นไม่ได้



              หากเขากลับสัมผัสได้อย่างเหนือความคาดหมาย สัมผัสที่ปลายนิ้วนั้นไม่ใช่สัมผัสอุ่นของสิ่งมีชีวิต แต่มันกลับแข็งและเย็นราวกับแก้วจริงๆ



              แดเนียลจ้องเข้าไปในดวงตานั้น ความกลัว ความหวาดระแวง ทุกอย่างที่สื่อออกมาทำให้แดเนียลอยากเข้าไปใกล้ๆ ทันใดนั้นเองเขาก็รู้ตัวว่าตอนนี้เขามองเห็นมือของตัวเอง



              แดเนียลพยายามว่ายเข้าไปหาดวงตาแก้วที่ราวกับอัญมณีเลอค่า แต่ทันทีที่เขาสัมผัสมันอีกครั้งดวงตานั้นกลับเริ่มมีรอยร้าว



              รอยร้าวนั้นแตกขยายอย่างรวดเร็ว หากแต่ไม่ใช่แค่ลูกแก้วนั้นที่กำลังแตก รอยร้าวขยายตัวจนภาพรอบตัวของแดเนียลเต็มไปด้วยรอยร้าวที่กำลังจะปริแตก



              “ไม่นะ” แดเนียลพยายามจะคว้าดวงตาแก้วนั้นไว้ แต่ราวกับสามารถตรวจจับความร้อนได้เมื่อมันแตกกลายเป็นเศษเล็กเศษน้อยทันทีที่เขาจับมันไว้ในมือพร้อมๆกับความมืดรอบตัวที่แตกคล้ายกับแก้วที่โดนกระแทก แล้วรอบตัวของแดเนียลก็สว่างขึ้นจนเขาต้องหลับตาลง







5.5: Nightmare

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

101 ความคิดเห็น

  1. #97 kittenO (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2562 / 01:10
    ฮือออ มันคืออะไรอ่ะ
    #97
    0
  2. #65 pineapple129122 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2560 / 20:35
    ความฝันใช่มั้ย
    #65
    0
  3. #52 rikear_lope (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2560 / 13:41
    มันคือความฝันหรอคะ คือน่ากลัวและลึกลับด้วย อ่านไปก็เหนื่อยแทนคุณแดนเหมือนตัวเองไปวิ่งด้วยเลยค่ะ ฝันนี่ลางบอกเหตุอะไรไหมนะ
    #52
    0
  4. #51 PhitpolL (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2560 / 02:38
    เข้ามาบอกก่อนว่าอ่านแล้วนะคะ แต่ช่วงนี้สภาพเราไม่เอื้อกับการคอมเมนท์อะไรสักเท่าไหร่ ขอโทษด้วยค่ะ 
    จะติดตามเสมอนะคะ 
    #51
    0
  5. #50 lvsj (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 22:35
    โอ้มายก็อด เปิดมาก็ลึกลับเลยตอนนี้ คุณแดนฝันอะไรรร
    #50
    0