Nothingness Phantasy

ตอนที่ 1 : Fantasize Nothing : "The Last Three Letters" - สามตัวอักษรสุดท้าย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 218
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    28 ส.ค. 55


 Fantasize Nothing - สามตัวอักษรสุดท้าย

 

 




พ่อไม่ต้องการอะไรนอกจากขอให้ลูกเป็น 'คนดี'

 

แค่ลูกเป็น 'คนดี' แม่ก็ภูมิใจ





 

          ครืน...

 

            มวลเมฆกระหน่ำหยาดฝนลงมายังพื้นดินอย่างไม่เกรงใจแม่พระธรณี ม่านน้ำที่เข้าปกคลุมทั่วทั้งพื้นที่ดูเหมือนกับมันกำลังโอบอุ้มทุกอย่างไว้ในอ้อมแขนยังไงยังงั้น

 

            สีเทา คือคำนิยามที่น่าจะดีที่สุดของท้องฟ้าในเวลานี้ ส่วนคำนิยามที่ดีที่สุดของผมคือ คนที่กำลังจะกลายเป็นสีเทา

            

ใช่ ผมกำลังจะตาย...

  

ริมฝีปากซีดเผือดขยับเปิดออกช้าๆ หอบเอาลมหายใจที่อาจจะเป็นเฮือกสุดท้ายเข้าปอดไปอย่างอ่อนแรง

 

อึ้ก...

 

มวลอากาศผ่านเข้าไปในลำคอ ร่างกายของผมก็เริ่มสำลักเอาบางสิ่งลักษณะเหนียวหนืดออกมา

 

 “แค่ก ๆ...” 

 

ลิ่มเลือดสีสดจำนวนมากทยอยกันออกมาสู่โลกกว้าง ทะลักออกสู่ภายนอกเหมือนกับพนักงานกินเงินเดือนทอดทิ้งบริษัทที่ล้มละลายยังไงยังงั้น
 

อาจจะต้องพูดอีกครั้ง แต่ ใช่ ผมกำลังจะตาย...

 

ศีรษะหนักอึ้ง ลำคอแห้งผากแม้หยาดน้ำจะเจิ่งนองเต็มแผ่นดิน กล้ามเนื้อขาทั้งสองข้างเกร็งสั่นระริก ไม่เหลือเรี่ยวแรงที่จะใช้พยุงร่างกายขึ้นมา ทุกส่วนของร่างกายปวดสะท้านไล่ตั้งแต่สมองไปจนถึงปลายนิ้วที่ผมก็ไม่สามารถขยับมันได้

 

หนาวจัง...

 

ผม...ไม่เสียใจกับทุกสิ่งที่เกิดขึ้น แต่ก็ไม่ได้ยืดอกรับวาระสุดท้ายของตัวเองอย่างภาคภูมิใจ เหตุผลที่มันกลายเป็นแบบนี้ก็เพราะวิถีชีวิตที่ผมเป็นคนเลือกเอง

 

ไม่มีประโยชน์ หากจะมารำพึงรำพันปฏิเสธทุกอย่างในตอนนี้...

 

ร่างกายกระตุกอย่างรุนแรงเป็นครั้งสุดท้าย อวัยวะภายในทุกอย่างต่างก็พร้อมใจกันทำงานผิดปกติ ราวกับว่าฟันเฟืองทุกชิ้นที่ประกอบขึ้นเป็นตัวผมกำลังจะหยุดการทำงานในที่สุด

 

            “คนที่ไม่มีอะไรเลยแบบแกน่ะ จะอยู่หรือไม่อยู่บนโลกนี้ ก็ไม่แตกต่างกันเท่าไหร่หรอก !” เจ้าของเสียงลั่นวาจาด้วยความโกรธเกรี้ยว สะบัดร่างหันหลังเดินจากไป ทิ้งให้ผมเผชิญหน้ากับความตายอันหนาวเหน็บเพียงลำพัง

 

            มาคิดๆ ดูแล้ว ลึกๆ ผมอาจจะเห็นด้วยกับสิ่งที่เธอคนนั้นบอก ความตายอาจจะเป็นสิ่งที่ผมต้องการที่สุดมาตั้งแต่แรกแล้วก็ได้...

 

ตลอดชีวิตที่แสนปกติ ไม่เคยยากจนขัดสน แต่ก็ไม่ได้มีเงินทองมากมาย ไม่ได้เป็นคนหัวดี แต่ก็ไม่มีปัญหาเรื่องการเรียน ว่าไปแล้วผมก็คงเป็นคนปกติอีกคนหนึ่งในสังคม ที่พยายามจะใช้ชีวิตบนโลกใบนี้อย่างสุดความสามารถ

 

เพียงแต่มันกลับเป็นไปไม่ได้...

 

คำสอนจากครอบครัวที่คอยย้ำเตือนย้ำบอกผมมาตลอดชีวิตคือ ขอแค่ลูกเป็นคนดี

 

ใช่ เป็นคนดี

 

ไม่จำเป็นต้องมีชีวิตที่หรูหรา...ความฝันที่สวยงาม...หรือเป้าหมายในการมีชีวิตอยู่

 

สิ่งสำคัญเพียงสิ่งเดียวคือ แค่เป็นคนดี

 

  “คนดี” อย่างนั้นเหรอ...

 

ดวงตาอันแสนมืดมนของผมค่อยๆ เลื่อนไปจับภาพยังท้องฟ้าเบื้องบน เหม่อมองก้อนเมฆสีหม่นร่ำไห้ เพียงเพื่อรอคอยวาระสุดท้ายที่กำลังจะมาถึงในไม่ช้า

 

ฮะๆ...

 

มันช่าง...ขมขื่น...จริงๆ  

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

23 ความคิดเห็น

  1. #20 history (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2555 / 01:10
    อ่านตอนแรกก็เศร้าเลยย แต่น่าสนใจคะ ชอบพระเอกยังไงไม่รู้
    #20
    0
  2. #11 ผู้ไร้นาม (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2555 / 20:00
    เปิดเรื่องสุดยอดมากเลยค่ะ
    น่าสนใจมากๆ >  <
    #11
    0
  3. #8 Azalea (อาซาเลีย) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2555 / 02:24
    อา กดเข้ามาเพราะชื่อเรื่องกับพล็อต ปละที่ดึงดูดมาสุดก็นัทจังนี่แหล่ะ ฮา
    เปิดเรื่ิงอน่าสนใจมากค่ะ
    #8
    0