ERROR Online : Overkill มหานครออนไลน์แห่งความผิดพลาด

ตอนที่ 34 : Error : 0x00000030 ลอบสังหาร

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13,369
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 454 ครั้ง
    27 เม.ย. 63

ERROR Online : Overkill

 




          

 



          

 

ลอบสังหาร?

นาคาที่เพิ่งล็อคเอาท์จากเกม ค่อยๆ ดึงตัวขึ้นจากเตียงนอนพลางยกมือนวดขมับช้าๆ ในขณะที่ความคิดของเขาก็ยังคงวนเวียนไปถึงเรื่องข่าวที่เขาเพิ่งอ่านที่บอร์ดภายในเกม

ยูสเซอร์ชื่อดัง เจ้าหญิงแห่งหนามถูกลอบสังหารโดยกิลด์นักฆ่า (ไม่เปิดเผยชื่อ)

ไม่ผิดแน่ นั่นต้องเป็นอลิซ เพียงแต่แต่คำถามก็คือทำไมเธอถึงถูกลอบสังหาร?

ทำไมกิลด์นักฆ่า (ไม่เปิดเผยชื่อ) นั่นถึงลอบสังหารเธอ?

ทำไมถึงมีคนที่ต้องการจะให้เธอเสียชีวิตในเกม?

คำถามรุมเร้าอยู่ในหัว ในขณะที่นาคาเองก็ได้แต่ถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนที่เขาจะตัดสินใจลุกขึ้นจากเตียง แล้วจึงเลื่อนสายตาไปมองนาฬิกาบอกเวลาที่แขวนอยู่ด้านหน้าห้อง

ตีห้าครึ่ง

เขายกมือข้างที่ยังคงอยู่ในผ้าพันแผลปิดปากหาวช้าๆ ก่อนที่จะเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าหยิบผ้าเช็ดตัวขึ้นมาพาดไหล่ แล้วจึงเปิดประตูเดินตรงไปที่ห้องน้ำที่อยู่สุดทางเดิน

ไม่มีประโยชน์ที่จะคิดต่อ ถึงยังไงเขาค่อยถามเธอเอาในห้องก็ได้นี่นะ





ครืน...

ฟ้าร้องคำรามดังสนั่น เสียงที่ปัดน้ำฝนดังฝืดฝาดจากการเคลื่อนไหวซ้ำไปซ้ำมาในการทำความสะอาดกระจกหน้ารถท่ามกลางหยาดน้ำที่โปรยปรายลงมาอย่างไม่หยุดยั้ง ในขณะที่นาคาก็เพียงแค่นั่งเท้าคางอยู่ที่เบาะหลังภายในรสเมอร์เซเดสสีดำประจำบ้านที่มีลุงทองเป็นคนขับ

โดยปกติแล้ว หลังจากขึ้นมัธยมมานาคาจะมาโรงเรียนด้วยตัวเองตลอด แต่เป็นเพราะว่าสภาพอากาศวันนี้แทบจะเรียกได้ว่าย่ำแย่ที่สุดในรอบเดือน ลุงทองจึงอาสาตัวขับรถมาส่ง

เขาเหลือบตามองออกไปนอกรถ ท้องฟ้ากระหน่ำสายฝนลงมาอย่างไม่เกรงใจพ่อค้าแม่ขายที่ทำมาหากินอยู่แถวนี้ รวมไปถึงพนักงานบริษัทจำนวนมากที่ต้องนั่งเซ็งภายใต้อาคารหลังใหญ่ที่หลายคนใช้เป็นที่หลบฝน

บรรยากาศตอนเช้าที่เริ่มต้นได้ย่ำแย่ ทั้งมวลเมฆสีหม่นที่ปกคลุมไปทั่วพื้นที่ ทั้งสายลมที่ทวีความรุนแรงจนต้นไม้ข้างทางและร่มคันเล็กๆซึ่งบรรดาพ่อค้าแม่ค้าผู้หาเช้ากินค่ำทั้งหลายใช้เป็นที่กำบังถึงกับพริ้วไหวลู่ลมไปตามกัน

คุณหนูครับ ใกล้จะถึงโรงเรียนแล้ว

เสียงของลุงทองที่เอ่ยทำลายความเงียบ ส่งผลให้นาคาพูดครับเบาๆ กลับไป ก่อนที่เขาจะยกมือข้างที่ไร้ผ้าพันแผลเลื่อนแว่นสายตาตัวเองให้กระชับพร้อมกับยกกระเป๋าเป้สีดำขึ้นสะพายเพื่อเตรียมพร้อมจะลงรถ

ตอนเย็นไม่ต้องมารับผมนะครับลุง

แล้วถ้าเกิดฝนตกหนักอีกละครับลุงทองถาม พลางหันมามองที่ใบหน้าของนาคาผ่านกระจกหลัง

ไม่เป็นไรครับนาคายิ้มให้กับลุงทองผมกลับเองได้

            ได้ยินดังนั้น ลุงแกจึงพยักหน้าช้าๆ ก่อนที่จะตอบกลับมาว่า

ถ้าอย่างนั้นก็...กลับบ้านระวังด้วยละครับ





เจ็ดโมงครึ่ง…”

คือคำพูดที่หลุดออกมาจากปากหลังจากเขาแหงนขึ้นไปมองนาฬิกาบิ้วท์อินที่ติดอยู่บริเวณกลางตึกเรียนของชั้นม.4 

ดูเหมือนผ้าพันแผลบริเวณมือขวาเขาจะเป็นตัวเรียกความสนใจจากบรรดานักเรียนได้เป็นอย่างดี ทันทีที่นาคาเข้าสู่บริเวณภายในอาคารเรียน สายตาจำนวนมากก็เพ่งมาที่เขาด้วยความรวดเร็ว

           “เฮ้ยๆ ทำไมคนที่อยู่ในระดับเดียวกันกับพระเจ้าแบบท่านนาคา ถึงมีผ้าพันแผลที่มือแบบนั้นละ เป็นไปไม่ได้!?”

น...นี่มันวันสิ้นโลกหรือไงกัน!!

กรี๊ด! ลุคนี้หนูชอบค่ะ!!

            เขาไม่ได้มีปฏิกิริยาตอบรับอะไรเป็นพิเศษ นาคาเพียงแค่หันไปยิ้มทักทายให้กับบรรดานักเรียนที่หันมามองเขา ก่อนจะเดินมุ่งหน้าไปขึ้นบันไดเรียนที่อยู่กลางตึกเงียบๆ

            กึก...กึก

ฝีเท้าสัมผัสกับพื้นบันได เขาก้าวเท้าเดินผ่านชั้นสองขึ้นไปถึงชั้นสามก่อนที่จะเลื่อนาายตามาจับที่แอ่งน้ำบนระเบียงทางเดิน

ครืน...

สายฝนที่สาดเข้ามาส่งผลให้แอ่งน้ำก่อตัวขึ้นเป็นแถบๆ นาคาเดินหลบน้ำฝนเลียบติดผนังไปจนถึงห้องของเขาที่อยู่ปลายสุดของทางเดิน ก่อนที่จะมาหยุดอยู่หน้าประตูห้อง

นักเรียนส่วนใหญ่...ประจำที่กันหมดแล้วสินะ

บรรยากาศที่คุ้นชินราวกับบ้านหลังที่สอง สภาพภายในห้องเรียนที่ ‘ไม่มี’ ใครหันมาสนใจเขาต่างจากเด็กนักเรียนชั้นล่าง สิ่งที่เพื่อนร่วมชั้นของเขาแต่ละคนทำกลับเป็นนั่งอ่านหนังสือที่โต๊ะตัวเองอย่างเงียบๆโดยไม่รบกวนผู้อื่น

นาคาได้แต่ยิ้มออกมาที่มุมปาก ก่อนที่จะเดินไปพาดกระเป๋าเป้เข้ากับเก้าอี้นั่งของตัวเองที่อยู่ใจกลางห้องแล้วจึงล้มตัวลงนั่งเอนหลังไปที่พนักพิง

เงียบดีจริงๆ

บรรยากาศยามฝนตกภายในห้องเรียนทำเอานาคาเข้าสู่โหมดประหยัดไฟอยู่สักพักก่อนที่เขาจะนึกอะไรบางอย่างออก เลื่อนสายตาสังเกตรอบห้อง ก่อนที่มันจะไปสะดุดอยู่ที่เด็กสาวร่างบางในกรอบแว่นสีแดงที่บริเวณริมหน้าต่างที่กำลังเหม่อมองออกไปยังหยาดฝนที่โปรยปรายอยู่ภายนอก

            อลิซ...สินะ

ทันทีที่เห็นใบหน้าของเด็กสาว คำถามที่ค้างคาอยู่ในใจก็เริ่มพรั่งพรูออกมา เขาค่อยๆ ดึงเก้าอี้ตัวเองถอยหลังก่อนที่จะเดินตรงไปหาเธอ เพียงแต่ทันทีที่เขาจะก้าวขาออกจากเก้าอี้ของตัวเอง มาสเตอร์แฟรงค์ อาจารย์ประจำชั้นชาวสวีเดนก็เดินเข้ามาในห้องพร้อมกับพูดขึ้นมาว่า

           “เอ้าๆ ประจำที่กันได้ ไอ้หนูไร้ประโยชน์ทั้งหลาย อากาศแบบนี้สุดหล่อแบบครูเลยจะถือโอกาสโฮมรูมเด็กเนรคุณแบบพวกเธอล่วงหน้าเลยละกัน ดูท่าพวกเด็กเวรห้องเราจะมาครบกันหมดแล้วด้วยนี่นะ

            คำพูดสไตล์อาจโดนไล่ออกภายในสามวันเจ็ดวันถูกเอ่ยออกมาด้วยรอยยิ้มที่ประดับบนใบหน้าของมาสเตอร์แฟรงค์ อาจารย์ชายในวัย 30 ต้นๆ เจ้าของนัยน์ตาสีมรกตชวนหลงใหลและใบหน้าคมกับเคราสั้นๆ สีทองที่เหล่าเด็กนักเรียนหญิงว่ากันว่า ‘ชวนฝัน’ สุดๆ

            แน่นอนว่านาคาเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าหมอนี่อยู่รอดโดยที่ไม่โดนผู้ปกครองของนักเรียนสักคนฟ้องได้ยังไง แต่เขาเองก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมาก เพราะถ้าพูดถึงในเรื่องความสามารถแล้ว อาจารย์ปากเสียคนนี้ก็เป็นหนึ่งในอาจารย์ที่เขาเคารพมากที่สุด





การเรียนวิชาคณิตศาสตร์ชั้นสูง [Advanced Mathematics] ของอาจารย์ประจำชั้นชาวสวีเดนผู้มีชื่อว่าแฟรงค์เป็นไปตามปกติ บ่อยครั้งที่นาคาเหลือบมองไปยังอลิซที่ดูเหมือนจะไม่ค่อยสนใจกับการเรียนเท่าที่ควร  เธอเอาแต่เหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างคล้ายกับว่ามีบางอย่างที่ผิดปกติอยู่ภายในจิตใจ จนทำเอาอาจารย์แฟรงค์ที่จับสังเกตได้เอ่ยถามขึ้นมาภายในชั้นเรียนว่า

เป็นไรอ่ะ หยาดทิพย์ เมนส์มาช้าหรือไง

นาคาที่นั่งอยู่กลางห้องยกมือซ้ายตบกับศีรษะดังปั่ก ในขณะที่ทางด้านเด็กสาวเองเมื่อได้ยินดังนั้นเธอก็เพียงแค่หรี่คิ้วลงช้าๆ ก่อนที่จะเลื่อนสายตามาสบกับอาจารย์แฟรงค์แล้วจึงกล่าวออกมาว่า

นั่นเข้าข่ายล่วงละเมิดทางเพศนะคะ อาจารย์

อาจารย์ประจำชั้นชาวต่างชาติยืนชะงักค้างไปสักพัก ก่อนที่เขาจะหัวเราะ “Hahaha...” ออกมาพร้อมกับพยักหน้าหงึกๆ ให้กับตัวเองแล้วจึงพูดออกมาว่า

งั้นก็ถือว่าเราหายกันแล้วนะ หยาดทิพย์ เชิญเหม่อต่อได้ตามสบาย พี่แฟรงค์สุดหล่อคนนี้จะไม่ว่าอะไรเธอละ

นั่นคือคำพูดสุดท้ายก่อนที่อาจารย์แฟรงค์จะเลื่อนความสนใจไปยังบทเรียนบนกระดาน ในขณะที่นาคาก็ได้แต่ยกมืออีกข้างขึ้นกุมศีรษะที่เริ่มจะปวดตุบๆ ของตัวเองช้าๆ

ขอสาบานว่าสักวันหมอนี่ต้องโดนไล่ออกเพราะผู้ปกครองฟ้อง





            พักเที่ยง [12:00-13:00]  

หลังจากที่เรียนวิชาเศรษฐศาสตร์เพื่อการจัดการ [Managerial Economics] จบ เขาจึงลุกขึ้นยืนก่อนจะมุ่งหน้าตรงไปยังอลิซที่ในขณะนั้นกำลังเก็บอุปกรณ์เครื่องเขียนของตัวเองใส่กระเป๋าอยู่

อลิซ...เมื่อวานเกิดอะไรขึ้นกับเธอในเกม

นี่อาจจะเป็นครั้งแรกที่เขาปริปากคุยกับเพื่อนร่วมชั้นโดยไม่ใช่เรื่องงานหรือกิจกรรมภายในห้อง การสนทนาแบบปกติกับเพื่อนร่วมชั้นที่เขาเองไม่เคยได้สัมผัสนานนับสิบปี การพูดคุยอย่างเป็นธรรมชาติที่ราวกับว่ามันได้หายไปจากชีวิตเขา บทสนทนาระหว่างเพื่อนที่ ณ บัดนี้มันได้กลับคืนม

ฉันไม่ได้ชื่ออลิซ นายจำผิดคนแล้วละ

คำปฏิเสธที่อยู่เหนือการคาดคิดทำเอานาคาได้แต่ยืนเบิกตาค้างอยู่ที่เบื้องหน้าของโต๊ะเรียนเด็กสาว ซึ่งก็เป็นเพียงแค่ 0.841 วินาทีต่อมา ก่อนที่เธอจะลุกขึ้นเลื่อนเก้าอี้เก็บเข้าโต๊ะพร้อมกับเอ่ยว่า

ฉันไม่รู้จักนายมาก่อนเลย พ่ออันดับที่หนึ่ง

ทันทีที่พูดจบ เธอก็โบกมือลาก่อนที่จะก้าวเท้าตรงออกไปจากห้องเรียน ทิ้งเขาที่กำลังยืนหรี่ตาด้วยความงุนงงกับบทสนทนาเมื่อครู่ไว้คนเดียว

หรือว่า...จะตรงตามที่อาจารย์แกบอกไว้จริงๆ

นาคาคิดพลางเหลือบสายตาไปยังปลายผมหางม้าของเธอที่ค่อยๆ หายลับไปจากสายตา แล้วจึงพึมพำออกมาว่า

เมนส์...มาช้าสินะ





            ซ่า...

สายฝนสาดลงมากระทบกับหลังคา ทางเดินไปโรงอาหารถูกน้ำท่วมสูงทำเอานาคาต้องถอดรองเท้ากับถุงเท้าเก็บใส่ห้องเรียน แล้วจึงเลือกเดินลงมาเท้าเปล่า

ระดับข้อเท้าหรือไง...” นาคาพึมพำก่อนที่จะขยับขาทั้งสองข้างเดินผ่านน้ำขัง

อธิบายก่อนว่าโรงอาหารภายในโรงเรียนของเขามีอยู่ทั้งหมด แห่ง โรงอาหารแห่งแรกเป็นของนักเรียนแผนกประถม ในขณะที่ทางแผนกมัธยมแบบเขาจะมีด้วยกันถึง แห่ง ซึ่งจะขายอาหารในรูปแบบที่แตกต่างกัน

โรงอาหารแห่งแรกเน้นไปที่อาหารตามสั่ง หรืออาหารประเภทที่ใช้เวลาประกอบอาหารนาน ในขณะที่โรงอาหารที่สองจะเป็นพวกฟาสต์ฟู้ด อาหารจานด่วนหรือข้าวแกงที่เหมาะสำหรับการทำเวลา แน่นอนว่ามันเป็นโรงอาหารที่ใหญ่ที่สุด ซึ่งนาคาเองก็ใช้บริการมันบ่อยที่สุดเช่นกัน

เพียงแต่...เบื้องหน้าที่เขามายืนหยุดอยู่ตรงนี้! ไม่ใช่สองโรงอาหารที่กล่าวก่อนหน้าแต่อย่างใด

มันคือโรงอาหารที่สามหรือที่เป็นที่รู้จักกันดีภายในหมู่นักเรียนในชื่อสวีทแลนด์แดนขนมหวาน เพราะอาหารเกือบทุกอย่างภายในที่โรงอาหารแห่งนี้ขายจะเป็นพวกเบเกอรี่ ขนมเค้ก และขนมหวานต่างๆ เท่านั้น

ซึ่งก็เป็นผลมาจากการติดตามพฤติกรรมทานอาหารของอลิซที่นาคาสังเกต เธอดูจะเป็นคนที่ชอบกินของหวานและขนมจุกจิก

ดังนั้นจุดมุ่งหมายของเธอต้องเป็นที่โรงอาหารแห่งนี้อย่างแน่นอน!

เขาหัวเราะหึๆ ออกมาเบาๆ หลังจากที่เขาเห็นโรงอาหารขนาดใหญ่ที่ถูกล้อมรอบด้วยกระจกใสตั้งอยู่ลิบๆ บ่งบอกว่าเขาคงจะถึงที่หมายในเวลาไม่ช้า

กึก...กึก

หรูจริงๆ แฮะ

เท้าทั้งสองข้างพาร่างของเขามาสู่ด้านในโรงอาหารที่มีสภาพไม่ต่างอะไรกับห้างสรรพสินค้าขนาดย่อม ร้านเบเกอรี่หลายร้านตกแต่งด้วยรูปแบบทันสมัยกับสีสันสดใสบาดตา ในขณะที่เมื่อเขามองผ่านกระจกใสของแต่ละร้าน นัยน์ตาสีดำก็พบเข้ากับภาพของเบเกอรี่นานาชนิด เช่นบลูเบอร์รี่ชีสเค้ก คุกกี้เนยรูปหมีตัวเล็กๆ โรลวนิลาหรือมาการองหลายหลายสีสันที่ทำเอานาคาถึงกับรู้สึกเลี่ยนในปากเพียงแค่ก้าวเท้าเข้ามาจากรังสีความหวานที่ดูจะแผ่กระจายอยู่ทั่วทั้งพื้นที่

อันตราย...ที่นี่มันอันตรายยิ่งกว่าโบสถ์ปีศาจในเกมนั่นซะอีก!

เจ้าของนัยน์ตาสีดำรีบมองหาเด็กสาวภายในฝูงชน ก่อนจะเหลือบไปสะดุดกับร่างของเด็กสาวในกรอบแว่นสีแดงคนเดิมที่กำลังนั่งถือส้อมโลหะจิ้มชอร์ทเค้กสตรอว์เบอร์รี่เหม่อลอยอยู่คนเดียวที่โต๊ะไม้กระดานริมกระจกสุดขอบโรงอาหาร เขาไม่รีรอรีบสาวเท้าตรงเข้าไปยังโต๊ะดังกล่าว ก่อนที่จะหยุดยืนกอดอกอยู่ที่เบื้องหน้าของสาวน้อยที่ค่อยๆเงยหน้ามามองใบหน้าของเขา

หวัดดี อลิซ

ฉันไม่ได้ชื่ออลิซ

คำตอบพร้อมกับใบหน้าเฉยเมยทำเอานาคาได้แต่เลิกคิ้วอย่างงงๆ ก่อนที่เขาจะทำท่าเหมือนคิดอะไรออก ถอนหายใจออกมาเบาๆ แล้วจึงเลื่อนมือเข้าไปสัมผัสกับไหล่ของอลิซพร้อมกับพูดออกมาด้วยสีหน้าเห็นใจว่า

เธอ...เมนส์มาช้าสินะ

คำพูดดังกล่าวส่งผลให้มือที่กำลังถือส้อมจิ้มชอร์ทเค้กหล่นลงกับจาน ก่อนที่เด็กสาวจะค่อยๆ เลื่อนใบหน้าที่เริ่มสั่นกึกๆ เล็กน้อย หันมาสบตากับเขาช้าๆ ด้วยรอยยิ้ม

นายรู้หรือเปล่าว่า เลือดภายในร่างกายคนเราน่ะ มีเท่าไหร่

นาคาหรี่ตาลงช้าๆ ก่อนที่จะตอบไปว่า

ราวๆ ถึง ลิตร?”

รอยยิ้มบางๆ ของเธอค่อยๆ กว้างขึ้นอีก ก่อนที่เธอจะเลื่อนนิ้วไปหยิบส้อมที่ยังจิ้มเค้กอยู่ขึ้นช้าๆ เลื่อนปลายส้อมเข้าปากกัดเนื้อเค้กๆ เบาๆ แต่ครบทั้งชิ้น ก่อนที่จะเลื่อนมันออกมาภายริมฝีปากบางของเธอช้าๆ แล้วจึงพูดกับเขาว่า

ถ้าเสียเลือด 30 % นายจะเกิดอาการช็อค ในขณะที่ถ้าเสียเลือดไป 40 % นายก็จะเสียชีวิต” พูดจบเธอก็เลื่อนส้อมจากในมือของเธอขึ้นมาเล็กน้อย “ฉันขอเดาว่าส้อมที่ฉันถือในมืออยู่นี่ ถ้าเกิดจิ้มไปที่เส้นเลือดแดงที่ใหญ่สุดบริเวณโคนขา หรือแทงไปโดนเส้นเลือดใหญ่บริเวณช่องท้องเต็มแรง น่าจะทำให้เกิดการสูญเสียเลือด 30-40% อย่างรวดเร็วจนทำให้นายเสียชีวิตได้ในเวลาไม่ถึง นาทีน่ะนะ

ใบหน้าที่ดูเอาจริงของเธอทำเอาเขาได้แต่กลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ

หรือจะให้ฉันเอาส้อมนี่จิ้มไปที่เบ้าตาของนายก็ได้ ถ้าเกิดฉันออกแรงกดมันเร็วและแรงพอ  ภายในเวลาไม่ถึง วินาที นายก็จะได้กลับบ้านเก่าจากสมองที่ถูกทำลายละนะ

เอ่อ...ถ้าจะบอกว่าฉันขอโทษตอนนี้ มันยังทันอยู่ไหม

นั่นมันขึ้นอยู่กับว่านายจะขอโทษใครกันแน่ ระหว่าง ‘อลิซ’ ที่อยู่ในเกม หรือ ‘หยก’ ที่นั่งอยู่หน้านายตอนนี้

คำพูดที่ถูกเอ่ยพร้อมกับเสียงถอนหายใจ ทำเอานาคาเข้าใจอย่างถ่องแท้ถึงสาเหตุที่ว่าทำไมเธอถึงเดินหนีเขาตั้งแต่แรก

ว่าทำไมเธอถึงทำเป็นไม่รู้จักเขา

ขอโทษที หยก

เธอยิ้มออกมาบางๆ ก่อนที่เด็กสาวจะเลื่อนส้อมไปตัดชอร์ทเค้กขึ้นใส่ปากอีกรอบ พร้อมกับพูดเสียงเรียบออกมาว่า

นั่นน่ะคือชื่อฉันตอนที่ไม่ได้เล่นเกม จำมันไว้ด้วยละ พ่ออัจฉริยะ





นาคาเดินไปสั่งแซนวิซทูน่าก่อนที่เขาจะเดินกลับมาทรุดตัวลงนั่งอยู่ที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามของโต๊ะอลิ...หยก เขาเหลือบมองใบหน้าที่ดูเงียบขรึมกว่าปกติของเธอ ก่อนที่จะลงมือแกะเปลือกพลาสติกของแซนวิซทูน่าออก แล้วจึงค่อยๆ เลื่อนมันเข้าปากช้าๆ เคี้ยวมันอยู่สักพักก่อนที่จะกลืนมันลงลำคอ แล้วจึงพูดออกมาว่า

สรุปว่าเธอจะบอกได้รึยังว่าเมื่อวานเกิดอะไรขึ้นละ หยก

เธอนั่งยกส้อมตัดเค้กเงียบๆ ไปสักพัก ก่อนที่เด็กสาวจะถอนหายใจออกมาเบาๆ

นายรู้อะไรมาละ

เห็นว่าเธอโดนลอบสังหาร?”

คำพูดของเขาเรียกรอยยิ้มฝืนๆ ขึ้นมาแตะที่ริมฝีปาก ก่อนที่เธอจะตอบกลับมาว่า

ก็อย่างที่นายได้ยิน ฉันโดนกิลด์นักฆ่าลอบสังหาร พวกนั้นมีสองคน คนนึงเป็นผู้หญิงที่ใส่ที่คาดผมรูปกระดิ่ง อีกคนเป็นผู้ชายผมขาวผิวซีดๆ” พูดจบหยกก็เลื่อนดวงตามาสบกับเขา

ถึงจะไม่ได้บอกอะไรนาย แต่ให้ฉันพูดตามจริง มันก็มีคนที่ไม่ชอบฉันอยู่ในเกมนั่นพอสมควรน่ะนะ

คำพูดที่เขาเองก็ได้แต่เลิกคิ้วอย่างแปลกใจ ในขณะที่บางสิ่งที่ทำให้เขาแปลกใจยิ่งกว่าคือความเป็นจริงที่ว่า

เธอแพ้...

ผู้เล่นที่แข็งแกร่งแบบเธอแพ้?

ใช่ ฉันแพ้” คำตอบถูกเอ่ยออกมาด้วยสีหน้านิ่ง...เพียงแต่ถึงแม้จะเป็นชั่วครู่ แต่ชั่วระยะเวลาไม่ถึงเสี้ยววินาทีที่เขาถามมันออกไป นาคาก็รู้สึกได้ถึงแววตาที่แฝงไปด้วยความคับแค้นใจ

           “แถมนอกจากแพ้พวกนั้นแล้วฉันยังโดนชิงปืนของตัวเองไปอีก

           “โดนชิงปืน หมายความว่ายังไง?”

           “อ้อ...นายไม่รู้สินะ เอาเป็นว่าฉันจะสรุปง่ายๆ ให้ละกัน พื้นที่แถบดันเจี้ยนระดับสูงน่ะจะถูกจัดอยู่ในอาณาเขตที่เรียกว่า ‘พื้นที่อันตราย’ ซึ่งถ้าผู้เล่นเสียชีวิตภายในแอเรียจะมีโอกาส 5% ที่สิ่งของในตัวจะถูกสุ่มตก

            “เธอนี่...โชคร้ายจริงๆ นะ

            “อื้อ” เธอพูดพลางถอนหายใจ ใช้ส้อมหั่นชิ้นเค้กเบาๆ ก่อนจะเลื่อนมันเข้าปากเคี้ยวงุบงับ แล้วจึงเป็นฝ่ายเอ่ยคำถามกับเขาบ้าง

ว่าแต่นายเถอะ วันที่ผ่านไปนายทำอะไรไปละ

ฉันไปลงแข่งกิจกรรมมาราธอนมาน่ะ

หา!!!

เสียงอุทานของหยกเรียกความสนใจมายังโต๊ะของพวกเขาไม่น้อย เป็นจังหวะเดียวกันกับที่ทางกลุ่มเด็กนักเรียนสาวแฟนคลับนาคา [กฟน.] ละแวกใกล้เคียงก็เริ่มซุบซิบนินทากันถกเป็นประเด็นร้อนระอุ

ยัยแว่นนั่นกล้าขึ้นเสียงกับท่านนาคาเลยเรอะ

ต๊าย ไม่อยากอยู่ดูวันพรุ่งนี้แล้วละสิท่า

ใช่ๆ แค่ท่านนาคาลดตัวไปนั่งด้วยก็ถือว่าบุญโขเท่าไหร่แล้ว

สามสาวโต๊ะใกล้เคียงนินทาอย่างอิจฉาตาร้อนกันได้สักพัก ก่อนที่ทางฝั่งเด็กนักเรียนผู้ไร้เพศได้ในโต๊ะเดียวกันจะเป็นฝ่ายเอ่ยขัดขึ้นมาว่า

พวกหล่อนอย่าคิดจะทำอะไรกับเด็กคนนั้นดีกว่านะ ได้ข่าวว่าแฟนคลับเธอก็พอๆ กับท่านนาคาของพวกหล่อนนั่นละย่ะ

จริงเหรอเจ๊” ขาเมาท์ทั้งสามคนหันมาถามเป็นเสียงเดียวกัน

ใช่ซิยะ ถ้ายังอยากมีชีวิตอยู่ปลอดภัย พวกหล่อนก็นั่งดูท่านผู้มีอิทธิพลทั้งสองคุยกันไปเงียบๆเถอะ” เขาหรือเธอเอ่ยตัดบทไปในที่สุด





หมายความว่านายไปลงกิจกรรมมาราธอนนั่นมาแล้วนอกจากนั้นไม่พอ นายยังชนะกิจกรรมนั่นแถมได้อันดับหนึ่งอีก!?”

อื้อ” เขาพยักหน้า ก่อนที่จะเลื่อนแซนวิซทูน่าในมือขึ้นเคี้ยวเบาๆ

นายชนะเลิศไม่จริงน่า!” เธอเบิกตาตัวเองด้วยความตกใจ เป็นไปไมได้ที่ผู้เล่นใหม่แถมเลเวลต่ำแบบนาคาจะสามารถแข่งขันกิจกรรมที่เต็มไปด้วยมอนสเตอร์สุดโหดแบบนั้นจนชนะได้ แม้แต่ตัวเธอเองยังไม่คิดที่จะลงแข่งเลยด้วยซ้ำ

“อือ ปกติฉันไม่ค่อยชอบโกหกหรอก มันแก้ตัวลำบากเวลาคนจับได้น่ะ

เด็กสาวมองฝั่งตรงข้ามที่กำลังยืนกินแซนวิซหน้านิ่งา แม้เธอจะคิดว่ามันเป็นไปไม่ได้ แต่อุปนิสัยของหมอนี่ก็คงไม่ใช่คนที่จะโกหกเรื่องแบบนี้อยู่แล้ว

ไม่หรอก...ฉันเชื่อนาย” เธอพูด ก่อนที่จะถามไปต่อว่า “ว่าแต่ เลเวลนายเท่าไหร่ล่ะตอนที่แข่งขันกิจกรรม

“11”

“...ขอเปลี่ยนใจไปไม่เชื่อแบบตอนแรกได้ไหม?”

ได้ยินดังนั้น เขาจึงหัวเราะออกมาเบาๆ

ฮะๆ นั่นสินะ แม้แต่ทางนี้เองก็ยังไม่ค่อยอยากเชื่อตัวเองเท่าไหร่เหมือนกันนั่นแหละ

คำตอบของอีกฝ่ายทำเอาเธอยิ่งรู้สึกสงสัยถึงเรื่องดังกล่าวมากยิ่งขึ้นไปอีก เด็กสาวตักเค้กชิ้นสุดท้ายใส่ปาก ก่อนที่เธอจะทรงตัวลุกขึ้นช้าๆ พร้อมกับยกจานเค้กขึ้นมาถือ แล้วจึงหันมาพูดกับเขาว่า

งั้นก็ไว้เจอกันในเกม...วันนี้ฉันว่างแล้ว เอาเป็นว่านายไปรออยู่ที่ตรงน้ำพุข้างในหมู่บ้านในหุบเขาสีน้ำเงินก็ได้ เดี๋ยวฉันไปหานายเอง

นาคายิ้มบางๆ ก่อนที่เขาจะพยักหน้าช้าๆ พร้อมกับตอบไปว่า

อื้อ




 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 454 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,096 ความคิดเห็น

  1. #3374 bsss27 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2563 / 11:41
    มีฉากในชีวิตจริงบ้างก็ดีมีแต่ฉากต่อสู้ในเกมมันน่าเบื่อหน่อย
    #3,374
    0
  2. #3090 Hiroyosha (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 28 เมษายน 2563 / 21:52
    แต่เอาจิงไม่ต้องมีนางเอกหรอกเฟรนโซนมิดตะพาบดีสุดโฟกัสเนื้อหาเกม555
    #3,090
    0
  3. #3089 Hiroyosha (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 28 เมษายน 2563 / 21:51
    หยกยังมีควาทเป็น เพื่อนมากกว่า น้ำบางชนิด
    #3,089
    0
  4. #2815 ฮ่อยจ๊อ (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2560 / 14:09
    ชอบหยกอ่ะ เป็นนางเอกในชีวิตจริงจะดีมากกกก
    #2,815
    0
  5. #2677 Disk Nara (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 5 เมษายน 2560 / 14:30
    หยกน่ารำคาญ เอาแต่ใจจัง คงไม่ใช่นางเอกนะ โอ้ย ไม่ชอบผู้หญิงสักคนที่ผ่านมาในชีวิตพระเอกเลยแง้555
    #2,677
    0
  6. #2520 minggg- (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 12 มีนาคม 2560 / 02:50
    โรงเรียนนี่มันบ้าคนดังเนอะ

    #2,520
    1
    • #2520-1 Disk Nara(จากตอนที่ 34)
      5 เมษายน 2560 / 14:29
      เนอะๆ5555555
      #2520-1
  7. #2049 แฝดจอมซน (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2559 / 17:35
    น้ำหวานกับพิรุณหายไปไหนแล้วอ่ะคะ //ไม่ใช่อะไรหรอก อยากเห็นพระเอกเอาปืนยิงกบาลสองคนนี้ ขอโทษน้าถ้าใช้คำไม่สุภาพ ><
    #2,049
    0
  8. #1834 Yok_Bunthita (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2559 / 02:19
    Fcหยกอีกคน555
    #1,834
    0
  9. #1788 JRin666 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2559 / 04:26
    คนนี้ใช่เลย!!! Fcหยกเลยจ้า^^
    #1,788
    0
  10. #1384 ✚[ Belphegor ]✚ (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 13 มกราคม 2559 / 21:49
    หยกนี่....แบบว่า เหมาะจริงๆนั่นแหละ 

    แต่เห็นผลโหวต เหมือนว่าบาโธรี่จะมีบทอีก....เลยยังไม่ตัดสินใจอวยใครก็แล้วกัน 
    #1,384
    0
  11. #1281 Tonsai-Desu (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 5 มกราคม 2559 / 01:28
    คะแนนหยกนำลิ่วนางเอกเหอะ 5555
    #1,281
    0
  12. #729 Em.S.End (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2557 / 09:48
    ทึ่งกับโรงอาหารมากมีการแบ่งโซนด้วย
    ตอนนี้ให้ความรู้สึกสบายๆเลยขอเม้นสักหน่อย(หลังจากซุ่มมานาน)

    #729
    0
  13. #625 Ecul [เด็กชายไอ] (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2557 / 00:29
    อา...เสียงฝนที่ไรเตอร์เอามาให้ไม่ได้ช่วย..เพราะบ้านผมฝนตกอยู่......
    #625
    0
  14. #557 MeeDii (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2557 / 13:06
    รอ อ่านอยุ่นะ สุ้ๆๆ
    #557
    0
  15. #556 boatban (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2557 / 07:17
    น่าจะอธิบายเกียวกับ หยก อีกนีสส นะครัช ไรต์ แบบ เค้ามีแฟนคลับเยอะเหมือนกัน เพราะ ? อาจจะป๊อปเพราะสวยเรียนเก่ง แต่ถ้าไรต์ จะเก็บไว้อธิบายตอนอื่นก้อได้ครัช



    เป็นความคิดเห็นส่วนตัวครัช ติดตามทุกตอนเลยครัช ชอบสุดๆ อิอิ :D
    #556
    0
  16. #553 KazE_ZomBie (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2557 / 20:51
    ไรรรรรนรท์ มันสั้นๆนะ เอาอีกๆๆๆๆ หยกน่ารักง่ะ >=< ชอบๆๆๆๆๆๆๆๆๆ งึมๆ ลงต่อเร็วๆนะคะ สนุกมากเลยค่ะ ^^ ติดตามๆ
    #553
    0
  17. #551 Signature (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2557 / 20:06
    Russian ?? Burn??
    #551
    0
  18. #549 อ่านการ์ตูน (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2557 / 19:44
    ไม่ใช่อลิชจริงๆด้วย ชื่อหยกต่างหาก55555555
    #549
    0
  19. #548 LostCause (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2557 / 19:39
    perfume (@scent) 

    ไม่ใช่แบบนั้นครับ แหม่ 

    เผาที่นี้หมายถึงตรงตัวครับ ไม่ใช่เผาในความหมายแฝง

    ปล. มีคนเดารัสเซี่ยนถูกด้วยแฮะ
    #548
    0
  20. #547 [[#Min'N#]] (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2557 / 19:33
    พูดเลยว่าตกใจชื่อตอนมากคร่ะ == ฮาาาาาาาาาาาา
    #547
    0
  21. #546 Antimatter (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2557 / 18:59
    รัซเซียนรูเร็ตอะปล่าวหว่า
    #546
    0
  22. #545 Pearendless (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2557 / 18:46
    จะรอนะ *^*   เธอทำเค้าติดแล้ว  ,, =w=''
    #545
    0
  23. #544 perfume (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2557 / 18:22
    โปรดสังเกตคำนี้ค่ะ<<<การเผา>>>
    #544
    0
  24. #542 ฝนธารา (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2557 / 17:33
    สนุกดีจ้า
    #542
    0
  25. #541 saTaF (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2557 / 17:07
    สั้นโว้ยยย. อีกตอนมีไหมครับท่านไรเตอร์
    #541
    0