ดวงใจในปกครอง (สนพ.เขียนฝัน ในเครือ ไลต์ ออฟ เลิฟ)

ตอนที่ 7 : เด็กในปกครอง 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,195
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 176 ครั้ง
    30 ม.ค. 63

“แพรไหม มีผู้ปกครองมาเยี่ยมจ้ะ”

คำบอกเล่าของปภาดา ทำให้แพรไหมที่กำลังนั่งคุยกับเพื่อนในช่วงพักกลางวันถึงกับลุกขึ้นจากเก้าอี้ แล้วรีบวิ่งออกจากโรงอาหารแล้วตรงไปยังห้องรับแขกของโรงเรียนทันที พร้อมกับรอยยิ้มที่ผุดขึ้นมาบนใบหน้าหวานด้วยความตื่นเต้นดีใจ

แต่แล้วหัวใจดวงน้อยก็ห่อแฟ่บ เมื่อบุรุษร่างสูงที่นั่งรอเธออยู่ที่โซฟานุ่มไมใช่ใครบางคนที่เธอรอคอยมาตลอดหลายเดือน หากแต่เป็นอีกคนที่มีรอยยิ้มอบอุ่นให้เธอทุกครั้งที่พบหน้า

“สวัสดีค่ะคุณภพ”

“สวัสดีสาวน้อย”

เอกภพยิ้มให้แพรไหม มองคนตัวเล็กในชุดฟอร์มของโรงเรียนแล้วเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว รู้สึกเอ็นดูอย่างบอกไม่ถูก เพราะแพรไหมดูน่ารักมากในชุดนักเรียนแบบนี้

“ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ” ชายหนุ่มยิ้มขัน เมื่อเห็นสีหน้าเจื่อนๆ ของเธอที่เป็นอยู่ในขณะนี้

“คือหนู...”

“ผิดหวังที่ฉันไม่ใช่ผู้ปกครองของเธอสินะ”

“หนูเปล่าคิดอย่างนั้นนะคะ” แพรไหมรีบปฏิเสธออกมาทันที ทั้งที่ในใจก็รู้สึกแบบนั้นจริงๆ

เธอคิดว่าเป็นเขา เอกฉัตร ฉัตรากานต์ ผู้ชายใจดำที่เอาเธอมาทิ้งไว้ที่นี่ แล้วไม่กลับมาดูดำดูดีเลยสักครั้ง ทั้งที่เขาสัญญากับเธอแล้ว ว่าเขาจะมาเยี่ยมเธอบ่อยๆ แต่เขาก็ผิดสัญญา

“นายฉัตรไม่ว่าง ก็เลยให้ฉันมาแทน แล้วนี่...”

เอกภพวางกล่องโทรศัพท์มือถือรุ่นใหม่ล่าสุด กับถุงกระดาษที่มีทั้งขนมและของใช้จำเป็นหลายอย่างให้เธอบนโต๊ะตรงหน้า

“ฉันซื้อขนมมาฝาก อร่อยๆ ทั้งนั้นเลยนะ ส่วนโทรศัพท์มือถือนี่นายฉัตรฝากมาให้ เห็นว่าเครื่องเก่าที่เธอใช้มีปัญหาไม่ใช่เหรอ”

“ขอบคุณมากค่ะ แต่หนูขอรับแค่ขนมเท่านั้นนะคะ ส่วนมือถือนี่หนูขอไม่รับก็แล้วกัน อยู่ที่นี่ก็ไม่ได้ใช้อะไรมากมาย ฝากบอกคุณฉัตรด้วยว่าถ้ามีเรื่องด่วนอะไร ก็ให้คุณฉัตรโทร. มาที่เบอร์ของโรงเรียนหรือว่าที่ครูปภาดาได้เลยค่ะ”

เอกภพเลิกคิ้ว มองเด็กสาวตรงหน้าด้วยความไม่เข้าใจในการกระทำของเธอ โทรศัพท์มือถือที่น้องชายฝากมาให้เป็นยี่ห้อที่ทั้งแพงและใช้งานได้ดี คิดว่าวัยรุ่นอย่างแพรไหมน่าจะชอบและตื่นเต้นดีใจ ทว่าแพรไหมกลับทำให้เขารู้สึกประหลาดใจเป็นอย่างมาก

“เธอโกรธอะไรน้องชายฉันหรือเปล่า” เขาตัดสินใจถาม มองออกว่าแพรไหมมีความไม่พอใจอะไรบางอย่างอยู่ในใจ เพียงแต่ไม่พูดอะไรออกมาเท่านั้น

“เปล่าค่ะ”

“เอาเถอะ ฉันจะบอกให้นายฉัตรมาเยี่ยมเธอบ้างก็แล้วกัน ช่วงนี้หมอนั่นไม่ค่อยอยู่บ้าน งานการที่บริษัทก็นานๆ เข้าไปดูสักครั้ง ฉันเองก็ไม่รู้ว่ามันกำลังทำอะไรอยู่” เอกภพส่ายหัว เพราะพักนี้ไม่ค่อยได้เจอน้องชายคนรองเหมือนกัน หลังจากของมาฝากให้แพรไหม เอกฉัตรก็หายหัวออกจากบ้านตามเคย

“ขอบคุณคุณภพมากเลยนะคะที่มาเยี่ยมหนู” เธอยกมือไหว้ขอบคุณ เขาเป็นพี่ใหญ่ของบ้านที่มีจิตใจดีจริงๆ แม้ไม่ใช่ธุระของเขา แต่ก็มีน้ำใจมาเยี่ยมเยียนเธอ

“ก็เป็นห่วง กลัวจะเหงาเมื่อมาอยู่ที่นี่คนเดียว มีอะไรขาดเหลือก็โทร. หาฉันได้ตลอดเลยนะแพรไหม ไม่ต้องเกรงใจฉันเลย ให้คิดเสียว่าฉันเป็นพี่ชายคนหนึ่งของเธอเหมือนกัน”

รอยยิ้มอันอบอุ่นของเขาทำให้แพรไหมยิ้มออกมาอย่างซึ้งใจ อย่างน้อยต่อให้เอกฉัตรไม่สนใจเธอ แต่ก็ยังมีเอกภพที่คอยมีน้ำใจกับเธอบ้าง หากไม่เป็นเพราะสายตาเกลียดชังของคู่หมั้นสาวของเขาที่มีต่อเธอ แพรไหมอาจจะเลือกเขาเป็นผู้ปกครองให้ตัวเองไปแล้ว

 

“อ้าวแพรไหม ยังไม่มีผู้ปกครองมารับกลับบ้านหรอกเหรอจ๊ะ”

คำถามของปภาดาทำให้แพรไหมคอตก ก้มหน้ามองกระเป๋าสัมภาระใบเล็กของตัวเองด้วยความรู้สึกเจ็บแปลบในอก เมื่อไม่มีใครมารับเธอกลับบ้านเหมือนเพื่อนคนอื่น ซึ่งตอนนี้กลับบ้านกับผู้ปกครองกันไปหมดแล้ว

ผ่านไปหนึ่งเทอมกับการมาเรียนที่นี่ เธอสอบเสร็จและทำข้อสอบได้ดีทุกวิชา จนได้รับการกล่าวชมจากบรรดาคุณครูทุกคน ทว่าคนที่เธออยากให้เขาชื่นชมมากที่สุด กลับไม่มีแม้แต่เงา

“ยังไม่มีใครมาเลยค่ะครูภา”

“โถ ที่บ้านคงติดธุระอยู่แน่เลย ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวครูนั่งรอเป็นเพื่อนนะจ๊ะ”

ปภาดาทรุดตัวนั่งลงข้างลูกศิษย์ ก่อนจะเหลียวมองใบหน้าเศร้าของเด็กสาวด้วยความสงสารและเห็นใจ จริงๆ หล่อนย้ำกับเอกฉัตรแล้วว่าให้มารับเด็กในปกครองวันนี้ แต่จนถึงป่านนี้เอกฉัตรก็ยังไม่โผล่มา ปล่อยให้เด็กนั่งรอหลายชั่วโมงจนเพื่อนๆ ทยอยกลับกันหมดแล้ว

บางครั้งปภาดาก็ไม่เข้าใจในตัวเอกฉัตรเลย หากไม่อยากรับภาระนี้มาตั้งแต่แรก แล้วทำไมถึงรับแพรไหมมาดูแลเอง ทั้งที่เอกภพก็ดูจะพร้อมมากกว่า แต่ก็นั่นแหละ ทุกอย่างมันเป็นเรื่องภายในของครอบครัวฉัตรากานต์ คนนอกอย่างหล่อนก็ได้แต่มองอยู่ห่างๆ เพียงเท่านั้น

“นั่นไง มีคนมารับแล้วจ้ะ” ปภาดายิ้มออกมา เมื่อเห็นรถยนต์คันหนึ่งขับเข้ามาบริเวณหน้าหอพักของโรงเรียน ก่อนจะจอดหน้าอาคารแล้วมีคนเปิดประตูลงมา

“หนูแพร”

“ป้าสายหยุด”

แพรไหมยิ้มออกมา ก่อนจะรีบก้าวเข้าไปหาแล้วกอดสายหยุดเอาไว้แน่น เช่นเดียวกับสายหยุดที่ยิ้มออกมาอย่างยินดี เมื่อได้พบกับเด็กสาวที่นางเป็นห่วงจับใจ

“คิดถึงเหลือเกินแม่คุณ” สายหยุดพึมพำ หกเดือนที่นางไม่ได้พบกับแพรไหมเลย ทำให้รู้สึกเป็นห่วงมาก

“ขอโทษที่ให้รอนะแพรไหม พอดีรถเสียน่ะ ทำให้เธอต้องรอนานเลย”

“คุณราช” แพรไหมยิ้มให้เขา พร้อมกับยกมือไหว้ทำความเคารพชายหนุ่มอย่างเกรงใจ เธอไม่คิดว่าจะเป็นเอกราชและสายหยุดที่มารับ ทำให้เธอแปลกใจและงุนงงอยู่ในที

ความหวังเพียงริบหรี่ของเธอสูญสิ้น...

แพรไหมลาปภาดาแล้วเดินขึ้นรถไปกับทุกคน ท่ามกลางความผิหวังครั้งแล้วครั้งเล่าที่เกิดขึ้นกับตัวเอง แม้รู้ว่าจะต้องผิดหวัง แต่เธอก็ยังจะหวังอยู่เสมอ

เอกราชมองร่างเล็กผ่านกระจกหลังแล้วหันไปสบตาสายหยุด ต่างคนต่างก็รู้ว่าเด็กสาวรู้สึกอย่างไร วันนี้เป็นวันแรกที่ได้กลับบ้านหลังจากเข้าโรงเรียนไป แพรไหมคงอยากพบหน้าใครบางคนที่ไม่ใช่เขากับสายหยุด และเมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายไม่มา เจ้าตัวก็เลยออกอาการเหงาๆ ซึมๆ อย่างที่เห็น

เอกราชเองมาเยี่ยมเธอหลายครั้ง พอๆ กับเอกภพที่แวะมาหาบ่อยๆ ทุกครั้งแพรไหมดูเลื่อนลอย แม้จะยิ้มดีใจที่ทุกคนมาหาอย่างไร แต่ในดวงตาของเธอกลับมีแววเศร้าทุกครั้งที่พูดคุยกัน

“พี่ฉัตรไปต่างจังหวัด เลยให้ฉันกับป้าสายหยุดมารับแทน อีกเดี๋ยวตอนเย็นคงได้เจอกัน”

ประโยคนั้นทำให้ดวงตาเศร้ามีแววสดใสขึ้นมาทันที ทำให้เอกราชอดที่จะยิ้มขันออกมาไม่ได้ แพรไหมออกจะน่ารักน่าสงสารขนาดนี้ ทำพี่ชายของเอกราชถึงได้ใจร้ายกับเธอแบบนี้ด้วยนะ เอกราชเองก็ไม่เข้าใจเอาเสียเลย

“ป้าทำขนมอร่อยๆ ไว้ให้กินด้วย กลับไปถึงต้องกินให้หมดด้วยล่ะ” สายหยุดหันมาบอก พร้อมกับมองสาวน้อยด้วยรอยยิ้มเอ็นดู แพรไหมเปลี่ยนไปมาก ดูมีน้ำมีนวลขึ้นมากกว่าเดิม แถมยังผิวพรรณดีเหมือนกับพิมพ์ใจผู้เป็นแม่ไม่มีผิด

**มาอัปให้หายคิดถึงค่ะ ป่วยนาน แต่จะรีบหายรีบมาทำงานต่อนะคะ

***เฟซโอบโดนบล็อกไม่ให้แชร์ตามกลุ่มจนถึงเมษายน เพราะฉะนั้นกดติดตาม แอดแฟนไว้นะคะ จะได้ไม่พลาดเวลาโอบอัปนิยาย ตอนนี้แชร์หรือโปรโมทอะไรไม่ได้เลยค่ะ เศร้ามาก อยากให้นักอ่านช่วยมาอ่านช่วยโอบแชร์ด้วยเน้อ

***ฝากเมนต์ติชมมาได้นะคะ ขอกำลังใจหน่อยยยยยยย คิดถึงคนอ่านมากกกกกกก

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 176 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

457 ความคิดเห็น

  1. #35 ฺฺBLACKKNIGHT (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 มกราคม 2563 / 17:06
    ไม่ใช่แค่แพรไหมนะที่รอ เราก็รอเหมือนกัน แงงงงงง คิดถึงคุณฉัตร
    #35
    1
    • #35-1 โอบขวัญ(จากตอนที่ 7)
      30 มกราคม 2563 / 21:15
      ขอบคุณนะค้าาาา
      #35-1
  2. #34 pretty-p (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 มกราคม 2563 / 15:50

    สงสารสาวน้อยเหลือเกิน ให้ได้เจอกันสักทีเถิดค่ะ

    #34
    1
    • #34-1 โอบขวัญ(จากตอนที่ 7)
      30 มกราคม 2563 / 15:59
      สงสารแพรมากๆค่ะ
      #34-1
  3. #33 tutue (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 มกราคม 2563 / 15:33

    ไม่กล้าไปเจอหน้า กลัวอดใจไม่ไหว กินเด็กในปกครอง

    #33
    1
    • #33-1 โอบขวัญ(จากตอนที่ 7)
      30 มกราคม 2563 / 15:42
      ลุงก็มีเหตุผลของลุงเนอะ
      #33-1
  4. #32 Paiky Klongluang (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 มกราคม 2563 / 15:00
    ก็พี่ชาย..นายคิดไม่ซื่อกับเด็ก..ก็เลยไม่ไปเยี่ยมเลยไง 555
    #32
    2
    • #32-1 โอบขวัญ(จากตอนที่ 7)
      30 มกราคม 2563 / 15:11
      ทำไมรู้ทัน ฮ่าาาาาาาา
      #32-1