ดวงใจในปกครอง (สนพ.เขียนฝัน ในเครือ ไลต์ ออฟ เลิฟ)

ตอนที่ 6 : เด็กในปกครอง 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,636
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 212 ครั้ง
    9 ม.ค. 63

“ครูที่ปรึกษาโทร. มาสามรอบแล้วค่ะ บอกว่าจะคุยกับคุณฉัตร”

รายงานจากสายหยุดเมื่อกลับมาถึงบ้าน ทำให้เอกฉัตรได้แต่ถอนหายใจ ก่อนจะทรุดตัวนั่งลงบนโต๊ะทำงาน แล้วเอนกายหลับตาลงด้วยความอ่อนล้าอย่างบอกไม่ถูก

“มีเรื่องอะไรอีกล่ะ”เขาถามห้วนๆ เขาเหน็ดเหนื่อยมาทั้งวัน แต่ต้องมารับรู้เรื่องชวนปวดหัวจากสายหยุดอีกอย่างนั้นหรือ

“มีเรื่องกับเพื่อนในห้องค่ะ เห็นว่ามีการลงไม้ลงมือกันด้วย ยังไงคุณฉัตรไปดูหน่อยดีไหมคะ ป้าห่วงว่าหนูแพรแกจะมีปัญหามากไปกว่านี้”

สายหยุดอ่อนใจ เพราะเอกฉัตรเอาแต่ทำงาน ไม่มีเวลาว่างไปเยี่ยมเด็กในปกครองเลยตั้งแต่ส่งเข้าโรงเรียนประจำไป มาถึงตอนนี้เกือบห้าเดือนแล้ว แพรไหมอาจจะน้อยใจและเสียใจมากจนเก็บกดก็ได้

“ยายเด็กคนนี้นี่นะ” เอกฉัตรบ่นอุบ เรื่องงานก็ปวดหัวแล้ว ยังจะต้องมาปวดหัวกับเรื่องของเด็กในปกครองอีก คราวนี้ไปทำอะไรเพื่อนอีกล่ะแม่คุณ

“งานน่ะ พักบ้างก็ได้นะคะ จะรวยไปถึงไหน สนใจหนูแพรหน่อย ประเดี๋ยวก็น้อยใจไม่ยอมรับสายอีก สงสารแกหน่อยสิคะ”

“ป้าสายหยุดก็ไปเยี่ยมเธอบ้างสิครับ บอกว่าผมไม่ว่างงานยุ่งมาก”

“เหตุผลนี้มาจะครึ่งปีแล้วค่ะ ป้าเองยังเบื่อฟังเลย นับประสาอะไรกับหนูแพร”

สายหยุดพูดจบก็หันหลังเดินออกจากห้องทำงานของเจ้านายหนุ่มไปทันที ทิ้งให้เอกฉัตรได้แต่ถอนหายใจครั้งแล้วครั้งเล่าด้วยความหนักใจ ใช่ว่าเขาจะไม่สนใจไยดีแพรไหมอย่างที่ใครๆ คิด หากแต่มอบสิ่งดีๆ ให้เธอทุกอย่างเท่าที่ผู้ชายอย่างเขาจะทำได้ทั้งหมด

เอกฉัตรหยิบโทรศัพท์มือถือมาต่อสายหาเด็กในปกครองทันที ทว่าไม่มีสัญญาณใดๆ จากฝ่ายตรงข้าม เวลานี้แพรไหมน่าจะรับสายเขาได้ แต่ทำไมถึงโทร. ไม่ติดกันล่ะ

เอกฉัตรโทร. หาครูที่ปรึกษาของเธอแทน ซึ่งเป็นรุ่นพี่ของเขาสมัยเรียนปริญญาตรีทีเดียวกัน ปภาดาเป็นครูสอนอยู่ในโรงเรียนแห่งนั้นด้วย ทำให้เขาไหว้วานหล่อนให้ช่วยดูแลแพรไหมให้อีกทาง

“ว่าไงฉัตร” อีกฝ่ายส่งเสียงทักทายเมื่อรับสาย

“พี่ภายุ่งอยู่เหรอเปล่าครับ”

“ไม่จ้ะ จะถามเรื่องแพรไหมล่ะสิ”

“พี่ภาก็รู้ทันผมทุกที” ชายหนุ่มหัวเราะเบาๆ บ่อยครั้งที่เขารบกวนหล่อนเรื่องแพรไหม แต่ปภาดาก็เต็มใจให้คำปรึกษาและช่วยเหลือเขาตลอด

“คราวนี้ไม่มีอะไรหรอก พี่คุยกับแพรไหมแล้ว”

“ไปตีกับเพื่อนคนไหนอีกล่ะครับ”

ปภาดาหัวเราะมาในสาย เมื่อเอกฉัตรถามอย่างตรงไปตรงมาเช่นนั้น

“โดนล้อว่าไม่มีพ่อไม่มีแม่ก่อน เจ้าตัวก็เลยด่ากลับ” ปภาดาอธิบาย

“แต่จะใช้กำลังแก้ไขปัญหาทุกอย่างไม่ได้นะครับพี่ภา”

“ก็จะให้ทนได้ยังไง ในเมื่ออีกฝ่ายเขาพาพวกมาทำร้ายก่อน”

“หา! ว่าไงนะครับ”

“ฝ่ายนั้นพาพวกมาหาเรื่องก่อน จิกหัวแล้วตบหน้าไปหนึ่งที คราวนี้ฝ่ายเราก็ไม่ทนเอาสิ นี่คนเดียวเอาอยู่เลยนะ พวกนั้นโดนกันไปจนระบมเลย คิดว่าคงเข็ดอีกนาน”

คนเดียวเอาอยู่...

เออ...ให้มันได้อย่างนี้เถอะ เก่งเหลือเกินแม่คุณ แบบนี้เขาควรห่วงเธอหรือว่าห่วงคนพวกนั้นดีกันนะ อยากจะบ้าตาย! แบบนี้ผู้ปกครองของเด็กกลุ่มนั้นจะไม่เอาเรื่องหรอกหรือ

“แพรไหมเจ็บตรงไหนไหมครับ”

แม้จะโกรธและเครียดกับเธอ แต่ความห่วงใยก็ทำให้เขาหลุดปากออกไปจนได้ ปภาดาส่งเสียงหัวเราะออกมาเหมือนขบขันเขาอยู่ในที ก่อนจะบอกให้เอกฉัตรให้สบายใจเกี่ยวกับเรื่องของเด็กในปกครอง

“วันอาทิตย์นี้เราอนุญาตให้ผู้ปกครองมารับเด็กออกไปข้างนอกได้ ฉัตรแวะมาหาแกหน่อยสิ พี่รู้สึกว่าแกดูเหงาๆนะ”

“ผมยังไม่รู้ว่าจะว่างไหม”

“ทำตัวให้ว่างบ้างก็ได้ ฉัตรจะเอาเด็กมาทิ้งไว้ที่นี่แล้วไม่สนใจไยดีไม่ได้นะ”

“ช่วงนี้ผมยุ่งจริงๆ ครับพี่ภา เอาไว้ผมจะหาเวลาไปเยี่ยมแพรไหมให้ได้ก็แล้วกัน ว่าแต่ผมโทร. หาก็ไม่ติดเลย ไม่รู้ว่าแพรไหมทำอะไรอยู่”

“เห็นว่ามือถือเสียนะฉัตร พี่เองก็ไม่ได้ถามว่าเอาไปส่งซ่อมหรือยัง” ปภาดาบอกเหมือนนึกขึ้นได้

“เครื่องโบราณมากแล้วครับ จะซื้อให้ใหม่ก็ไม่เอา บอกว่าไม่ได้จำเป็นอะไร” เอกฉัตรอ่อนใจ แบบนี้เขาก็ติดต่อเธอไม่ได้ เหมือนอีกฝ่ายจะรู้ว่าเขาต้องโทร. ไปเอ็ดเธอเรื่องที่ทะเลาะกับเพื่อนๆ แน่

“ยังไงก็แวะมาให้ได้นะฉัตร เด็กขาดทั้งพ่อและแม่ในช่วงเวลาสำคัญ พี่กลัวแกจะมีปัญหามากไปกว่านี้”

“แล้วเรื่องเรียนเป็นไงบ้างครับ” ชายหนุ่มเอ่ยถาม ลุกขึ้นเดินไปมองทิวทัศน์นอกหน้าต่างด้วยความรู้สึกกังวลอยู่ไม่น้อยกับเด็กในปกครองของเขา

“ไม่ต้องห่วง แพรไหมหัวดีมาก แถมยังเก่งและมีมนุษย์สัมพันธ์กับเพื่อนๆเป็นอย่างดี วันหยุดก็ชวนเพื่อนเข้าครัวทำอาหารกินด้วยกัน บ้างก็ปลูกผักปลูกต้นไม้ในสวนของโรงเรียน”

“ยังไงฝากพี่ภาช่วยดูให้ด้วยนะครับ ถือว่าผมขอเป็นกรณีพิเศษก็แล้วกัน”

“ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ ถึงฉัตรไม่ขอ พี่ก็ต้องดูแลแพรไหมอยู่แล้ว แกเป็นลูกศิษย์ของพี่นะอย่าลืม”

“ขอบคุณครับพี่ เดี๋ยวว่างวันไหนผมขออนุญาตเลี้ยงข้าวเป็นการตอบแทนพี่ก็แล้วกัน”

เอกฉัตรบอกอย่างเกรงใจ ก่อนจะคุยอีกสองสามคำแล้ววางสาย มองออกไปนอกหน้าต่างอย่างใช้ความคิด ว่าตัวเองควรทำอย่างไรกับเด็กดื้อที่ชอบหาเรื่องปวดหัวให้เขาดี

***เด็กแสบ 555

ป่วยนาน ไม่ได้เขียนเลย ขอโต๊ดดดดด

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 212 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

457 ความคิดเห็น

  1. #457 ลออทิพย์ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2563 / 20:10

    สนุกค่ะ

    #457
    0
  2. #66 Pun Arun (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2563 / 08:57

    วันอาทิตย์ก็ไม่มีเวลาเลยเหรอคะคุณฉัตร

    #66
    0
  3. #31 Hareeyah (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 มกราคม 2563 / 11:58

    เด็กแสบ แต่โดนใจพี่ฉัตรเขาละ

    #31
    0
  4. #29 ParinParinyaphas (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 มกราคม 2563 / 09:45
    เด็กแสบๆ แต่ผปค นะรักไหมนะ
    #29
    0
  5. #28 pretty-p (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 มกราคม 2563 / 19:59

    ไปหาสักนิดเถอะนะ สงสารเด็กมัน

    นึกว่าโดนทิ้งอีกแล้ว หรือโดนเทกันแน่นะ

    #28
    0
  6. #27 Paiky Klongluang (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 มกราคม 2563 / 10:31

    เด็กแสบๆๆ นี่หล่ะ จะเอาพี่อยู่ คริๆๆๆ

    #27
    0