บ่วงร้ายละลายรัก

ตอนที่ 7 : ยัยตัวยุ่ง จุ้นหัวใจ 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 543
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    5 ต.ค. 60


                       

            


              “กวางเอ่อ...กวางเอาข้าวมาส่งค่ะ เผื่อคุณอาจจะยังเคลียร์งานไม่เสร็จ กวางกลัวคุณหิว เพราะข้าวเที่ยงคุณก็ไม่ได้กลับไปทาน


                คำตอบของเธอทำให้ชีวินถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะหันไปแย่งปิ่นโตในมือเธอไปถือ แล้วดึงแขนเธอให้เดินตามเขาไปยังสำนักงานที่อยู่อีกด้าน


                มานี่เลยแม่ตัวดี ทำไมถึงได้จุ้นจ้านวุ่นวายแบบนี้นะ


                เขาบ่นพึมพำอย่างหัวเสีย ก่อนจะลากแขนเธอให้เดินตามไปยังสำนักงานขนาดกลาง ที่ตั้งอยู่ห่างจากบ้านพักของคนงานประมาณเกือบสามร้อยเมตร ท่ามกลางสายตาสงสัยของคนงานนับหลายสิบชีวิต


                ใครใช้ให้เธอเข้ามาที่ไร่นี้ฮะ แม่กวางน้อย


                ชีวินกระแทกปิ่นโตลงบนโต๊ะรับแขกให้ห้องใหญ่ ที่ตอนนี้เปิดไฟเอาไว้เพียงหลอดเดียว เนื่องจากพนักงานเลิกงานกลับบ้านไปหมดแล้ว


                “กวางก็บอกแล้วไงคะ ว่ากวางเอาข้าวมาส่ง


                เกวิกายังยืนยันเจตนาของตัวเอง ก่อนจะหลบสายตาที่มองมาอย่างจับผิดของชีวินดื้อๆ เมื่ออีกฝ่ายจ้องเขม็งมาที่เธอไม่วางตา ก่อนจะได้ยินเสียงเขาถอนหายใจหนักๆ


                เดี๋ยวก็กลับแล้ว จะต้องเอามาส่งทำไม วุ่นวายจริงๆ เลยผู้หญิงนี่


                ชีวินบ่นอุบ ก่อนจะมองสาวน้อยที่ก้มหน้าก้มตาเหมือนสำนึกผิดอยู่ตรงหน้า ด้วยความหมั่นไส้เหลือกำลัง รู้หรอกว่าที่เธอตามเขามาถึงในไร่นี่ ก็เพราะมาดูพฤติกรรมของเขาต่างหาก เพื่อที่จะรายงานให้คนทางกรุงเทพฯ รู้ความเป็นไปของเขาด้วย


                ร้ายนักนะแม่คุณ...แต่ก็เอาเถอะ เขาขี้เกียจเถียงกับเธอแล้ว อยากจะจับผิดอะไรก็ทำไป เขาเองก็มึนๆ ไปหมดแล้วเหมือนกัน เพราะเมื่อกี้ก็ดื่มไปเยอะพอสมควร


                กวางขอโทษค่ะ กวางแค่เป็นห่วง แม่อรบอกให้ดูแลคุณวินให้ดีๆ กวางก็แค่ทำตามคำสั่ง


                คนตัวเล็กพูดด้วยน้ำเสียงเหมือนงอน แต่ชีวินก็ไม่อยากจะอ่อนข้อให้เธอมาก เพราะบางทีเล่ห์เหลี่ยมผู้หญิงก็น่ากลัวเกินไป ชีวินเองก็เจอมาเยอะแล้ว ลูกไม้ตื้นๆ แบบนี้ ใช้กับเขาไม่ได้ผลหรอก


                แต่เอ...ทำไมเขากลับไม่รู้สึกรำคาญเธอเลยนะ แค่หงุดหงิดที่เธอเข้ามาในไร่ตอนใกล้ค่ำคนเดียวก็เท่านั้นเอง


                รู้แล้ว...ฉันเองก็ไม่คิดว่าเธอจะพิศวาสฉัน จนถึงขั้นอยากดูแลจริงๆ หรอกนะกวางน้อย ถ้าอาอรไม่สั่งเธอ เธอก็คงไม่คิดจะเหลียวแลเสือเฒ่าเจ้าเล่ห์อย่างฉันหรอกจริงไหม


                เกวิกาค้อนขวับ นึกโมโหฉายาที่เขาเอามาแทนตัวเองเสียไม่มี นี่เขากำลังประชดเธออยู่สินะ เพราะเมื่อคืนเธอเองก็เพิ่งด่าเขาไปแบบนี้มาหยกๆ แหม...พอผ่านมาอีกวัน เขาก็เอามาเล่นงานเธอซะได้


                ค่ะ...ถ้าแม่อรไม่สั่ง กวางก็ไม่คิดจะมาให้คุณวุ่นวายใจแบบนี้แน่นอน


                เกวิกาย้อนเขาทันควัน ทำเอาชีวินถึงกับหน้าหงิกขึ้นมาทันที นึกอยากจะลงโทษปากน้อยๆ ที่ช่างต่อปากต่อคำกับเขายิ่งนัก ผู้หญิงอะไรกัน ปากดีชะมัดเลย


                ทีหลังห้ามขี่จักรยานเข้ามาแถวนี้อีกนะ มันอันตรายรู้ไหม แถวนี้มีแต่ไอ้พวกขี้เมา เกิดมันหน้ามืดปล้ำเธอขึ้นมาจะทำยังไง


                คุณวินก็อย่าชวนพนักงานกินเหล้าตอนเย็นๆ สิคะ ทำงานมาเหนื่อยๆ แทนที่จะพัก


                “อ้าว...นี่ตกลงผิดที่ฉันเหรอ


                ชีวินชี้ไปที่ตัวเองอย่างงงงวย ที่ไหงความผิดตกมาที่เขาได้


                ก็ใช่สิคะ ถ้าคุณวินสั่งห้ามไม่ให้พนักงานกินเหล้า มันก็จะไม่มีคนเมา ไม่มีคนเมาก็จะไม่มีใครทำร้ายใคร


                ดูเธอพูดเข้า แล้วเขาจะไปห้ามได้ยังไง ในเมื่อมันเป็นเวลาส่วนตัวของพนักงานไปแล้ว


                ห้ามไม่ได้หรอกกวางน้อย อีกอย่าง...เธอยังไม่เข้าใจความโสด และนิสัยของผู้ชายวัยกลัดมันอย่างฉันดีพอ


                “ก็สละโสดสักทีสิคะ รู้ไหมว่าคนอื่นเขารออยู่


                “แล้วนี่กินข้าวมาหรือยัง


                อยู่ๆเขาก็เปลี่ยนเรื่องซะงั้น ทำเอาเกวิกาถึงกับตามไม่ทัน แต่ก็ส่ายหน้าบอกว่ายังไม่ได้กินอะไรเหมือนกัน


                งั้นกลับไปกินที่บ้านด้วยกัน


                แล้วเขาก็หยิบปิ่นโตขึ้นมาหิ้วอีกครั้ง ก่อนจะคว้าข้อมือเล็กๆ ของเกวิกาให้เดินตามออกไปด้านหน้าสำนักงานอีกครั้ง ทำเอาเกวิกาถึงกับสับสนไปหมด ยอมรับว่าตามอารมณ์เขาไม่ทันจริงๆ


                เธอปั่นฉันซ้อนท้าย โอเคไหม


                ชีวินวางปิ่นโตข้าวลงในตะกร้า หน้ารถจักรยานสีแดงของเธอ แล้วหันมาสั่งหน้าตาเฉย


                อะไรนะคะ ให้กวางปั่นอย่างนั้นเหรอ


                เกวิกาถามอย่างไม่เชื่อหู


                ก็ใช่นะสิ...ฉันปั่นไม่ไหวหรอก เมาแล้วเนี่ย เหมือนจะมึนๆ หัวด้วย เธอปั่นนั่นแหละดีแล้ว ขืนให้ฉันปั่นมีหวังได้พาลงข้างทางแน่นอน


                เกวิกาพูดไม่ออก นอกจากมองเขาตาปริบๆ ด้วยความงุนงง แต่สุดท้ายก็จำต้องยอมเป็นคนปั่นในที่สุด เนื่องจากดูอาการท่าทางของเขาแล้ว คงไม่น่าจะไหวจริงๆ นั่นแหละ


                เอ๊ะ! คุณวิน อย่ากอดเอวกวางสิคะ


                เธอหันมาเอ็ดเขา เมื่ออีกฝ่ายถือวิสาสะโอบเอวเธอจากทางด้านหลัง พร้อมกับซบใบหน้ากับแผ่นหลังของเธอ จนหญิงสาวถึงกับตื่นเต้นในใจไปหมด อดรู้สึกแปลกๆ ในใจขึ้นมาไม่ได้


                ปั่นไปเถอะน่า พูดมากจริง ถือซะว่าฉันเป็นเพื่อนหญิงเธอซะก็สิ้นเรื่อง


                อืม...จริงสินะ เขาไม่ใช่ผู้ชายแท้ๆ นี่นา แล้วเธอจะประหม่าไปทำไม


                ก็ได้ค่ะ จับดีๆนะคะ ไหวไหมคะนั่น


                เกวิกาหันมาถามเขาด้วยความเป็นห่วง ก่อนจะปั่นจักรยานไปตามพื้นถนนเล็กๆ เพื่อพาเขากลับไปยังบ้านใหญ่ ในขณะที่ชีวิน กลับนั่งหลับตาพิงแผ่นหลังของเธอด้วยอาการมึนๆ


                ไหวสิคะ...กวางน้อย


                เขาตอบเธอด้วยน้ำเสียงหวาน แถมยัง คะอย่างกับเอ็นดูเธอนักหนา ทำเอากวางน้อยถึงกับหน้าร้อนผ่าว ด้วยอาการคันยุกยิกในหัวใจ แต่ก็ไม่พูดอะไรออกมา เพราะคิดว่าเขาก็แค่เมาแล้วลืมตัวออกมาก็เท่านั้น

 


                โอย...หนักเป็นบ้าเลย


                เกวิกาบ่นอุบ เพราะเมื่อมาถึงบ้านใหญ่ ชีวินก็เดินเองไม่ได้ จนเธอกับป้านวลต้องช่วยกันพยุงเขากลับขึ้นมานอนที่ห้อง โดยปล่อยให้อาหารมื้อค่ำกลายเป็นหมัน ไม่ได้ตกถึงท้องเขาอย่างที่คิด


                นอนดีๆ สิคะ


                เกวิกาดุเขา ก่อนจะถอดรองเท้ากับถุงเท้าให้เขาอย่างหงุดหงิดใจ ความจริงเธอไม่น่าไล่ให้ป้านวลออกไปก่อนเลย ไม่งั้นเธอก็ไม่ต้องมาทำอะไรแบบนี้ให้เขาเอง


                หญิงสาวถอนหายใจออกมาอย่างอ่อนใจ ก่อนจะนำรองเท้าไปวางที่ข้างตู้เสื้อผ้าหลังใหญ่ แล้วหย่อนถุงเท้าของเขาลงในตะกร้าเล็กๆ ข้างๆ กัน


                กวางน้อย...


                เสียงเรียกจากคนบนเตียง ทำให้กวางน้อยอย่างเกวิกาจำต้องเดินกลับไปหาเขาที่เตียง ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งบนเตียง ที่เด้งดึ๋งราวกับติดสปริงของชีวิน พร้อมกับชะโงกมองคนเมา ที่กำลังหลับตาพึมพำอะไรบางอย่าง


                กวางน้อย...มานี่สิ


                เขาตบที่นอนข้างๆ ตัวเองเบาๆ ทำเอากวางน้อยถึงกับมึนงง


                ก็อยู่นี่ไงคะ จะให้ไปไหน


                เธอถามเขาด้วยน้ำเสียงรำคาญ อดแปลกใจไม่ได้ว่าทำไมเขาถึงเมาได้ขนาดนี้ ทั้งที่ก่อนหน้านี้ เขายังตีหน้ายักษ์ใส่คนงาน แล้วก็เธอมาหยกๆ


                หรือว่าเหล้าเพิ่งออกฤทธิ์ อืม...อาจจะใช่


                มานอนกับฉันสิ


                คราวนี้เขาลืมตาขึ้นมาพูด พร้อมกับจ้องเธอเขม็ง ทำเอาเกวิกาถึงกับหน้าร้อนวูบ ก่อนจะหลบสายตาเขาด้วยอาการตื่นเต้นจนแทบเก็บอาการไม่อยู่


                อีตาบ้า...อยู่ดีๆ ก็ลืมตาขึ้นมา ทำเอาเธอตกใจหมด แถมยังมีหน้ามาชวนนอนด้วยอีก บ้าไปแล้ว...


                เมาแล้วก็นอนเถอะค่ะ กวางจะกลับห้องแล้ว


                “จะรีบไปไหนเล่า...มานี่


                ว่าแล้วคนเมาก็ดึงเธอให้ล้มลงไปนอนข้างๆ ท่ามกลางเสียงร้องตกใจของเธอ ก่อนที่เกวิกาจะขยับตัวหนี แต่วงแขนกว้างแข็งแรงของชีวิน กลับโอบรัดเอวคอดกิ่วของเธอเอาไว้แน่น แถมขาข้างหนึ่งของเขา ก็ยกขึ้นเกี่ยวรัดสะโพกกลมกลึง ภายใต้กระโปรงสีหวานของเธอจนแน่น


                คุณวิน...จะทำอะไร ปล่อยกวางเดี๋ยวนี้เลยนะ


                หญิงสาวหันมาขู่เขาเสียงแหลม ก่อนจะพยายามแกะมือเขาออกจากเอว แต่มือใหญ่ของเขาก็เหนียวอย่างกับตุ๊กแก ยิ่งเธอพยายามแกะมันมากเท่าไหร่ มันก็ยิ่งแน่นขึ้นเท่านั้น


                ชีวินยิ้มมุมปากอย่างขำๆ ก่อนจะลอบมองใบหน้าเนียนใส ที่มีจุดสีชมพูระเรื่อแต้มขึ้นที่แก้ม บ่งบอกว่าเจ้าตัวกำลังเขินและอายสุดชีวิต พร้อมกับได้กลิ่นหอมๆ จากเรือนผมยาวสลวยของเธออีกด้วย


                จะสะดีดสะดิ้งทำไมกัน ฉันไม่ทำอะไรเธอหรอกน่า เธอบอกเองไม่ใช่เหรอ ว่าฉันเป็นเกย์ แล้วฉันจะไปทำอะไรเธอได้


                “มันก็จริง แต่...แต่ว่ากวางเป็นผู้หญิงนะคะ คุณเองก็เอ่อ...มีสรีระเป็นผู้ชาย ยังไงมันก็ดูน่าเกลียดอยู่ดี


                เธอตอบเขาอ้อมแอ้ม ไม่กล้าขยับตัวแม้แต่น้อย ด้วยความกลัวว่าจะไปโดนส่วนใดส่วนหนึ่ง บนร่างกายของเขา ให้ต้องหัวใจเต้นอีก


                กวางน้อย...นี่เธอลืมไปแล้วหรือไง ว่าตัวเองมาที่นี่ทำไม


                เขาพูดเตือนสติ ทำให้เกวิกาถึงกับพูดไม่ออก ได้แต่นอนนิ่งๆ เหมือนจำนนกับคำถามของเขา ก่อนจะถอนหายใจดังเฮือกใหญ่ แล้วตะแคงหน้าหันมามองเขา


                กวางไม่ลืมหรอกค่ะ ว่ากวางมาที่นี่เพราะอะไร กวางต้องทำให้คุณวินกลับไปกรุงเทพด้วยกันให้ได้ ตามที่คุณลุงกับแม่อรต้องการ


                หญิงสาวบอกเสียงอ่อยๆ เพราะรู้ว่ามันเป็นเรื่องเหลือเกิน ที่จะทำให้ชีวินยอมกลับไปกรุงเทพด้วยกันได้ คนอย่างเขาต่อให้คุกเข่าขอร้องยังไง ก็คงไม่มีทางใจอ่อนได้หรอก


                แล้วถ้า...เธอกล่อมฉันไม่สำเร็จ แล้วถ้าฉัน...ไม่ยอมกลับไปล่ะ เธอจะว่ายังไง เธอเห็นแล้วใช่ไหม ว่าที่นี่มีอะไรต้องให้ฉันดูแล พนักงานตาดำๆ ที่นี่จะเป็นยังไง ถ้าฉันขายไร่แล้วตามเธอกลับไปเอกธำรงกุล


***ฉากเลิฟซีนขอฃคุณวินกับกวางน้อยในตอนต่อๆไป ค่อนข้างแรงนะคะ เพราะฉะนั้นโอบจะขอเซ็นเซอร์ผ่าน อาจจะข้ามๆ ไปบ้าง ตามนี้เด้อจ้าา

ปล.แบบเล่มหมดนะคะ ทำมือไปหลายปีแล้ว มีแต่แบบอีบุ๊คจ้า ฝากอุดหนุนด้วยนะค้า

https://my.dek-d.com/dawanh/writer/view.php?id=1690041 ฝากอรุณเบิกรัก ที่กำลังอัปด้วยนะค้าา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6 ความคิดเห็น