[ONE PIECE] A tales of Luffyko

ตอนที่ 19 : คนที่เลือกแบกรับทุกสิ่ง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,983
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 148 ครั้ง
    3 เม.ย. 63

 

 


 

 

 

 

 

 

 “อือ กลับมาแล้ว”  

 

 

 

 

เธอกอดคอเขาเอาไว้แน่น น้ำตาปริศนาไม่รู้ไหลมาจากทางไหน ใบหน้าเล็กซุกลงกับปกเสื้อของอีกฝ่ายเพื่อกลบเกลื่อน หารู้ไม่ว่ายิ่งทำให้คนที่อุ้มอยู่รู้เต็มๆ

 

 

 

“ลูฟี่” เขาขานเรียกทั้งรอยยิ้ม

 

 

 

“อื้อ”

 

 

 

“ลูฟี่~” คราวนี้มีลากเสียงนิดๆ

 

 

 

“อื้อ!” เจ้าตัวเล็กขานรับน้ำเสียงสดใสเพราะรู้ว่าแชงค์กำลังล้อเล่นด้วยอยู่

 

 

 

“โตขึ้นเยอะเลย เป็นสาวแล้วนะเรา” เขาล้อเลียน

 

 

 

“ไม่ใช่นะ นี่มันเพราะคำสาปกระเทยอะไรนั่นต่างหาก!” ร่างเล็กโผล่หัวขึ้นมาตีหน้ายุ่งทันที เขาแค่หัวเราะแล้วเออออไปตามระเบียบ  

 

 

 

คำสาปกระเทยที่ว่า คงจะเป็นอาถรรพ์ลึกลับในโลกใหม่แห่งนี้อีกเช่นเคย เขาขี้เกียจจะซักไซ้ อยู่แบบนี้ก็ไม่เห็นเสียหาย ถ้าไม่ทักขึ้นมาเจ้าเด็กนี่ก็ไม่เห็นจะแย้งที่ตรงไหน

 

 

 

อุ้มเรือนร่างบอบบางเดินผ่านต้นโกงกางแห่งทะเลเหนือที่เรืองแสงสีฟ้าอ่อน ลำแสงระยิบระยับของหิ่งห้อยนับพันจับตาเจ้าตัวเล็กในอ้อมแขน ยัยเด็กดื้อขยุกขยิกจะลง คาดว่าคงอยากวิ่งเข้าไปดูใกล้ๆ เขายื้อเอาไว้ กระซิบเบาๆ

 

 

 

“ง่วงจนลุกแทบไม่ขึ้นเมื่อกี้ ตอนนี้จะซนอีกแล้ว?”

 

 

 

“แชงค์อ่า ฉันอยากดูนั่น” ลูฟี่ทำปากยื่นอย่างขัดใจ เขาก็แค่ยักไหล่ ความเอาแต่ใจแบบนั้น อันที่จริง ทางนี้ก็มีไม่แพ้กันนักหรอก

 

 

 

 “ไปนอนดีกว่านา เธอง่วงตาปรือแบบนั้นแล้ว จริงมั้ย?”  

 

 

 

น้ำเสียงเรียบเรื่อยของเขาอาจกล่อมเธอได้อีกทางหนึ่ง เจ้าตัวน้อยจึงลดแรงดื้อดึงผ่อนคลายในอ้อมแขนอีกครั้ง เดินข้ามสะพานแขวนอันสูงชันนี้ไปก็จะเป็นบ้านพักของเขาแล้ว

 

 

 

“ที่ผ่านมาสนุกมั้ย?” เขาเอ่ยถาม “ได้ทำเรื่องที่อยากทำตลอดเลยรึเปล่า?” เพราะนั่นคือชีวิตในแบบ ‘เจ้าแห่งโจรสลัด‘ ที่เด็กคนนี้ต้องการ  

 

 

 

“สนุกซิ” เธอพยักหน้าให้เขา  

 

 

 

“ไม่มีวันไหนที่เสียใจเลยละ ความจริงแล้ว...” เสียงเล็กๆ สะดุดไป ความเงียบเข้าครอบคลุมชั่วขณะ เขายังคงก้าวเดิน ขณะที่เธอหยิบเอาหมวกบนศีรษะออกมาพินิจมอง  

 

 

 

“หมวกใบนี้ ฉันรักมันมาก”  

 

 

 

จู่ๆ เธอก็พูดขึ้นด้วยเสียงดังฟังชัด เขาชะงัก ก่อนหันไปสบตาเธอ คนที่เป็นเหมือนเด็กตัวน้อยในสายตาของเขาเสมอ ไม่ว่าจะเติบโตและยิ่งใหญ่ขึ้นสักแค่ไหน

 

 

 

“ตอนที่ต้องคืนมันให้แชงค์ ฉันแอบคิดว่า...ถ้าแชงค์ไม่รับคืนและมอบมันให้ฉันตลอดไปเลยก็คงจะดี แฮะๆ บ้าจังเนาะ” เธอแย้มยิ้ม ยกหมวกขึ้นมาบดบังใบหน้าเอาไว้ “แล้วแชงค์ก็ทำแบบนั้นจริงๆ” เสียงพึมพำเบาๆ เล็ดรอดออกมาจากหมวกฟางใบนั้น  

 

 

 

“นายมอบมันให้กับฉัน นายให้ฉันมาตลอดเลย ขอบคุณนะ...” เสียงนั้นเริ่มเจือแววสะอื้น  

 

 

 

“ขอบคุณแล้วก็ขอโทษ เรื่องนั้น...”

 

 

 

“หือ แขนนี้น่ะเหรอ?” เขาเลิกคิ้วถาม คนถูกอุ้มสะดุ้ง ลดปีกหมวกลงถลึงตามองเขา  

 

 

 

“ก็ใช่น่ะซิ นายรู้อยู่แล้วดันปล่อยให้ฉันพูดได้ตั้งยืดยาว !”

 

 

 

“ฮ่าๆๆ ก็ฉันอยากฟังเธอพูดแบบยืดยาวบ้างนี่นา”  

 

 

 

เขาหัวเราะร่าให้กับท่าทางอับจนหนทางแบบนั้น แถมยังไม่ได้เปลี่ยนไปเลยซักนิด ยังคงเป็นเจ้าเด็กเอาแต่ใจ ชอบยืดตัวเองเป็นที่ตั้ง ถึงจะดูน่าเอือมระอา แต่ก็ละสายตาไปไม่ได้ เพราะเผลอทีไรเป็นต้องหอบเรื่องวุ่นวายมาด้วยทุกที

 

 

 

“ชิๆๆ ถ้าวันนั้นแชงค์ไม่ช่วยฉันไว้ ก็ไม่รู้จะเป็นยังไงละนะ”  

 

 

 

เธอกลับมาแย้มยิ้มได้อีกครั้ง พลางยกมือขึ้นปาดน้ำตาทิ้งไป  

 

 

 

 “ไม่รู้เพราะอะไร ที่น้ำตายังหยุดไหลไม่ได้ สงสัยจะเพราะว่าเพิ่งจำได้ไม่นานละมั้ง”  

 

 

 

“หืม...ลืมไปเหมือนกันเหรอ เรื่องของฉัน?”  

 

 

 

“ก็ลืมน่ะซิ” เธอตอบกลับรวดเร็ว

 

 

 

“ฉันก็ลืมไปเหมือนกัน จะว่าไปก็เป็นคำสาปที่ยุ่งยาก แต่ก็เรียบง่ายในตอนที่คลายออกนะ” เขากล่าวยิ้มๆ

 

 

 

“เออ นั่นสินะ” เธอเออออตามอย่างไม่คิดมาก  

 

 

 

เขาวางเธอลงตอนที่เดินมาถึงหน้าประตูไม้ บ้านพักแห่งนี้ค่อนข้างจะเรียบง่ายเมื่อเทียบกับฐานะของสี่จักรพรรดิ์ แต่คนสนิทที่คุ้นเคยกันดีจะรู้ว่าเขาไม่ใช่พวกติดหรู ขอแค่พอนอนได้ สะดวกสบายเท่าที่ต้องการก็โอเค

 

 

 

“จะว่าไป นี่มันบ้านแชงค์ใช่มั้ย?” เธอหันกลับมามอง ตอนที่เดินมาใกล้จะถึงเตียงแล้ว เขาหยุดมือที่กำลังถอดผ้าคลุมไหล่เงยขึ้นมองเธอ

 

 

 

“แล้วแบบนี้แชงค์จะนอนไหนละ?”  

 

 

 

เกือบหลุดขำพรืดออกมา ช่างเป็นคำถามที่สมกับเป็นยัยเด็กแก่นนี้จริงๆ

 

 

 

เขาแก้ผ้าพันเอวไป พูดไป  “เอ ก็ต้องนอนกับเธอ...”

 

 

 

ตึง!

 

 

 

“ลูฟี่ !” เสียงหงายหลังดังโครมของใครอีกคนในห้อง ทำเอาเขาต้องหยุดทุกสิ่งรีบวิ่งเข้าไปพยุงร่างเล็กๆ นั่นขึ้นมา ครั้นได้มองเห็นหน้าชัดๆ อีกครั้ง คนที่นิ่งอึ้งไปกลับเป็นเขาเสียเอง

 

 

 

“นอนกับแชงค์เหรอ ตะ เตียงเดียวกันเนี่ยนะ”

 

 

 

ใบหน้าหวานของอีกฝ่ายแดงจัด ดวงตากลมเลี่ยงหลบไปทิศอื่น เขาใช้แขนขวาช้อนร่างที่ร่วงไปกองอยู่ข้างเตียงขึ้นมานั่งบนตัก ยิ้มเยือนมองเด็กสาวตรงหน้า สารภาพในใจว่าทีแรกก็ไม่ได้คิดอะไรมากมาย  

 

 

 

แต่กับใบหน้าแบบนี้...ชักจะอดใจไม่ไหวแฮะ

 

 

 

“นอนด้วยกันได้มั้ยละ ลูฟี่?” แขนขวาที่ตวัดกอดรอบเอวทำเอาร่างบางที่เลิ่ก ลั่กอยู่บนตักเกร็งไปทั้งกาย มีความหวาดหวั่นแฝงอยู่ในสีหน้า  

 

 

 

“ฉะ ฉัน...คือว่า”  

 

 

 

ปฏิกริยาแบบนั้น ไม่น่าจะใช่ของคนที่ไม่รู้เรื่องอย่างว่า หากเป็นยัยจอมดื้อสมัยก่อน คงจะแค่ยิ้มและตอบตกลงแบบแสนซื่อแน่ๆ  

 

 

 

 

พูดว่าเตียงเดียวกัน หืม...นั่นแปลว่าอะไรกันแน่

 

 

 

“หรือเธอเคยนอนร่วมเตียงกับคนอื่นแล้วถูกทำให้ ‘ไม่สบายตัว’ งั้นรึ?”  

 

 

 

เขาถามคำถามที่นับว่าอ้อมโลกสำหรับเธอ แต่ก็ยังไม่ยอมปล่อยเอวอีกฝ่ายอยู่ดี วัยอย่างเธอ แม้จะผิดคาดแต่ก็นับว่าไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้  

 

 

 

“ฉัน...ก็ไม่รู้ แต่ว่า...” ใบหน้าที่แดงแจ๊ดนั่นกระตุ้นเขามากกว่าที่คิด  

 

 

 

“เธอไม่อยากพูดเรื่องนี้รึ?” เขาถามสวนออกไป เพราะมองเห็นระดับความกังวลใจในสีหน้า

 

 

 

“อื้อ”

 

 

 

“งั้นเหรอ” เขาถอนหายใจออกมาเหยียดยาว จากประสบการณ์ของคนที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมานานกว่าอย่างเขา อาการแบบนี้ทำให้เดาได้ว่า...เธอกำลังมีใครในใจ

 

 

 

1 ใน 4 จักรพรรดิ์คนสนิทระงับอารมณ์ทั้งหมดทั้งมวลเอาไว้ พลันรั้งร่างเล็กๆ เข้ามากอดไว้หลวมๆ พร้อมกับลูบศีรษะทุยไปมา เขาทำเช่นนั้นเงียบๆ ไม่นานอาการตื่นเกร็งนั้นก็ค่อยๆ หายไป

 

 

 

“รู้รึเปล่า ว่าฉันไม่ใช่คนประเภทที่จะทำสิ่งที่เธอไม่สบายใจน่ะ?”

 

 

 

“รู้” เด็กนั่นอู้อี้ตอบกลับมา  

 

 

 

“สบายใจขึ้นหรือยัง?”  

 

 

 

“ฮื่อ...”

 

 

 

“ไหนยิ้มให้ดูหน่อยซิ?”

 

 

 

“อื้อ~”  

 

 

 

เจ้าตัวเล็กแย้มยิ้มบานแฉ่งส่งให้ น่ารักจนเกือบเผลอโน้มตัวลงไปหา เขากลั้นยิ้มเอ็นดู เชยคางเธอขึ้นสบตาชัดๆ

 

 

 

“มันเป็นใคร?”  

 

 

 

ไม่อาจกลบกระแสคุกคามในน้ำเสียงตอนที่ถามออกไป ไม่ว่ามันจะเป็นใคร คนๆ นั้นต้องเคยฝังความหวาดหวั่นในการกระทำนั้นลงไปในจิตใจของเธอ เธอถึงได้มีอาการแบบนี้

 

 

 

“...ไม่บอกได้มั้ย?”

 

 

 

“ได้สิ” เขากระซิบแผ่วเบา “ไม่กลัวฉันแล้วใช่มั้ย?”

 

 

 

“หา ใครกลัวกัน ฉันไม่เคยกลัวใครหน้าไหนอยู่แล้ว !”  ราวกับเพิ่งรู้ตัว เจ้าเด็กบ้ารีบกลับมาแอ๊คท่าเป็นปกติทันที

 

 

 

“หึๆ รู้แล้ว”

 

 

 

“โธ่ อย่าขำเหมือนฉันเป็นเด็กเล็กๆ นะ!”  ยัยเด็กแก่นของเขางอนแก้มป่องเสียแล้ว ร่างสูงอดใจไม่อยู่ จรดริมฝีปากลงบนกระหม่อมมน ไล่สายตามองท่าทางเก้กังของคนที่โม้ว่าตัวเองไม่ใช่เด็กอย่างนึกขัน

 

 

 

“ชะ ชะ แช แชงค์”  หึหึ สีหน้าเหวอๆ นั่น ได้ใจเขาไปเต็มๆ ทีเดียว

 

 

 

“ว่าไง สาวน้อย เธอเป็นผู้ใหญ่แล้วนี่นะ ต้องไม่อ้าปากค้างเพียงเพราะจูบแบบนี้ซิ” เขาเชยคางเธอให้เงยขึ้นสบตา กลั้นขำเอาไว้อย่างสุดความสามารถ

 

 

 

“ทำอะไรน่ะ เจ้าบ้านี่!” เธอด่าแหววออกมาด้วยเสียงเล็กๆ น่าฟัง เขาก็แค่ต้องเพิ่มความอดกลั้นอีกนิด แย้มยิ้มสบายๆ ให้เธออย่างทุกที

 

 

 

“เป็นมัดจำไงล่ะ” ที่จริงก็รอมาตั้งนาน กะจะคิดดอกเบี้ยทบต้นเสียด้วยซ้ำ

 

 

 

“หา มัดจำอะไร?” เธอทำหน้างง นั่นเข้าใจได้ นี่ละ เจ้าหนูลูฟี่ที่เขารู้จัก  

 

 

 

“สะสางเรื่องของเธอให้เรียบร้อย และกลับมาหาฉันอีกครั้งได้มั้ย?” เขากลับมาตีสีหน้าปกติ พร้อมขยับกายออกห่าง ส่วนหนึ่งเพื่อให้เธอสบายใจขึ้นอีกนิด อีกส่วน เพื่อระงับความต้องการของตัวเอง

 

 

 

“ไม่ต้องบอกก็กะจะกลับมาหาเรื่อยๆ อยู่แล้ว”  

 

 

 

เด็กสาวตัวยุ่งหัวเราะเบาๆ ช่องว่างประหลาดเกิดขึ้นบนจุดใดจุดหนึ่งในใจ รู้สึกปวดอย่างหาสาเหตุไม่ได้ เขายิ้มอีกครั้ง พยายามลืมเลือนความรู้สึกนั้นไป  

 

 

 

“ดีแล้ว งั้นก็...หลับฝันดีนะ ลูฟี่”

 

 

 

“เอ๊ะ แล้วแชงค์ละ?”

 

 

 

“ก็แค่ล้อเล่นน่ะ ฉันไม่ได้นอนที่นี่หรอก” เขาลุกจากเตียงไป ห่มผ้าให้ร่างบาง ก่อนจะหันมองอีกครั้ง “ชอบเกาะนี้หรือเปล่า?”

 

 

 

“ชอบซิ ตั้งแต่กลับมาได้อีกครั้ง ฉันชอบบรรยากาศของเกาะนี้มากที่สุดเลยละ”  

 

 

 

เธอตอบ พร้อมๆ กับนัยน์ตากลมที่ค่อยๆ ปรือลงยิ่งกว่าเดิม คงจะง่วงหนักมากแล้ว เขาแง้มประตูห้องนอนค้างไว้พอให้แสงเทียนจากตะเกียงด้านนอกส่องเข้ามาเล็กน้อย ลอบส่ายหน้ากับตัวเองช้าๆ ยามก้าวเดินผละจากไป

 

 

 

“คิดซะว่ามันเป็นบ้านอีกหลังของเธอก็ได้นะ”

 

 

 

 

 ร่างสูงเดินห่างออกมาจากกระท่อมได้พอสมควรก็ถอนใจ พิงต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ไม่ห่างจากจุดนั้น แสงเรืองรองจากหมู่หิ่งห้อยสะท้อนแสงแต้มลงบนผมสีแดงขับเน้นให้ยิ่งสว่างวาบ เขากอดอก นิ่วหน้าอย่างคนคิดไม่ตก

 

 

 

“บอกไปว่าอยากให้อยู่ด้วยกันซะก็สิ้นเรื่อง”  

 

 

 

ใครอีกคนที่นั่งดูดกล้องยาสูบโบราณอยู่ที่ขอนไม้ใกล้ๆ เอ่ยขึ้น

 

 

 

“อืม มันก็พูดยากนะ เด็กนั่นมีใครในใจ และฉันก็ไม่อยากบังคับอะไรเขา”  

 

 

 

แชงคูสถอนใจออกมาอีกครั้ง ตั้งแต่สิ้นสุดสงครามครั้งสุดท้าย หลังจากที่ตำแหน่งเจ้าแห่งโจรสลัดตกเป็นของเด็กที่เขาคาดหวังในใจเสมอมาคนนี้ เขาก็สัญญากับตัวเองว่าจะคอยเป็นเรี่ยวแรงให้เธอ 

 

 

 

ตั้งใจจะทำทุกสิ่งอย่างบริสุทธิ์ใจ แต่นั่นกลับยากลำบากขึ้นทุกที

 

 

 

โดยเฉพาะตอนที่เขารู้ว่า เจ้าแห่งโจรสลัดที่เขาเฝ้ารอมาตลอดคนนั้น หลังทำสำเร็จเพียงไม่กี่ปีก็หายสาบสูญไป ตั้งแต่ตอนนั้น แม้ความทรงจำเกี่ยวกับเจ้านั่นจะเลือนหายไปจนหมด แต่หัวใจกลับไม่เคยสงบลงได้ซักวัน

 

 

 

“หึ คงเพราะแบบนี้ละมั้ง พ่อพระแบบแกถึงไปไม่ถึงไหนซักที”  

 

 

 

เสียงเยาะๆ ไม่ได้ดังนัก แต่เพราะรอบด้านเงียบมาก คำแดกดันนั่นจึงพุ่งเข้าหูคนโดนแขวะได้ไม่ยาก

 

 

 

“ถ้าแกอยู่ในสถานการณ์เดียวกับฉัน แกจะลงมือกับเด็กที่กลัว ‘เรื่องอย่างว่า’ ได้เหรอวะ เบน?” เขาเหลือบมองรองกัปตันของตัวเอง ก่อนจะถอนใจหนักหน่วงอีกรอบ ใครหรืออะไรที่ทำให้เด็กแสนซื่อของเขาวุ่นวายใจได้ขนาดนี้ ถ้าเขารู้ละก็...

 

 

 

ถึงจะผิดต่อเธอแค่ไหน ก็คงไม่ปล่อยให้มันลอยนวลอยู่ต่อไปแน่ๆ

 

 

 

 

 

 

เสียงฝีเท้าแผ่วเบาย่างเหยียบลงบนพรมหญ้าสีเขียวอ่อน กลุ่มหิ่งห้อยที่เกาะชิมน้ำค้างต่างแตกฮือไปคนละทิศละทาง ก่อนจะต้องงงไปตามๆ กันว่าเพราะเหตุใด ตำแหน่งที่คนๆ นั้นยืนอยู่ในทีแรกถึงกลับกลายเป็นโต๊ะไม้ตัวหนึ่ง

 

 

 

ครอบแก้วสีใสสว่างวาบไปรอบทิศก่อนจะจางหายไปทันควัน ราวกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น แท้จริงแล้ว ยังมีผู้ที่อาศัยความมืดแฝงตัวเข้ามาบนเกาะฤดูร้อน ตอนที่ทุกชีวิตกำลังหลับใหลต่างหาก

 

 

 

ในห้องนอนกว้างขวางบนเตียงใหญ่นั้น มีร่างของคนที่เขาตามหาหลับใหล อยู่ นัยน์ตาคมที่ปรับชินกับความมืดเหม่อมองคนบนเตียงเงียบๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินตรงเข้าไปใกล้

 

 

 

 เจ้าของดวงหน้าเรียวเล็กหลับใหลอยู่ดังคาด เขาสะกดใจไว้ไม่ให้แตะปลายนิ้วลงบนแก้มสีนวลเปล่งปลั่ง หากควบคุมหัวใจตัวเองได้ ก็คงทำให้มันเลิกเต้นกระหน่ำจนน่ารำคาญไปแล้ว  

 

 

 

อุตส่าห์ลอบฝ่าการคุ้มกันที่แน่นหนาของเกาะแห่งนี้มาได้ ทั้งๆ ที่อยู่ใกล้แค่เอื้อมแบบนี้ เขาจะทำเพียงแค่ยืนมองหน้าเธอตอนหลับ แค่นี้น่ะหรือ?

 

 

 

“ลูฟี่”

 

 

 

เขาเรียกขานชื่อที่คุ้นเคย ตั้งแต่เมื่อไรกัน ที่เปลี่ยนจาก การเรียกผิวเผินอย่าง ‘มูกิวาระยะ’ เป็นเรียกชื่อของอีกฝ่ายได้อย่างสนิทใจ ผ่านเรื่องราวมามากมาย คนที่เลือกแบกรับและจดจำทุกสิ่งก็คือเขา  

 

 

 

...เขาเพียงคนเดียว...

 

 

 

“โทราโอะ...?”  

 

 

 

เสียงเล็กที่ขานตอบ ทำลายความเงียบไปสิ้น เขาหลุบสายตาลงมอบเรือนร่างบอบบางบนเตียงนิ่ม กาลเวลาและสรรพสิ่ง ราวกับจะหยุดเคลื่อนไหวไปในวินาทีนั้น  

 

 

 

“นี่คือความฝัน ฝันแค่ชั่วคืน พอเธอตื่น มันจะไม่ใช่ความจริงอีกต่อไป”

 

 

 

 

“ความฝัน...?”  

 

 

 

ร่างเล็กที่ยันกายขึ้นมองเขาเมื่อครู่ค่อยๆ ผ่อนคลายลงและล้มตัวลงไปนอนเหมือนเดิม ขณะที่สายตายังคงจดจ้องมาที่เขา หัวคิ้วเรียวย่นเข้าหากันอย่างไม่ค่อยไว้ใจนัก เพียงครู่เดียวดวงตากลมก็ปรือลงอย่างง่วงงุนอีกครั้ง

 

 

 

“ฝันงั้นเหรอ เฮอะ ไม่เล่นจ้องตากับนายแล้ว มานี่ซิ”  

 

 

 

“...” เขานิ่งเฉยในทีแรก แต่เมื่อเห็นเธอกวักมือเรียกอย่างเอาจริงเอาจังจึงคลายความลังเล เดินเข้าไปนั่งลงที่ขอบเตียงกว้าง  

 

 

 

เธอแหงนหน้ามองเขาเงียบๆ เหมือนจะง่วงแต่กลับไม่คิดจะหลับ จู่ๆ มือน้อยก็คว้าคอเสื้อของเขาไว้และดึงเข้าไปหา ร่างสูงข่มความประหลาดใจพลางโน้มตัวลงไปใกล้ กลิ่นเหล้าผลไม้จางๆ กรุ่นผสมอยู่ในลมหายใจ เขาทอดมองเธอ อีกมือยันพื้นเตียงไว้ หัวใจเต้นสะดุดตอนที่ได้เห็นรอยยิ้มบางแปะอยู่บนหน้าของอีกฝ่าย

 

 

 

“จับได้แล้ว ถ้าเป็นในฝันละก็นะ ชิๆๆ” เธอพูดไปหัวเราะไป พลันแย้มยิ้มอารมณ์ดี ราวกับถูกหลอกโดยสิ้นเชิงว่านี่เป็นเพียงฝัน เขาอดยกยิ้มให้กับความคิดราวกับเด็กน้อยของเธอไม่ได้  

 

 

 

 “ถ้าเป็นเมื่อก่อน มันเธอซะมากกว่าที่ชอบเข้ามาใกล้ฉัน” เขาเปรยถึงความหลัง “ตอนนี้กลัวซะแล้วรึไง?”  

 

 

 

“ใครว่าเล่า! ฉันไม่เคยกลัวอะไรอยู่แล้ว อย่ามาดูถูกกันนะ”  

 

 

 

คนถูกจี้ใจดำ กระเด้งตัวขึ้นมานั่งจ้องเขาด้วยสีหน้าซีเรียสทันที ดูเหมือนวันนี้ทั้งวันเธอจะถูกเข้าใจผิดคิดว่ากลัวสองรอบแล้วนะ  

 

 

 

“หืม ทั้งที่เป็นความฝัน แต่ทำไมชอบยั่วโมโหเหมือนโทราโอะตัวจริงเลยเนี่ย”  

 

 

 

เธอทำหน้ายี้ใส่เขา นั่นทำให้อดขำไม่ได้ ตั้งแต่แรกเจอยันปัจจุบัน นั่นก็ตั้งหลายปีแล้ว แต่หมอนี่ ไม่ซิ ยัยนี่กลับไม่ได้เปลี่ยนไปเลยซักนิด

 

 

 

“ทำไมถึงบอกว่าถ้าเป็นในฝันถึงจับได้ละ?” เขาก้มลงไปกระเซ้าถาม

 

 

 

“นั่นก็ต้องเป็นเพราะ! เอ้อ เพราะว่า...”  

 

 

 

เสียงแข็งๆ ในทีแรกแผ่วไป ดวงตากลมเบนไปจับจ้องตรงอื่นแทน

 

 

 

“ไม่อยากตอบ ก็ไม่ต้องตอบ” เขาพูดเสียงเรียบ ไม่อยากจะกดดันเธอไปมากกว่านี้ แค่ได้นั่งบนเตียงเดียวกันนี้ ก็นับเป็นพัฒนาการที่คุ้มค่าแล้ว  

 

 

 

“เพราะว่าเป็นโทราโอะน่ะสิ” ในที่สุดเธอก็ยอมเอ่ยตอบ เขาเลิกคิ้วนิดๆ เป็นคำตอบที่คลุมเครือเกินไปจนไม่แน่ใจว่าควรจะถามอะไรเธอต่อดี

 

 

 

“ฉันก็ไม่รู้ว่าจะอธิบายยังไงดี” เธอก้มหน้างุดลงมองพื้นเตียง  

 

 

 

“ไอ้ที่นายทำ...ตอนนั้น ที่มันแวบเข้ามาในหัวฉันนั่นด้วย”

 

 

 

“ฉันไม่เคยล่วงเกินเธอ” เขาพูด จริงๆ แล้วนั่นมันก็แค่...  

 

 

 

“แค่เกือบๆ เท่านั้น”  ยังไม่สำเร็จดี รู้สึกว่าควรจะบอกเธอไปตรงๆ ซะให้สิ้นเรื่อง

 

 

 

“เอ๋?” ดวงหน้านวลกลับมามีสีแดงเรื่อ ก่อนจะค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นปกติอีกครั้ง “ละ แล้วไอ้ล่วงเกินที่ว่ามัน...มันเป็นแบบไหน”  เครื่องหมายคำถามขึ้นเต็มหน้ายัยตัวเล็กนี่แล้ว

 

 

 

“...เชื่อเถอะ เธอไม่อยากให้ฉันบอกตอนนี้หรอก” เขายิ้มกริ่ม เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา สีหน้าเหมือนคนที่กำลัง...อับอายอย่างมาก  

 

 

 

“ร้ายกาจมาก เป็นแค่โทราโอะในฝันแท้ๆ ยังทำตัวเหมือนหมอนั่นเดี๊ยะแบบนี้อีกนะ” เธอชี้หน้าคาดโทษ เขายิ้มอ่อนใจกับความไร้เดียงสาของอีกฝ่าย แม้จะผ่านโลกมา 20 กว่าปีแต่ค่าประสบการณ์เรื่องลึกซึ้งของเธอคนนี้ก็ยังไม่กระเตื้องอยู่ดีซินะ  

 

 

 

ทำอย่างไรได้...ในเมื่อรักไปแล้ว  

 

 

 

 “งั้นก็ชินซะสิ ฉันมันก็เป็นแบบนี้แหละ” เขายิ้มขื่น  

 

 

 

“เจอกันอีกครั้งตอนที่ไม่ใช่แค่ในฝัน หวังว่าตอนนั้นเธอจะทำตัวเหมือนเดิม อย่าหนีไปอีก อย่าหันหลังให้ฉัน” เพราะสิ่งนั้นทำร้ายเขาได้มากที่สุด

 

 

 

“นายสั่งฉันเหรอ?” เธอยืดตัวขึ้นเล็กน้อย มองเขาอย่างชั่งใจ

 

 

 

“กำลังขอร้องต่างหาก” ความเงียบงันเข้าแทรกกลางระหว่างพวกเราอีกครั้ง เธอสบตาเขาเงียบๆ อยู่พักใหญ่ ราวกับจมอยู่ในห้วงความคิดของกันและกัน  

 

 

 

ท้ายที่สุด เสียงใสๆ ก็เป็นฝ่ายทำลายความเงียบลงด้วยตัวเอง  “เข้าใจแล้ว” เธอรับคำขึงขัง “เจอกันอีกครั้ง ฉันจะเผชิญหน้ากับโทราโอะตรงๆ แล้วล่ะ” พร้อมพยักหน้าอย่างกระตือรือร้นหนึ่งครั้ง

 

 

 

“ขอโทษทีนะ”

 

 

 

“อะไร?”

 

 

 

“ที่ทำให้ตัวนายในฝันต้องทำสีหน้าแบบนั้น ฉัน...ไม่ได้ตั้งใจเลย”  

 

 

 

จู่ๆ แขนเรียวก็รวบเอาร่างของเขาเข้าไปกอดไว้แน่น ดวงหน้าเล็กซุกลงบนอกเสื้อ ส่วนเขาจากงงงวยตอนนี้กลายเป็นนิ่งอึ้ง มองแขนยาวยืดที่พันรัดรอบตัวเองด้วยแววตาอ่านไม่ออก

 

 

 

“ถ้ามันไม่ใช่ฝันล่ะ” เขาอดสงสัยไม่ได้ ว่าเธอเชื่อจริงๆ น่ะหรือ ว่าทั้งหมดนี้มันเป็นเพียงความฝัน  

 

 

 

“...ไม่รู้สิ” เธอพึมพำอู้อี้กับอกเสื้อของเขา “ฉันมีเรื่องอยากจะคุยกับโทราโอะตั้งเยอะ เพราะนายคือพันธมิตรที่ดีที่สุดของฉันนี่นา”

 

 

 

“ถ้าเธอจำทุกอย่างได้เร็วๆ ก็คงดีนะ”

 

 

 

“หือ?” ร่างเล็กผละกายจะเงยขึ้นมอง แต่เขาขืนกายกอดเธอไว้ทั้งอย่างนั้น หลับตาลงดื่มด่ำกับไออุ่นและกลิ่นกายที่คิดถึงเสมอมานี้เงียบๆ กล้ำกลืนคำที่อยากพูดที่สุดลงคอไป  

 

 

 

“หลับเถอะ เธอเพลียมากแล้ว”  

 

 

 

 

เขาซุกคางลงบนไหล่อุ่นๆ ของเธอ ในใจเต็มตื้นกับอ้อมกอดนี้ แม้มันจะเป็นเพียงสิ่งที่มอบให้กับ ‘พันธมิตร’ ก็ตาม

 

 

 

 

 

...เจอกันอีกครั้ง สักวันหนึ่ง...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 




 



























100%



มาต่อแล้วค่ะ หลังจากนี้อาจต้องหายไไปประมาณ เดือนอีกนะเจ้าค่ะ


มรสุมงานพัดพาเข้ามาใชชีวิตมากมาย ;v;





เกือบไปแล้วนะแชงคคค์ นี่ถ้ารู้ว่าลอว์แอบเข้ามาบนเกาะแบบนี้ แชงค์จะทำยังไงนะ


ในที่ก็ออกมาจนได้ ลอว์ ไม่ได้เขียนถึงในฟิกนี้ตั้งน๊าน นานแน่ะะ ;v;






























 

 

© BODY{ background:url("http://image.dek-d.com/25/2884892/111333675"); background-attachment:fixed; } a:link { color: #262626 ;text-decoration: none} a:visited { color: #262626; text-decoration: none} a:active { color: #1d1d1d; text-decoration: none} a:hover {color: #141414; text-decoration: none ; background:#f7f7f0; border-left: 10px #141414 dashed; padding-left:5px;padding-right:5px; -webkit-transition: all 0.5s ease; -moz-transition: all 0.5s ease; -o-transition: all 0.5s ease; } ::-webkit-scrollbar { width: 5px; background:url("http://image.dek-d.com/25/2884892/111333675");} ::-webkit-scrollbar-thumb { background:#fff; -webkit-border-radius: 1px; -webkit-box-shadow: 0px 0px 0px rgba(0, 0, 0, 0.75);} .head1 { background:url("http://image.dek-d.com/25/2884892/111333675");} .head1 h1 { color:#fff!important; font-family: Tahoma, Tahoma ; } .head2 table,.head2,.head2 td { background:url("http://image.dek-d.com/25/2884892/111333675");} .head2 font { color:#fff !important; font-size:12px; } table.story { border-color: #262626; } span.desc_head {font-weight: bold; color: #262626; } table { background-color: #fff; border:#ffffff; } td { background-color: #fff ; border:#fff; } INPUT, SELECT, TEXTAREA { background-color:#fff !important; color:#262626 !important; font-family: tahoma; border: dashed 1px #262626; font-size:11px; padding: 2;} #button4{background:#fff !important;} #button3{background:#fff !important;} .tableblack { border:0px solid #000 !important; color:#000000;} td font { color:#262626 !important; } td,th,div,body,li,ul,p { color:#262626 !important; font-family:Tahoma; letter-spacing:0.4px; font-size:12px;} span.desc_head {font-weight: bold; color:#262626!important;} span.small_title { color:#fff !important;} #shareForm, #shareicon { display: none; } hr { visibility: hidden; } *::selection{ background:#eeeeee; color:#acaaa6;} *::-moz-selection{ background:#eeeeee; color:#acaaa6;} *::-webkit-selection{ background:#eeeeee; color:#acaaa6;} Tenpoints!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 148 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,262 ความคิดเห็น

  1. #2172 leenear (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2563 / 13:07
    ฮืออออหมออออออ
    #2,172
    0
  2. #2056 Jitlada Jakthong (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 19:45

    หมอมาทำอิหยัง?

    #2,056
    0
  3. #1996 เจ้าเหมียว~ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2561 / 04:41
    แชงค์ต่อยลอว์สักที จะได้มีสติทำอะไรคิดบ้างหน่อย ทั้งๆที่ครั้งแรกควรจะ ทำหลายๆค--- เอ้ย ลูฟี่บริสุทธิ์ ไม่แปดเปื้อนจากมือใครดีที่สุดแล้ว แชงค์นายมันพ่อพระ
    #1,996
    0
  4. #1924 โอโทริ_เคียวยะ_ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 20:03
    ชั้นรักแชงค์ลอว์มาก โอ๊ยยย ชอบผู้ใหญ่อบอุ่นแบบแชงค์ แอบอยากให้แชงค์จัดหนักลูฟี่จริมๆ

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 28 ตุลาคม 2560 / 20:06
    #1,924
    1
  5. #1900 Ljchompoo25 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 00:39
    แชงค์นี่พ่อพระของแท้ 
    #1,900
    0
  6. #1650 dekice (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2560 / 18:57
    โอ้ยแชงค์~~ลุงเป็นคนดีเกินไปแล้ว ทำตัวดีน้อยลงกว่านี้หน่อยก็ด้ายยย

    โอยเอ็นดูลุงจัง อยากแกล้งลุงจัง ขอไปซุกอกลุงแบบนั้นบ้างได้ม้ายยยยยย
    #1,650
    1
    • #1650-1 dark_violeta(จากตอนที่ 19)
      17 พฤษภาคม 2560 / 04:28
      ลุงเป็นคนอบอุ่น น่าซบจริงๆ ค่ะ อิอิ
      #1650-1
  7. #1264 l3oss_it (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 03:03
    แชงค์.........
    น้ำตาคลอเลย ทำไมนายถึงเป็นพ่อพระที่ทำให้สาวๆอยากแกล้งนายได้ถึงขนาดนี่กัน
    บอนนี่หาย หลังจากส่งข่าวจินเบเสร็จนายก็ถูกทุกคนลืมเลือนช่างน่าสงสาร

    #1,264
    0
  8. #1170 zmbyun (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2559 / 00:55
    ทำไมกับแชงค์กับลอว์ไอความเศร้าถึงลอยชัดขนาดเนนนนนนน่
    #1,170
    0
  9. #1028 midnight96 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 เมษายน 2559 / 06:37
    แชงค์คนดีโดนใจไปเต็มๆจ้าาา ลอร์นาย...ห่างๆลูฟี่บ้างก็ได้มั้งตามมาซะทุกที่เลยย ให้ลูฟี่มีโมเมนต์กะคนอื่นบ้างง
    #1,028
    0
  10. #968 วันวานlove...one piece (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:12
    เอิ่ม แชงครูส นายนี่พระเอกตัวจริงๆ

    เป็นคนดีสุดๆอะ

    ดีใจตอนจบ

    ในที่สุดๆๆ

    ลอว์ก็มาแล้วเย้ๆ

    งานนี้ต้องจุดผลุฉลอง โบกธงลอว์ลู

    ปล. รักษาสุขภาพด้วยนะคะ ยูน คุณขุนนางพันปี คุณ fall4U [Forgotten] คุณขอแค่รัก

    #968
    0
  11. #868 ~‘!!วม7พs์กs:xา!ลื•๑’~ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2558 / 02:06
    สงสาเเชงค์นะ เเต่ยังไงก็ชอบ ลอว์ลูอยู่ดีอ่าT_T ลุงยกใหลอว์เถอะ กsาบบบบบบบบบบบบ

    #868
    0
  12. #836 sec_chan (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 19 กันยายน 2558 / 05:06
    ลุงค่ะ อย่าอ่อนโยนให้มากนักสิ ใจมันหวิวๆ ส่วนลอว์น่ะชิ้วๆเลย
    #836
    0
  13. #830 ทิพวรรณ การะเกตุ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 12 กันยายน 2558 / 15:34
    อ๊ากกกก  รักแชงค์ที่สุด  อดทน สมกับเป็นผู้ใหญ่ใจดี  

    ลอว์  อย่าจับลูฟี่กินนะเฟ้ย

    เชียรแชงค์ 
    #830
    0
  14. #790 ferincalobaramos (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2558 / 16:46
    Law comeback แล้วสินะ
    #790
    0
  15. #758 dark_violeta (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 เมษายน 2558 / 16:39
    คห. ที่ 757 ของเราไม่เป็นนะคะ ไม่รู้เพราะอะไร ตอบความเห็นแบบตอบกลับก็ไม่ได้ (เฉพาะความเห็น 757) ว้อทท TTvTT







    #758
    0
  16. #757 Diamond Crosia (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 เมษายน 2558 / 16:31
    ฮืออออออ ทำมายยยยยยยยย ทำไมตัวอักษรมันเป็นแบบเนร้ อารมณ์อ่านหมดเกลี้ยงเลยง่า

    #757
    0
  17. #748 purple_dolphin (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 เมษายน 2558 / 14:58
    แอรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรร๊
    คุณหมอออออออออออออออออออออออออ
    ท่านยูนนนนนนนนน สงสารหมอออออออออ
    ฮือออออออออออออออออออออออออออออออ

    ถึงจะชอบออลลูฟี่ อยากให้หนุ่มๆทุกคนเป็นของฟี่ก็เถอะ
    แต่สงสารคุณหมอง่า T^T
    #748
    0
  18. #745 Sawada Cartoon (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 เมษายน 2558 / 20:43
    อ้ากฟิน!!!!!!!!!!!!!แล้วก็.....ค้างอ่ะ!!!!!!!!!!!มาต่อเร็วนะรออยู่ๆ
    #745
    0
  19. #744 Moae (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 เมษายน 2558 / 22:16
    ชอบหลายคู่เรยอะ><. ฟินจนบอกไม่ถูก
    #744
    0
  20. #741 Kil (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 มีนาคม 2558 / 18:25
    มาอัพไวๆนะ
    #741
    0
  21. #740 Kil (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 มีนาคม 2558 / 18:24
    มาอัพไวๆนะ
    #740
    0
  22. #739 Kil (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 มีนาคม 2558 / 18:24
    มาอัพไวๆนะ
    #739
    0
  23. #738 Kil (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 มีนาคม 2558 / 18:24
    มาอัพไวๆนะ
    #738
    0
  24. #737 Kil (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 มีนาคม 2558 / 18:24
    มาอัพไวๆนะ
    #737
    0
  25. #732 fall4U [Forgotten] > (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 21 มีนาคม 2558 / 21:00
    ~เปิดตอนมานี่ก้ฟินกับรูปล่ะ -..- แต่ว่าตอนนี้นี่มัน...ทั้งสุขและเศร้าเลยทีเดียว ตอนแรกบรรยากาศมันก็ละมุลดีนะ ก็พอเดาอยู่แล้ว่าอย่างแชงค์คงมีหวานๆแหละแต่ไม่ถึงขั้นนั้น แล้วก้นึกไม่ถึงว่าจะเปลี่ยนอารมณ์กันไวขนาดนี้ T^T ตัดสิทธิ์กันอย่างไว ปิดท้ายตอนด้วยพระเอกมาโผล่อีก ก้ไม่ได้อะไร แต่ขอแชงค์ก่อนได้มรั๊ยยยยย TwT ...จะว่าไปไหนๆก้มาล่ะ เซอร์วิจหน่อยสิ~ -..-
    ว่าแต่ที่ฟี่ไม่อยากตอบว่าใครเนี่ย เพราะไม่อยากตอบ หรือไม่รุจะตอบใครบ้างดี :v ที่กลัวเนี่ยเปนเพราะความทรงจำของโทราโอะสินะ ช่วงนั้นน่ะ~
    .
    อยู่ๆก้นึกขึ้นมาจะว่าไปชื่อตอน 'คนที่แบกรับทุกสิ่ง' ถึงในตอนจะเปนลอว์ที่พูดอย่างชัดก้เถอะว่าหมายถึงลอว์ แต่จะหมายรวม(สื่อ)ถึงแชงค์ด้วยรึป่าว?


    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 21 มีนาคม 2558 / 21:05
    #732
    0