พิศวาสพยศ
เขาไม่เคยยอมใคร ส่วนเธอก็ไม่คิดยอมเขา แม้ให้คำสัญญาว่าจะมอบกาย แต่ทุกท้ายความรักก็พยศ และปรากฏเป็นพันธะหัวใจ
ผู้เข้าชมรวม
48,151
ผู้เข้าชมเดือนนี้
6
ผู้เข้าชมรวม
ข้อมูลเบื้องต้น
คุณแน่ใจว่าต้องการคืนค่าการตั้งค่าทั้งหมด ?
พิศวาสพยศ
ความยาว : 28 ตอนจบ
แนว : โรมานซ์ ปะทะคารม ตบ จูบ โคมไฟ หวานกิ๊บกิ้ว หึง น้อยใจเสียใจ ตามประสาคู่รักที่เข้าใจอะไรสวนทางกันตัลหลอด ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าบวก
สภาพน้ำ : เน่า 99.95% (18+)
สถานะ : ลงเป็นตัวอย่างให้อ่าน 7 ตอน
วางจำหน่ายแล้วในรูปแบบ E-book
ปิดการจำหน่ายแบบเล่มกระดาษไปตั้งแต่วันที่ 6 พ.ย. 58 ค่ะ
วิศรุตเป็นคนที่เจ็บแล้วจำ...
คุณหนูสาวสวยคนนั้นได้ขโมยหัวใจบริสุทธิ์ของเขาไปตั้งแต่เด็ก ทั้งยังเหยียบย่ำไม่เหลือดีแค่เพราะเขาจน
แม้กาลเวลาทำให้ลืมเลือน แต่เมื่อเจอเธออีกครั้ง ทุกอย่างก็แจ่มชัดเหมือนเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน
โลกกลับตาลปัตร ตอนนี้เธอจน พ่อใกล้ล้มละลาย ส่วนเขาเติบโตเป็นมหาเศรษฐีเจ้าเสน่ห์ที่แสนเนื้อหอม
อะไรจะสะใจไปกว่าใช้ร่างกายหนุ่มแน่นกำยำปราบพยศยัยตัวร้ายอีกล่ะ!
แต่ปัญหาก็คือ เขาดันตกหลุมรักผู้หญิงปากจัดคนนี้ตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้
พิมพ์อรเป็นคนที่รับปากอะไรไว้ก็จะทำ...
เขาจ่ายเงินล้านเพื่อพยุงธุรกิจของพ่อ แลกกับการให้เธอเป็นนางบำเรอในคฤหาสน์ลับของเขา
แม้เขากักขฬะ ปากร้าย บ้าอำนาจ แต่เธอก็ให้เขาแตะต้องร่างที่ไม่คุ้นมือชายนี้ครั้งแล้วครั้งเล่า
ในดวงตาสีดำเข้มมีประกายระยับเหมือนท้องฟ้ายามราตรี รสจูบของเขาแสนหวาน มือใหญ่ก็อบอุ่น
เพราะสัมผัสได้ว่าเขาอ่อนโยน เธอจึงลำบากใจ ไม่รู้จะทำอย่างไรกับคนที่ไม่ควรหลงรักคนนี้ดี
“ขึ้นมาคร่อมตักฉัน”
ลำคอหญิงสาวแห้งผาก เธอเซเล็กน้อยเมื่อเข่าข้างหนึ่งสัมผัสโซฟาหนานุ่ม เขาจับเอวเธอไม่ให้ล้ม แต่นั่นกลับทำให้กระแสไฟฟ้าลัดวงจรทั่วร่าง เธอตัวสั่นปากสั่นจนแม้แต่ตัวเองยังรู้สึก จนเมื่อเข้าที่เข้าทาง ชายหนุ่มก็เอนหลังยกแขนขึ้นเท้าพนักพิงในท่าแสนสบายอารมณ์ เขามองโลมเลียม รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นบนใบหน้าดุ เสียงหัวเราะในคอฟังเหมือนเสียงของเพชรฆาต
"ตัวสั่นทำไม ตั้งแต่วันนั้นมาฉันยังไม่ได้ทำอะไรฝืนใจเธอเลยนะ"
"คุณฝืนใจฉันมาตลอดนั่นแหละ"
"ตรงไหน เธออยากทำอะไรฉันก็ตามใจทุกอย่าง อยากถอดเองก็ให้ ทั้งที่ความจริงฉันทำเองน่าจะดีกว่า เธอนี่ไม่มีเสน่ห์เอาซะเลย"
"ถ้างั้นก็ปล่อยฉันไปสิ"
"จะปล่อยก็ได้ บอกไปหลายทีแล้วนี่ว่าไปได้เลย แต่เธอไม่ไปเอง"
พิมพ์อรเม้มปากแน่นอย่างอึดอัด
"เธอควรพอใจนะที่ฉันใจดีถึงขนาดนี้...หรือไม่จริง?"
"จริง ฉันควรพอใจที่คุณใจดี แล้วคุณใจดีได้ถึงแค่ไหนล่ะ"
"อืม..." เขาลากเสียงขณะคลอนศีรษะเหมือนกำลังคิด "แล้วเธอว่าผู้หญิงที่เคยแล้วต้องการความใจดีถึงแค่ไหนล่ะ"
"มาก...มากๆ เลย"
"งั้นฉันก็ไม่ใจดีถึงขนาดนั้น"
คนเจ้าเล่ห์ ถ้าคิดงั้นตั้งแต่แรกแล้วจะถามทำไม!
ผลงานอื่นๆ ของ ดมิศรา / ตรียาฐิ์ ดูทั้งหมด
ผลงานอื่นๆ ของ ดมิศรา / ตรียาฐิ์
ความคิดเห็น