Decimo's Lover(s) :: All27 [rewrite]

ตอนที่ 9 : กระสุนนัดที่ 7

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,400
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 43 ครั้ง
    27 พ.ค. 58

 

หลังจากทำความรู้จักกันเรียบร้อย รีบอร์นกับโกคุเดระก็ขอตัวไปทำธุระส่วนตัวกันสองคน  สึนะจึงทำท่าว่าสงสัย(แกล้ง)งง(แบบเนียนๆ) กับคำว่ารุ่นที่ 10  พอจะถามรีบอร์ก็ไม่ตอบซะงั้น บอกว่าเดี๊ยวกับไปคุยที่บ้าน เด็กชายที่คิดไม่ออกว่าจะไปที่ไหนต่อ เพราะเมื่อวันก่อนก็เดินเสียทั่วทั้งเมืองแล้ว จึงตัดสินใจกลับบ้านไปดูทีวี

 

จนตกบ่ายรีบอร์นก็กลับเข้ามาพร้อมแก้วกาแฟเอสเปรสโซ่ หนังสือติวด้านภาษา และคณิตศาสตร์ อีกสองสามเล่ม ก่อนเริ่มวัดความสามารถด้านความรู้ของสึนะ และผลก็ออกมาว่า ยอดเยี่ยม อย่างที่เจ้าตัวเคยบอกไว้ ฝ่ายสึนะที่กำลังทำแบบทดสอบเล่นๆจนเพลินก็ลืมคำว่า รุ่นที่ 10 ไปเสียสิ้น ความจริง...ก็รู้อยู่แล้ว และไม่สนใจด้วย จึงปล่อยผ่านซะงั้น  หลังจากนั้นก็ทำกิจวัตรประจำวันและเตรียมเข้านอนแต่หัวค่ำ เพื่อจะได้ตื่นเช้า พร้อมไปเรียนในวันพรุ่งนี้

 

.....................................................

 

เช้าวันรุ่งขึ้น

 

เด็กชายตื่นเองโดยไม่ต้องใช้นาฬิกาปลุก ส่วนรีบอร์นย้ายที่หลับที่นอนไปอยู่ห้องสำหรับแขกตั้งแต่เมื่อคืน พอสึนะถามว่าทำไมไม่ไปนอนตั้งแต่เมื่อวาน ร่างสูงก็ตอบมาว่าลืม สึนะแทบปรี๊ดแตกแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา ทำได้แต่กระฟัดกระเฟียดไม่พอใจ แต่รีบอร์นกับเห็นว่า แก้มป่องๆนั้น น่าจูบมาก ซะนี่

 

หลังจากออกจากบ้าน สึนะพาร่างตัวเองตรงไปยังโรงเรียนทันที โดยไม่สนว่ารีบอร์นจะตามมาหรือไม่ (งอลที่เผลอเสียรู้อีกฝ่าย)

 

 

............................................................

 

โรงเรียนนามิโมริ หน้าประตูทางเข้าโรงเรียน

 

ฮิบาริ  เคียวยะ หัวหน้ากรรมการรักษากฎระเบียบ หรือ พญามารแห่งนามิโมริ เด็กหนุ่มร่างสูงกำลังประชุมวางกองกำลังของคณะกรรมการ(ลูกน้อง)รักษากฏระเบียบอยู่ พลันสายตาก็เหลือบไปเห็น ร่างเล็ก ๆ ขนปุย(?) ที่กำลังเดินก้าวฉับ ๆ เข้ามาในรั้วโรงเรียนโดยไม่สนใจใคร

 

 

 

เด็กคนนั้น...ไม่เคยเห็นหน้า...เด็กใหม่หรือ?” เด็กหนุ่มจับสายตามองร่างบางอย่างไม่วางตา เป็นครั้งแรกที่สัญชาตญาณเขาไม่ทำงาน ดูไม่ออกเลยเจ้านั่น สัตว์กินพืช ไม่สิ..สัตว์กินเนื้องั้นหรือ เป็นคนแรกเลยนะที่สัญชาตญาณของเขาบอกอะไรไม่ได้

 

 

เมื่อเสียงสั่งงานเงียบไปทำให้บรรดาคณะกรรมการรักษากฎระเบียบถึงกับงง เมื่อเงยหน้ามองหัวหน้าของพวกเขากลับกำลังจ้องเขม็งไปยังเด็กคนหนึ่งที่กำลังเดินเข้าอาคารเรียน ก่อนที่คุสะคาเบะจะเอ่ยอะไร ร่างสูงโปร่งของเจ้านายตนก็ตามร่างเล็กของเด็กคนนั้นไปแล้ว

 

 

สึนะที่รู้ว่ามีคนเดินตามก็หันหลังกับไปเผชิญหน้าอีกฝ่าย แล้วเป็นฝ่ายออกปากถามก่อน มีอะไรครับ?”

 

 

สึนะโยชิจ้องมองอีกฝ่าย แล้วก็จำได้ว่าคนตรงหน้าคือ ฮิบาริ เคียวยะ ตัวอันตรายที่อิเอมิสึบอกไว้ในเอกสาร

 

 

นาย...เป็นสัตว์กินพืช หรือ สัตว์กินเนื้อ?” ด้วยความแปลกใจที่จู่ๆ ร่างบางก็หันมาทักเขาก่อน ทำให้เด็กหนุ่มหลุดประโยคที่คิดเอาไว้ในใจออกไปแบบนั้น จนแทบกัดลิ้นตัวเองตายเมื่อตั้งสติได้ นี่เขาเป็นอะไร? ฮิบาริแปลกใจในตัวของตนเอง

 

หา????” สึนะถึงกับงง สัตว์กินพืช กับ สัตว์กินเนื้อ อะไรละเนี่ย ที่ว่าเป็นบุคคลอันตราย เพราะเป็นคนไม่เต็มหรอกหรือ

 

 

ฮิบาริมองหน้างง ๆ ของอีกฝ่ายก็รู้ว่าร่างเล็กไม่ได้เข้าใจคำถามของเขา ถ้าเป็นปกติใครย้อนถามแบบนี้เขาคงฟาดกลับด้วยทอนฟาไปแล้วข้อหาชักช้า แต่ครั้งนี้เขากลับไม่ทำ เหมือนมีอะไรดลใจให้เขารู้สึกไม่อยากทำร้ายอีกฝ่าย

 

 

“..เอ่อ หมายถึงมังสวิรัติหรือครับ?” สึนะเอียงคอทำท่านึก แล้วตอบอย่างสุภาพ ผมกินได้ทุกอย่างแหละครับ ไม่เลือกกินหรอก”  เดี๋ยวนี้เขาถามอะไรกันแปลก ๆ เนอะ สมัยนี้ปกติแล้วชาวญี่ปุ่นเขาทักทายกันแบบนี้เหรอเนี่ย วัยรุ่นสมัยนี้ไม่ค่อยเข้าใจเลยแหะ สึนะคิดปลงชีวิต เขาคงแก่จริงๆแล้วละ มิน่าอิเอมิสึถึงบอกให้มาโรงเรียน

 

“....” ฮิบาริอึ้งไปกับคำถามและคำตอบที่คิดเองเออเองของร่างเล็ก แต่ก็ไม่นึกโมโหแต่อย่างใด ออกจะแอบขำด้วยซ้ำ แถมท่าทางของฝ่ายนั้นก็น่ารัก เสียจนทำให้หัวหน้ากรรมการรักษากฎระเบียบที่ขึ้นชื่อว่าโหดสุดๆ อย่างเขาต้องใจเต้นตึกตัก

 

เธออยู่ปีอะไร?

 

ปี 1 ครับสึนะตอบอ่างฉะฉาน นึกปลอบใจตัวเอง ค่อยยังชั่ว คำถามนี้ค่อยเข้าใจหน่อย

 

“...ชั้นเป็นรุ่นพี่นาย  ฮิบาริ  เคียวยะฮิบาริเอ่ยแนะนำตัว ใบหูออกแดงหน่อยๆด้วยความเขิน ก็เป็นครั้งแรกที่เขามาทำอะไรแบบนี้

 

รู้อยู่แล้วล่ะ...เด็กชายนึกในใจ...ความจริงเขารู้จักคนทั้งโรงเรียนได้ตั้งแต่อาจารย์ นักเรียน จนภารโรงนั่นแหละ...แต่แสร้งทำเป็นเพิ่งรู้จักจะดีกว่า

 

ครับ รุ่นพี่ฮิบาริ ยินดีที่ได้รู้จักครับสึนะโค้งตัวให้อีกฝ่ายตามธรรมเนียมญี่ปุ่นขนานแท้เป๊ะ เพราะรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นพวกชาตินิยมตัวจริงเสียงจริง โดยไม่รู้ว่าฮิบารินึกรังเกียจธรรมเนียมการทำความรู้จักแบบญี่ปุ่นแบบนี้ขึ้นมากะทันหัน เพราะอยากให้ร่างบางจับมือทำความรู้จักแบบตะวันตกมากถึงมากที่สุด

 

ขอตัวนะครับสึนะยิ้มให้ฮิบาริ พลางเอ่ยขอตัวเดินเข้าอาคารเรียน...เป็นรุ่นพี่ที่แปลกดี เห็นว่าจะอันตรายตรงไหนอย่างที่อิเอมิสึบอก...หรือว่ามันเฟคข้อมูลแกล้งเรา?

 

เดี๋ยว!!” ฮิบาริรีบคว้าแขนร่างเล็กไว้ แม้จะตกใจในการกระทำของตนเองแค่ไหน แต่ก็ไม่สนใจเพราะตอนนี้ร่างสูงมีเรื่องอยากรู้ ไม่สิ ต้องรู้ให้ได้ต่างหากละ

 

“...เธอ...ชื่ออะไร?”

 

 

สึนะครับ ซาวาดะ  สึนะโยชิ

 

 

สึนะโยชิ?” ฮิบาริพึมพำกับตัวเอง ขณะที่สายตามองร่างบางที่เดินเข้าไปในอาคารเรียนอย่างเหม่อลอย...นุ่มชะมัด...สัมผัสยังอยู่ที่มืออยู่เลย..นุ่มกว่าที่คิดไว้ซะอีก...

 

ฮิบาริ  เคียวยะ พญามารแห่งนามิโมริยังคงยืนอยู่ตรงนั้น ไม่ได้สนใจเลยว่าตนเองตกเป็นเป้าสายตาของคณะกรรมการรักษากฎ ที่เป็นลูกน้องของตนอยู่ตรงนั้น ด้วย

 

เท็ตสึ!!” จู่ๆฮิบาริก็เอ่ยเรียกมือขวาของตนเสียงดัง จนเจ้าของชื่อสะดุ้งโหยงก่อนวิ่งมารอรับคำสั่ง ครับ คุณเคียว

 

นำประวัติของซาวาดะ สึนะโยชิ มาให้ชั้นที่ห้องเดี๋ยวนี้!!” ฮิบาริสั่ง พลางทำสัญญาณมือว่าเลิกประชุม แล้วก็เดินขึ้นอาคารเรียนทันที

 

 

ครับ!!” แม้จะแปลกใจในคำสั่งของนายเหนือ แต่คุสะคาเบะ เท็ตสึยะ ก็รับคำเสียงดัง และรีบไปหาข้อมูลตามที่นายสั่งทันที

 

 

............................................

 

 

ฝ่ายสึนะเองก็ไม่ได้ตรงไปที่ห้องเรียนแต่อย่างใด แต่เดินสำรวจอาคารเรียนไปเรื่อยๆจนถึงชั้นด่านฟ้าของโรงเรียน

 

 

“...อืม...วิวดีแฮะ มองเห็นทั้งเมืองเลยมั้งเนี่ย?” ร่างบางมองวิวรอบ ๆ อย่างสนใจ ขณะที่มองเพลินๆอยู่นั้น เสียงกริ่งที่ดังขึ้นขัดจังหวะ ทำให้สึนะส่งเสียงจิ๊จ๊ะอย่างรำคาญ ตายละ หมดเวลาแล้วหรือนี่ ลืมไปเลยแหะเขากล่าวกับตัวเองเบาๆ ก่อนตั้งใจว่า ด่านฟ้า นี่แหละจะเป็นที่โปรดของเขา

 

.................................................................

 

ในชั่วโมงโฮมรูม สึนะได้เจอกับโกคุเดระที่เป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนที่บังเอิญได้มาอยู่ห้องเดียวกัน เมื่อแนะนำตัวกันเรียบร้อย  อาจารย์ก็ปล่อยให้นักเรียนทำความรู้จักกันเอง เพราะไม่บ่อยนักที่โรงเรียนจะเปิดรับนักเรียนเข้ามากลางปี เห็นว่าเด็กคนนี้สอบเทียบเข้ามาด้วยคะแนนเต็มทุกวิชา แถมยังมีคนรับรองที่มีฐานะไม่ธรรมดาอีกด้วย เมื่ออาจารย์ก้าวออกจากห้อง เสียงนักเรียนก็ดังอื้ออึ้งขึ้นมาทันที

 

สึนะกลายเป็นจุดสนใจของคนทั้งห้อง พวกนักเรียนคนอื่น ๆ ต่างเข้ามารุมถามนู่น นี่ นั่น ไม่ขาดสาย แต่พอโกคุเดระโวยเท่านั้นแหละ วงแตกกระจาย

 

“พวก แก๊ อย่ามายุ่งกับรุ่นที่ 10 มากจะได้ไหม เดี๊ยวพ่อก็บึ้มเข้าให้!!” ว่าแล้วก็ควักระเบิดออกมาโชว์

 

“ฮะฮะ ฮ่า ที่เมืองนอกเข้านิยมเล่นดอกไม้ไฟกันเหรอ?” ยามาโมโตะ ทาเคชิ เพื่อนร่วมห้องอีกคนหนึ่ง หัวเราะด้วยท่าทางไม่รู้สึกรู้สา

 

“ดอกไม้ไฟบ้าน พ่อง มึง เดะ ระเบิดเว้ย ระเบิด” โกคุเดระเลือดขึ้นหน้า ยกเท้าขึ้นเหยียบโต๊ะ แต่ก่อนที่จะได้ปาออกไปนั้น 

 

“...โกคุเดระคุงงงงงง” เสียงยานคางฟังแล้วชวนหลอนอย่างแรงดังขึ้น พร้อมบรรยากาศอึมครึม และกดดันจะแผ่ออกมาจนร่างโปร่งขนลุกซู่ โกคุเดระหน้าซีด หันมาหาเจ้าของเสียง

 

“คะ ค...ครับ”

 

“...โต๊ะของ “ผม” นะ...” ร่างบางยิ้มหวาน แต่จิตสังหารพุ่งออกมาเต็มๆ

 “ข..ขอ..ขออภัยเป็นอย่างสูงคร๊าบบบ รุ่นที่สิบ” โกคุเดระรีบเอาเท้าลง รีบก้มกราบแทบเท้าสึนะในทันที “ขอโทษครับ ขอโทษครับ ขอโทษครับ”

 

“ฮะฮะ ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก โกคุเดระคุง แต่อย่าลืมเช็ด รอยเท้าของคุน ออกจากโต๊ะ ของผมด้วยนะ”

 

 

 

....สวย ดุ...

 

 

 

สเป็กแม่/พ่อ ของลูก  ทุกคนในห้องคิดตรงกันโดยไม่ได้นัดหมาย

 

..................................................................

 

ในวิชาคณิตศาสตร์ สึนะก็ทำให้คนทั้งห้องต้องอึ้ง เมื่อร่างบางสามารถตอบคำถามของอาจารย์ที่ขึ้นชื่อว่าโหดและเป็นจอมหาเรื่องนักเรียนได้ แถมยังตอกกลับถึงความถูกต้องของคำถาม และวิธีทำ การแก้สมการที่เข้าใจง่ายกว่าที่อาจารย์สอนซะอีก

 

ส่วนวิชาภาษาต่างประเทศ สึนะก็พูดและอ่านเขียนอย่างคล่องปรื๋ออย่างกับเจ้าของภาษามาเอง จนอาจารย์ชมเปาะ

 

การเรียนวันนี้ผ่านไปอย่างรวดเร็วและสนุกสนานมาก จนกระทั่งเสียงกริ่งดังขึ้นบอกเวลาเลิกเรียน

 

สึนะคุง บ๊ายบาย เจอกันพรุ่งนี้นะจ๊ะซาซางาวะ เคียวโกะ กล่าวลาเมื่อจบการเรียนการสอนของวันนี้

 

เจอกันพรุ่งนี้นะ เคียวโกะจังสึนะกล่าว พลางเก็บของเข้ากระเป๋า

 

“รุ่นที่ 10 / สึนะ ผม/ฉัน  ไปส่งที่บ้านนะ ครับ/ ไหม” ประโยคที่คล้ายๆ กันดังขึ้นมาจากคนสองคน ทำเอาทั้งคู่ หันมามองหน้ากัน ก่อนเกิดกระแสไฟฟ้าแล่นเปรี๊ยะระหว่างโกคุเดระกับยามาโมโตะ

 

 “สนิทกันจังนะ โกคุเดระคุง และก็ยามาโมโตะ”

 

“สนิทกันตรงไหนครับเนี่ย” โกคุเดระโวยวาย ส่วนยามาโมโ ตะก็เอาแต่หัวเราะ

 

หลังจากส่งสึนะถึงบ้าน คนทั้งคู่ก็แยกย้ายกลับบ้านตัวเอง ระหว่างทางสึนะได้คุยกับเพื่อนใหม่ทั้งสองคน  แม้ทั้งคู่จะทะเลาะกันบ้าง เถียงกันบ้าง แต่ก็เป็นบทสนทนาที่ทำให้สึนะหัวเราะได้อย่างจริงใจ 


 





พอดีมีธุระที่ต้องไปทำ เลยลงรวดเดียวหมดสต๊อก อ่านให้จุใจน้า


แล้วไว้เจอกัน เดือนหน้าจ้า (15/06/2558)



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 43 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

55 ความคิดเห็น

  1. #32 ติ่งทูน่า=w= (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2558 / 09:55
    ต่อเดี่ยวนี้น้า!!!!!!!!!!!!!!!!!
    #32
    0
  2. #24 นักอ่านเงา (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2558 / 20:33
    สนุกมากกกก

    อย่าลืมอัพนะค่า
    #24
    0
  3. #12 hiruntubtim (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2558 / 16:26
    สนุกมาก 55555 ^_^ อิอิอิอิอิ ^-^
    #12
    0
  4. #10 tf4869 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2558 / 17:36
    อัพๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆให้อ่านเถอะน้าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา
    #10
    0