➽ #jamren area ❤●•*

ตอนที่ 27 : ✿ Gangster II

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 807
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 98 ครั้ง
    21 ก.ย. 62

Gangster II

Jaemin x Renjun

Note: ควันหลงวันเกิดแจมิน 
ขอปั่นเคสส่งก่อนเนอะ 5555555555555555

#jrarea

 

 

 

“ไม่เห็นเล่าว่าไปเจอไอ้แจมินมาแล้ว”

“ก็ไปเจอมาแล้ว”

“แล้วพูดไงมันถึงยอมมาช่วย”

“นั่นแหละ ไม่ต้องรู้หรอก”

 

 

คนที่แต่งตัวผิดระเบียบโบกมือปัด เขาเลี่ยงไม่ตอบคำถามลูกน้องมาโดยตลอด แม้แต่หมาที่บ้านก็ไม่กล้าจะเล่าให้ฟังถึงปัญหาที่เจอ เจโน่วันนั้นไม่ได้กลับมาหาเขาอีกที่บ้านไอ้บ้านั่น ดังนั้นจากที่ตกลงกันไว้ว่าจะทำกันแค่หนึ่งรอบ (จริงๆก็พูดเองเออเองอยู่คนเดียว) เขาก็โดนอีกฝ่ายเอาเปรียบจนเป็นลมไปในรอบที่สามจนได้

 

 

“วันนี้ไปร้านเกมปะ”

“คงไม่”

“มึงปฏิเสธอีกละลูกพี่ มีธุระอะไรนักหนา”

“เออ เรื่องของกู พวกมึงอะไปเตรียมตัว เสาร์นี้น่าจะงานยาก”

“ไม่ยากหรอก พวกไอ้แจมินแม่งอย่างเก่ง”

“แล้วเราต้องพึ่งพาคนอื่นหรือไง สู้ด้วยตัวเองดิวะ”

 

 

ลีแฮชานเบะปาก แต่ก็ถูกไม้บรรทัดที่เจโน่ถืออยู่เคาะเข้าที่หัว เขาส่ายหน้า เก็บของลงกระเป๋า หลังจากวันอัปยศอดสูวันนั้นเขาก็ยังต้องไปหาไอ้ตัวการนั่นอยู่เรื่อยๆ

 

 

“มึงจะเลิกมองกูแบบนี้ได้ยัง”

“อย่าพูดคำหยาบ”

“เรื่องของกูดิ”

“อินจุน”

 

 

แจมินกดเสียงต่ำ หลังจากนั้นมาถึงจะไม่ถูกเอาเปรียบอะไรอีกแต่ก็ต้องมาค้างด้วยทุกวันจนกว่าจะถึงวันนัดหมาย เขาหงุดหงิด อีกฝ่ายชอบมองเหมือนจะกินเขาเข้าไป มันน่าอึดอัดใจ ชอบมาจูบมาหอมทำเหมือนเขาเป็นผู้หญิง ทำแบบนั้นกับหัวหน้าแก๊งได้ยังไงก็ไม่รู้ แม่ง

 

เจ้าของบ้านรั้งเอวเขาขึ้นมานั่งบนตัก จูบเบาๆที่ต้นคออย่างที่ทำเป็นประจำแต่เขาก็ไม่ชินสักที

 

 

“ไหนเรียกพี่แจมินหน่อย”

“ควาย เรียกก็เหี้— พี่แจมิน! ไอ้สัด อย่านะ!!

 

 

หัวหน้าแก๊งร้องโวยวายตอนที่ถูกฝ่ามือร้อนๆนั่นริดกระดุมเสื้อนักเรียนออก เขาเรียนรู้ว่าควรจะอยู่เฉยๆในตอนที่ถูกแกล้ง ห้ามปรามบ้าง แต่ถ้าขัดขืนเยอะๆก็จะยิ่งโดนแกล้ง อีกฝ่ายน่ะชอบใจนักเวลาเขาโมโห หัวหน้าแก๊งรีบติดกระดุมจนถึงคอ เจ้าของบ้านกลั้นยิ้มจนหน้าเบี้ยว น่ารำคาญ น่ารำคาญที่สุดเลย!

 

นาแจมินหอมแก้มเขาอีกทีก่อนจะลุกไปทำอาหาร เขาค้นพบว่าอีกฝ่ายน่ะทำอาหารอร่อยเลยทีเดียว และเขาก็ฝากท้องที่นี่มาหลายต่อหลายครั้งแล้ว

 

 

“อยากกินอะไร”

“หม้อไฟ”

“ยุ่งยาก”

“งั้นอะไรก็เอามาเหอะ หิว”

“ถ้ากูทำหม้อไฟ คืนนี้นอนกับกู โอเค?”

“ไปตายไปสัด แง พี่แจมิน! อย่านะ! นอนก็ได้แม่ง อย่าเดินมานะ!

 

 

เขาร้องโวยวายอีกรอบตอนที่นาแจมินที่ใส่ผ้ากันเปื้อนเรียบร้อยแล้วทำท่าจะเดินมาหา อีกฝ่ายยิ้มมุมปาก พับแขนเสื้อขึ้นพร้อมกับล้างมือ ภาพแผ่นหลังกว้างๆที่ยืนอยู่ในครัวนั่นทำให้เขารู้สึกเขินขึ้นมาดื้อๆ อินจุนสะบัดหัวไล่ความคิดประหลาดๆออกไป

 

เรารู้จักกันยังไม่เท่าไหร่เลยด้วยซ้ำ

 

 

“กูไม่นอนเตียงเดียวกับมึงแน่ๆ”

“ทำไม?”

“ก็แค่ไม่นอน คิดไรมากมายไอ้สัด อีกอย่างมึงชอบรุ่มร่ามด้วย จะจับจะลูบอะไรนักหนา ไม่ชอบ!

 

 

อินจุนด่าออกไป แต่คนโดนด่ากลับยิ้มหน้าบาน เขาเขวี้ยงผ้าเช็ดตัวใส่หน้าอีกฝ่าย น่ารำคาญตัวเองด้วยที่รู้สึกร้อนๆที่หน้า บางทีแอร์ห้องนอนไอ้บ้านี่อาจจะไม่ดีก็ได้

 

 

“พูดคำหยาบไปเยอะนะวันนี้อะ”

“ก็เรื่องของกูอีกอะ”

“งั้นกูจะลงโทษมึงก็เรื่องของกูอีกเหมือนกันใช่ปะ”

“ม่าย พี่แจมิน ม่ายยยย”

 

 

เขาเพิ่งรู้ว่าตัวเองอ่อนกว่าอีกฝ่ายหนึ่งปีก็ตอนที่เห็นแฮชานเรียกมันว่าพี่อยู่หนึ่งครั้ง ถามไปถามมาก็เลยรู้ แต่เราเหล่านักเลงก็ไม่ได้อะไรกับเรื่องอายุอยู่แล้ว เรานับถือกันที่ความสามารถมากกว่า

 

วันหนึ่งที่เขามาหา เรียกเล่นๆว่าพี่แจมินแบบกวนๆ อีกฝ่ายเหวอไปสักพักก่อนจะตั้งข้อตกลงระหว่างเราสองคนว่าเขาห้ามพูดคำหยาบ แต่อีกฝ่ายน่ะพูดได้ นี่มันข้อตกลงประเภทไหนก็ไม่รู้ เขารู้สึกว่าตัวเองเสียเปรียบมาก แต่พอเถียงอะไรออกไปก็เหมือนจะยิ่งเสียเปรียบกว่าเก่าเลยเลิกพูด ยังไงอีกฝ่ายก็ต้องทำอะไรที่ตัวเองได้ผลประโยชน์อยู่แล้ว เช่นเรื่องขอจูบขอหอมเขาวันละห้าทีเนี่ย แต่อย่างน้อยเขาก็มีจุดอ่อนที่พอจะทำให้อีกฝ่ายหยุดแกล้งเขาได้อยู่เหมือนกัน

 

 

“พี่แจมิน ไม่ลงโทษได้ไหม นะๆ”

“มึงใช้ผิดเวลาอะอินจุน”

 

 

สุดท้ายเขาก็ถูกกดลงกับเตียง ถูกหอมแก้มเพิ่มเป็นสิบครั้งถ้าพูดคำหยาบ อินจุนดิ้นแรงขึ้น แจมินก็กดข้อมือเขากับเตียงแรงขึ้น เขาเลยสะบัดหน้าหนีตอนที่คนขี้รังแกใช้ปลายจมูกลงมาเขี่ยเบาๆที่อวัยวะเดียวกัน

 

 

“ไม่แกล้งแล้วก็ได้ ทำมาสะบัดสะบิ้ง”

“กูไม่ได้ทำ!

“โอเค ไม่ก็ไม่”

 

 

เจ้าของบ้านถอดแว่นสายตาวางไว้ข้างหัวเตียงลวกๆแล้วก็ทิ้งตัวลงนอนหันหลังให้เพราะมันถนัดกอดหมอนข้างแบบนอนทับด้านขวาตัวเอง นั่นแหละเหตุผลที่เขาเลือกนอนที่เตียงฝั่งซ้าย อินจุนถอนหายใจเฮือกใหญ่ นึกว่าจะโดนรังแกอะไรอีก หัวใจเต้นผิดจังหวะเลยเมื่อกี้อะ

 

 

 

 

 

 

 

 

“นี่มือหรือตีนเนี่ย”

“พูดมากก็ทำเอง”

“ไม่ให้เมียทำแล้วจะให้ใครทำให้วะแผลเนี่ย”

“เมียเหี้ยไรพูดให้ดีๆนะ!

 

 

อินจุนใช้นิ้วกดลงไปที่มุมปากช้ำเลือดของเจ้าของบ้าน ทุกวันนี้เขามาขลุกอยู่ที่นี่มากกว่าบ้านตัวเองอีกมั้ง บางวันก็นอนค้าง ยังไม่มีใครรู้เรื่องของเขากับแจมิน จริงๆตัวเขาเองก็ไม่รู้ว่าระหว่างเรามันเป็นยังไงกันแน่

 

 

“นี่กูโดนลอบทำร้ายมานะ”

“อ่อนว่ะ”

“แต่อย่างอื่นแข็ง”

“หยุดลามกสักทีไอ้เหี้ยพี่แจมิน รำคาญ”

 

 

เจ้าของบ้านหัวเราะ และมันก็น่าหมั่นไส้มากจนเขากดซ้ำๆลงบนแผลที่มุมปากเพิ่ม

 

ใส่แว่นออกไปข้างนอกทีไรก็โดนมองว่าเนิร์ดตลอด แล้วก็โดนนักเลงต่อยมา แต่ไม่ได้นิ่งเหมือนครั้งที่โดนอินจุนต่อย เขาซัดกลับทันควัน กะทันหันมากจนเจ็บมือเลย ต่อยผิดท่า

 

จะให้ทำไง คอนแทคเลนส์มันชอบหายนี่หว่า เคืองตาอีก แว่นที่ใส่อยู่นี่ก็แว่นเก่า แว่นอันปัจจุบันไม่รู้เอาไปวางไว้ไหน จริงๆก็ไม่ใช่คนสายตาสั้นขนาดต้องใส่แว่น แต่สายตามันเพิ่มขึ้นเรื่อยๆเพราะไม่ชอบเปิดไฟตอนกลางคืนนั่นแหละ

 

 

“กูบอกแล้วให้ไปตัดแว่นใหม่มาซัก 10 อัน แม่ง มองไม่เห็นแล้วยังจะใส่”

“คอนแทคกูก็หายทุกครั้งที่เอามึง— โอ้ย! กดอีกทีกูปล้ำจริงนะ”

 

 

และเขาก็ต้องยั้งมือตัวเองที่กดแผลซ้ำๆ ชะงักไปทันที ขู่แบบนี้ตลอดเลยไอ้เวรนี่

 

ไม่อยากยอมรับเลยว่าหลังๆมาจะโดนมันรังแกบ่อยๆ มันไม่ใช่วิถีนักเลงเลย ทำเอาเพลียจนไม่อยากไปทำอะไรต่อแม้แต่ส่องสาวที่ชอบมาปาร์ตี้บ้านข้างๆ

 

 

“แล้วมึงจะใส่คอนแทคตอนนั้นทำไมอะ!

“ก็มันมองไม่เห็นมึงนี่หว่า เนี่ย แว่นหักสมใจอยากมึงแล้วไง พากูไปตัดใหม่ด้วย ละอันนั้นไปไหนวะ มึงนั่งทับแตกไปละปะเนี่ย”

“เออ ก็วางไว้บนโซฟาเองปะ ละเป็นเมียหรือไงมาสั่ง”

“เป็นผัว”

“ไอ้เหี้ยพี่แจมิน!

 

 

แม่ง โกรธแล้วนะ!!

 

 

 

 

 

 

แจมินมองข้อความในโทรศัพท์ เป็นยอดเงินจำนวนหนึ่ง จำนวนเท่ากับที่เขาโอนไปให้เจโน่เมื่อครั้งก่อนนู้น ต้องบอกตามตรงว่าเขารู้จักอินจุนอยู่ก่อนแล้ว ในวันที่ใส่แว่นเบลอๆออกไปข้างนอกแล้วโดนอินจุนต่อย เขาเห็นเสี้ยวหน้าก็จำได้ เราเคยเจอกันบ่อยๆตอนอินจุนยังไม่ได้เป็นหัวหน้าแก๊งแบบนี้ ตอนนั้นอีกฝ่ายทำตัวโคตรกร่าง เห็นแล้วอยากจะต่อยให้ร่วงสักหมัด แต่ไม่รู้ทำไมพักหลังๆถึงได้มองว่าไอ้เปี๊ยกนี่มันน่ารักก็ไม่รู้

 

พอโดนต่อยก็รีบติดต่อเจโน่ จำได้ว่าแก๊งมันมีปัญหากับแก๊งเฉินเล่อที่เพิ่งรวมกับแก๊งลูคัสไป มันเข้าทางเขาไปเสียหมด เลยขอให้เพื่อนที่รู้จักกันจัดการเรื่องนี้ให้ และให้ค่าตอบแทนมันไปเล็กๆน้อยๆตามประสาคนรวยๆ

 

 

“มึงโอนเงินคืนมาทำไม”

“กูไม่เอาเงิน แต่จะให้มึงช่วยอะไรอย่าง”

 

 

พยักหน้ารับปากทันทีแบบที่เจโน่ยังไม่ทันจะบอกว่าจะขอให้ช่วยอะไร เขาค่อนข้างมั่นใจว่าสิ่งที่เพื่อนขอจะไม่ทำให้ใครลำบาก

 

มั้ง

 

 

“กูไม่ช่วย”

“มึงบอกจะช่วย”

“กูไม่ช่วยแล้วไง แค่นั้น”

“งั้นกูบอกอินจุนนะ”

 

 

เอ้า ทำไมกลายเป็นรองเฉยเลย

 

แจมินนั่งลงที่โซฟากลางบ้าน คำขอแสนใจร้ายกับไอ้เปี๊ยกตัวเล็กๆของเขามันยากเกินไป จะมีการเลือกหัวหน้าแก๊งคนใหม่เดือนหน้า หลังจากถึงวันนัดกับแก๊งเฉินเล่อ มันจะให้เขาอ่อนข้อให้พวกนั้น ซึ่งเมื่อแพ้ ความผิดหลายๆอย่างจะมาตกอยู่ที่หัวหน้าแก๊ง ในการเลือกหัวหน้าแก๊งคนใหม่ผลโหวตก็คงจะตกไปอยู่ที่เจโน่ไม่ก็แฮชานแทน เพราะคิดว่าอินจุนไม่สามารถควบคุมความเป็นไปของแก๊งได้

 

 

“ให้กูทำแบบนั้น เหี้ยกว่าที่วางแผนเรื่องมันอีก”

“มึงว่ามันจะเชื่อมึงหรือกูมากกว่ากันล่ะ?”

 

 

เขาต่อยมันไปหนึ่งหมัดอย่างที่ปกติแล้วจะไม่ใช้กำลังในการแก้ปัญหา เจโน่ล้มลงไปกับพื้นเพราะไม่ได้ตั้งตัว เขาไม่ได้ตามมาซ้ำ แต่ลูกน้องเขาที่อยู่แถวนั้นรีบวิ่งมามุงกันใหญ่โต

 

 

“สิ่งที่มึงขอให้ทำมันเสียศักดิ์ศรีชิบหาย กูยอมโดนมองว่าเหี้ยในสายตามันดีกว่าทำเหี้ยแต่ไม่บอกมันดีกว่า”

 

 

 

 

 

“หน้าเครียดมาก เป็นไร”

“เปล่านี่”

“ขี้ไม่ออกเหรอ”

“อืม”

“บอกแล้วให้กินผัก เนี่ยนะ หม้อไฟ เหมาะสมที่สุดละกูว่า”

 

 

หลังจากเจโน่กลับไป เขาคิดมาสักพักว่าจะชิงถูกเกลียดก่อนโดยการบอกความจริง คนไม่เคยกลัวอะไรแบบเขา แค่พูดความจริงปากมันก็ดันหนัก พูดอะไรไม่ออกอีก รั้งหัวหน้าแก๊งตัวเล็กๆในชุดสบายๆเข้ามากอด หอมเบาๆที่ผมสีเข้มๆที่ดมทีไรก็รู้สึกผ่อนคลาย อินจุนไม่ได้ดิ้น นั่งนิ่งๆให้กอดอยู่อย่างนั้นจนผิดปกติ

 

 

“วันนี้มึงแปลกนะ”

“กูปกติ”

“เหรอ”

“หลอกกูสนุกมากไหม”

 

 

งานช้างชิบหายในการอธิบายอะไรสักอย่างให้คนที่ร้องไห้สะอึกสะอื้น ไม่เหลือคราบนักเลงเลยแม้แต่นิดเดียว

 

ปกติก็ขี้โวยวายอยู่แล้ว พอได้ร้องไห้ก็เหมือนไปปลดล็อคอะไรสักอย่างในใจไอ้ตัวเล็กนี่ เขารวบตัวเล็กๆที่สั่นเหมือนลูกหมาโดนฝนมากอดทั้งๆที่โดนทุบโดนตี อินจุนแรงเยอะ ไม่ได้แรงน้อยๆเหมือนรูปร่างหรอก เลยเจ็บๆอยู่เหมือนกันที่โดนฟาด นอกจากจะปล่อยให้ดิ้นไปดิ้นมา ร้องไห้ พูดจาไม่รู้เรื่อง เขาไม่คิดจะพูดแก้ตัวอะไรตอนนี้ เพราะพูดไปมันก็คงฟังไม่ได้สาระอะไรอยู่ดี

 

 

“มึงแม่ง ไอ้เหี้ย สะใจแล้วใช่ไหมอะที่มาทำแบบนี้ มึงมีจุดประสงค์ ฮึก อะไรกันแน่”

“เงียบก่อน เดี๋ยวคุยด้วย”

“กูไม่เงียบ! กูอุตส่า ฮึก หายใจไม่ออก เอาทิชชู่มาหน่อย”

 

 

จะพูดอะไรก็พูดไม่จบสักเรื่อง อินจุนคงเหนื่อยที่ดิ้นไปดิ้นมา สุดท้ายก็นั่งเฉยๆบนตักเขา เอื้อมมือไปจะหยิบทิชชู่ แต่พอเห็นว่าเขาไม่ยอมปล่อยให้ไปหยิบหรือไม่ยอมหยิบให้ทั้งๆที่ทิชชู่อยู่ใกล้กว่า ไอ้หัวหน้าแก๊งตัวแสบก็ก้มลงมาสั่งน้ำมูกกับเสื้อเขาดังฟืด เอามือเช็ดน้ำมูกเสร็จแล้วก็ป้ายแขนเขาอีกต่างหาก

 

 

“หยุดร้องไห้เมื่อไหร่กูจะเอามึงให้ร้องจนเจ็บคอเลย ไอ้สัด สกปรก”

“แล้วจะทำไมอะ!

“สงบสติอารมณ์ก่อน ค่อยมาคุยกัน”

“ไม่คุย เดี๋ยวจะกลับแล้ว ไม่มาแล้วด้วย”

 

 

หน้าตามันจริงจังมากเหมือนที่ร้องไห้เมื่อกี้คือผีเข้า ตัวเขาเองก็ไม่รู้ว่านอกจากเรื่องแผนไม่รู้ว่าโดนใส่สีตีไข่ไปมากแค่ไหน ไม่ได้เอ่ยแก้ตัวอะไร รอฟังคำด่าปนเสียงสะอื้นแล้วค่อยๆพยายามเรียบเรียงว่าอินจุนได้รับสาส์นมาแค่ไหนแล้วค่อยเริ่มอธิบาย

 

 

“ยอมรับว่าหลอก แต่ไม่ได้มีจุดประสงค์ไม่ดี”

“ไม่ต้องมาแถ มึงรอฮุบแก๊งกูใช่ไหมล่ะ บอกเลยว่าไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก!

“คิดว่าการที่มึงเป็นเมียกูแล้วลูกน้องแก๊งมึงจะต้องมาเข้าแก๊งกูด้วย? ปัญญาอ่อน ดูหนังมากไปปะ”

“แล้วมึงจะทำแบบนี้ทำไม ก็ไม่มีเหตุผลไรแล้—”

 

 

อินจุนชะงักตอนที่ถูกปลายนิ้วเขี่ยเบาๆที่แก้ม การกระทำอ่อนโยนที่แทบจะไม่เคยได้รับจากแจมินยกเว้นเวลาตื่นนอนที่อินจุนง่วงมากๆจนไม่รู้เรื่องอะไรนั่นแหละ เขาจับคนบนตักหันหน้ามาหา ล็อคเอวเล็กๆนั่นให้กับแขน รั้งให้เข้ามาใกล้ จูบเข้าที่แก้ม ไมได้ทำท่าทางเหมือนปกติที่ชอบทำเหมือนคนหื่นกามตลอดเวลา เขาออกจะเอ็นดูอินจุนเวลาพูดเวลากำลังโม้ หรือเวลาคอยเดินหาแว่นตาที่เขาวางไว้ที่ไหนสักที่ในบ้าน ก็ไม่ได้มีความรู้สึกแบบนั้นตลอดเวลาหรอก

 

แต่มันก็แค่ไม่รู้จะแสดงออกยังไง เพราะไอ้เปี๊ยกนี่ก็น่าฟัดน้อยที่ไหน

 

 

“มึงรู้เหตุผลอยู่แก่ใจ”

“ไม่รู้”

“เหรอ”

“อือ ไม่บอกก็ไม่รู้หรอก”

 

 

คนบนตักจ้องตา ทำเป็นเก่งไปเถอะ เขาก็พยายามยับยั้งชั่งใจที่จะไม่โยนอีกคนลงบนเตียงแล้วฟัดให้ร้องไห้อยู่เหมือนกัน แต่ท่าทางเหมือนลูกแมวที่ใส่เครื่องหัวเป็นสิงโตแล้วก็คิดว่าตัวเองเป็นสิงโตมันน่าเอ็นดูจริงๆ กะจะไม่พูดอะไรออกไปเยอะ เขาไม่ใช่คนชอบพูด แต่พอเห็นสายตามุ่งมั่นขนาดนั้นแล้ว แจมินก็เลยยอมก็ได้

 

 

“ชอบมึงตั้งแต่ตอนตามพี่แจฮยอนสมัยก่อนแล้ว”

“เอาอะไรมาชอบอะ มึงสายตาสั้นตั้งแต่ตอนนั้นเลยเหรอ”

“คงงั้น ไม่รู้ทำไมถึงมองมึงว่าน่ารัก บ้าหรือเปล่าตัวกู ตัวก็แห้งๆ หน้าก็แว้นๆ”

“แว้นเชี่ยอะไร กูอะหล่อสุดในแก๊งรองจากพี่แจฮยอนเลย”

“กูจะอ้วก”

 

 

อินจุนทำตาดุขึ้นมาที่แจมินทำหน้าไม่เชื่อ กำมือเตรียมทุบกันแล้ว แต่ก็ต้องตกใจเมื่อถูกอุ้มขึ้นมาทั้งๆที่นั่งอยู่บนตัก

 

 

“ปล่อย ไอ้เหี้ย ปล่อยยย”

“ยอมอาบน้ำด้วยกันวันนี้ กูรับปากว่าจะแค่อาบน้ำเฉยๆ”

“ไม่เอา!!

“เออ ก็ไม่ได้จะเอา แต่มึงต้องรับผิดชอบที่เอาขี้มูกมาป้ายแขนกูดิ”

“ก็แค่ล้างๆไปเอง เป็นง่อยหรือไงวะ แง ไม่เอา ไม่อาบกับมึง!!

 

 

แล้วคิดว่าตัวเองมีทางเลือกเยอะนักหรือไงวะไอ้หัวหน้าแก๊งตัวเล็กเท่ามดเอ๊ย

 

 

“แงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง ไอ้แจมินนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน กูจะฆ่ามึงงงงงงงงงงงง”

 

 

ไว้เคลียร์กันอีกทีวันหลังแล้วกัน อยากฟัดนักเลงจะแย่แล้ว

 

 

 

 

 

 

 

 

ถ้าคิดออกเดี๋ยวมาต่อประเด็นโน่แล้วกัน อิอิ 
โน่ แม่รักโน่นะ แต่ให้โน่ร้าย 5555555555555555555555

 

 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 98 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

717 ความคิดเห็น

  1. #486 malay_77 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2562 / 13:45
    ฮื่อออออออ เอ็นดูเว่อๆๆยัยตะเร้ก
    #486
    0
  2. #383 littlejaehyun97 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 6 กันยายน 2562 / 20:05
    หัวหน้าแก๊งค์มดดดด 55555
    #383
    0
  3. #376 sename123 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 2 กันยายน 2562 / 22:14
    อ้ายตัวเปี๊ยก แงงงงงง เอ็นดูค้าบ
    #376
    0
  4. #373 kanokpupu (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2562 / 08:16
    น่ารักมากไม่ไหวแล้วจริงๆน้าาาาา
    #373
    0
  5. #371 LittleKwangxx (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2562 / 11:43

    นักเลงแค่ไหนก้เปนได้แค่ลูกแมวว ฮื่อออ น้อนนน

    #371
    0
  6. #370 phannat (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2562 / 23:56
    แงงงงง ยัยน้องงง
    #370
    0
  7. #367 BKCARE (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2562 / 00:06
    ทำไมทำไมทำไม!? ทำไมเรียกพี่นะ??? ;)
    #367
    0