➽ #jamren area ❤●•*

ตอนที่ 28 : ✿ Relationship

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,026
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 99 ครั้ง
    3 ก.ย. 62

Relationship

Jew (Jaemin) x Rome (Renjun)

Note: ความสัมพันธ์จริงบนโลกใบนี้ แต่ไม่ใช่ของเรา แฮ่
เรามาฝึกเด็กอยู่ตอนนี้ ค่อนข้างหลอนเสียงร้องไห้ เครียดๆ ก็เลยมาแต่งฟิคจ้า
เฟรนด์โซนตลอดไปเหรอคะนายจิว เอ๋

#jrarea

 

 

 

 

หยิบกุญแจรถยนต์ที่วางอยู่หัวเตียงออกมาอย่างรีบร้อน วันนี้ไปทำงานวันแรก ไม่ควรจะสาย แต่ก็เลทจากที่นัดกันไว้มาเกือบ 20 นาที จิวต้องขับรถออกไปรับลูกชายคนเดียวของเจ้าของร้านทอง โรมไม่ได้โทรมาเร่ง แต่เดาได้เลยว่าตอนนี้คงทำหน้าบูดอยู่ เจ้าตัวไม่ชอบคนไม่ตรงต่อเวลา และป่านนี้คงเดินออกไปซื้อเครื่องดื่มที่สตาร์บัคแล้ว

 

จิวพักอยู่ที่คอนโดใกล้ๆกับร้านทองของบ้านโรม ส่วนบ้านโรมก็อยู่ห่างจากนั้นไม่ไกลเท่าไหร่ แต่เรานัดกันที่ร้านทองเพราะเป็นทางผ่านพอดี ความจริงโรมชวนไปค้างที่บ้านด้วยเนื่องจากใกล้สถานที่ฝึกงานมากกว่า แต่จิวก็เกรงใจพ่อกับแม่โรมอยู่มาก ตอนแรกเราก็ดูเหมือนเพื่อนกันปกตินั่นแหละ แต่เพราะสายตา ท่าทางของจิวที่มันดูเกินควร วันหนึ่งพ่อกับแม่ของโรมก็มองออกจนได้ แต่เราก็ไม่ได้โดนกีดกันอะไร โรมแสดงออกชัดเจนว่าจิวเป็นแค่เพื่อนเท่านั้น

 

ขับรถไปถึงหน้าร้านทองที่เป็นสถานที่นัดในเวลาถัดมา โรมนั่งรออยู่ในร้านทองที่ยังไม่เปิดทำการเนื่องจากยังเช้าไป หน้าตาดูไม่ค่อยสดใสเพราะรอนาน ในมือมีกาแฟแก้วหนึ่งซึ่งเดาได้ว่าเป็นของจิว อีกฝ่ายไม่ดื่มกาแฟ ส่วนเขาค่อนข้างติดกาแฟเลยทีเดียว

 

 

“เธออย่าเพิ่งโกรธ จิวตื่นสาย ขอโทษครับ”

“มัวแต่เล่นเกมกับไอ้แฮคอยู่อะดิ”

 

 

จิวหัวเราะแห้งๆ เขาไม่ใช่คนเก่ง ออกจะขี้เกียจแล้วก็ติดเล่น และเหตุผลนี้แหละมั้งที่ทำให้ความสัมพันธ์ของเรามันไม่พัฒนาสักที

 

เราโดนทักบ่อยเรื่องความสัมพันธ์ ถึงแม้จะดูเหมือนแฟน แต่ความเป็นจริงแล้วไม่ได้ใกล้เคียง โรมขีดเส้นความสัมพันธ์ชัดเจนว่าเป็นแค่เพื่อนร่วมคณะที่มาจีบ จิวไม่ได้มีสิทธิพิเศษเหนือใครอย่างที่คนอื่นเข้าใจกัน ถึงแม้หลังๆมานี้จิวคิดว่าโรมก็ดูโอนอ่อนให้มากแล้วก็ตาม

 

 

“พวกมึงมาถึงกันตอนไหนเนี่ย”

“นานแล้ว แต่ไปขับรถเล่นมา”

 

 

จิวยักคิ้วให้เพื่อนที่มาฝึกงานด้วยกัน ยื่นผลไม้ที่ซื้อที่ตลาดให้กับเพื่อนๆได้แบ่งกันกิน จิวกับโรมฝึกกันคนละส่วน ต้องแยกกัน จิวไปกับเพื่อนอีกคน ส่วนโรมก็ไปกับเพื่อนอีกคน ใกล้ถึงเวลาฝึกงานแล้ว จิวมองแผ่นหลังเล็กๆที่สะพายเป้คู่กันกับตัวเองตาละห้อย กว่าจะยอมใช้ของคู่กันจิวพยายามหลอกล่อแทบตาย จีบมาตั้งเกือบ 2 ปี จริงจังมากถึงขนาดเลิกคุยกับทุกคนที่เคยคุย เลิกนิสัยเดิมๆไปเกือบหมด แต่คำตอบที่ได้รับตอนที่จิวสารภาพรักก็ทำเอาไปไม่เป็นอยู่เกือบสัปดาห์

 

 

ไม่ได้ชอบผู้ชายอะจิว

 

 

จิวก็ไม่ได้ชอบผู้ชาย ไม่เคยชอบผู้ชายมาก่อน สเปคจิวจะเป็นผู้หญิงตัวเล็กๆ ผมยาวๆ ท่าทางอ่อนหวาน แฟนคนก่อนๆก็ประมาณนี้ แต่กับโรม มันควบคุมตัวเองไม่ได้เลย ท่าทางที่ดูแสนจะมั่นใจ การแสดงออกที่ฉะฉาน บุคลิกภาพที่ค่อนข้างโดดเด่น และโรมก็น่ารักมากจนละสายตาไม่ได้ด้วย จิวปรึกษาพ่อกับแม่เรื่องโรม ปรึกษาเพื่อนสนิทว่าควรจะทำยังไง กับโรมถึงแม้ว่าความสัมพันธ์จะไม่พัฒนา แต่ก็ค่อนข้างมั่นใจว่าโรมเองก็ไม่มีใคร จิวเลยกล้าจะยืนตรงนี้ต่อ ตรงที่มันค่อนข้างสุ่มเสี่ยงนี่แหละ

 

 

“ขอไปส่งได้ไหม”

“ก็ไปสิ”

 

 

โรมไม่ใช่คนอ่อนหวาน ถ้าเทียบกันแล้ว จิวค่อนข้างจะโรแมนติกกว่าเป็นร้อยๆเท่า โรมชะลอฝีเท้าลงเล็กน้อยให้จิวเดินตามมาทัน ไม่ได้มีท่าทีประหม่าอะไรเลยเมื่อเดินข้างกัน อาจจะชินแล้วกับการโดนจ้องเหมือนจะกลืนกินกันเข้าไปแบบนั้น หรือพยายามไม่ทำตัวประหม่าต่อหน้าจิวก็ไม่แน่ใจ

 

 

“ตั้งใจทำงานนะเธอ”

“อื้อ”

“ไม่บอกกลับหน่อยเหรอ”

“ไม่”

 

 

จิวหัวเราะ ลูบผมคนตรงหน้าเบาๆ ไม่ได้สนใจเพื่อนที่กำลังทำหน้าเหมือนจะสำรอกความรักออกมา เพื่อนในคณะค่อนข้างจะชินกับการแสดงออกของจิวที่มากเกินไป แต่ถึงอย่างนั้นโรมก็ไม่เคยหลุดเขินหรือเสียอาการอะไรเลย และแม้จะดูแข็งทื่อไปบ้าง แต่จิวก็สัมผัสได้อยู่ว่าโรมน่ะแคร์เขามากทีเดียว

 

 

“เจอกันตอนเที่ยงนะเธอ”

“รู้แล้ว จะสายแล้ว รีบไปสักที”

“จับมือหน่อยได้ไหม”

“มากไปแล้วไอ้จิว”

 

 

ทำเสียงงอแงตอนที่จิวคว้ามือไปจับไว้ ส่วนคนฉวยโอกาสหัวเราะคิกคัก ใจจริงอยากจะกอดสักที แต่คนเยอะแบบนี้จิวต้องโดนโกรธแน่ๆ ลูกชายเจ้าของร้านทองก็ดุเสียด้วย ง้อไม่ไหวหรอก โดนโรมงอนไม่ใช่เรื่องเล่นๆ

 

กว่าจะพักเที่ยงเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า จิวมองนาฬิกาซ้ำไปซ้ำมา ไม่อยากทำงานไม่พอ อยากจะเจอโรมเร็วๆอีกต่างหาก พอได้เวลาพักปุ๊ปจิวก็เดินไปนั่งรอที่แผนกของโรมทันที สักพักก็เห็นคนที่ตัวเล็กที่สุดในรุ่นเดินออกมา ถือขวดน้ำเปล่าพร้อมกับกระเป๋าเงินที่จิวซื้อให้ โรมมัวแต่หัวเราะกับเพื่อนเลยไม่เห็นว่าจิวนั่งรออยู่

 

 

“คุยกันสนุกเชียว”

“อย่าเพิ่งหึงจ้า กูคุยกันเรื่องมีมพระ”

 

 

เพื่อนๆเดินนำไปก่อน โรมกับจิวเดินตามหลัง แขนแกว่งไปมาตามธรรมชาติของการเดิน และมันก็ทำให้หลังมือเราสัมผัสกันเบาๆ จิวอยากจะจับมือ แต่ถ้าทำแบบนั้นคงจะดูไม่เหมาะเท่าไหร่ อีกอย่างโรมไม่ชอบให้ทำอะไรประเจิดประเจ้อในที่สาธารณะด้วย (แต่แม้กระทั่งที่ลับตาคนก็ไม่ยอม)

 

จิวเดินไปยังร้านข้าว สั่งอาหารพร้อมกับหันมาถามคนแก้มแดงเพราะอากาศร้อนว่าอยากกินอะไร โรมไม่ได้ตอบ ชะเง้อคอมองข้าวแกงตักๆที่วางเรียงราย คงเลือกไม่ถูก แต่สุดท้ายโรมก็เลือกกินไข่พะโล้กับหมูทอด จิวเดินไปหยิบช้อนส้อมมาให้โรม ชินไปแล้วกับการทำนู่นทำนี่ให้ ถึงแม้จะโดนเพื่อนเอาไปนินทาอยู่บ่อยๆว่าเหมือนขี้ข้าโรมมากกว่าคนที่มาจีบ แต่จิวเต็มใจทำให้ทุกอย่างเลยไม่ได้รู้สึกอะไร

 

 

“คุยกับใคร”

“เพื่อนมออื่นอะ”

 

 

มาวันแรกโรมก็ยิ้มแย้มให้กับเพื่อนผู้หญิงมออื่นที่มาฝึกงานเหมือนกัน ดูท่าทางสเปคโรมด้วย เจ้าตัวชอบผู้หญิงตัวเล็กๆเหมือนกันกับจิว ชอบคนยิ้มเก่ง หน้าตาหมวยๆหน่อย และเพื่อนคนนี้ก็ใช่เลย จิวมองครั้งแรกก็รู้สึกหวั่นใจซะแล้ว

 

 

“หงอยอะไรเนี่ย”

“เปล่า”

“อย่าเยอะนะ”

“ไม่ต้องสนใจหรอก”

 

 

หมดเวลาพักเที่ยงไปพร้อมกับความขุ่นมัว เป็นปกติที่โรมจะไม่ง้อเวลาจิวงอน เพราะไม่ใช่แค่กับจิว กับทุกคนโรมก็ค่อนข้างจะมีนิสัยเย่อหยิ่ง บางทีก็เหมือนแมว แต่เป็นแมวที่ต่อให้สนิทกันยังไงก็ไม่อ้อนใส่สักครั้ง มาดแมวคุณหนูยังไงยังงั้น จิวไม่ได้เดินไปส่งโรมที่แผนกอย่างตอนเช้า หงุดหงิดตัวเองที่ควบคุมอารมณ์ได้ไม่ดีจนสังเกตเห็นได้ชัดเจนเกินไป มันทำให้โรมอึดอัดใจ และจิวควรจะจัดการกับความรู้สึกตัวเองให้ได้ดีกว่านี้

 

 

“อย่าเดินหนีได้ปะจิว”

“ขอเดินหนีครั้งนี้ครั้งเดียว”

“มีครั้งแรกก็ต้องมีครั้งที่สอง”

“ก็ไม่อยากไปหงุดหงิดใส่เธอ”

“มีอะไรก็พูดดิ”

 

 

ก้าวไปยังไม่ทันห่างจากโรมเท่าไหร่ก็ต้องหันกลับมา ปรับสายตา ท่าทางให้ดูปกติ ในใจก็เริ่มอึดอัด ไม่ใช่แค่เพื่อนผู้หญิงที่จิวหึง แต่เป็นคำถามที่ถามเรื่องความสัมพันธ์ของเราสองคนที่โรมก็ตอบว่าเป็นเพื่อนกันอย่างเรียบง่าย ทั้งๆที่ดูไกลๆก็รู้แล้วว่าคนถามต้องการจะเข้าหาโรม จิวก็แค่หึง มันก็แค่นั้น

 

 

“ตั้งใจทำงาน”

“อืม”

“อย่าอืม”

“ครับ”

“เลิกทำหน้าหงอยด้วย”

“ครับซ้อ”

“ซ้อพ่อง”

“เอ้า ก็จิวเป็นเฮีย โรมเป็นซ้อก็ถูกแล้วนะ”

 

 

จิวฝืนยิ้มให้ อารมณ์ดีขึ้นแค่นิดเดียวเพราะมือเล็กๆที่มาเกาะแขนกันแล้วลูบเบาๆ โรมทำแบบนี้เสมอให้จิวใจเย็น และมันได้ผลทุกครั้ง เย็นวันนั้นก็นัดเพื่อนไปกินเหล้า ร้านเหล้าก็อยู่แถวคอนโด แต่ไม่มีใครไปด้วย จะชวนโรมก็ไม่กล้า กลัวโดนว่าเพราะวันต่อมายังต้องไปทำงาน แต่ก็อยากจะนั่งจิบเบียร์ฟังเพลงเศร้าๆ สุดท้ายก็ไปนั่งกินข้าวอยู่กับที่บ้านของโรม โดนชวนนอนที่บ้านโรมเป็นครั้งแรก

 

 

“นิสัยขี้อิจฉานี่เลิกได้แล้ว”

“เลิกง่ายขนาดนั้นจิวเลิกชอบเธอง่ายกว่ามั้ง”

“เลิกชอบง่ายขนาดนั้นเลย?”

“หึ ยากกว่าอะไรที่ผ่านมาทั้งหมดในชีวิตอีก”

 

 

ใช่ว่าจะไม่เคยพยายามเลิกชอบ แต่ยิ่งไปพยายามก็เหมือนยิ่งไปโฟกัส มันแย่ จิวกินไม่ได้นอนไม่หลับแต่โรมไม่ได้มารับรู้ด้วย ระยะเวลาที่จะอยู่ด้วยกันก็น้อยลงไปทุกที จิวเลยตัดสินใจเดินหน้า แม้จะโดนปฏิเสธเป็นครั้งที่ 100 แต่ก็หวังตลอดว่าครั้งที่ 101 โรมจะไม่ปฏิเสธ จิวจะไม่ผิดหวังอีก แต่ก็หยุดถามเรื่องความสัมพันธ์มานานมากแล้ว ไม่อยากจะรู้สึกว่ามันไม่มีวันนั้น วันที่ครั้งที่ 101 จิวจะสมหวัง

 

 

“อยากเลิกชอบเราไหม”

“ทำไมถามแบบนั้น”

“กลัวจิวเบื่อ”

 

 

เป็นครั้งแรกที่โรมพูดอะไรแบบนั้นออกมา จากที่กำลังหงอยก็มาโฟกัสคนที่นอนหันหลังให้

 

 

“จิวไม่เบื่อหรอก”

“ถ้าเราปฏิเสธอีกจิวก็จะไม่เบื่อเหรอ”

“ไม่เบื่อ เป็นเธอนะ จิวไม่เคยเบื่อเลย”

 

 

ลุกขึ้นมานั่งขัดสมาธิ กอดเข่า มองคนที่ใส่ชุดนอนสีเข้มที่นอนหันหลังให้กันแล้วอมยิ้ม

 

 

“ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวหลังจากนี้ไม่ได้เจอแล้ว ถ้าเธอปฏิเสธอีกจิวก็คงต้องยอมรับ”

“ยอมแพ้เหรอ”

“ไม่ได้อยากยอมแพ้ แต่จิวต้องกลับระยองแล้วไหม พ่อแม่จะลืมหน้าแล้ว”

 

 

ได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักจากคนบนเตียง โรมพลิกตะแคงหันกลับมา มองลึกเข้ามาในดวงตาของคนที่นั่งกอดเข่าอยู่ ไม่ได้ยิ้มให้ แต่กลับรู้สึกเหมือนกำลังโดนกอดเฉยเลย

 

 

“ถ้าเราปฏิเสธอีก จิวจะเลิกชอบเราเลยเหรอ จะไม่พยายามกับเราแล้วใช่ไหม”

“ไม่ใช่ไม่พยายาม แต่คนเรามันก็มีลิมิตนะ”

“งั้นถ้าเราไม่ได้ปฏิเสธจิวก็จะไม่ไปไหนใช่ปะ”

“ครับ ตอนนี้นะ”

“แล้วในอนาคตล่ะ”

“คิดไว้ว่าถึงเธอจะไม่ปฏิเสธ แต่มันไม่มีอะไรคืบหน้า ก็คงปล่อยให้เวลาทำหน้าที่ของมัน จิวจะไม่พยายามตัดใจอะไรเลย แต่จะไม่ยึดติดกับเธอมากไปแล้วครับ”

 

 

คนบนเตียงดีดผึงขึ้นมา ค่อยๆลงมานั่งใกล้ๆอยู่ที่ฟูกที่ปูอยู่กับพื้น โน้มตัวมาใกล้จนสองมือเล็กๆกอดหมับเข้าที่เอว ซุกหน้าลงกับอก มันเป็นครั้งแรกที่ได้สกินชิพมากกว่าจับมือ แต่จิวก็ไม่กล้ากอดตอบ อยากจะยกมือขึ้นมากอดแทบตาย

 

 

“ขอโทษ”

“ขอโทษที่ไม่รับรักเหรอ ใจร้าย”

“ขอโทษที่ไม่กล้าบอกว่าชอบเหมือนกัน”

“อันนี้ก็บอกอยู่นะ”

“เอ้าเหรอ”

 

 

เงยหน้าขึ้นมาหัวเราะใส่จนตาหยี จิวรู้มาตลอดนั่นแหละว่าโรมก็ปฏิเสธไปงั้น แค่ไม่อยากให้สถานะมันมายึดเราสองคนไว้ด้วยกัน โรมค่อนข้างจะรักอิสระ และจิวก็ให้พื้นที่ตรงนั้นเต็มที่ ค่อยๆคืบคลานเข้ามาในชีวิตประจำวันจนรู้สึกว่าขาดกันไม่ได้ ทำอันนี้ก็คิดว่าถ้ามีจิวด้วยคงดี ทำอันนั้นก็คิดว่าถ้าจิวมาเห็นก็คงชอบเหมือนกัน มันกลายเป็นแบบนี้ไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้

 

 

“ถ้าคนถามว่าเราเป็นอะไรกันเธออยากให้จิวบอกว่าอะไร”

“แล้วจิวอยากบอกว่าอะไร”

“เพื่อนที่จูบกัน”

“จะบ้าหรือไง”

 

 

เออ เพื่อนที่ไหนจูบกันไม่รู้ แต่จิวไม่ได้เริ่มก่อน ไม่ได้ฉวยโอกาส แค่นั่งอยู่เฉยๆเท่านั้นเอง

 

 

“จูบอีกได้ไหมโรม”

“แล้วใครห้ามถามจริง”

 

 

 

 

 

 

fin.

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 99 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

717 ความคิดเห็น

  1. #384 kanokpupu (@kanokpupu) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 7 กันยายน 2562 / 19:33
    น่ารักจนจะไม่ไหวแล้ววววววว อะไรมันจะน่ารักได้ขนาดเน้คะแงงง
    #384
    0
  2. #382 blueconnerr (@littlejaehyun97) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 6 กันยายน 2562 / 19:48
    กี๊ดด น้องโรมมมมม
    #382
    0
  3. #381 wsjoom (@wsjoom) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 5 กันยายน 2562 / 22:24
    เกือบใจแป้วแล้ว จริงเธอก็แค่ยัยแมวหยิ่ง
    #381
    0
  4. #380 nwdttt (@nadia_binrin) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 4 กันยายน 2562 / 01:44
    เห็นเฟรนด์โซนตอนแรกคือเค้าเตรียมใจแล้ว5555555555 แต่ดีใจที่สมหวัง สุดยอดไปเลยนายจิว รักเอนเนอจี้นายมาก ชอบไดอะล็อกตอนที่จะเดินหนีแต่โดนห้ามมากเลยค่ะ ไม่รู้เพราะอะไรเหมือนกัน อาจจะเพราะเห็นมุมมองของทั้งสองคนได้ชัดมากมั้งคะ แต่ชอบซีนนั้นจริงๆ แง
    #380
    0
  5. #379 Bwbear (@Ppandall) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 4 กันยายน 2562 / 00:24
    นึกว่าจะโดนเฟรนด์โซนไปตลอดแล้วว
    #379
    0
  6. #378 yuuuuutas (@yuuuuutas) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 3 กันยายน 2562 / 22:20
    แง้ -บ้า
    #378
    0
  7. #377 abxm8180 (@abxm8180) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 3 กันยายน 2562 / 22:17
    เขินเลยแทนจิววววว

    นึกว่าจะได้กินมาม่า555555555
    #377
    0