เด็กป๋า

ตอนที่ 2 : ตอนที่ 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,886
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 160 ครั้ง
    9 ก.พ. 56

ตอนที่ 2


 ร่างเปลื่อยเปล่าใต้สายน้ำจากฝักบัวในชาวเวอร์แท็บกระจกใสไม่มีทีท่ากระดากอายสักนิดที่มีใครอีกคนนั่งมอง

อย่างพิจารณา ทุกอย่างดำเนินไปตามธรรมชาติเหมือนอยู่ในห้องส่วนตัว ร่างขาวเนียนไม่แพ้ผู้หญิง ไรขนอ่อน

เรียบลู่ไปกับหยดน้ำที่เกาะพราวไปทั้งตัว มือเรียวสางผมไล่น้ำแหงนหน้าเริดสู้สายน้ำที่ตกลงกระทบหน้าเผยลำ

คอเรียวขาวผ่องเนียนสม่ำเสมอไปทั้งร่าง ขับความอดทนของคนที่นั่งมองให้ต้องนับถอยหลังเข้าหาศูนย์

ไม่ธรรมดาเลยที่คนเพียงหนึ่งคนจะมีอิทธิพลต่อความรู้สึกของผู้ชายที่ผ่านสนามแห่งกามเป็นว่าเล่นได้ ชื่อ ‘ป๋า’

คงจะเป็นอย่างเดียวที่พ่อตั้งใจตั้งให้ เพราะอยากให้ลูกใจกว้างและมีน้ำใจกับทุกๆคน ชื่อนี้จึงเป็นของขวัญวันเกิด

อย่างแรกที่พ่อมอบให้แล้วก็ไม่ทำให้พ่อผิดหวัง ทุกอย่างเป็นไปอย่างที่พ่อต้องการ หน้าใหญ่ ใจกว้าง เปย์ทุกอย่าง

และเลี้ยงดูใครต่อใครเหมือนที่พ่อทำ 


รวมถึงคนที่กำลังลูบไล้ฟองสบู่ให้ทั่วทั้งร่างในห้องอาบน้ำกระจกใสนั่นด้วย ทำไมคนอย่างป๋าจะไม่รู้จักเดือน

เศรษฐศาสตร์อย่างโจม เรียกว่าเป็นคนดังในข่าวของมหาลัยเหมือนกัน ถึงแม้จะเป็นคนที่ไม่สนใครนอกจากเพื่อน

ฝูงรอบข้าง แต่ชื่อเสียงโจมนั้นดังกระฉ่อนเกินกว่าจะผ่านหูผ่านตาไปได้

ไม่ใช่แค่ข่าวคาวเท่านั้นที่ทำให้โจมน่าสนใจ แต่เพราะรูปร่างหน้าตาที่ดูดีตั้งแต่หัวจรดเท้าและท่าทางหยิ่งผยอง

บอกความ ‘ยาก’ ของคนคนนี้ต่างหากที่ทำให้น่าสนใจ

อะไรที่ท้าทายและได้มากยากๆนั่นแหละที่เรียกสันดานอยากเอาชนะในตัวผู้ชายเป็นอย่างดี ไอ้ประเภทเงินยัง

ไม่ทันจะมาแต่ผ้าหลุดไปกว่าครึ่งนั้นเจอมานับครั้งไม่ถ้วน

ไม่ใช่แค่ชื่อเท่านั้นที่บ่งบอกความเป็นป๋า แต่ฐานะและการเลี้ยงดูผู้หญิงผู้ชายในอาณานิคมเป็นคุณสมบัติอีกอย่าง

ที่ขับให้ ‘ป๋า’ เด่นชัดยิ่งกว่าชื่อ ในเมื่อมีเงินให้ใช้เท่าไหร่ก็ไม่หมด กับอีแค่เจียดเศษเงินที่มีอยู่เลี้ยงดูใครๆเพื่อแลก

กับความสุขทางร่างกายทำไมคนอย่างป๋าจะทำไม่ได้

ไม่มีอะไรมาง้างอำนาจเงินได้หรอก สำหรับป๋าแล้ว ยังไม่เคยมี

แม้กระทั่งคนที่กำลังใช้ผ้าขนหนูไล่ซับหยดน้ำลำตัวโค้งงอเผยให้เห็นบั้นท้ายเนื้อแน่นเหมือนตั้งใจยั่วให้ใครบาง

คนคลั่งตาย


มีมารยา กล้าได้กล้าเสีย แต่ก็ไร้เดียงสา นี่คงจะเป็นคุณสมบัติที่เพิ่งค้นพบของเด็กป๋าคนใหม่สินะ

เทพบุตรที่โลกส่วนตัวสูงและฉายเดี่ยวในเศรษฐศาสตร์ มองคนที่จ้องจะเข้าหาเพียงใช้หางตาแลแบบนี้ ใครๆก็

อยากเอาชนะ ต่อให้ลำบากแค่ไหนก็ต้องลองสอยลงมากอดให้ได้สักยกละวะ

แล้วสุดท้ายเป็นไง

ไหนใครว่าผู้ชายคนนี้เป็นเด็กขายเกรดเอบวก ไหนใครว่าโจมเป็นเทวดาที่สอยลงมาเดินดินได้ยาก การที่จะยอม

เป็นคู่ควงให้ใครสักคน เงิน ไม่ใช่สิ่งเดียวที่ใช้ประกอบการตัดสินใจ สำหรับเด็กขายไฮโซคนนี้ ต้องมีอะไรมากกว่า

แค่มีเงินเท่านั้น

แล้วไอ้ที่ต้องมีนอกเหนือจากเงินถุงเงินถังมันคืออะไรล่ะ

ตั้งแต่ได้โจมมาอยู่ในฮาเร็ม ยังไม่เคยต้องจ่ายเงินให้เลยสักบาท ทั้งๆที่นอนด้วยกันแล้ว ทั้งๆที่กำลังจะกดเงินสด

ให้ก็ไม่เห็นทีท่าว่าจะสนใจเงินก้อนโตที่กดให้เห็นกันผ่านตู้เอทีเอ็มเลยสักนิด จนคนที่ตั้งใจจะจ่ายตามสไตล์ป๋า

ต้องกดแคนเซิลออกมาด้วยความไม่เข้าใจ

ทำไมครั้งแรกที่ได้สัมผัสความจริงที่เห็นตรงข้ามกับสิ่งที่ได้ยินมาทุกอย่าง

โจมเข้าถึงตัวได้ไม่ยากอย่างที่คิด ใต้ต้นไม้ใหญ่ระหว่างคณะสองคณะที่พ่อเทพบุตรของใครๆนั่งสร้างโลกส่วนตัว

อยู่เพียงคนเดียวนั้น ใบหน้าเรียบเฉยแววตาไร้ความรู้สึก แต่เพียงแค่เดินเข้าไปใกล้ โจมคนที่ใครๆกล่าวขานกัน

ว่าหยิ่งแสนจะหยิ่งก็กลับมา แววตาดื้อรั้นไม่ยอมใคร ลำคอตั้งตรงตลอดเวลาทำให้อยากทำลายกำแพงที่ถูกสร้าง

ขึ้นมาซะให้ได้

“โจมใช่มั้ย”

คำทักทายคำแรกดูจะไม่สมศักดิ์ศรีเพลย์บอยหาตัวจับยากอย่างป๋าสักเท่าไหร่ ดูไร้เซ้นส์ไปสักนิดกับคำทักทายที่

ไร้คลาสที่สุด ตัวเองยังนึกด่าสมองที่คิดน้อยเกินไป เปลี่ยนจากถามย้ำตัวตนของคนดังที่ใครๆก็รู้จักกันดีอยู่แล้ว

เป็นขอนั่งด้วยน่าจะดูแย่น้อยกว่านี้มั้ย แต่มันก็ย้อนกลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว หางตาดูหมิ่นที่มองตอบกลับมา

ทำให้ต้องหน้าด้านต่อไป

“เท่าไหร่เหรอ”

เป็นคำถามที่นอมอลมากที่สุดแล้วสำหรับผู้ซื้อกับผู้ขาย ‘เรือนร่าง’ ที่คนอย่างป๋าแทบจะเหมามาทุกตู้ในย่านดัง

แต่หัวคิ้วที่ขมวดมุ่นคล้ายไม่เข้าใจนั้นทำให้ต้องย้ำคำถามเดิมกลับไปอีกครั้ง

“ตัวนายน่ะเท่าไหร่เหรอ”  

เจอคำถามตรงประเด็นแค่เชิดใส่ไม่พอ แต่พ่อคุณเล่นไหวไหล่ใส่แทนคำตอบซะอย่างนั้น ปฎิเสธแมนๆแฟร์ๆป๋า

ไม่ว่าแต่ไอ้ที่คอตั้งเชิดหน้าใส่นี่หมายความว่าไง ไม่เคยมีใครเงียบใส่ นอกเสียจากคำตอบที่เรียกร้องเงินด้วยวิธี

การและมารยาแตกต่างกันออกไป แต่ความหมายมันก็ไม่ไกลไปจากตกลงเป็นของป๋าล่ะนะ เย่อหยิ่งมากนักเดี๋ยว

พ่อจูบโชว์เป็นขวัญตาทั้งสองคณะซะเลยนี่ 

“ว่าไง”

“ถ้ากล้ามาถามแบบนี้ รับรองว่าเป็นราคาที่นายมีจ่ายแน่ๆ ที่ไหนล่ะ”

“ห๊ะ ว่าไงนะ”

“โรงแรมไม่เอานะ ไม่อยากมีปัญหากับที่บ้าน นอกนั้นเสนอมาแล้วกัน”

ไม่เคยมีใครออกคำสั่งกับป๋า ไม่เคยมีใครที่คุยด้วยแล้วไม่สบตา ขีดเส้นใต้สองเส้นหนาๆไว้เลยว่า ‘โจม

เศรษฐศาสตร์’ เป็นคนแรกที่กล้าหือ

ออกคำสั่งเสร็จก็สะบัดตูดเดินนำหน้าไปลานจอดรถหลังคณะ อะไรก็ไม่น่าแปลกใจเท่าพ่อเทพบุตรที่เพิ่งสอยลง

มาจากเศรษฐศาสตร์หมาดๆไปยืนรอที่รถได้ถูกคันด้วยเถอะ

ต่างฝ่ายต่างรู้จักกันและกันอยู่แล้วสินะ

จะจากข่าวแหล่งไหนก็ช่างมันเถอะ แต่ตอนนี้ทุกสายตามองมาที่คนดังของสองคณะเป็นตาเดียวแล้ว ปกติแค่มี

ข่าวว่าควงใครออกไปก็เป็นขี้ปากชาวบ้านมากพออยู่แล้ว นี่คนดังสองคณะควงกันเองแบบนี้ไม่ต้องคิดเลยว่าข่าว

มันจะกระจายไปถึงไหนต่อไหน แต่ไม่เคยแคร์อยู่แล้ว โดนจนชินโดนจนไร้ความรู้สึก

“ตกลงไปที่ไหน”

คุณชายพาตัวเองเข้ามานั่งคู่คนขับคาดเบลท์เรียบร้อยก็ตั้งทำถามทันที

“คอนโด”

“อืม”

แล้วก็นั่งเงียบมาตลอดทางจนจบลงที่เตียงอย่างวันนั้นและรวมถึงวันนี้

ทุกอย่างดูง่ายกว่าที่คิดไว้ แต่ความประหลาดใจกลับเพิ่มเท่าทบทวี คนที่ยอมแลกร่างกายตัวเองกับใครสักคนเพื่อ

เงินควรจะต้องเป็นคนที่ขัดสนในทุกๆทาง แต่ผู้ชายคนนี้ไม่ใช่ นามสกุลบ่งบอกว่าเป็นลูกผู้ดีมีฐานะ ชื่อเสียงเป็น

ที่รู้จักกันดีในวงธุรกิจแน่ๆ บ่อยครั้งที่คนในครอบครัวนี้จะลงนิตยสารในแวดวงสังคมไฮโซ เงินไม่ใช่เหตุผลให้

ผู้ชายคนหนึ่งมารองรับอารมณ์ใคร่ของผู้ชายอีกคนแน่ๆ

สำหรับคนที่ผ่านมาทุกสมรภูมิรบชายหญิงแล้ว คนๆนี้ไม่ได้กร้านโลกอย่างที่ควรจะเป็นเลยสักนิด ทุกอย่างยังอ่อน

เดียงสา ถ้ามันคือมารยาของผู้ชายก็เรียกได้ว่าตบตาได้เนียนขั้นเทพ 

รสจูบที่โต้ตอบกลับมาเกิดจากปลายลิ้นที่ลุกไล่เปิดทางให้ ลีลาเร่าร้อนที่ปรนเปรอให้กันไม่เคยมีครั้งไหนเลยสัก

ครั้งที่โจมจะเริ่มก่อน ท่าทีเงอะงะเก้กังที่ไม่รู้จะเอามือไปไว้ที่ไหนยามถูกจมูกซุกไซ้ไปทั่วทั้งร่างกำเข้าหากันแน่น

จนกลัวเล็บคมจะจิกหายเข้าไปในเนื้อบาง เสียงครวญครางที่ขับออกมาจากอารมณ์ดิบภายในถูกสกัดไว้ในลำคอ

จิตใจต่อต้านเหมือนไม่เคย แต่ร่างกายตอบสนองทุกสิ่งเร้า สำหรับคนที่เจอมาแต่แบบเจนเวทีอย่างนี้ เจอดอกนี้

เข้าไปความเอ็นดูและอิ่มเอมเข้ามาแทนที่ความสงสัยชั่วคราว 

เด็กขายที่ไหนแม้แต่จูบก็ยังทำไม่ค่อยจะเป็น 

ไอ้ท่ายั่วยวนที่ไม่กระดากอายแต่ก็ไม่เคยหันหน้ามาสบตานั่นอีกอย่าง ไม่ใช่ร่างผู้ชายที่ใช้ผ้าขนหนูซับไล่มาตั้งแต่

ปลายขาจนมาหยุดค้างที่หน้าอกเต็มไปด้วยรอยจูบนี้ไม่เซ็กซี่ แต่ความน่ารักมันชัดเจนกว่าในความรู้สึกก็เท่านั้น

ผ้าขนหนูที่พันเหนือสะเอวหมิ่นเหม่จะหลุดตั้งแต่ก้าวแรกที่ย่างเท้า อารมณ์อยากแกล้ง อยากรู้ความรู้สึกของคนที่

ตั้งใจจะยั่วตลอดเวลาคนนี้เหลือเกินว่าถ้าถูกกระตุกรั้งเผยสิ่งที่ควรหวงแหนตรงหน้าจะรู้สึกอย่างไร

จะปัดป้องตามสัญชาตญาณหรือจะยืนสู้หน้าแต่ตายิบหยีก็ยากจะเดา

“ที่ทำไปจนขาจะถ่างขนาดนี้ยังไม่พออีกเหรอ โลภกับร่างกายคนอื่นเกินไปหรือเปล่า”

หน้าแดงแต่ปากร้าย พูดน้อยต่อยหนักแบบนี้เหมาะสมกับป๋าดีนักแหละ จะมีใครที่กล้าต่อปากต่อคำกับป๋าในขณะที่

ตัวเองตกเป็นเบี้ยล่างทุกทางขนาดนี้

ปากต่อว่าและแววตาด่าทอ แต่พอยื่นปากเข้าไปใกล้ ริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันเพราะไม่ได้ดั่งใจก็เผยอรับอย่างถือดี

บดเบียดตอบโต้อย่างคนที่คิดว่าเหนือกว่า ถึงจะพริ้วกว่าครั้งแรกที่ริมฝีปากเพิ่งได้ทำความรู้จักกัน แต่ก็เรียกไม่ได้

ว่าช่ำชองสำหรับเทพบุตรที่ใครๆกล่าวหากันว่ากร้านโลกคนนี้

มีหลายคนที่วิ่งเข้าหาป๋าเพราะอยากสบาย ทุกคนที่เสนอตัวออดอ้อนเอาใจเพราะเงินที่มีให้ไม่อั้น เพราะที่ผ่านมา

มีแต่คนแบบนั้นวิ่งเข้าหา คนอย่างป๋าถึงไม่คิดที่จะรักใคร ทุกคนอยู่ในขอบเขตที่ป๋าวางเอาไว้ ความสัมพันธ์คือรัก

สนุกแต่ไม่มีใครที่คิดจะผูกพันจริงจัง อยากได้เงิน อยากได้อะไรป๋ายินดีให้ แต่ที่ไม่เคยมีให้ใครเคยได้รัก เพราะ

ไม่รู้เลยว่ารักคืออะไร ให้รักกับใครไม่ได้ เพราะตัวเองไม่เคยมีรัก

แล้วผู้ชายคนนี้ต้องการอะไร สิ่งที่แลกเปลี่ยนกับร่างกายที่กำลังเกี่ยวพันกันอยู่บนเตียงนี้ก็มีทุกอย่างพร้อมอยู่แล้ว 

“นี่”

“อะไร”

“จะต่ออีกรอบจริงๆเหรอ”

“แล้วไม่ได้หรือไง”

“ถ้านายยืนยันว่าจะไม่มีเพื่อนมานั่งวิจารณ์สิ่งที่เรากำลังจะทำกันอยู่หน้าห้องอย่างวันนั้นก็ไม่มีปัญหาอะไร

“งั้นจะโทรไปสั่งรีเซพชั่นเอาไว้ว่าไม่อยู่”

“อืม”

“นายไม่ชอบเพื่อนชั้นเหรอ”

“ชอบหรือไม่ชอบมันก็ไม่เกี่ยวอะไรกันไม่ใช่เหรอ”

“ทำไมล่ะ”

“แล้วเราอยู่ในฐานะอะไรกันล่ะ ถึงจะต้องชอบหรือไม่ชอบเพื่อนนาย”

ครั้งแรกที่โดนยอกย้อนแล้วโต้ตอบกลับไปไม่ได้ ทุกครั้งถ้ามีใครเชคเรตติ้งตัวเองด้วยคำถามแบบนี้ คำตอบจะ

หลุดออกจากปากแบบไม่ต้องคิดเลยว่า

‘คู่นอน’

แล้วคนที่กำลังนัวเนียกันแบบตัวต่อตัวตอนนี้แตกต่างใครๆที่ผ่านมาตรงไหนเหรอ?

ผละจากซอกคอหอมกรุ่นมานอนขนาบข้าง กลิ่นหอมยังติดปลายจมูกเรียกอารมณ์ความต้องการให้โผเข้าไปหา

แต่ยังมีเรื่องคาใจให้ต้องคิดหลายอย่างจึงไม่นึกทำอย่างที่ต้องการในตอนนี้

“พรุ่งนี้มีแข่งรถ”

“อือฮึ”

ตาคนพูดปิดสนิทแต่มือควานหาผ้านวมผืนหนามาปิดแผ่นอกที่สัมผัสอากาศจนรูขุมขนลุกขึ้นชูชัน เหมือนคน

ที่นอนจะหันด้านข้างเพื่อบอกนัยยะของการพักผ่อน

“เป็นคนซ้อนท้ายได้มั้ยล่ะ”

“นายจะจ่ายชั้นแทนเงินพนันถ้าแพ้รึเปล่า”

“ไม่หรอก”

เหมือนจะตอบส่งๆไม่ใส่ใจ แต่คนที่รับปากย่อมจะรู้ดีว่ามันแน่นอนยิ่งกว่าคำสัญญาเสียอีก ไม่มีใครรู้หรอกว่าคำ

ตอบเบสิคของคำถามพวกนี้ป๋าเคยพบเจอมาหมดแล้ว แต่ไม่เคยมีใครสักคนที่ได้รับคำตอบอย่างที่พูดออกไปใน

วันนี้

ไม่เคยมีใครได้รับคำตอบที่มากกว่า ‘ปล่อยให้ผลแข่งขันเป็นการตัดสิน’

พอๆกับยังไม่เคยมีใครมานอนข้างๆบนเตียงนี้ และไม่เคยมีใครถูกชวนให้ไปต่อในกิจกรรมอย่างอื่นในชีวิตประจำ

วันนอกจากแค่สนุกด้วยกันบนเตียง
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 160 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

76 ความคิดเห็น

  1. #25 Dairy-nana (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2558 / 16:20
    สงสัยจะไม่ได้เป็นเด็กป๋าแล้วหล่ะ คงจะได้เป็นคนรักของป๋าแทน 55555 ฮิ้ววว
    #25
    0
  2. #6 ก้อยจ้า (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2554 / 09:44
    โห บรรยายได้เริดดดดดมาาาาาาาก

    ชอบอีกและ ไรเตอร์เก่งจังเลยอ่ะ

    วางพล๊อตแต่ละเรื่องได้น่าสนใจจริงๆ

    ตัวละครแต่ล่ะตัวก็ดูมีบุคลิคที่แตกต่าง

    ทำให้น่าค้นหาและน่าติดตามมากขึ้น ฝีมือๆ

    ตามมาแล้วติดใจ ฮี่ๆ คงต้องตามต่อไปแล้วล่ะ 555
    #6
    0