นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว

[Fan Fiction] SHERLOCK (TV series)

โดย Xevoct

very very shot FAN FICTION SHERLOCK (TV series)........เชอร์ล็อก โฮม กำลังเบื่อ อยากจะพูดแบบนั้นนะ แต่ผมไม่แน่ใจเท่าไหร่หรอก ........

ยอดวิวรวม

453

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


453

ความคิดเห็น


4

คนติดตาม


15
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  8 มี.ค. 56 / 21:15 น.
นิยาย [Fan Fiction] SHERLOCK (TV series)

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

เนื้อเรื่อง อัปเดต 8 มี.ค. 56 / 21:15






คำเตือน ....เด็ก สตรี และบุุรุษทุกท่าน อ่านจบแล้วไม่ควรขว้างหมอนใส่คนแต่ง เพราะคนแต่งชิ่งปาก่อนแล้ว อุวะ ฮะ ฮะ ฮ่า!!

 

 

- - - - - - - - - - - - - - -

 

 

เชอร์ล็อก โฮม กำลังเบื่อ

 

อยากจะพูดแบบนั้นนะ แต่ผมไม่แน่ใจเท่าไหร่หรอก ...

 

บ่ายแก่ ผมพยายามจดจ้องอยู่กับนิตยสารแพทย์ฉบับใหม่ที่แวะซื้อตอนเช้า แต่ดูเหมือนความพยายามของผมจะยากเสียเหลือเกิน เมื่อพบกว่าเพื่อนร่วมห้องของผมไม่ให้ความร่วมมือเอาซะเลย

 

ผมแยกไม่ค่อยออกหรอกว่าการเดินวนไปมาในห้อง ด้วยการกระแทกเท้าหนักๆเหมือนเด็กๆที่เรียกร้องความสนใจผู้ปกครอง แล้วบ่นงึมงำด้วยเสียงหึ่งๆ ว่านั้นเป็นการแสดงความเบื่อตามแบบปกติ หรือว่าเชอร์ล็อก โฮม เพื่อนร่วมห้องของผมกำลังเดินหาว่าผมซ่อนวัตถุที่ประกอบด้วยนิโคตินของเขาไว้ที่ไหนกันแน่

 

"ได้โปรด นายทำฉันตาลาย" ผมตัดใจเอ่ยขึ้นมาดังๆ เผื่อใครบางคนจะหยุดทารุณกรรมพื้นห้องที่น่าสงสาร ผมไม่อยากคิดเลยว่ามันสึกลงไปเท่าไหร่แล้ว

 

"นายไม่ได้มองฉันด้วยซ้ำจอร์น นายจ้องนิตยสารนั้นมาเกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว" เชอร์ล็อคตอบกลับ และผมถือว่านั้นเป็นคำปฏิเสธ เขาพลางหรี่สายตามองนิตสารแพทย์ในมือผมแวบหนึ่งแล้วเดินกระแทกส้นเท้าเป็นวงกลมรอบห้องต่อ

 

"ใช่ แต่นายย้ำเท้าเดินวนทั่วห้องมาเกือบ 20 นาที แล้วมันก็เสียงดังจนน่ารำคาญด้วย ทำไมนายไม่โทรไปหาเกร็กดู เผื่อว่ามันจะทำให้อาการอยากเดินจงกลมในห้องของนายลดลง"

 

"2 ข้อ!!" เสียงฝีเท้าที่เดินงุ้นง่านนั้นหยุดลงกระทันหัน ทำเอาคิ้วผมขมวดเป็นเชิญถาม "ข้อแรก นายกำลังคิดว่าฉันเบื่อ อยากได้คดีใหม่ นั้นเดาถูกครึ่งหนึ่ง ส่วนหนึ่งฉันอยากได้ปัญหาอะไรสักอย่างมาทำให้หัวมันแล่นมากกว่าตอนนี้ แต่นั้นประเด็นรอง ประเด็กหลักตอนนี้คือบางทีร่างกายฉันก็ต้องการปัจจัยบางอย่างที่ทำให้หัวแล่นได้มากกว่า...."

 

ผมหรี่ตามองอีกฝ่ายที่พึ่งพ่นประโยคยาวเป็นวาแบบรวดเดียวจบ

 

...สรุปว่านายหาบุหรี่อยู่จริงๆด้วย

 

"ข้อสอง เกร็กนี่ใคร?"

 

"..................."

 

"..................."

 

เอิ่ม.....

 

"ไม่!!!"

 

ผมสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อจู่ๆเชอร์ล็อกก็ตะโกนขึ้นมา ขณะที่สมองผมกำลังว่างไปช่วงขณะ ผมมองไปยังใบหน้าที่ถูกผมหยักโศกที่ดูยุ่งเหยิงมากกว่าปกติปกคลุม ราวกับว่ามันถูกเจ้านายละเลย จริงๆวันนี้ทั้งวันผมยังไม่เห็นเขาแตะต้องหวีเลย แต่บอกตามตรงรอบนี้ผมตามอารมณ์ของเชอร์ล็อกรอบนี้ไม่ทันแม้แต่น้อย........อันที่จริงปกติผมไม่เคยตามทันอยู่แล้ว

 

"อะไร??"

 

"นายคิดว่าฉันกำลังอยากสูบบุหรี่ โอเคฉันอยาก แต่ไม่ได้มากขนาดที่ฉันจะควบคุมไม่ได้ จนต้องเดินไปเปิดซองจดหมายเก่าที่กองรวมกันเพื่อหยิบบุหรี่ที่นายซ่อนในซองมาดูด จอร์นทำไมนายไม่หัดสังเกตุเพื่อนร่วมห้องแสนดีของนายซะบ้างว่าเขาอยู่ในบ้านตั้งแต่เมื่อคืนวานที่นายออกไปดินเนอร์กับแจสซิก้า"

 

"เอเลนา"

 

"เอเลนา.." เชอร์ล็อคทวนอย่างไม่ใส่ใจ เมื่อเจอผมค้อนให้วงเบอเร้อ

 

"แล้วจากนั้นก็ไปต่อกับหล่อนที่บาร์เหล้า แถมกลับมาก็เข้านอนโดยไม่ทันสังเกตุว่าฉันอยู่ที่โซฟา พอตอนเช้าก็ออกไปพบสาวที่ร้านอาหาร ดูจากคราบเล็กๆบนแขนเสื้อนายน่าจะเป็นร้านจีนตรงมุมถนนใหญ่ แต่ไม่ใช่สาวที่นายเดทด้วย เพราะนายแวะซื้อนิตยสารนั้นกลางทางเพราะคิดว่ามันเป็นการนัดกินข้าวที่น่าเบื่อจึงหาอะไรติดมือไปด้วย ดังนั้นสาวคนนั้นน่าจะเป็นคนใกล้ชิดพอที่นายจะไม่ต้องระวังเรื่องมารยาท และทำให้นายเบื่อได้ ในที่นี้คือพี่สาวนาย หลังจากนั้นระหว่างทางกลับนายโดนคนของทางการลักพาตัว เพื่อเอาตัวนายไปฟังนั่งไมครอฟบ่นเรื่องที่ฉันไปลองทดสอบโยนวัตถุลงน้ำ"

 

"ศพ..เชอร์ล็อก นายเอาศพไปโยนในสระน้ำที่ใช้ทำกายภาพบำบัดของโรงพยาบาล แถมตอนมีคนไข้ใช้งานอยู่ด้วย! แล้วไอ้เรื่องเมื่อวานพอฉันกลับมาก็เจอนายนอนขดหลับอยู่บนโซฟา แถมยังหาผ้ามาห่มให้นายนี่เรียกว่าฉันไม่สังเกตุเห็นนายตรงไหน"

 

"ตรงที่ฉันไม่เห็นนาย"

 

".................."

 

"ใช่ ...แต่ที่แย่ที่สุดคือเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนนายกลับมาทิ้งตัวลงโซฟา แล้วนั่งจ้องภาพเชื้อโรคพิมพ์สี่สีในนิตยสาร "

 

"โอเค...ฉันตามคอลั่มของด็อกเตอร์วิลสันอยู่หลายฉบับแล้ว มันใม่ใช่เชื้อโรคแต่เรื่องมะเร็งในสมอง... แล้ว??"

 

"คิด ...คิด จอร์น คิด ตั้งแต่เมื่อคืนวาน จนถึงตอนนี้นายได้กินไปแล้วอย่างน้อยๆก็ 2 มื้อ"

 

โอ้ ผมคิดได้แหละ มินาล่ะเชอร์ล็อกถึงเดินกระแทกส้นเท้าเหมือนเด็กเล็กที่เรียกร้องความสนใจ ก็เขาเรียกความสนใจอยู่จริงๆ ในเมื่อผมลืมให้อาหารเขาไป

 

ปกติในตู้เย็นจะมีของสดเบียดอยู่กับซากอะไรสักอย่างอยู่เสมอ เป็นหน้าที่ของมิสซิสฮัดสันที่จะของสดเหล่านั้นไปทำให้คุณชายเชอร์ล็อคพอเอาเข้าปากประทังชีวิตได้ ผมไม่เคยเห็นว่าเชอร์ล็อคจะสามารถหยิบอาหารมาทำอย่างอื่นได้นอกจากหยิบใส่ปาก ผมเคยถามมิสซิสฮัดสันเรื่องฝีมือการทำอาหารนี้ เธอไม่ตอบแต่ชักสีหน้าขยะแขยงสุดชีวิตออกมาก็พอจะทำให้ผมไม่อยากฟังคำตอบพอๆกับที่เธอไม่อยากอธิบาย

 

แต่เมื่อวานมิสซิสฮัดสันมีนัดไปทะเลสาบกับคู่เดทของเธอ หน้าที่นี่จึงตกมาที่ผมโดยอัตโนมัติ

 

"เชอร์ล็อคฉันบอกนายแล้วว่าถ้าหิวมีแยมกับนมอยู่ในตู้เย็น แล้วขนมปังก็วางอยู่บนโต๊ะกินข้าว" ผมว่าพลางเดินไปยังตู้เย็นหาอะไรสักอย่างมาทำให้เชอร์ล็อคหยุดเดินวนสักที แล้วผมก็ไม่เคยคิดด้วยว่าการเอาแยมออกจากตู้เย็นมาทาขนมปังมันจะท้าทายความสามารถของนักสืบชื่อดังเกินไปตรงไหน

 

!!!!!!!!!

 

ปัง!

 

อะไรหน่ะ?!?...หัวผมขาวโพลนไปวูบหนึ่ง เมื่อกี๊ผมแทบปิดประตูตู้เย็นแทบไม่ทัน

 

ผมว่าผมเห็นกระปุกแยม และมัน....แย่กว่าการมีหัวสดๆของมิสเตอร์โรแลนด์มาแช่ข้างผักสด 10 เท่า

 

"ฉันเทแยมสตอเบอรี่ทิ้งเมื่อคืน เพราะขนาดและความหนาของขวดมันพอเหมาะกับการบ่มเนื้อเยื่อหัวใจเพื่อดูการย่อยสลาย โดยใช้หนอนแมลงวัน และไขมันจากลำไส้ของวัว" เชอร์ล็อคอธิบายของวัตถุที่ผมเห็นมันแทนทีในขวดแยม ผมจะคงไม่กล้ากินกินแยมสตอเบอรี่เป็นอีกนาน

 

ผมสูดหายใจลึกก่อน กระชากประตูตู้เย็นพร้อมกวาดของสดออกมาอย่างรวดเร็วก่อนสายตาเจ้ากรรมของผมจะไปสะดุดที่อดีตกระปุกแยมอีกรอบ

 

ปกติมือของผมจะใช้มีดได้คล่องแคล่ว แต่เรื่องปรุงรสมันเป็นอีกเรื่อง แต่ของบางอย่างเช่น แซนวิชไม่ต้องปรุงรสมาก ผมไล่เชอร์ล็อคไปต้มกาแฟเพื่อให้อะไรให้เขาทำมากกว่าการกระแทกเท้าไปมา

 

เชอร์ล็อคเดินมาที่โต๊ะกินข้าวกลางห้อง ก่อนกวาดเอกสารต่างๆของเขาที่วางกองลงไปให้พ้นจากโต๊ะอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะเดินกลับมาที่โต๊ะอีกครั้งด้วยถ้วยกาแฟ 2 แก้ว

 

"ไม่ใส่นม ไม่ใส่น้ำตาล" เขาว่าองค์ประกอบของกาแฟในแก้วของผมแล้วซดไปอึก ก่อนออกมาทำหน้าเบ้แล้วรีบวางมันลงบนโต๊ะพร้อมกับแก้วของตัวเอง

 

"มีแต่รสขม"

 

"นั้นแหละดี ฉันจะได้มีของที่นายไม่แย่งสักที" ผมวางจานที่กองพะเนินไปด้วยแซนวิช ลากเก้าอี้มานั่งแล้วยกแก้วกาแฟที่เชอร์ล็อกชงให้มาเป่า และก่อนที่แก้วกาแฟจะมาจรดที่ปากมือของอีกคนก็มาแย่งแก้วไปก่อน

 

"เฮ" ผมท้วงอย่างโมโหเล็กน้อย มองคนไม่ชอบของขมๆชดกาแฟขมปี๋เข้าไปทั้งแก้ว

 

เชอร์ล็อคยกแก้วคว่ำ แล้วยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะตีหน้าเฉยเมยเหมือนเดิมแล้วลงมือหยิบอาหารมื้อแรกใน 2 วันขึ้นมาชูให้ผมดู ซึ่งผมก็ทำได้แต่ถอนหายใจแล้วเดินไปชงกาแฟใหม่เอง

 

"รู้ไหมเชอร์ล็อก บางทีฉันก็อยากให้นายพูดคำที่เข้าใจง่ายๆอย่าง ......ฉันหิว ทำอะไรให้กินหน่อย หรือกินข้าวเถอะ........หรืออะไรราวๆนี้บ้างนะ" ผมพูดโดยไม่หันไปมองคู่สนทนา ก่อนจะตักกาแฟผงใส่แก้วที่มีแต่คราบกาแฟเกาะอยู่ แล้วเทน้ำร้อนตามลงไป

 

!!!!

 

ผมตกใจ แน่อยู่แล้ว! ในเมื่อพอหันกลับไปบุคคลที่คิดว่าจะนั่งกินข้าวอยู่บนโต๊ะอาหารดีๆ กลับมาอยู่ข้างหลังผมแล้ว แถมยังก้มหน้าลงมาเสียใบหน้ายังห่างจากหน้าของผมไม่น่าจะถึงนิ้ว

 

"ฉันหิวแล้วจอร์น มากินข้าวด้วยกันเถอะ" ยังไม่ทันที่สมองคนธรรมดาแบบผมจะประมวลอะไรได้ ก็ถูกเพื่อนร่วมห้องจูงมานั่งที่โต๊ะ แถมยังยัดแซนวิชเข้าในมือให้เรียบร้อย ส่วนเจ้าตัวก็เดินมานั่งฝั่งตรงข้ามแล้วหยิบแซนวิชอีกชิ้นขึ้นมาแล้วค้างไว้เสียอย่างนั้นเหมือนรออะไรบางอย่าง

 

...อย่าบอกนะว่าเขารอผม หรือว่างคำก่อนหน้าจะตรงตัวอย่างไม่น่าเชื่อ ผมกัดแซนวิชในมือทั้งๆที่ไม่ละสายตาจากเชอร์ล็อก ในที่สุดเขาก็ยิ้มแล้วลงมือกินเสียที

 

จะว่าอย่างไงดีละ มันจักกะจี้ลึกๆยังไงก็ไม่รู้สิ

 

 

 

...END...

 

 

 

"รสชาติจืดชืด เหมือนอยู่ในสนามรบไม่มีผิด"

 

".... นายเคยไปรบรึไง กินไปเหอะน่า"

ผลงานอื่นๆ ของ Xevoct

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

4 ความคิดเห็น

  1. #4 >NRNut<
    วันที่ 9 มีนาคม 2556 / 02:44
    มองไม่อออกว่าใครเคะกว่ากัน ระหว่างไออาการอ้อน เอาแต่ใจของเชอร์ลี่ กับการทำกับข้าวของหมอจอห์น

    แต่ก็ชอบคู่นี้อยู่ดี

    อ่านแล้วรู้สึกเรียลๆ ชอบจังค่ะ อ่านแล้วภาพเชอร์ลี่เดินแรพหลักอนุมานศาสตร์ลอยเข้ามาในความคิดเลย

    มีแต่หมอคนเดียวแหละที่ทนตานี้ได้ 555
    #4
    0
  2. วันที่ 7 มกราคม 2556 / 12:05
    กรี๊ดค่ะ  กรี๊ดจริงๆ กรี๊ดจริงจัง  

    มันแรร์เหลือเกินที่จะเสพย์เป็นภาษาไทยกับอิคู่นี้

    หาได้แค่กระหยิบมือเดียวจริงๆ เห็นแล้วมือสั่นต้องรีบจิ้มเข้ามา  ฮ่าาาาา

    ว้าาาา  คุณแต่งมันได้เรียลมากอ่ะแบบเรียลไลซ์ไปถึงตอนที่พี่เชอร์เธอลืมชื่อคู่เดทของหมอ  

    กระทั่งท่าคลั่งของพี่แกตอนขาดนิโคตินขนาดต้องไปล่าหมูป่า

    สรุป เชอร์เกรียนจิตป่วน(?)  พี่หมอเธอน่ารัก ต้องทำความเข้าใจมนุษย์ต่างดาวอย่างคุณชายเธอ โมเอะค่ะ ><
    #3
    0
  3. #2 PII_9
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2555 / 22:00
    น่ารัก....-///-

    ดีใจจังที่ได้อ่านฟิคสนุกๆของคู่นี้ แต่งได้ตรงคาแร็กเตอร์มากเลยค่ะ

    โฮล์มส์ก็กวน(?)เหมือนเดิม ส่วนจอห์นก็ถูกโฮล์มส์ปั่นหัว ฮาาา

    #2
    0
  4. วันที่ 2 พฤศจิกายน 2555 / 19:45
    น่ารัก....//เพ้อ
    #1
    0