นมสตอเบอรี่ของผมคือคุณ[Bnyoung]

ตอนที่ 1 : คืนในวันฝนตก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 19
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    24 ก.ย. 63

 

อา...ฝนดันมาตกซะนี่ สภาพของผมตอนนี้จะวิ่งฝ่าฝนไปก็คงไม่เหมาะ ผมที่ใส่เพียงเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงสามส่วนและรองเท้าแตะคู่ใจถ้าวิ่งออกไปตอนนี้คงต้องมีสภาพไม่ต่างจากลูกหมาตกน้ำแน่ๆ แค่ออกมาร้านสะดวกซื้อเองแท้ๆแต่ฝนเจ้ากรรมดันมาตกตัดหน้ากันซะนี่ แต่ก็นั่นแหละ โทษฝนฟ้าอากาศคงจะไม่ได้เพราะผมเองก็ไม่ได้เตรียมร่มออกมาให้พร้อมเพราะช่วงนี้กำลังเข้าสู่หน้าฝนแต่ใครจะไปนึกว่ามันจะตกตอนนี้เล่า!!! เฮ้อ..บ่นไปก็เท่านั้น มันไม่ได้ช่วยให้ฝนหยุดเลยสักนิด ผมละความสนใจจากฝนหยิบมือถือมากดๆเพื่อโทรหาใครบางคนเป็นการฆ่าเวลา เวลาเป็นเงินเป็นทองนะเฟ้ย! จะให้ปล่อยให้ผ่านไปเฉยๆได้อย่างไร 

"ฮัลโหล...แตง เอารถออกมารับหน่อย ฝนตกไปไม่ได้"

(โหอะไรเนี่ยพี่เดฟออกไปหน้าปากซอยแค่เนี้ยกลับมาเองไม่ได้?)

"คุณมึงดูฝนด้วยครับไอ้แตง เร็วครับกูหนาว"

(เนี่ย! กับน้องกับนุ่ง พูดไม่เพราะเลยนะ)

"ครับๆคุณน้องชาย ผมผิดไปแล้วครับ"

(ก็แค่เนี้ย เดี๋ยวรอแปบนึงเข้าห้องน้ำก่อน)

"ลีลานะมึง"

(แค่นี้นะ ข้าศึกบุกแล้ว)

"เออๆ"

ผมได้แต่ถอนหายใจให้กับโทรศัพท์เครื่องโปรดและเก็บมันใส่กระเป๋ากางเกงเงียบๆ นี่แหละครับชีวิตไอ้เดฟ มีน้องก็เหมือนไม่มี ไม่ได้เรื่องเลยสักอย่าง

จะว่าไปนั่นไปซื้อนมรสสตอเบอรี่เพิ่มอีกสักแพ็คดีกว่า ไวเท่าความคิดผมรีบสาวเท้ายาวๆเข้าไปในร้านสะดวกซื้ออีกครั้งผมจำได้ว่ามันเหลือเป็นสองแพ็คสุดท้ายแล้วพอดี ไม่นะ!นมรสสตอเบอรี่ลูกพ่อจะโดนชิงตัดหน้าไม่ได้ ผมรีบสาวมือยาวๆไปหยิบนมรสสตอเบอรี่แพ็คนั้นแต่ก็ไม่ทันอยู่ดี เฮ้อ! สุดท้ายเจ้านมรสสตอเบอรี่นั้นก็ฉกชิง(?) ไปจนได้ ผมได้แต่คอตกเดินออกมาจากร้านสะดวกซื้ออย่างสลดใจเมื่อพลาดของสำคัญไปให้หญิงสาวอวบอ้วน วัยกลางคน

"เอ่อ..ขอโทษนะครับ"

ไม่ใช่เสียงผมหรอกนะที่เรียก แต่เป็นเสียงของผู้ชายอีกคนที่จ่ายตังค์ต่อจากผมตอนอยู่ในร้านสะดวกซื้อต่างหาก ผมหันไปมองเขาแล้วยิ้มให้ไปทีหนึ่ง 

"ครับ?"

"เมื่อกี้ผมเห็นคุณดูเสียดายนะครับที่ไม่ได้ซื้อนมแพ็คนั้น"

ก็แหงล่ะสิ นมรสสตอเบอรี่เลยนะเฟ้ย ถ้าจะอร่อยต้องเป็นยี่ห้อนั้นเท่านั้น! ผมได้แต่คิดในใจแล้วส่งยิ้มให้อีกฝ่าย

"อ..แฮ่ม! จริงๆผมก็ไม่ได้อยากได้มันเท่าไหร่หรอกครับ น้องชายผมต่างหากที่ชอบมัน"

ไอ้แตงน้องรัก พี่ชายสุดหล่อคนนี้ขอยืมชื่อเอ็งมาใช้หน่อยนะ เดี๋ยววันหลังจะเลี้ยงไก่บอนชอนเลย

"งั้นหรอครับ ผมเห็นคุณดูอยากได้มันมากเลยมาถามดู...งั้นนมสตอเบอรี่แพ็คนี้ผมต้องเอาไปคืนพนักงานแล้วล่ะ" 

เดี๋ยวนะ!...เมื่อกี้ผู้ชายคนนี้บอกว่าจะเอานมรสสตอเบอรี่ไปคืน แสดงว่าเขาไม่ต้องการมันแล้ว เยส!จะได้กินแล้วโว้ยไอ้เดฟเอ้ย...

"คุณหมายความว่า..."

"ครับ ผมไม่อยากได้แล้วล่ะก็เลยมาถามคุณว่าจะเอาไหม แต่ไม่เป็นไรครับเดี๋ยวผมเอาไปค..."

"เอาครับ! นมสตอเบอรี่แพ็คนั้น ขายต่อให้ผมเถอะครับ!"

คนตรงหน้ายิ้มอ่อนให้ผมทีนึงก่อนจะยื่นนมแพ็คนั้นให้ผม พระเจ้า! พระเจ้าเมตตาให้คนส่งนมสตอเบอรี่มาให้ผมแน่นอนเลยครับ วันอาทิตย์นี้คงต้องไปมิสซาซะแล้วล่ะ 

"นี่ครับเงินค่านม"

ผมยื่นเงินค่านมให้ชายคนนั้นประหนึ่งเจรจาธุรกิจ เขาก็รับเงินจากผมแต่โดยดีไม่นาาเราก็แยกย้ายเพราะไอ้แตงก็มารับผมพอดี 

 

 

 

 

 

วันนี้ก็เป็นอีกวันที่น่าเบื่อเช่นเคย ฝนก็ตกไม่เป็นเวลาบางวันแดดออกบ้าง บางวันก็ฝนตกทั้งวนปานน้ำจะท่วมโลก พยากรณ์อากาศที่มีก็ไม่ได้ช่วยอะไรเลยดังนั้นเวลาออกไปไหนมาไหนก็ลำบาก ผมนั่งเคาะปากกากับโต๊ะเรียนเพียงเพราะวิชานี้มันช่างน่าเบื่อเหลือเกิน การเรียนในมหาวิทยาลัยในฤดูฝนมันไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด ผมไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าไม่มีรถยนต์จะใช้ชีวิตยากลำบากขนาดไหน 

"กินไรดีวะไอ้เดฟ เดี๋ยวก็ให้ไอ้จั๋นมันซื้อเข้ามาให้"

เอินหนึ่งในเพื่อนสนิทของผมถามขึ้นพลางเก็บสมุดปากกาที่ใช้เลคเชอร์ในชั้นเรียนเข้ากระเป๋าให้เรียบร้อย ช่วงนี้ฝนตกบ่อยจึงยากที่จะออกไปซื้อข้าวข้างนอกแถมในโรงอาหารก็แออัดซะจนไม่กล้านั่งบวกกับพื้นที่เฉอะแฉะจนอยากจะเอาไดร์มาเป่าให้แห้ง อย่าหาสาระอะไรจากคำพูดไอ้เดฟคนนี้เลย ก็นั่นแหละครับ เอาง่ายๆคือขี้เกียจจึงให้ไอ้จั๋นเพื่อนในเดอะแก๊งค์อีกคนนึงผู้มาเรียนสาย(?)เป็นประจำซื้อข้าวเข้ามาแทน 

"เหมือนเดิม ข้าวเหนียวไก่ทอด"

"วันๆแดกแต่เหนียวไก่นะมึงอะ ไม่เบื่อบ้างหรอวะ"

ไอ้เอินทำหน้าเบื่อเนืองๆพลางส่ายหน้า อาหารที่ผมชอบรองจากนมรสสตอเบอรี่ก็มีไก่นี่แหละครับ ไก่ทอด ไก่ปิ้ง ไก่ย่าง คือชอบหมด วันๆกินแต่ไก่จนถ้าวันไหนวันนึงเป็นโรคเก๊าปวดข้อปวดเข่าขึ้นมาคือไม่ต้องสงสัย ผมเคยทะเลาะกับไอ้จั๋นเรื่องไก่ทอดเป็นเดือนๆจนเกือบจะตัดเพื่อนด้วยนะ สุดท้ายเป็นไอ้กันต์น้องชายสุดที่รักของไอ้จั๋นเป็นคนกินไก่สองชิ้นสุดท้ายโดยปิดปากเงียบมาตั้งนาน ด้วยเหตุผลที่ว่า'กลัวพวกผมด่า'เท่านั้นเองโธ่เอ้ยไอ้น้องรัก นึกแล้วก็ขำว่าครั้งนึงเราเกือบจะตัดเพื่อนเพราะเรื่องไก่ฮ่าๆๆ 

ไม่นานไอ้จั๋นเพื่อนรักก็มาพร้อมกับข้าวเหนียวไก่ทอดหอมๆเจ้าเก่าเจ้าประจำของเดอะแก๊งค์เรา ผมจัดการยัดเหนียวไก่ข้าวปากเพราะความหิวจนข้าวเกือบติดคอ เกือบไปแล้วไหมล่ะ เกือบดับอนาถเพราะข้าวเหนียวติดคอตาย ถ้าถามว่าผมไปอดอยากมาจากไหนน่ะหรอครับ ก็ไอ้แตงน้องชายสุดที่รักของผมน่ะสิรีบไปไหนของมันแต่เช้าไม่รู้ ข้าวปลาก็ไม่เตรียมไว้ให้ทั้งๆที่เวรเตรียมอาหารเช้าเป็นของมันแท้ๆ พ่อกับแม่ผมเป็นราชทูตที่เกาะอังกฤษน่ะครับ พวกเราสองคนเลยจัดเวรกันดูแลเรื่องงานบ้านคนละวัน แต่วันนี้ไอ้แตงมันดันไม่ทำหน้าที่! กลับไปจะจับตีให้เข็ดเลย

"พวกมึงกลับก่อนเลยนะ"

"มึงจะไปไหน?"

เป็นไอ้จั๋นครับที่เอ่ยปากถามไอ้เอินเพื่อนรักที่อยู่ๆก็บอกให้กลับก่อน

"ห้องสมุด รึมึงจะไปด้วย?"

"มึงฝันอยู่หรอครับ อย่างกูอะนะจะไปห้องสมุด" 

เออมึงฝันอยู่หรอครับเพื่อนเอิน อย่างเหี้ยจั๋นมันไม่มีทางแม้แต่จะเฉียดเข้าไปด้วยซ้ำ

"เปล่า กูพูดไปงั้นแหละ"

ผมส่ายหัวให้กับความเล่นจริงทีจริงของเพื่อนทั้งสอง เหนื่อยครับที่ต้องมาอยู่กับพวกมัน เราทั้งสามคนนิสัยคนละขั้วเลยครับ อย่างไอ้เอินนี่บทจะพูดก็พูด บทจะไม่พูดก็ไม่พูดเลย ไอ้จั๋นก็ติดขี้เล่นไปหน่อยแต่เวลามันจริงจังกับอะไรคือทำสุด ส่วนผมน่ะหรอครับ เฮ้อ..จะว่ายังไงดี คงจะติสต์หน่อยๆ(?) ล่ะมั้ง

 

 

 

 

 

สุดท้ายผมที่บอกว่าจะไม่มาห้องสมุดกับไอ้เอินก็ต้องมาอยู่ดีเพราะไอ้แตงน้องรักน่ะสิครับบอกให้ผมมารับมันที่ห้องสมุด ผมไม่เข้าไปข้างในหรอกนะเพราะในห้องสมุดมหา'ลัยน่ะน่าอึดอัดจะตายเสียงดังก็ไม่ได้ แถมข้างในก็มีแต่พวกนักศึกษาคณะนิติและคณะแพทย์อ่านหนังสือเตรียมสอบอีก อะไรนะครับ สงสัยว่าไอ้แตงเรียนคณะแพทย์หรอ? คุณคิดผิดแล้วล่ะครับ คนอย่างไอ้แตงน่ะมันเรียนนิติต่างหาก ไม่รู้ว่ารอดพ้นจากปีหนึ่งมาได้ยังไงไม่รู้ว่าแอบยัดเงินใต้โต๊ะอาจารย์รึเปล่า เพราะผมได้ยินคนกระซิบมาบอกว่าข้อสอบเป็นข้อเขียนทั้งหมดเลยล่ะครับแล้วข้อสอบโจทย์ก็มีสาม-สี่บรรทัดเท่านั้น แต่คำตอบที่ต้องเขียนลงไปต้องให้ได้สองหน้ากระดาษแน่ะโอ้ยไอ้เดฟจะเป็นลม มันอาจจะดูเวอร์วังไปหน่อยแต่ขอบอกเลยว่าเป็นเรื่องจริงทั้งหมดครับเพราะเห็นหลายคนแล้วที่เรียนคณะนี้แล้วย้ายคณะบ้าง ซิ่วบ้าง ลาออกเลยก็มี 

ไม่นานผมก็เห็นไอ้แตงน้องรักเดินนวยนาดออกมาจากห้องสมุดท่าทางอิดโรย สองมือหอบประมวลกฎหมายพะรุงพะรังเชียว ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเพราะอะไรส่วนเด็กศิลปกรรมอย่างผมก็สบายหน่อยครับที่ไม่ต้องมาท่องตัวบทมาตรานั้นนี้ให้ปวดหัว 

"ไง อิดโรยมาแต่ไกลจนกูนึกว่าเป็นซอมบี้เลยนะครับคุณแตง"

ผมทักทายกวนประสาทน้องรักด้วยความอารมณ์ดีแต่ผลคือได้รับสายตามองค้อนจากน้องชายแสนรักแทน 

"เฮ้อ ใกล้สอบทีไรเป็นแบบนี้ทุกทีเลย แตงจะไม่ทน! "

บ่นไปก็เท่านั้นแหละ ก็มึงเลือกคณะนี้เองนะแตงเอ๋ย ผมปล่อยให้ไอ้แตงนอนพักสายตาโดยไม่ชวนมันคุยอะไรอีกก่อนจะสตาร์ทรถแล้วเคลื่อนตัวรถออกจากหน้าห้องสมุดมหา'ลัย แต่สายตาเจ้ากรรมดันไปสะดุดกับร่างอันคุ้นตา 

เจอแล้ว

.

.

.

.

คุณนมรสสตอเบอรี่ของผม

 

 

 

 

TALK

จบไปแล้วจ้ากับตอนแรกสุดนวยนาดของเราฮ่าๆๆ ตอนนี้แทบไม่มีบทของคุณนมรสสตอเบอรี่เลยเนาะ(ค่าตัวแพงนิดนึง) แต่ขอบอกไว้ก่อนว่าเรื่องนี้เป็นแบบฟีลกู้ดนะคะ เผื่อใครอาจจะคาดหวังบทดราม่าหนักๆเนาะ 

สามารถไปพูดคุยกับไรท์ได้ทางทวิตเตอร์ @angpaow02ได้นะคะ ไรท์ไม่กัดเด้อ

ไว้พบกันตอนหน้าค่ะ♡

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น