นมสตอเบอรี่ของผมคือคุณ[Bnyoung]

ตอนที่ 2 : ผมอยากรู้ชื่อของคุณ สักนิดก็ยังดี!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    11 ต.ค. 63

 

 

"ไอ้แตง..."

"อะไรพี่เดฟ แตงจะนอน"

"อย่าเพิ่งหนีไปนอน มาบอกกูก่อน"

"ก็บอกไปหมดแล้วเนี่ย"

"กูยังไม่ได้คำตอบที่ต้องการเลย"

"โธ่!อะไรนักหนาพี่เดฟ บอกลักษณะมาแค่นั้นใครจะไปรู้"

"กูก็รู้มาแค่นี้"

"จะตามหาคนทั้งทีก็บอกลักษณะมาให้ชัดเจนหน่อยสิ!"

"ที่บอกไปยังไม่ชัดเจนรึไง"

"นักศึกษาที่แต่งตัวเรียบร้อยตั้งแต่หัวจรดเท้า ในมหา'ลัยมันมีคนสองคนที่ไหนเล่า!" 

ผมกำลังพยายามถามหา'เขา'คนนั้นกับไอ้แตงอยู่ครับ ใช่แล้ว คุณนมรสสตอเบอรี่ขอเรียกแบบนี้ไปก่อนนะครับ ตอนที่ไปรับไอ้แตงหน้าหอสมุดผมก็บังเอิญเจอเขาที่กำลังทำเรื่องยืมหนังสืออยู่พอดี คนๆนั้นมีลักษณะค่อนข้างโดดเด่นถึงแม้จะมีผมสีดำสนิท แต่งกายถูกระเบียบตั้งแต่หัวจรดเท้า แต่แววตาของเขาผมจำได้ดีเลยล่ะ ไม่ใช่เพราะนมรสสตอเบอรี่ที่เขาขายต่อให้ผมแต่อย่างใด(จริงๆแล้วก็อาจมีส่วนแหละ) ก็แหมคนใจดีขนาดนี้ใครมันจะไปลืมลง!

แต่ก็ช่างเถอะ ถึงไอ้แตงมันไม่บอกเดฟคนนี้จะไปหาเอาเองก็ได้ 

 

 

 

เฮ้อ...ถึงจะบอกว่าจะไปหาเอาเองแล้วจะไปหาได้ที่ไหนวะ ชื่อแส้ก็ไม่รู้จัก คณะเรียนก็ไม่รู้อีก! ไอ้เดฟจนปัญญา

ตอนนี้ผม และไอ้จั๋นกำลังนั่งรอไอ้เอินไปทำเรื่องขอคืนหนังสืออยู่หอสมุดครับ เป็นโอกาสดีของผมที่จะได้ใช้สายตาสอดส่องหาคุุณนมรสสตอเบอรี่ด้วย ทำไมผมถึงอยากเจอเขาขนาดนั้นน่ะหรอ แค่อยากทำความรู้จักใครสักคนมันแปลกด้วยหรอครับ อะเอ่อ...ก็อาจจะแปลก นิดหน่อยมั้งแหะๆ นั่งอยู่นานก็ไม่เห็นจะมีวี่แววคนที่คล้ายๆคนๆนั้นเลย สงสัยวันนี้คงจะล้มเหลวอีกเช่นเคยแน่ๆเลยล่ะครับ ผมเพิ่งบอกว่าเช่นเคยไปอย่างนั้นหรอ? อ๋อใช่แล้วล่ะครับ ก่อนหน้านี้ผมมาที่นี่ได้สองสามวันแล้วล่ะ แต่ก็คว้าน้ำเหลวไปทุกครั้ง คุณเคยเป็นไหมล่ะครับเวลาที่เจอใครครั้งแรกแต่ก็อยากเจอเขาเรื่อยๆน่ะ นั่นแหละครับที่ผมเป็นอยู่ตอนนี้การที่ผมอยากจะเจอเขาอีกสักครั้ง อยากทำความรู้จัก หรือรู้ชื่อใครสักคนมันคงไม่แปลกใช่ไหมล่ะครับ 

 

 

 

 

เสียงพลิกกระดาษบวกกับการกรีดกรายคำต่างๆลงไปบนกระดาษแผ่นสีขาวแต่ละแผ่นดูเรียบง่าย ลายมือตวัดเล็กน้อยแต่เป็นระเบียบคงบ่งบอกนิสัยของเจ้าของลายมือนี้ได้ดี จีน เจ้าของชื่อเล่นนี้ยิ้มน้อยๆให้กับลายมืออันเป็นระเบียบของตนก่อนจะเก็บข้าวของต่างๆลงกระเป๋าเป้อย่างเป็นระเบียบ วันนี้เขาไม่ได้ไปห้องสมุดเหมือนอย่างที่เคยทำ เจ้าคนตัวเล็กจะไปห้องสมุดแค่ตอนยืมหรือคืนหนังสือเท่านั้น ไม่ใช่ว่าเขาไม่ชอบบรรยากาศห้องสมุด เขาออกจะชอบมันมากด้วยซ้ำ  แต่ทว่าช่วงสอบไฟนอลห้องสมุดจะเป็นสถานที่นิยมเป็นอย่างมากสำหรับนักศึกษาคณะแพทย์และคณะนิติศาสตร์ จีนน่ะเกลียดความวุ่นวายเป็นที่สุดเลย นั่นเป็นเหตุผลที่เขาเลี่ยงไปสถานที่ที่คนพลุกพล่านอย่างห้องสมุดช่วงสอบไฟนอล โรงอาหาร หรือแม้แต่บนรถเมล์หรือรถไฟฟ้าก็ตามถ้าไม่มีเหตุที่จำเป็นจะต้องไปจริงๆ 

หลังจากเก็บของต่างๆเรียบร้อยแล้วจีนก็ออกมารอเพื่อนสนิทของเขาอย่าง ยู ที่หน้าคณะของตนไม่นานรถคันสวยก็มาจอดเทียบหน้าคณะบริหารพอดี ยูเป็นคนค่อนข้างตรงต่อเวลาจึงทำให้จีนสนิทกับยูอย่างรวดเร็วตั้งแต่ปีหนึ่งแล้วเพราะนิสัยของทั้งคู่ค่อนข้างคล้ายกันยังไงล่ะ 

"วันนี้อ่านเสร็จเร็วหรอ"

ยูเปิดบทสนทนาหลังจากที่จีนขึ้นมานั่งข้างๆคนขับได้สักพัก 

"อื้ม เราหิวอะเลยว่าจะชวนยูไปหาอะไรกินนี่แหละ"

"ครับ จีนอยากกินอะไรเดี๋ยวยูเลี้ยงเอง"

จีนได้แต่ยิ้มน้อยๆแล้วส่ายหัวให้กับเพื่อนตัวโตข้างๆ เมื่อก่อนเขาก็พยายามปฏิเสธทุกครั้งเมื่อเพื่อนของตนออกปากว่าจะเลี้ยง แต่หลังจากที่เขาปฏิเสธไปแล้วหลายครั้งก็รู้ว่าเพื่อนของเขาดื้อกว่าที่คิดซะอีก ดังนั้นทั้งคู่จึงตัดสินใจพลัดกันเลี้ยงข้าวกันเพื่อเป็นการไม่ให้ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งเสียเปรียบ

ไม่นานรถสีดำสนิทคันสวยก็เลี้ยวเข้าร้านอาหารโปรดที่ทั้งคู่ชอบมาทานกันประจำ มันเป็นร้านอาหารที่ไม่ได้ไกลจากรั้วมหาวิทยาลัยนักจึงไม่ใช่เรื่องแปลกใจที่มีนักศึกษาจากมหาวิทยาลัยเขาเยอะขนาดนี้ ถึงจะบอกว่าจีนกับยูเป็นเพื่อนกันแต่พวกเขาก็ไม่ได้เรียนมหาวิทยาลัยเดียวกันหรอกนะ แต่พวกเขารู้จักกันครั้งแรกก็ตอนที่ยูมาขอแบ่งโต๊ะที่จีนนั่งอ่านหนังสือในคาเฟ่คนเดียวเงียบๆนั่นล่ะ ตั้งแต่ตอนนั้นเป็นต้นมายูก็บังเอิญเจอจีนบ่อยๆจนทำความรู้จักกันและสนิทกันจนถึงทุกวันนี้ จีนไม่แปลกใจเลยที่คนอื่นๆในมหา'ลัยจะเข้าใจว่าเขากับยูคบหากัน เขาไม่ใช่คนที่จะมาแก้ต่างเรื่องต่างๆกับคนอื่นที่ไม่รู้จักหรือสนิทฟัง และยูเองก็ไม่ชอบเรื่องวุ่นวายพวกนี้เช่นกัน พวกผู้หญิงส่วนใหญ่ก็ชอบเข้ามาขอถ่ายรูปบ้าง นำไปชิปต่างๆนานๆ หรือเข้ามา'เสพโมเม้นท์' อะไรต่างๆซึ่งจีนและยูก็ไม่ค่อยเข้าใจผู้หญิงพวกนี้เหมือนกัน 

"ทำไมผู้หญิงที่ดูจิ้นเราแปลกๆ"

อยู่ๆยูก็ถามขึ้นมาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย จีนที่ผละหน้าออกจากตัวอักษรในกนังสือเล่มโปรดได้แต่เลิกคิ้วสงสัยเชิงเป็นคำถาม 

"เราว่าก็ปกติดีออก"

"นั่นสิ สงสัยยูคิดไปเอง"

พูดจบก็ก้มหน้าลงไปจดจ่อกับตัวหนังสือต่อ

"นี่ เลิกอ่านได้แล้วครับ อาหารที่สั่งจะมาแล้วนะ" 

ยูเอื้อมมือข้ามโต๊ะไปเก็บหนังสือที่คนตัวเล็กอ่านอยู่ จีนได้แต่ยู่หน้าน่ารักให้เพื่อนตัวโต ปากเล็กคว่ำแบะอย่างไม่รู้ตัวทำให้ยูอดใจไม่ได้ที่จะยื่นไปยีหัวให้กับความน่ารักของเพื่อน 

"อย่าไปทำตัวน่ารักแบบนี้กับใครรู้ไหม? "

"น่ารักยังไงอะยู"

"ก็แบบที่ทำอยู่นี่ไงครับ ถ้าคนอื่นที่ไม่ใช่ยูนะ"

"..."

"คงตกหลุมรักจีนไปแล้ว"

"แล้วตอนนี้ยูไม่รักจีนหรออออ"

"ไม่ต้องเลยครับ"

"ว่าไงครับ ไม่รักจีนแล้วหรออออ"

"เดี๋ยวก็รักจริงๆซะหรอก"

"ฮ่าๆๆ พูดเล่นไหมล่ะ"

ไม่นานข้าวผัดร้อนๆก็มาเสิร์ฟทำให้ร่างสูงเลิกหยอกล้อกับคนตัวเล็กและหันมาสนใจข้าวผัดตรงหน้าทันที 

"ไม่เบื่อหรอ เห็นกินแต่ข้าวผัด"

คนตัวเล็กตัดสินใจถามออกไปหลังจากที่เห็นเพื่อนตัวสูงสั่งแต่ข้าวผัดทั้งปี ย้ำว่าทั้งปีจริงๆ

"ไม่เบื่ออะ ข้าวผัดเนี่ยมันประยุกต์ได้หลายเมนูนะ ข้าวผัดหมู ข้าวผัดไข่ ข้าวผัดกิมจิ เป็นต้น"

"ครับๆ รีบๆกินได้แล้ว เนี่ยเราต้องไปซื้อของให้คุณแม่ต่ออีก"

"ให้ยูไปเป็นเพื่อนไหมล่ะครับ"

"งั้นเป็นคนขับรถให้วันนึงแล้วกันนะครับ :)"

"ผมจะปรับเบาะนุ่มๆไว้ให้คุณชายจีนเลยครับ"

 

 

 

 

 

"ฝนแม่งไม่น่าตกบ่อยๆเลยว่ะ"

เพื่อนตัวสั้นของผมอย่างไอ้จั๋นบ่นอุบๆอิบๆหลังจากที่เห็นท้องฟ้ามืดครึ้มมาอีกครั้งเพราะถ้าฝนตกมันจะไม่ได้เล่นบาสอีกน่ะสิครับ จริงๆก็เล่นแบบin door ได้แหละ แต่มันไม่ได้ฟีลครับ บาสถ้าจะให้สนุกต้องเล่นแบบout door เท่านั้นถึงจะได้ฟีล ผมตบบ่ามันเบาๆหลังจากที่เซ็งกันไปพักใหญ่ ไอ้ผมอะไม่เท่าไหร่จะเล่นหรือไม่เล่นก็ได้ แต่ไอ้จั๋นมันน่ะชอบการเล่นบาสเป็นชีวิตจิตใจเลย ก็น่าเห็นใจอยู่นะครับเพราะถ้ามีอะไรมาขัดขวางทำให้ผมทำงานอดิเรกที่ชอบไม่ได้เป็นผมก็เซ็งไม่ใช่น้อยเหมือนกัน แล้วทำยังไงได้ล่ะถ้าฝนจะตกแบบนี้ก็คงเล่นไม่ได้หรอก 

"เอาไงต่อวะ ฝนจะตกแล้วคงเล่นบาสไม่ได้แหงเลยวันนี้" 

เป็นไอ้เอินที่เอ่ยปากถามเพื่อนทุกคนพลางตบบ่าไอ้จั๋นแปะๆเป็นเชิงปลอบอีกคน

"ไปหาอะไรแดกไหมล่ะ" 

คิดอะไรไม่ออกก็ไปหาข้าวแดกนี่แหละครับ

"เออกูก็หิวเหมือนกัน งั้นไปกินข้าวร้านแถวๆมอเราไหมล่ะ ร้านup to you อะ ไม่ได้กินนานละ"

เป็นไอ้เอินอีกเช่นเคยครับที่เอ่ยชวน

"แต่กูอยากไปส่องสาวที่เดอะมอลล์ว่ะ"

"งั้นไปแดกข้าวก่อน แล้วค่อยพาไอ้จั๋นไปส่องสาว" ผมตอบ กูล่ะอยากจะแหมให้ถึงดวงจันทร์เลย ทีงี้เปลี่ยนอารมณ์ทันทีเลยนะครับเหี้ยจั๋น เรื่องสาวมึงนี่ไม่น้อยหน้าเลยจริงๆนะ! 

หลังจากตกลงกันเรียบร้อยพวกเราก็มาถึงร้านอาหารที่ว่านั่นพอดี แต่ประเด็นคือมันไม่มีที่จอดรถเลยน่ะสิ จะมาเสียเที่ยวไหมเนี่ยดีนะผมไม่ได้ขับรถออกมาด้วย ทำไมวันนี้มีแต่เรื่องไม่ได้ดั่งใขเลยนะ! แต่ช่างเถอะ น้ำมันรถไอ้เอินมันฮ่าๆๆๆ ผมดูเป็นเพื่อนที่ไม่ดีใช่ไหมล่ะครับ คำตอบคือก็ใช่แหละฮ่าๆ 

"เอาไงต่ออะมึง ไม่มีที่จอดรถแล้วนะ"

"ทำไงได้อะ ไปหาแดกที่เดอะมอลล์เลยทีเดียว ไหนๆก็จะไปอยู่แล้วนี่" 

ผมออกความเห็น ขี้เกียจเสียเวลาหลายรอบครับ ไหนๆก็จะไปอยู่ละ

ตกลงได้ดังนั้นไอ้เอินเพื่อนรักก็เคลื่อนรถมุ่งหน้าไปที่เดอะมอลล์ทันที 

 

 

มีอะไรน่าเบื่อไปกว่าการที่นั่งมองไอ้เพื่อนรักสองตัวมันเถียงกันว่าจะแดกอะไรอีกไหมครับ อีกคนก็บอกอยากกินราเมน อีกคนก็อยากกินเสต็ก ไม่เห็นมีใครหันมาถามความคิดเห็นผมสักคำว่าอยากแดกอะไร พวกมันบอกว่าถ้าถามผมคงไม่พ้นไก่ ฮ่าๆมันก็จริงแหละ ว่าแล้วก็อยากกินไก่บอนชอนขึ้นมาเลย 

สุดท้ายได้ผลสรุปคือกินราเมนตามประสงค์ไอ้จั๋นครับฮ่าๆๆ กินเสร็จก็ไปหาเดินเล่นเรื่อยเปื่อยตามประสาหนุ่มโสด ถามว่าพวกผมว่างกันมากใช่ไหม คำตอบก็คือว่างแหละ ว่างมากด้วย ระหว่างรอไอ้สองตัวไปเข้าห้องน้ำผมก็เดินเล่นในโซนซูเปอมาร์เก็ต 

ตุบ! ใครมันเดินมาชนกันวะ! จังหวะที่ผมหันกลับไปมองว่าใครมันชนผมซะเต็มแรงเลยก็เจอเข้ากับนางฟ้--- ไม่สิ คุณนมรสสตอเบอรี่!

"ขอโทษครับ ผมไม่ทันระวังเลยชนคุณเข้า" ร่างเล็กก้มหัวขอโทษขอโพยผมยกใหญ่ ฮือ หัวใจของผมเป็นสีชมพูเบิกบานแล้วครับคุณ 

"ไม่เป็นไรหรอกครับ คุณน-- ไม่สิ...คุณเป็นอะไรมากหรือเปล่าครับ เจ็บตรงไหนไหม?" 

"ฮะๆ ผมไม่เป็นอะไรหรอกครับ ขอโทษจริงๆนะครับที่ผมไม่ระวัง" 

"ไม่เป็นไรครับ ไม่เป็นไรจริงๆ"

"โอ๊ะ! ผมเพิ่งสังเกตุ เข็มขัดนั่นเครื่องแบบมหาวิทยาลัยเดียวกันกับผมเลยครับ"

"ครับ ผมรู้" นั่นไงหลุดปากไปแล้วไหมล่ะไอ้เดฟ

"คุณรู้?"

"อ๋อ ผมเคยเจอคุณแถวๆหอสมุดของมหา'ลัยน่ะครับ" 

"งั้นเองหรอกหรอครับ ยินดีที่ได้พบนะครับ :)"  ใจไอ้เดฟละลายไปถึงพื้นแล้ว อย่ายิ้มแบบนี้ได้ไหมครับคุณ

 "ผมต้องไปแล้วครับ บ๊ายบายครับ" พูดเสร็จคนตัวเล็กก็โค้งให้ผมอีกครั้ง อ้าวลืมถามชื่อเลย มัวแต่ดีใจไอ้เดฟเอ้ยยยย ผมอยากจะโขกหัวตัวเองเป็นสิบๆรอบทำไมถึงได้หัวทึบขนาดนี้ ไหนๆเขาก็ไปไม่ไกลจากผม งั้นเดินไปถามชื่อดีกว่า แต่พบว่าคนตัวเล็กกำลังคุยโทรศัพท์อยู่พอดีผมก็ไม่ได้อยากเสียมารยาทแอบฟังหรอกนะแต่ระยะที่เราอยู่มันใกล้จนได้ยินเสียงพอดีน่ะสิ จะดูเป็นคนนิสัยไม่ดีไหมวะเนี่ยตรู 

"ครับๆ ยูรออยู่ตรงไหนอะ เดี๋ยวจีนกำลังออกไปแล้ว"

"อื้ม รอจีนตรงนั้นแหละ"

"ไว้เจอกันครับ"

คนตัวเล็กยิ้มน้อยๆให้กับโทรศัพท์มือถือของตนแล้วเดินออกไปทันที ถ้าถามว่าไม่อยากรู้ชื่อเขาแล้วหรอ อยากรู้สิครับ แล้วก็ได้รู้แล้วด้วย 

วันนี้ต้องยกความดีให้ไอ้จั๋นแล้วล่ะที่ชวนมาที่นี่

.

.

.

ชื่อจีนงั้นหรอ

เป็นชื่อที่ดีมาก

คุณนมรสสตอเบอรี่ของผม :)

 

 

 

------

TALK

สอบมิดเทอมเสร็จแล้วอัพนิยายได้! 

ไหนๆคุณทั้งสองคนเขาก็เจอกันแล้วเนาะ คุณเดฟเป็นเมะนะคะเผื่อใครสงสัยโพซิชั่นของตัวละครเนาะ ส่วนคุณจีนเป็นคนสุภาพแต่ก็ไม่ได้นุ่มนิ่มอย่างที่คิดค่ะฮ่าๆ ตอนหน้าคุณทั้งสองจะได้พบกันนานขึ้นแน่นอนค่ะ

เราจะพยายามพัฒนาการเขียนให้ดีขึ้นต่อไปนะคะ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านค่ะ♡

 

 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น