คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย [KnB Fanfiction] HBD Kise Ryouta ,, Kise x Haizaki

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้


ไม่มีอะไรมากเลยค่ะ  แค่อยากเขียนฉากที่สองคนนี้อยู่ด้วยกันก็เท่านั้นเอง

เนื้อเรื่อง อัปเดต 20 มิ.ย. 63 / 13:10





 

"ทำไมนายถึงเจาะหูข้างเดียวนะ"



 

 

 

ดวงตาสีอำพันละจากหน้าจอมือถือที่เปิดเช็คข้อความของผู้จัดการเพื่อเหลือบมองผู้ชายที่นอนอยู่ด้านข้าง  ผมสีเทาเห็นได้สลัวๆ อยู่ในความมืด  ในห้องมีแสงสว่างลางๆ จากหน้าต่างที่เปิดม่านทิ้งไว้ลอดเข้ามา  เขายังนอนคว่ำหน้าอยู่บนเตียง แต่ไหล่ที่ขยับขึ้นลงอย่างรุนแรงนั้นสงบลงได้สักพักแล้ว  

 

 

ปลายนิ้วของมือข้างหนึ่งผละจากโทรศัพท์ไปจับใบหูของตัวเอง  นิ่งคิดอยู่อึดใจ

 

 

"ไม่ได้มีเหตุผลอะไรเป็นพิเศษนะฮะ แต่เมื่อก่อนเคยเจาะแล้วมันตัน ก็ปล่อยไว้แบบนั้นไม่ได้เจาะซ้ำเท่านั้นเอง"

"หืม....."

 

 

เสียงของเขาดูไม่ค่อยสนใจเท่าไหร่นัก  คล้ายกับว่าเมื่อครู่นี้แค่นึกอยากจะถามก็ถามขึ้นมาเฉยๆโดยไม่ได้อยากได้คำตอบอะไร  เขาเป็นคนอย่างนี้แหละ  อยู่ๆนึกอยากจะทำอะไรก็ทำ  อย่างการนอนด้วยกันในวันที่ได้กลับมาเจอกันอีกครั้งหลังจากต่างฝ่ายต่างแยกย้ายไปเป็นผู้ใหญ่ก็ยังเป็นการกระทำที่หาเหตุผลไม่ได้  มิหนำซ้ำยังยาวนานมาจนถึงตอนนี้  ไม่เคยมีคำสัญญา  ไม่เคยมีการคุยกันอย่างเป็นกิจลักษณะ  รู้ตัวอีกทีการมีอีกฝ่ายอยู่บนเตียงของตัวเองก็เป็นเรื่องที่ต่างคนต่างเคยชินไปเสียแล้ว

 

 

"ว่าแต่  วันนี้อุตส่าห์เป็นวันเกิดฉันทั้งที  โชโงะคุงไม่มีของขวัญอะไรให้บ้างเลยเหรอฮะ"

"หา?"

 

 

สีหน้านั้นดูไม่สบอารมณ์ขึ้นมาทันที  ต่อให้ไม่ได้เปิดไฟก็เดาออกได้จากน้ำเสียงเหมือนกับเห็นอยู่ชัดเจนตรงหน้า

 

 

"เมื่อกี้ยังไม่พอใจอีกหรือไง"

"ไม่พอหรอกฮะ  โชโงะคุงน่ะ  เท่าไหร่ก็ไม่พอ  รู้อยู่แล้วนี่นา" 

 

 

คราวนี้เป็นเสียงจิ๊ปาก  พร้อมกับเสียงพึมพำซึ่งน่าจะเป็นคำด่าลอยมาแว่วๆ  รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นในความมืด  ความปากร้ายของเขาน่ะเป็นเรื่องที่รู้กันดีอยู่แล้ว  แต่เมื่อก่อนรู้แค่ว่าเป็นคนพูดจาไม่ดี  ไม่คิดว่าตอนนี้จะได้รู้ว่าเป็นคนขี้บ่นด้วย  รักความสะอาดมากกว่าที่คิด  เรื่องที่ตัวเองไม่สนใจก็จะไม่สนใจเลย  แต่เรื่องไหนที่ตัวเองสนใจก็จะจ้ำจี้จ้ำไชหนักมาก  โดยเฉพาะการเก็บเสื้อผ้า  ครั้งหนึ่งเคยโยนกางเกงยีนส์ลงเครื่องซัก  วันนั้นโดนจับมานั่งเลคเชอร์เรื่องหนังที่ใช้ทำกางเกงยีนส์แต่ละแบรนด์พร้อมวิธีการเก็บรักษาทำความสะอาดอยู่ 3 วัน  ซึ่งด้านนี้ของอีกฝ่ายคงเป็นเรื่องที่จินตนาการไม่ออก  และจะไม่มีวันได้รู้เลยหากไม่มีโอกาสได้อยู่ด้วยกัน

 

 

ดวงตาที่แม้มีแผงขนตายาวล้อมกรอบแต่ก็ยังคมกริบเหลือบมองเส้นผมสีเทาของอีกฝ่าย  โชคดีที่ไม่ได้ทำทรงอะไรที่เห็นแล้วรู้สึกสงสารเส้นผมแบบเมื่อก่อนแล้ว  ใบหูที่โผล่ออกมาให้เห็นนิดหน่อยนั่นเรียกให้ส่งปลายนิ้วไปสัมผัสอย่างห้ามตัวเองไม่ได้  เขาขยับตัวนิดหน่อย  ไฮซากิ โชโงะไม่ค่อยชอบให้ยุ่งกับหูของตัวเองนักเพราะเป็นตำแหน่งที่ค่อนข้างไวต่อความรู้สึก  เขามักจะหันหน้าหนีอยู่ตลอด  แต่แน่นอนว่ามันไม่ได้รับการสนใจ

 

 

“ตอนเจาะไม่จั๊กจี้เหรอฮะ”

“หา?  นานขนาดนั้นใครมันจะจำความรู้สึกได้”

“อา….ตั้งแต่ตอนม.ต้นโชโงะคุงก็เจาะหูแบบนี้อยู่แล้วนี่เนอะ”

 

 

ใบหูของเขามีต่างหูสีเงินอยู่ข้างละ 2 ห่วง  ระหว่างที่แตะปลายนิ้วไล่ไปตามรูปร่างของใบหูที่เริ่มขึ้นสีแดง  เขาก็ยกมือขึ้นมาปัดสิ่งแปลกปลอมที่ยุ่มย่ามกับหูของตัวเองออก

 

 

“นี่  โชโงะคุง”

“หือ?”

“เจาะหูให้หน่อยสิฮะ”

“ห๊ะ?”

 

 

เขาหันมามองเหมือนอยากถามว่าพูดอะไรของมึง  แต่ก็ยอมทำหน้าเหมือนกำลังคิดอะไรสักอย่างแล้วลุกขึ้นจากเตียงไปคุ้ยของในลิ้นชัก

 

 

นี่เป็นอีกเรื่องที่ไม่เหมือนเดิม  หากเป็นเมื่อก่อนเขาคงปฏิเสธง่ายๆ ว่า ‘ขี้เกียจ’ ‘อยากเจาะก็เจาะเอง’ ‘ไม่เกี่ยวกับฉัน’ หรืออะไรแบบนี้ไปแล้ว  แต่ยิ่งอยู่ด้วยกันก็ยิ่งเห็นถึงความเปลี่ยนแปลง  เขาฟังเรื่องที่บอกมากขึ้น  ตามใจมากขึ้น…..ดื้อน้อยลง



 

น่ารัก



 

“อา….ว่าแล้วว่าต้องมี  วันก่อนเห็นอยู่”

 

 

ที่โผล่ออกมาคือปืนเจาะหูแบบใช้แล้วทิ้งเครื่องหนึ่ง  ของเขาหรือ?  อย่าบอกนะว่าที่ผ่านมาเจาะเองมาตลอด

 

 

“ของพี่  มันซื้อไว้แล้วไม่ได้ใช้”

“โชโงะคุงเจาะหูเองเหรอฮะ”

“รูเดียว” 

 

 

เขาชี้ต่างหูข้างหนึ่งที่ใบหูขวา  คงเป็นรูนี้ที่เจาะเอง  ส่วนรูอื่นอาจจะให้ร้านเป็นคนเจาะ



 

เสียดายจัง….ถ้ายังมีที่ว่างบนติ่งหูนั้นอีกนิดนึงล่ะก็คงได้เป็นคนเจาะเข็มนั้นลงไปด้วยมือตัวเองแล้วแท้ๆ



 

“ว่าแต่ทำไมอยู่ดีๆ อยากเจาะ  ก็เห็นปล่อยเอาไว้อย่างงั้นมาตั้งนาน”

“อืม…...นั่นสิ  ทำไมกันนะ”

 

 

เขาจิ๊ปากอีกแล้ว  ดูเหมือนว่าจะไม่ค่อยชอบคำตอบแบบนี้สักเท่าไหร่  หรืออาจจะไม่ชอบรอยยิ้มนี้ก็ไม่รู้

 

 

“เจาะดีๆ นะฮะ  โชโงะคุง”

 

 

เกี่ยวเอวเขาลงมานั่งตรงหว่างขา  เราสองคนไม่มีใครใส่เสื้อกันทั้งคู่  แต่เขามีกางเกงขาสั้นอยู่บนตัว  ส่วนทางนี้เป็นแค่บ็อกเซอร์ตัวเดียว  ทันทีที่โดนกอด  เขาก็ชักสีหน้าไม่สบอารมณ์ขึ้นมาทันที

 

 

“ร้อน!!”

“นั่นสินะฮะ ถ้างั้นก็ลดแอร์”

 

 

พอทำให้เห็นชัดว่าเลือกที่จะปรับอุณหภูมิในห้องมากกว่าจะปล่อยเขาไป  เขาก็ทำหน้ายับมากกว่าเดิม

 

 

“คิดว่าใครต้องจ่ายค่าไฟกันวะ”

“อืม  เปลืองเนอะ  เพราะฉะนั้นถึงบอกแล้วไงว่าให้ย้ายไปอยู่ด้วยกัน  ถ้าเหลือแค่ห้องเดียวก็หารค่าไฟกันได้  ไม่แพงด้วย”

“แล้วต้องเห็นหน้าเห่ยๆ ของนายทุกคืนน่ะเหรอ  ไม่เอาด้วยหรอก”

“ใจร้าย!! นี่นายแบบที่อยากไปเดทด้วยในวันวาเลนไทน์อันดับ 1 เลยนะฮะ”

“ผู้หญิงพวกนั้นมันตาบอดกันน่ะสิ” 

 

 

ใจร้ายจริงๆ เลยนะ  โชโงะคุง  ทางนี้อุตส่าห์ได้ที่หนึ่งผู้ชายที่สาวๆ อยากเดทด้วยในวันวาเลนไทน์  แต่คนที่ได้เดทด้วยจริงๆ ในปีนี้กลับไม่ใช่สาวๆ ที่ไหนแต่เป็นโชโงะคุงเองแท้ๆ

 

 

“รีบเจาะเถอะฮะ  ง่วงนอนแล้วใช่ไหมล่ะ” 

“อยากเจ็บตัวอะไรขนาดนั้น  เป็นมาโซเหรอ”

 

 

เขาบ่นแต่ก็นั่งแกะปืนออกจากกล่อง  เอวของเขายังอยู่ในมือ  แต่ดูเหมือนเจ้าตัวจะลืมบ่นไปแล้ว  เขาขยับนิดๆ ให้หันหน้าเข้าหากันได้ถนัดขึ้น  ผู้ใหญ่ตัวโตๆ สองคนกำลังนั่งอยู่ในท่าที่ทุลักทุเลทั้งคู่เพราะเหตุผลอะไรก็ไม่รู้  รู้แต่ว่ายังไม่อยากปล่อย  อยากให้ผิวของเราสัมผัสกันให้มากกว่านี้  กับเขาคนนี้ไม่ว่าจะกอดเท่าไหร่ก็ไม่พอ  คงเป็นเพราะปล่อยเวลาให้ล่วงเลยมาโดยที่ไม่ได้ทำอะไรเลยนานเกินไปแล้วล่ะมั้ง  ถึงได้รู้สึกว่าหลังจากนี้ไม่อยากเสียเวลาไปอย่างเปล่าประโยชน์เลยแม้แต่วินาทีเดียว 

 

 

ต่างหูที่แถมมากับเครื่องเป็นต่างหูราคาถูก  ดีไซน์ก็ไม่ได้สวยงามอะไรเลย  คริสตัลเม็ดเล็กที่ประดับอยู่ตรงนั้นก็เป็นของปลอมอีกต่างหาก  แต่ถึงอย่างนั้นเมื่อเขาถือมันเอาไว้ในมือแล้ว  ทางนี้ก็เอียงใบหน้าให้แต่โดยดี  สัมผัสเย็นๆ แนบเข้ากับใบหู  เจ้าตัวคิดจะเจาะมันลุ่นๆ อย่างงี้โดยที่ไม่ต้องเช็คแอลกอฮอล์อะไรเลยสินะ  เอาเถอะ  เดาเอาไว้อยู่แล้วว่าที่นี่คงไม่มีของอะไรแบบนั้นติดห้องเอาไว้หรอก

 

 

“ได้ยินมาว่ายิ่งโตขึ้นยิ่งเจาะหูแล้วเจ็บด้วยนะ  เรียวตะ”

“เหรอฮะ”

“ได้ยินมาว่ามีคนเจาะแล้วถอดไม่ออกจนสุดท้ายก็หูเน่าด้วย” 

 

 

สนุกอยู่สินะ  น่าจะตั้งใจขู่ให้กลัว  ดูจากรอยยิ้มร้ายๆ นี่แล้วรู้ได้เลย  เมื่อรู้เมื่อไหร่กันแน่ที่โชโงะคุงจะรู้ตัวว่าการทำหน้าแบบนั้นเวลาอยู่บนตักคนอื่นน่ะมันไม่ทำให้เกิดผลลัพธ์แบบที่เจ้าตัวต้องการเลย

 

 

“พูดมากจังฮะ”

 

 

ผละจากบั้นเอวของอีกฝ่ายไปทาบปลายนิ้วลงกับมือนั้นแล้วจับมันกดลงกับหูอย่างไม่มีความลังเล  ความเจ็บแล่นจี๊ดแต่ก็รู้สึกแค่เหมือนถูกเข็มทิ่ม  เพราะตอนเจาะมัวแต่จ้องนัยต์ตาสีเทาที่อยู่ตรงหน้านั่นแหละ  ถึงได้ไม่รู้สึกอะไรเลย 

 

 

“........ไม่มีลังเลเลยเหรอ  เป็นพวกโรคจิตจริงๆ สินะ  เรียวตะ”

 

 

เขาบ่นพึมพำ  แต่เมื่อขยับมือออกก็โน้มตัวเข้ามาใกล้ๆ เพื่อดูว่าหลังจากเจาะแล้วเป็นยังไงบ้าง  มือข้างหนึ่งของเขาวางบนบ่า  ไม่แน่ใจว่าเจ้าตัวตั้งใจไหมไม่รู้  แต่แค่เรื่องเล็กๆ น้อยๆ ที่เขาทำยังไงรู้สึกว่ามันน่ารักขนาดนี้  

 

 

อาการหนักเสียแล้วสิ

 

 

“เลือดออกไหมฮะ” 

“ไม่”  

 

 

เขาเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์มือถือที่หัวเตียง  เปิดโหมดถ่ายภาพแล้วหันหน้ากล้องมาให้  อืม….เจาะได้ดีจริงๆ  เอียงใบหน้าเพื่อสังเกตต่างหูใหม่บนใบหูที่ปล่อยให้โล่งว่างมาตั้งแต่ม.ต้นแล้วก็รู้สึกพอใจ 

 

 

ต่างหูที่เจาะจากมือเขา  ตอนที่ตัวเขานั่งอยู่บนตัก  ก่อนหน้านี้เคยมีอยู่ครั้งหนึ่งที่เขทำให้รู้สึกเจ็บ  นั่นคือเท้าข้างซ้ายที่โดนเหยียบโดนแข่ง Winter cup สมัยม.ปลาย  ตอนนี้ข้อเท้าข้างที่ว่า่ไม่ได้รู้สึกผิดปกติอะไรแล้ว  วันนี้เป็นอีกครั้งที่รู้สึกเจ็บเพราะเขา  แต่ความเจ็บนี้จะทิ้งร่องรอยไว้บนใบหูข้างนี้ตลอดไป  ไม่ว่าส่องกระจกเมื่อไหร่ก็จะสามารถมองเห็นใบหน้าของคนที่ทำ

 

 

“คิโม่ย”

 

 

รู้ตัวอีกทีเขาที่อยู่บนตักก็มีสีหน้าวังเวง

 

 

“เอ๊ะ?  ม….มีอะไรเหรอฮะ”

“.......สีหน้านายตอนนี้น่ะ  โคตรคิโม่ย”

 

 

อีกฝ่ายดึงโทรศัพท์ไปเก็บ  ลุกขึ้นจากตักแล้วปีนขึ้นเตียงไปนอนหันหลังให้  ดูเหมือนว่าจะอยากหลับมานานแล้ว  แต่ทั้งๆ ที่ค่อนข้างทำให้เหนื่อยมาพอสมควรจากกิจกรรมตอนหัวค่ำแต่ก็ยังอุตส่าห์ลุกขึ้นมาทำนู่นทำนี่ให้  เขาที่น่ารักขนาดนี้น่ะ  ไม่มีใครได้รู้จักหรอก  นอกจากทางนี้คนเดียว

 

 

“โชโงะคุง  พรุ่งนี้ไปหาซื้อต่างหูสวยๆ ด้วยกันนะฮะ”

“จะทำอะไรก็ทำเถอะ”

 

 

เขาพึมพำแล้วหลังจากนั้นก็เหลือแค่เสียงลมหายใจที่ดังเป็นจังหวะ  เมื่อเอนตัวนอนลงข้างๆ แล้ววาดแขนโอบเอวนั้น  เขาก็ไม่ได้ขยับหนี  รีโมทแอร์อยู่ใกล้ๆ มือ  ต้องหยิบขึ้นมาปรับให้อุณหภูมิมันลดลงอีกองศาเพราะรู้ดีว่าเขาเป็นคนขี้ร้อน  และรู้ด้วยเช่นกันว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น  คืนนี้ตัวเองจะไม่ยอมปล่อยเขาออกจากอ้อมแขนไป

 

 

“ฝันดีฮะ  โชโงะคุง”

“อือ”

 

 

ช่วยไม่ได้จริงๆ ที่รอยยิ้มจะปรากฏขึ้นเองตรงมุมปาก



 

ค่ำคืนหนึ่งที่ไม่ได้มีความพิเศษอะไร

 

 

ไม่มีเค้ก

ไม่มีงานปาร์ตี้  

ไม่มีคำพูดว่าสุขสันต์วันเกิด





 

แต่แค่มีเขาอยู่ตรงนี้เท่านั้น





 

นี่ก็เป็นวันเกิดอีกปีหนึ่ง…...ที่ผมมีความสุขที่สุดในโลก







 

Happy Birthday  Kise Ryouta 

 

 

6/18/2020

 

 

 

  

 

 

 

ผลงานอื่นๆ ของ CoffeeMate in D

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น