นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว

end - (k project.) memory of barbarian | redblue

ค่ำคืนที่หนาวเหน็บ กับพระจันทร์ดวงเดิม และดวงตาคู่เดิม มีแต่หัวใจ ที่ไม่มีวันเป็นเหมือนเดิม

ยอดวิวรวม

1,801

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


1,801

ความคิดเห็น


13

คนติดตาม


49
เรทติ้ง : 100 % จำนวนโหวต : 1
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  27 มี.ค. 59 / 16:42 น.
นิยาย end - (k project.) memory of barbarian | redblue

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้






MEMORY OF BARBARIAN

พระจันทร์ดวงเดิม

ดวงตาคู่เดิม

แต่ไม่มีวัน เป็นเหมือนเดิม




 

 

WRITER’S LETTER

เขียนขึ้นด้วยความรัก สาวน้ำเงิน (?) และ หนุ่มแดง (?)

จนหัวปักหัวปำ

และด้วยความรีบร้อนสุดชีวิต

ข้อมูลอาจตกหล่น ความสมจริงอาจบกพร่อง

ไม่ว่าจะมีข้อผิดพลาดอย่างไร ต้องขอกล่าวคำว่า ขอโทษ ไว้ในพื้นที่เล็กๆ ตรงนี้ด้วย

ขอบคุณทุกๆ ท่านที่แวะเวียนเข้ามากันค่ะ

:)

 

 

PS. เนื้อเรื่องเกี่ยวโยงกับโมเมนต์แสนหวานในตอนที่ 10
( อ้างอิงถึงโมเมนต์ดังกล่าวในตอนท้ายเรื่อง )

 

 

 

แดงน้ำเงินจงเจริญ!










โรมจักร




THE FARRY's House

farryテーマ


 


 

เนื้อเรื่อง อัปเดต 27 มี.ค. 59 / 16:42








เราล้วนชิงชังโชคร้าย

หากฉันหวังใจให้โชคร้ายบังเกิดแก่ฉัน

            เร่ร่อน? ”

            “เปล่า

           

หิมะเยียบเย็น แต่ความทรงจำกลับอุ่น

 

จงพรากเอาดวงตาของฉันไปเสียเถิด

 

            แล้วมาทำอะไรอยู่คนเดียว? ”

            “เดินเล่น

            “หนาวออก -- 

            ฉันไม่หนาว

 

อย่าให้ฉันต้องทนเห็น --

เส้นทางของเราที่ไม่อาจบรรจบกันต่อไปอีกเลย

 

            “รู้แล้ว! มุนาคาตะ เรย์ชิ ปัดละอองหิมะบนปกเสื้อ นายเป็นพวกคนเถื่อน

            “นั่นมันคนประเภทไหนกัน? ”

            “ไม่มีที่อยู่ ไม่มีที่มาที่ไป ไม่มีพ่อแม่ ไม่มีเพื่อน

            เขาส่งเสียงเหมือนกลั้วคอ นั่นเรียกว่าคนเถื่อน หรือว่าคนน่าสงสารกันแน่? ”

            นั่นซิ

            มิโคโตะ ซูโอะนั่งลงบนท่อนไม้ที่ทั้งชื้นและเย็นเยียบ ไปเถอะ อย่ามายุ่งกับคนอย่างฉันเลย

            “ไม่หนาวจริงๆ หรือ? ”

            เด็กชายก้มลงมองมือทั้งสองข้างของตัวเอง มันเปลือยเปล่า ไม่มีถุงมือ และไม่ได้ถูกเก็บไว้ในกระเป๋าเสื้อคลุม ไม่กลัวจริงๆ หรือ? ” เขาถามบ้าง

            “ทำไมต้องกลัว? ” มุนาคาตะ เรย์ชิถามกลับ ว่าแต่นายน่ะ -- อายุเท่าไหร่กันเชียว ถึงวางมาดเหมือนคนเจนโลก

            “สิบสอง

            “ฉันก็เหมือนกัน

            ซูโอะเขี่ยปลายเท้าไปมาบนหิมะ และนายเองก็วางมาดเหมือนนักวิชาการวัยทอง

            มุนาคาตะ เรย์ชิ

            “มิโคโตะ ซูโอะเขาตอบโดยที่ไม่จับมืออีกฝ่าย

            “มิโคโตะ ซูโอะมุนาคาตะ เรย์ชิเดาะลิ้น ทำไมฉันถึงต้องกลัวนายด้วยนะ? ”

            “มีคนบอกว่าตาฉันเหมือนไฟ

            “เขาพูดถูก -- มันเหมือนออก

            “แล้วนายไม่กลัวหรือ? ”

            “ไม่กลัว ไฟทำให้อุ่น โดยเฉพาะในคืนที่หนาวอย่างนี้

            “ใช่เด็กชายพยักหน้า ฉันถึงได้ไม่รู้สึกหนาวไงล่ะ

            หิมะตกมาหลายชั่วโมงแล้ว ฟ้าครึ้มเสียจนเกือบมองไม่เห็นพระจันทร์สีซีดที่แขวนอยู่เหมือนตะเกียงริบหรี่

สิ่งเดียวที่ลุกโพลงอยู่นั้นคือความทรงจำ --

มุนาคาตะ เรย์ชิ มุนาคาตะ เรย์ชิ มุนาคาตะ เรย์ชิ เขาจำชื่อนั้นได้ขึ้นใจ เด็กชายซูบซีดกับแว่นตาอันเบ้อเริ่มที่พบกันโดยบังเอิญในค่ำคืนหนาวเหน็บ -- ‘เพื่อน คนแรกในชีวิตที่ว่างกลวงของเขา

            “นายล่ะ มาทำอะไรอยู่ตรงนี้คนเดียวซูโอะถามบ้าง

            “เดินเล่น

            เขาหัวเราะ ไม่หนาวหรือ? ”

            “หนาวสิ -- หนาวมาก

            กลับไปเถอะเด็กชายบอก ถ้าป่วยแล้วจะไม่คุ้ม

            “คุ้มมุนาคาตะ เรย์ชิเถียง อย่างน้อยก็ได้พบกับคนที่น่าสนใจอย่างนาย

            “น่าสนใจยังไง? ”

            “น่าสนใจตรงที่เราไม่จำเป็นต้องรู้ที่มาของกันและกัน แต่ฉันกลับรู้สึกว่าคุยกับนายแล้วสนุกกว่าคนอื่น

            เขาขยับให้มุนาคาตะ เรย์ชินั่งลงข้างๆ หิมะกำลังตกหนักขึ้นเรื่อยๆ

            “ฉันไม่เคยเห็นนายในเมืองเลย

            “ฉันไม่ได้อยู่ในเมืองเขาตอบ ไม่ชอบเมืองน่ะเด็กชายขยายความพร้อมกับการพ่นควันสีขาวออกจากปากแรงๆ

            “ทำไมล่ะ? ”

            “มีคนมากมายอยู่ในนั้น แต่ไม่มีใครรู้จักกัน ไม่มีใครรู้สึกเหมือนเป็นครอบครัวเดียวกัน นายจะรู้สึกโดดเดี่ยวอยู่เสมอถึงแม้ว่าจะมีคนเป็นล้านๆ เดินวนเวียนอยู่รอบตัว

            “ฉันเองก็ไม่ชอบป่าในคืนที่มีหิมะตกอย่างนี้ แต่ถูกบังคับให้ออกมา

            “เสียใจด้วยนะ

            “ไม่เป็นไร -- อย่างน้อยนายก็คุยสนุก

            “นายน่ะเขากอบหิมะขึ้นมาด้วยสองมือ เป็นเด็กเก็บกดสินะ

            “พูดจาน่าเกลียดเชียว

            ทันใดนั้นเขาก็ละเลงหิมะในมือลงไปบนผมของมุนาคาตะ เรย์ชิ ที่กำลังหนาวสั่น เด็กชายที่ตัวเล็กและผอมกว่าเขาเกือบเท่าตัวลุกขึ้นอย่างรวดเร็วและหัวเราะเสียงดังลั่น

            “เอาสิ! 

            หิมะก้อนหนึ่งถูกละเลงลงบนใบหน้าของเขาบ้าง ซูโอะสะบัดตัวลุกขึ้นและกอบหิมะขึ้นมาอีกครั้ง แต่คราวนี้เด็กชายซูบซีดว่องไวกว่า หิมะก้อนที่หนึ่ง สอง และสามทยอยปะทะกับแก้มและคางของเขา

            “ไม่เอาน่า นักวิชาการวัยทองไม่เล่นอะไรแบบนี้หรอก!

            เขาตะโกน และกระโจนเอาตัวมุนาคาตะ เรย์ชิลงไปนอนวัดพื้น ขยี้ก้อนหิมะลงบนใบหน้าและลำคอจนได้ยินเสียงไออย่างหนักหน่วง แต่ทันทีที่รามือ เขาก็รู้ว่าตกหลุมพรางเสียแล้วเมื่อเป็นฝ่ายลงไปนอนวัดพื้นเสียเอง

            “ไม่เอาน่า คนเจนโลกก็ไม่มาทำอะไรไร้สาระแบบนี้หรอก

            มิโคโตะ ซูโอะหัวเราะ คนเจนโลกและนักวิชาการวัยทองจะไม่ทำแบบนี้ แน่นอนว่าราชาสีแดงและน้ำเงินในอนาคตที่เขามองไม่เห็นด้วย แต่ไม่ใช่กับเด็กชายสองคนที่พบและถูกชะตากันในคืนที่เหน็บหนาวและไร้เพื่อน ไม่ใช่กับคนสองคนที่ยอมรับในตัวกันและกันทั้งที่ไม่รู้ที่มาที่ไปของอีกฝ่าย

           


            หิมะหยุดตกแล้วตอนที่เด็กทั้งสองนอนแผ่หลาอยู่บนพื้น มุนาคาตะ เรย์ชิที่อ่อนแอกว่าหอบหายใจเสียงดังน่ากลัว

            “เหนื่อยมากหรือไง -- นักวิชาการ

            มุนาคาตะ เรย์ชิไม่ตอบ แต่ยิ้มให้กับท้องฟ้า

            “เฮอะ -- ใครจะไปมีเรี่ยวแรงเหมือนคนเถื่อนได้ล่ะ? ”

            เขาเองก็ไม่ตอบ แต่ยิ้มให้กับเสี้ยวหน้าของอีกฝ่าย

            “เราจะพบกันอีกหรือเปล่า” 

            จู่ๆ มุนาคาตะ เรย์ชิก็ถามขึ้น และเขาตอบทันทีว่า ไม่รู้สิ

            “นายจะมาที่นี่อีกไหม? ”

            “ฉันตอบไม่ได้

            “แต่ฉันจะมาที่นี่อีก

            “ทำไมล่ะเขาพลิกตัวนอนตะแคง นายไม่ชอบป่าไม่ใช่หรือ? ”

            “เพราะหวังว่าจะเจอนาย

            “ถ้าอย่างนั้นฉันเองก็จะมาที่นี่อีก และเราต้องได้พบกันอีกเขาตัดสินใจ ฉันจะทำให้นายจมกองหิมะให้ได้สักวัน

            “เป็นคำขู่ของคนเถื่อนที่น่ารักดีนะ

            เขาเขยิบตัวเข้าไปใกล้ ไม่ตอบแต่ถามว่า หนาวมากหรือ? ”

            “จะให้ฉันตอบว่าร้อนมากอย่างนั้นสิ? ”

            ซูโอะเหวี่ยงแขนโอบตัวเด็กชาย น่าสงสาร

            “ตัวนายร้อน

            “ใช่เขาตอบ มันอาจจะพอช่วยได้

            “เป็นวิธีสร้างความอบอุ่นของคนเถื่อนอย่างนั้นสิ

            แต่ทั้งที่พูดอย่างนั้น มุนาคาตะ เรย์ชิ กลับเบียดตัวเข้ามาในอ้อมแขนของเขามากยิ่งขึ้น

            “แล้วฉันจะวิจัยเองว่ามันมีประสิทธิภาพหรือเปล่า

            มุนาคาตะ เรย์ชิยิ้มให้กับท้องฟ้า เขายิ้มให้กับเสี้ยวหน้าของอีกฝ่าย ค่ำคืนนั้นยาวนานด้วยอ้อมแขนและหิมะขาว ก่อนจะจางหายไปในแสงแดดและกาลเวลา

 


            ควันบุหรี่ลอยเคว้งคว้าง หิมะโปรยปราย หนาวเหน็บทั้งตัวและหัวใจ

            “มีเด็กนักเรียนที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่อยู่ที่นั่นมุนาคาตะ เรย์ชิกระซิบ และคนของนายด้วย

           

            ควันบุหรี่ลอยเคว้งคว้าง ความรู้สึกของเขาก็เหมือนกัน

            มุนาคาตะ เรย์ชิโน้มใบหน้าลงมาใกล้ เข้าใจที่ฉันพูดไหม? ”

 

            มีรสชาติของเลือดในปาก

            “ฉันจัดการธุระของฉัน นายจัดการงานของนายเขาตอบอย่างอดกลั้น เท่านั้นก็พอแล้ว

            มุนาคาตะ เรย์ชิลุกขึ้นยืน เขาเองก็เหมือนกัน พวกคนเถื่อนอีกฝ่ายว่า ทำอะไรไม่คำนึงถึงเหตุผล

            “นายเองก็คงไม่คิดจริงๆ ใช่ไหมว่าจะเปลี่ยนใจฉันได้เขาถามกลับ เพราะการกระทำแบบนี้ มัน... ไม่สมกับเป็นนายเอาเสียเลย

           

            แสงจันทร์อาบลงมาเหมือนน้ำตาที่อาบหัวใจ

            “ฉันก็แค่ -- อยากมาพบกับเพื่อนอีกสักครั้ง

 

            มิโคโตะ ซูโอะถ่มบุหรี่ลงบนพื้น ไปเถอะ

            “ซูโอะ -- 

            ชายหนุ่มสูดหายใจ เหมือนมีอะไรขวางอยู่ในลำคอ

            “แน่ใจนะ? ”

            เขากลืนมันลงไป แน่ใจ

 

            สิ่งสุดท้ายที่เห็นคือดวงตาคู่เดิมของมุนาคาตะ เรย์ชิ และสิ่งสุดท้ายที่รู้สึกคือหัวใจที่แหลกสลาย

            “เจ้าโง่ -- 

            สองเสียงฝีเท้าดังห่างกันออกไป

            มิโคโตะ ซูโอะแหงนมองฟ้า พระจันทร์ยังซีดเซียวเหมือนวันนั้น และหิมะก็ยังโปรยปราย เขาแค่นหัวเราะ

            “ใครจะฉลาดเหมือนพวกนักวิชาการวัยทองกันเล่า

 

           

เราล้วนชิงชังโชคร้าย

หากฉันหวังใจให้โชคร้ายบังเกิดแก่ฉัน

จงพรากเอาดวงตาของฉันไปเสียเถิด

อย่าให้ฉันต้องทนเห็น --

เส้นทางของเราที่ไม่อาจบรรจบกันต่อไปอีกเลย

 

            หิมะหยุดตกแล้ว

 

และจงพรากเอาความทรงจำไปอีกอย่างหนึ่งเถิด

 

            แต่ทุกสิ่งยังหนาวเหน็บ

 

อย่าให้ฉันต้องทนเห็น --

ภาพของเราในวันวานต่อไปอีกเลย












FIN

 






 






 

ผลงานอื่นๆ ของ โรมจักร

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

13 ความคิดเห็น

  1. #13 kam201713 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 09:43
    สงสารมุนาคาตะจัง มิโคโตะด้วย
    #13
    0
  2. วันที่ 12 พฤษภาคม 2557 / 22:21
    ง่า...แงอ่านฟิคคู่นี้ทีไรมาม่าเอ้ยดราม่าทุกทีเลยให้ตายสิ! แค่ในเมะสุโอคุงตายในอ้อมกอดอันอบอุ่นของมุนาคาตะจังแค่นั้นเอง\/_\/
    ชีวิตนี้ดูเมะKแล้วตอนแรกเห็นสุโอคุงอย่างเด่นแล้วต่อมากะเจอกับมุนาคาตะจัง(ส่วนตัวชอบมุนะ)
    และตอนนั้น..ทุกอย่างดูเหมือนหยุดนิ่งเหมือนกับหยุดเวลาไว้ยังไงยังงั้นเพราะว่า...
    เฮ้ย!ในเมะนี้คิงแรดกับคิงบูลคือคู่จิ้นของผมแน่ๆ!มันเหมือนโอ้ว~!พระเจ้าจ๋านี้มันอะไรกัน
    พวกนี้มันเป็นเคมีที่เข้ากันนะเห็นบ่อยๆเลยสีน้ำเงินกับสีแดงอ่ะอย่างชุดของไคโตะคุงอ่ะ
    เสื้อสูทไหมพรมสีชาวเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินกับเนกไทสีแดง=สีน้ำเงินกับแดง*^*
    แล้วพออยู่ด้วยกันสองคนมุนะจังเหมือนดื้อขึ้นปากร้ายขึ้นซึนขึ้นน่ารักขึ้นด้วย!!
    และทางสโอคุงก็พูดมากขึ้นต่อล้อต่อเถียงมากขึ้นไม่ค่อยเงียบยิ้มเยอะขึ้นด้วย(มั้ง)ในสายตาผมสองคนนี้ยิ้มให้กันอย่างหวานชื่นในโลกสีชมพูหวานแหววเออ
    นี่คือในจินตนาการนะและดูเท่ขึ้นด้วยนะเหมือนแต่ละคนพออยู่ด้วยกันไม่เหมือนอยู่กับคนอื่นเลยอ่ะครับ
    สรุปง่ายๆชีวิตในฟิคนี้เซร้าใจมากแต่ก็ยิ้มกับความรักที่มีให้กันและกันในตอนจบของฟิคไม่ก็เศร้ายิ่งขึ้นเมื่อมุนะมีชีวิตอยู่ต่อไปทั้งๆที่เหมือนตายทั้งเป็นง่ะครับ
    อ่า...ขอบคุณที่แต่งนะครับ
    #12
    0
  3. #11 yokoyuki
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2556 / 15:56
    เราเศร้าอ่ะ T^T อ่านแล้วอินมาก



    แต่งได้ดีมากกกกกกกกจริงๆค่ะ เราอินสุดๆ แล้วก็เศร้าจริงๆนะ

    ยิ่งย้อนคิดไปถึงฉากในเมะด้วย ฉากนี้เราเกือบร้องไห้เลยอ่ะ T_T

    (แล้วถึงตอนจบก็ปล่อยโฮแบบไม่อายเลยทีเดียว แง้)
    #11
    0
  4. #10 hatter
    วันที่ 15 มีนาคม 2556 / 00:23
    อร้ากกกกกก T^T คู่นี้ช่างดราม่า หนุกมากคับ อ่านแล้วอินมากเลย
    #10
    0
  5. วันที่ 26 มกราคม 2556 / 20:56
    กรี๊ดคู่นี้มากค่ะ ไรเตอร์แต่งอิงเรื่องหลักได้เนียนจริงๆ ภาษาสวยมาก >///<
    #9
    0
  6. วันที่ 12 มกราคม 2556 / 16:10
    แต่งได้สนุกมากๆค่ะ
    >///<
    #8
    0
  7. วันที่ 28 ธันวาคม 2555 / 20:08
    ชอบบบบบบบ!!!
    อ่านแล้วฟิน>///<ท่านทำให้เราเขิน
    ปกติจะจิ้นคู่มิโคโตะกับทาทาระ มีมูนาคาตะซามะแอบรักข้างเดียว(จิ้นอะไรของแก๊~) ฮา แต่ท่านทำให้เราหลังรักคู่แดงน้ำเงินมากขึ้นหลายเท่าตัวเลยค่ะ
    #7
    0
  8. วันที่ 16 ธันวาคม 2555 / 14:15
    เป็นการเขียนที่สุดยอดไปเลยฮะ! ชอบสำนวนการเขียนแบบนี้สุดๆ คู่นี้ชอบอยู่แล้วด้วยยิ่งชอบเข้าไปอีก55><

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 18 ธันวาคม 2555 / 15:30
    #6
    0
  9. วันที่ 16 ธันวาคม 2555 / 10:18
    ชักจะจิ้นคู่นี้เเล้วสิ
    #5
    0
  10. วันที่ 11 ธันวาคม 2555 / 19:41
    หลงรักสำนวนการเขียนของท่านมากมาย ออกแนวสำนวนแปลทางตะวันตกนะคะ
    สั้นๆ กระชับ ได้ใจความกับความรู้สึก และมันฟินาเล่มาก -/โดนโบกปลิวว่อน~!

    ชอบฉากขว้างหิมะ >< แลดูอบอุ่น
    #4
    0
  11. #3 ติ่งน้อย
    วันที่ 11 ธันวาคม 2555 / 08:59
    สนุกอ่ะะะะะ เยิฟๆ 😘
    #3
    0
  12. #2 ข้างหน้าต่าง
    วันที่ 11 ธันวาคม 2555 / 08:58
    กรี๊ดดด >///< ฟินที่สุด!!!



    อ่านแล้วอดยิ้มไม่ได้อ่ะ แบบว่าเขินนน!



    สำนวนภาษาเยี่ยม ไม่รู้จะพูดอะไร นอกจากฟิน -.,-



    ว่าแล้วไปนั่งดูเมะต่อด้วยความสุขใจ





    #2
    0
  13. #1 katba
    วันที่ 11 ธันวาคม 2555 / 07:36
    เยี่นมยอดค่ะ ทั้งการจับเนื้อเรื่องมาแต่เป็นความสัมพันธ์ในอดีตได้ลงตัว สำนวนภาษาก็ดีมากๆค่ะ
    #1
    0