นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว

Short Story

โดย chiva

Sasu x Naru {Yaoi} เมื่อจู่ๆนารุโตะก็เกิดอาการไม่ยอมพูดจากับซาสึเกะ แล้วเด็กหนุ่มอุจิวะจะทำอย่างไรเพื่อให้เจ้าตัวดียอมเปิดปาก

ยอดวิวรวม

4,366

ยอดวิวเดือนนี้

6

ยอดวิวรวม


4,366

ความคิดเห็น


30

คนติดตาม


50
เรทติ้ง : 100 % จำนวนโหวต : 1
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  16 พ.ย. 57 / 21:03 น.
นิยาย Short Story

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
 

เนื้อเรื่อง อัปเดต 16 พ.ย. 57 / 21:03




เป็นเวลาค่ำหลังจากปฏิบัติภารกิจเสร็จ คาคาชิก็ให้ ซาซึเกะ นารุโตะ และซากุระไปพักได้
คนอื่นต่างมุ่งหน้ากลับบ้าน (รวมทั้งคาคาชิที่หายตัวไปตามเคย)
ยกเว้นซาซึเกะที่อยู่ๆก็วิ่งตามนารุโตะไป

เฮ้ นารุโตะ เจ้าซื่อบื้อ” เจ้าของชื่อหันควับทำหน้ายุ่งแต่ก็ไม่พูดโต้อะไร

// ปฏิกริยาผิดปกติแฮะ// เด็กหนุ่มผมดำคิดเมื่อเห็นท่าทางของอีกฝ่าย
สักพักก็เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเด็กหนุ่มอีกคนที่ยังหน้าง้ำหน้างอไม่เลิก
และยังคงเงียบไม่พูดอะไรซักคำ

“มากับฉันหน่อย มีเรื่องจะคุย” ซาซึเกะเอ่ยขึ้น

ร่างเล็กทำหน้าสงสัยปนไม่สบอารมณ์แล้วตอบแค่ว่า—อือ---- คำเดียว
ทั้งคู่เดินเข้าหมู่บ้านมาพร้อมกัน ตลอดทางเด็กหนุ่มนัยน์ตาสีฟ้าใสไม่พูดอะไรเช่นเดิม
ซาซึเกะก็ไม่ใช่คนช่างพูดนักเลยเงียบกันไป

//เจ้านารุโตะเป็นอะไรถึงได้เงียบแบบนี้นะ// ซาซึเกะคิดรู้สึกอึดอัด 
เจ้าตัวไม่รู้เลยว่าปกตินั้นตัวเองคุ้นเคยกับเสียงเจื้อยแจ้ว
พูดโน่นบ่นนี่หรือแม้กระทั่งเสียงโต้เถียงข้างๆคูๆของร่างเล็กไปแล้ว 

ไม่นานนักทั้งสองก็มาหยุดอยู่หน้าร้านราเม็งชื่อดังของหมู่บ้าน
ซาซึเกะที่กำลังจะเดินเข้าไปในร้านหันกลับมามองเด็กหนุ่มอีกคน
เห็นนารุโตะทำท่าแปลกใจ คิ้วขมวดเข้าหากันด้วยความสงสัยว่าทำไมเขาต้องพามาคุยในที่แบบนี้

“เข้ามาเหอะน่า คุยที่นี่มันสะดวกอีกอย่างฉันเองก็หิวแล้ว นายเองก็เหมือนกันไม่ใช่หรือไง” 
ซาซึเกะพูดแบบรำคาญนิดๆกับอากัปกิริยาที่เด็กหนุ่มเจ้าของนัยน์ตาสีฟ้าเป็นประกายแสดงออกมา

ร่างเล็กเดินตามเข้ามาอย่างฉุนๆและดูเหมือนจะลืมสังเกตไปว่า
 เด็กหนุ่มที่พาตนมาแหวกม่านลูกปัดหน้าร้านให้เพื่อที่เขาจะได้เดินเข้ามาสะดวกๆ 
วันนี้คนในร้านไม่พลุกพล่านนักจึงมีที่นั่งให้เลือกได้สบายๆ
ซาซึเกะเลือกที่นั่งตรงริมหน้าต่างมีนารุโตะเดินตามเข้ามานั่งอีกฝั่งของโต๊ะและยังคงทำหน้ามุ่ย

//ไม่พอใจอะไรก็น่าจะพูดกันตรงๆ// ซาซึเกะคิด

“จะรับอะไรดีจ๊ะ พ่อหนุ่ม 2 คนนี้” หญิงแก่อายุประมาณห้าสิบที่เป็นเจ้าของร้านเอ่ยถาม 

“ผมขอชาอู่หลงกับน้ำถั่วแดง แล้วก็ราเม็ง 2 ชาม” 

“ของหวานเอามั้ยจ๊ะ” เจ้าของร้านถามอีก 

“ผมไม่....นายล่ะ” 
เด็กหนุ่มผมดำหันกลับมาถามนารุโตะที่ตอนนี้ค่อยคลายคิ้วที่ขมวดกันอยู่ออกแล้ว
เด็กหนุ่มจิ้งจอกเก้าหางส่ายหน้าปฏิเสธ

“แค่นี้ใช่มั้ยจ๊ะ รอสักครู่นึงนะ” เจ้าของร้านเดินเลี่ยงไปเพื่อสั่งชายอีกคนที่ทำราเม็งอยู่หลังร้าน
นารุโตะนั่งมองคนที่เดินเข้าออกไปมาโดยไม่พูดอะไรตามเคย

//วันนี้ทั้งวันก็ไม่ค่อยพูด เป็นอะไรนะ// ซาซึเกะคิดพลางเหลือบมองอีกฝ่ายที่นั่งอยู่ตรงข้าม
นารุโตะหันมามองพอดี เขาจึงรีบเสมองไปทางอื่นแทน ร่างเล็กยังไม่หันกลับไป

“มี’ไร”

นารุโตะเอ่ยถามสั้นๆห้วนๆ ดูท่าทางไม่อยากเอ่ยอะไรนัก
ซาซึเกะหันกลับมาจ้องอีกฝ่ายตรงๆ

“ก่อนฉันไปถึง นายคุยอะไรกับหมอนั่น”
“ใคร”.
“อิทาจิ”
“เปล่า”

//โอ๊ย!!! ความจริงเขาไม่ได้อยากถามเรื่องนี้ซักหน่อย//
ซาซึเกะคิดอย่างปวดหัว แต่เขารู้ว่ามีบางอย่างที่นารุโตะปิดบังไว้
มันทำให้เขาหงุดหงิดแต่ก็ซักมากไม่ได้ รอให้เจ้าตัวบอกเองดีกว่า บทสนทนาจบลงเพียงแค่นั้นเพราะราเม็งที่สั่งไว้มาพอดี

“นี่น้ำถั่วแดงของนาย” ซาซึเกะพูดพร้อมเลื่อนแก้วไปให้ร่างเล็กก่อนลงมือกับ
ราเม็งของตัวเองซึ่งไม่ถึง 20 นาทีก็ไม่มีเหลือ เด็กหนุ่มหันไปมองฝ่ายตรงข้ามคาดว่าน่าจะทานหมดแล้วเหมือนกันเพราะปกติทั้งคู่มักจะกินเร็วไล่เลี่ยกัน
(น่าจะเป็นแข่งกันกินมากกว่า) แต่ว่าเขาคาดผิด

“ทำไมไม่กินให้หมด ไม่อร่อยหรือไง” ซาซึเกะถาม 

“ก็กินอยู่” เด็กหนุ่มจิ้งจอกเก้าหางตอบสั้นๆแหมือนเมื่อครู่
//ถามคำตอบคำอีกล่ะ// เด็กหนุ่มนัยน์ตาสีดำคิด

ซาซึเกะได้แต่นั่งรอให้ร่างเล็กทานเสร็จพลางมองท่าทีที่เนือบนาบ
ผิดปกติของนารุโตะจนเขาต้องสั่งชาถ้วยที่สอง สักพักเด็กหนุ่มจิ้งจอกเก้าหางก็เลื่อนชามที่มีราเม็งเหลืออยู่เกือบครึ่งมาให้เขา

“ส่งมาทำไม ไม่กินต่อเรอะ” นารุโตะส่ายหัวแล้วยกน้ำถั่วแดงมาดื่มแทน
ซาซึเกะเลยต้องทานต่อให้
//ทำหยั่งกะจะไดเอทเหมือนผู้หญิงไปได้// ซาซึเกะบ่นพึมพำ
ร่างเล็กหันมามองแวบนึงด้วยสายตาสงสัยแล้วก็ดื่มน้ำถั่วแดงของตัวเองต่อไป

พอทานเสร็จเรียบร้อยทั้งคู่ลุกขึ้น นารุโตะกำลังจะหยิบเงินในกระเป๋า 

“ไม่ต้องเดี๋ยวฉันจ่ายเอง” เด็กหนุ่มจิ้งจอกเก้าหางทำหน้าอึ้งจนซาซึเกะรู้สึกเขินนิดๆ เลยพูดแบบแก้ตัวออกไป

“ก็ฉันลากนายมาเอง ฉันก็ควรจ่ายไม่ใช่หรือไง”
“อือ” เป็นคำตอบแสนสั้นที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ ร่างบางเผยยิ้มออกมานิดนึงแต่ก็หุบลงทันที ซาซึเกะก็สังเกตเห็นท่าทีนี้และนึกหงุดหงิดขึ้นมาอีกรอบ

หลังจากจ่ายเงินเสร็จทั้งคู่เดินออกมานอกร้าน อากาศภายนอกเริ่มเย็นลง
ผู้คนแทบจะไม่มีเหลือบนถนน
แต่ทางหน้าต่างบ้านเรือนกลับมีแสงไฟอันอบอุ่นลอดออกมาเรียงราย
กันไปตามทาง

“บ้านนายไปทางไหน” เด็กหนุ่มจิ้งจอกเก้าหางใช้การชี้แทนการพูด
บอกกับซาซึเกะ

“ทางเดียวกับฉัน” เด็กหนุ่มผมดำเอ่ย


ซาซึเกะจึงเดินกลับบ้านพร้อมนารุโตะ ทั้งคู่เดินไปเรื่อยๆ
หูได้ยินเสียงต้อนรับกลับบ้านบ้างเสียงคนหัวเราะกันในครอบครัวบ้าง
บางทีเหลือบมองเข้าไปทางหน้าต่างก็เห็นพ่อแม่ลูกนั่งกินข้าวพร้อมหน้ากัน
และพอเห็นทีไรซาซึเกะรู้สึกว่า นารุโตะจะเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นเสมอ
เขาเองก็เข้าใจความรู้สึกนี้เพราะเขาเองก็รู้สึกเหมือนกันแต่มันก็จางหายเมื่ออยู่กับนารุโตะ


“แค่เห็นนายยิ้ม แค่เห็นนายหัวเราะ หรือได้ยินเสียงนายความเหงาในใจมันก็หายไป”
ซาซึเกะพูดอย่างเลื่อนลอย
ไม่รู้ว่านารุโตะได้ยินหรือไม่ เพราะเห็นยังเดินไม่พูดไม่จา

 
พอถึงทางแยกบ้านของนารุโตะต้องไปอีกทาง ซาซึเกะรู้ร่างบางต้องเดินแยกไปทางนี้
แต่ทว่านารุโตะกลับหยุดกระทันหัน เขาเพิ่งรู้ตัวว่าเขาดึงมือ
นารุโตะเอาไว้ ร่างบางดูตกใจ เด็กหนุ่มตัดสินใจถาม

“นายเป็นอะไร วันนี้ทั้งวันไม่ค่อยพูด ไม่ค่อยยิ้ม ไม่ค่อยหัวเราะ

แล้วพอชวนมากินราเม็งของชอบก็ไม่ค่อยกิน........ฉัน........ไม่สบายใจ...รู้มั้ย”  


ซาซึเกะพูดในสิ่งที่รู้สึกจนหมดเปลือก นารุโตะมองเขาแบบไม่รู้ว่าจะทำไงดี แก้มเป็นสีแดงเรื่อ 


“ฉะ....ฉัน...เอ่อ...ไม่ใช่ว่าไม่อยากพูด ไม่อยากยิ้ม ไม่อยากหัวเราะ
หรือไม่อยากกินราเม็ง นายชวนมาฉันว่าแปลกแต่ก็ดีใจมาก
และก็รู้สึกดีใจที่นายเอาใจใส่ฉันอยู่เหมือนกันดีใจที่นายรู้ว่าฉันชอบอะไร
แต่ที่ฉันไม่ค่อยพูด ไม่ค่อยยิ้ม ไม่ค่อยหัวเราะ หรือไม่ค่อยกิน ก็เพราะว่า....ฉัน..........”

ร่างเล็กเงียบไปครู่หนึ่ง จนซาซึเกะต้องกระตุ้นถาม

“ฉัน......ทำไมหรือ” ซาซึกะเอ่ยเสียงอ่อนโยนลงมาก 
อย่างน้อยนารุโตะก็ไม่ได้ทำแบบนั้นเพราะอยากทำ แต่ว่าเพราะอะไรล่ะ......?



“ฉันเป็น............ร้อนใน.........."




"พอพูดมันก็เจ็บ พอยิ้มมันก็เจ็บ แล้วพอหัวเราะมันก็ยิ่งเจ็บ พอกินก็ยิ่งเจ็บ
หนักกว่าเดิม ฉันเลยพยายามไม่พูด ไม่ยิ้ม ไม่หัวเราะ แล้วก็ไม่กิน”

ซาซึเกะได้ฟังก็อึ้ง //อะไรมันจะคิดได้น่ารักแบบนี้เนี่ย!!!!//

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า โอ๊ย ฉันนึกว่านายเป็นอะไรไปซะอีก”
 เด็กหนุ่มเจ้าของเนตรวงแหวนหัวเราะจนน้ำตาไหล

“อ๊ะ อย่าหัวเราะนะ ก็ฉันคิดว่ามันจะหายเร็วกว่าถ้าทำแบบนั้นนี่”
“เขาต้องดื่มน้ำมากๆแล้วนอนแต่หัวค่ำถึงจะหายเร็วต่างหากล่ะ”
“อ้าว ก็ไม่รู้นี่ อึ๊ก! ตอนพูดนี่ก็ยังเจ็บเลยง่ะ”
นารุโตะน้ำตาเล็ด มือจับแก้มข้างที่เป็นร้อนใน

“นายนอนดึกใช่มั้ย เลยเป็น”
“ก็ไม่ดึกนักหรอก” นารุโตะพูดอย่างระวังสุดขีด ซาซึเกะเหล่ อย่างไม่เชื่อเท่าไหร่
“ไม่ดึกของนายน่ะ....กี่โมง”
“เอ่อ.......”นารุโตะเริ่มทำท่าไม่อยากบอก “ตะ..ตี 1”
“เนี่ยนะไม่ดึก มัวทำอะไรอยู่ล่ะ ฮึ”
“ก็มันนอนไม่หลับนี่”
“คิดอะไรอยู่ถึงนอนไม่หลับ”

พอถึงตรงนี้นารุโตะทำท่าหนักใจที่จะตอบยิ่งกว่าเดิม เหงื่อเริ่มตก

“ เพราะนายแหละ พอฉันจะนอน นายเข้ามาโผล่ในหัวฉันทำไมล่ะ
ฉันเลยนอนไม่หลับเลย เห็นมั้ย อึ๊ก! เจ็บอ่ะ ฮือ...” นารุโตะตะโกนว่าเสียงดังแบบเด็กๆ
หน้าที่เคยแดงเรื่อ กลับแดงเต็มอัตรา

ซาซึเกะได้ฟังก็ยิ้มกรุ่มกริ่ม แล้ว กอดนารุโตะไว้หลวมๆ พร้อมเชยคางขึ้น

“น่ารักแบบนี้จูบซะดีมั้ย” พอร่างบางได้ฟังก็มองอย่างอึ้งๆ
“ฉะ ...ฉันเป็นร้อนในนะ” นารุโตะพยายามหาข้ออ้างขอหลีกเลี่ยง
แต่ซาซึเกะโน้มตัวกระซิบข้างหูเบาๆ

“ฉันไม่ใช้ลิ้นหรอกน่า”


นารุโตะตาเบิกโพลงแต่ไม่ทันได้ห้ามอะไรทั้งนั้น
ริมฝีปากของซาซึเกะก็ทาบลงมาเนิ่นนาน

“นุ่ม..” ซาซึเกะบอกแผ่วเบาข้างหูหลังจากถอนริมฝีปากออกอย่างไม่เต็มใจนัก
แต่ก็ต้องทำเพราะดูเหมือนนารุโตะจะอึดอัดเพราะกลั้นหายใจ

“ลามก” ร่างบางย้อน
“รอให้หายก่อนเหอะ จะทำยิ่งกว่านี้อีก”

!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

“บ้า!!” นารุโตะผละจากซาซึเกะแล้ววิ่งไปทันที
เด็กหนุ่มจึงตะโกนไล่หลังร่างบางไป

“อย่านอนดึกล่ะเดี๋ยวหายช้า”
นารุโตะหันกลับมาแลบลิ้นใส่
“จะไม่นอนเลยคอยดู!!!!!!” ร่างเล็กหันมาตะโกนกลับ

หลังจากนั้นซาซึเกะก็เดินอมยิ้มกลับบ้าน คืนนี้ช่างดีเสียจริง
เด็กหนุ่มฮัมเพลงไปตลอดทาง

The End
---------------------------------------------------------------------------------
แถมท้าย

วันรุ่งขึ้น ระหว่างไปปฏิบัติภารกิจ

คาคาชิ : “นี่ ซาซึเกะคุง แบกน้ำมาทำไมเยอะแยะ ฮึ”
ซาซึเกะ : “ผมเอามาให้นารุโตะ”
ซากุระ : “แล้วทำไมต้องเอามาให้นารุโตะล่ะจ๊ะ” (ให้ฉันแทนไม่ได้เหรอ)
ซาซึเกะ : ถามนารุโตะสิ
[ ส่งสายตามีเลศนัยไปทางนารุโตะที่นั่งหน้าแดงอยู่ข้างต้นไม้ ]

นารุโตะ : [ หันกลับมา เหงื่อตก ] ‘เจ้าซาซึเกะแกล้งตรูอีกแล้ว’

จบจริงๆแล้วจ้า

ผลงานอื่นๆ ของ chiva

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

30 ความคิดเห็น

  1. #30 Bao_Bao
    วันที่ 19 มีนาคม 2563 / 18:42
    ไอเราก็ห่วงว่าโตะเป็นอะไร....ร้อนใน ว้อยยยยยยไอโตะะะ😂😂
    #30
    0
  2. #29 mooktapha47 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2561 / 23:10

    โอ้ยน่ารักกกกก
    #29
    0
  3. วันที่ 30 พฤษภาคม 2558 / 18:06
    ระ ระ ไรท์ ละ ละ ลบทำมายยยยยยย เสียจุ้ย ToT
    #28
    0
  4. #27 snowdrom
    วันที่ 21 กันยายน 2557 / 21:06
    กรี๊ดดดดดดด น่าร๊ากกกกกกกกกกกก *0*

    ว่าแต่คุยไรกับอิจจี้หว่า -0-???
    #27
    0
  5. #26 vviiwwyy
    วันที่ 2 เมษายน 2557 / 22:33
    อร๊ายยย เกะ โตะ น่าร๊ากกกก
    #26
    0
  6. #25 pangnarak
    วันที่ 9 ตุลาคม 2555 / 22:33
    น่ารักกันจิง คู่นี้



    I LOVE SASUNARU
    #25
    0
  7. #24 kira
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2555 / 20:28
    น่ารักมากๆเลยค่ะคู่นี้ ชอบมาก

    แต่งได้สนุกมากค่ะ

    ชอบสุดๆๆเลยค่ะ
    #24
    0
  8. #23 C@LdeL@
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2554 / 17:54
     อ๊ายยยยย น่ารัก 

    สนุกค่า
    #23
    0
  9. #22 1827
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2554 / 00:41
    หนูโตะน่ารักมาก ไม่ไหวเเล้ว อ๊าง~~~~~
    #22
    0
  10. วันที่ 12 มกราคม 2554 / 19:28
    เป็นร้อนใน...
    .
    .
    .
    ...
    ....
    .....
    คิดได้ไงเนี่ย!!!
    โธ่ๆๆ เดี๋ยวเค้าจะจูบ.. เอ๊ย รักษาให้หายเลย
    #21
    0
  11. #20 TZ'sTZ
    วันที่ 7 ธันวาคม 2553 / 14:48
    ฉันเป็น...ร้อนใน

    กร๊ากกกก

    กร๊าากกก

    ขำน้ำตาเล็ด ฮา อ่ะ
    #20
    0
  12. วันที่ 6 กันยายน 2553 / 22:00
    น่าร้ากกกมากมายเลยจร้า!!!

    เเหม ซัสจังขี้เเกล้งจังนะ อิอิ 
    #19
    0
  13. #18 (So_oneZ)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2553 / 10:41
    ฮะๆๆๆๆ

    โอ้ยย ฮาครับ

    น่ารักได้ใจจริงๆ ทั้งคู่นี้แบบว่า เป็นอะไรที่คลั่งมากนั้นแหละนะ
    #18
    0
  14. #17 + ChivA +
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2553 / 23:31
     ขอบคุณสำหรับทุกคอมเม้นต์นะคะ

    #17
    0
  15. #16 Do_Ra_Me
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2553 / 23:16
    น่ารักว่ะ ชอบ!!!
    #16
    0
  16. #15 ...>>เบคอนน
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2553 / 10:54
    น่าร้ากกกกกกกก><

    ขำมากๆเลยอ่ะตอนที่บอกว่าเป็นร้อนใน

    น้ำตาแทบเล็ด
    #15
    0
  17. วันที่ 29 เมษายน 2553 / 20:19
    นะ น่ารักมาก!! >___<
    #14
    0
  18. วันที่ 28 มีนาคม 2553 / 21:08
    555 นึกว่าเข้าใจผิดอะไรมา 5555
    #13
    0
  19. วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2553 / 16:39
    น่าร๊ากกกกกกกก

    สนุกมากเลย

    ขำนารุโตะ
    5555+
    #12
    0
  20. #11 tsuna_cup
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2553 / 21:48
    มีตอนต่ออีกซักหน่อยสิ
    น่ารักดีอ่ะ
    อ่านไปยิ้มไป
    ^^
    #11
    0
  21. #10 tsuna_cup
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2553 / 21:47
    น่าร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
    เหตุผลนารุคุงช่าง...งี่เง่าสิ้นดี =__=;;;;
    ซาสึคุงช่วยเบามือด้วยนา...
    #10
    0
  22. วันที่ 29 ธันวาคม 2552 / 20:00
    น่ารักค่า ^___^

    นึกว่าเป็นอะไร ที่แท้ดันเป็นร้อนใน 555
    #9
    0
  23. วันที่ 26 ธันวาคม 2552 / 17:57
    อั๊ง~น่ารักกกก >w< กรี๊ดดดดดดด
    #8
    0
  24. #7 Dew_wed
    วันที่ 24 ธันวาคม 2552 / 19:38
    นารุโตะน่ารัก-///-
    #7
    0
  25. วันที่ 2 ตุลาคม 2552 / 21:25
    น่ารักที่สุด กร๊ากกก >////< ชอบตอนสุดท้ายอ่าค่ะ บทสนทนา
    ไ อ้เราก็คิดมาก ที่แท้เจ้าโตะมันเป็นร้อนใน อุ๊...555+
    #6
    0