[วางแผงแล้ว] ล้วงรักจอมวายร้าย : สนพ. โรแมนติค

ตอนที่ 17 : 16

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 106
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    25 ม.ค. 62


“งั้นฉันจะยังไม่ใช้ของพวกนี้จนกว่าจะรู้ว่าฉันต้องชดใช้เงินเท่าไหร่ ไม่อยากเป็นหนี้หัวโต” เธอเชื่อในเซ้นต์ของตัวเอง เขาต้องมีแผนการร้ายๆ อะไรสักอย่างแน่ๆ เพราะฉะนั้นกันไว้ดีกว่าแก้

“เธอนี่เรื่องมากจริง เธอไม่ใส่เสื้อผ้าพวกนี้ หมายความว่าเธอจะเดินเปลือยกายในเพ้นท์เฮ้าส์ของฉันสินะ อื้ม... ไม่เลวเลย” เขากอดอกยิ้มกว้างส่งสายตามองมาสำรวจเธอไปทุกส่วนสัด แล้วยกมือขึ้นมาลูบคางอย่างพิจารณา

“เธออาจจะ... ซ่อนรูปอย่างที่ฉันชอบก็ได้ เออน่าสนๆ”

“คนบ้า!” ร่างเล็กหันหลังให้เขา จงใจบดบังร่างกายจากสายตาร้ายๆ ผู้ชายอะไรอันตรายที่สุด เท่านี้เธอก็ร้อนวูบวาบไปหมดทั้งเนื้อทั้งตัวแล้ว นี่เธอตกลงปลงใจมากับเขาได้อย่างไรกันเนี่ย

“เอาล่ะ พักผ่อนตามสบาย...” เขาตัดบท ทั้งที่ในใจก็อยากจะหยอกล้อเธอให้สาแก่ใจ แต่จากที่ดูๆ ศลิษาเองก็คงเหนื่อยมาทั้งวัน เขาสังเกตว่าดวงหน้าของเธอค่อนข้างอิดโรย แถมยังตัวเล็กนิดเดียว ไอ้เรื่องที่ว่าจะแกล้ง เธอมาอยู่ที่นี่แล้ว เขาจะแกล้งเธออีกเมื่อไหร่ก็ย่อมได้ ชีวิตน้อยๆ ของศลิษาตอนนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับลูกไก่ในกำมือ จะบีบก็ตาย... จะคลายก็ตายอยู่ดี!

โกร๊กกกกกก!!!

เขาหันขวับ กลั้นรอยยิ้มเอาไว้แทบไม่อยู่ เสียงนั่นมันมีแต่หุ่นยนต์เท่านั้นที่ไม่รู้ว่าเสียงอะไร นั่นเสียงพยาธิประท้วงเรอะ?เขาคิด สายตาเขาจ้องเขม็งอยู่ที่เจ้าของเสียงนั้น

หญิงสาวยกมือขึ้นมาลูบท้องหมายจะปิดสวิชต์ไม่ให้มันส่งเสียงร้องบอกความหิวโหยให้ต้องอับอายขายขี้หน้า

“เธอหิวเรอะ?” เขาเอ่ยถามอย่างพยายามกลั้นขำ

“ปะ... เปล่า” เธอโป้ปดอีกแล้ว แต่จริงๆ เธอก็หิวมาก หิวมากๆ ด้วย เธอหิวจนกินช้างได้ทั้งตัว หรือจะให้กิน ด็อกเตอร์เวทลีย์อบซอส ก็ได้นะ เนื้อของเขามันก็คงเปรี้ยวๆ หวานๆ ดีพิลึก!

“จริง?” ถามเสียงสูง สายตายังคงตรึงแน่นที่คนปากหนักบอกว่า ไม่หิว

“อืม... ค่ะ ไม่หิว” เธอกัดฟันตอบ แต่บางอย่างกำลังก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ แล้วในที่สุดร่างกายก็บังคับไม่ได้ด้วยคำพูด

โกร๊กกกกก!!! กร๊ากกกก!!

“อุย...” เธอครางเบาแผ่ว อาการของร่างกายนี่มันซื่อสัตย์จริงๆ เลยนะคะศลิษา อายเขาไหม...

“หึหึ ความหิวมันห้ามไม่ได้สินะ” เขาแกล้งพูดแหย่ ศลิษาอยากจะแทรกแผ่นดินหนี เขามองด้วยดวงตาอ่อนโยนลง “เอาล่ะ เธอเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วตามลงไปข้างล่างก็แล้วกัน ฉันจะทำอะไรให้กิน”

“จริงหรือคะ?” เขาหันหลังมายืนกอดอกแน่นมองจ้องมา “นี่เธอไม่เชื่อว่าฉันจะทำอะไรให้เธอกินหรือไง”

“คุณคงไม่ใส่ยาพิษฆ่าฉันใช่มั้ยคะ” เอ่ยถามด้วยถ้อยคำหวาดระแวง ก็ใครจะไปรู้ เขายิ่งบ่นว่าเกลียดเธออยู่ด้วย ที่ผ่านมาเธอก็เห็นว่าเขารังเกียจ เอาแต่ไล่แล้วยังทำเธอเจ็บตัวนับครั้งไม่ถ้วน คราวนี้เหยื่อตัวน้อยๆ อย่างเธอมาให้เขาจัดการถึงถิ่นแล้วนี่ ถ้าเขาคิดจะฆ่า ก็คงไม่ยากหรอกมั้ง

ฆ่า... แล้วแกล้งจัดฉากให้เหมือนเป็นอุบัติเหตุ ตายแล้ว... เธอหลวมตัวมากับเขาได้อย่างไรกันเนี่ยศลิษา!

“ฉันจะทำแบบนั้นทำไมยายบ๊อง” เขาส่ายหน้าช้าๆ พร้อมหลุดขำ จินตนาการคนของพ่อเขานี่ช่างบรรเจิดจริงๆ น่าจะไปเอาดีด้านงานเขียน หรือไม่ก็พวกสร้างเรื่องปั้นน้ำเป็นตัว กุข่าวขึ้นมาขาย ลวงคนในโลกออนไลน์ให้เชื่อเพื่อหวังประโยชน์ แบบนั้นน่าจะรุ่งกว่างานที่ทำอยู่ เพราะรู้อยู่แล้วว่าทำอย่างไรเขาก็ไม่กลับเมืองไทยไปกับเจ้าหล่อนแหง๋ๆ ชายหนุ่มคิดขณะมองจ้องเธอเขม็ง

“ก็คุณเคยพูดว่าเกลียดฉัน” เธอครางเสียงเบาแผ่ว มองตาปริบๆ หากก็ไม่อาจสู้สายตาของเขา จึงเสมองไปทางอื่นเพื่อแก้เขินทำไมต้องตื่นเต้น

“ถ้าเกลียด... จะเสี่ยงชีวิตไปช่วยเธอทำไมตั้งสองครั้งสองครา คิดสิ!” เขาโน้มหน้าเข้ามาใกล้ เชยคางมนขึ้นมามองสบตาเมื่อพูดคำว่า คิดสิ!’ ลมหายใจอุ่นร้อนและเจือกลิ่นหอมของเขากำซาบเข้ามาในลมหายใจเธอ หัวใจหญิงสาวเต้นแรงด้วยความตื่นเต้นจากความใกล้ในระยะประชิด สายตาคมกล้ามองมาอย่างสุดร้อนแรง เธอคิดว่าเป็นความจงใจแกล้ง เขาแกล้งทำเสน่ห์หกใส่เธอ เขาต้องการท้าทายกับอะไรบางอย่างในตัวเธอ สิ่งที่สลิษากลัวที่สุดคือการตกหลุมรักเขาเอาง่ายๆ และพลังร่างกายที่ตอบสนองและเรียกร้องเมื่อเขาปลุกเร้า มันอันตรายไปหมด และเธอตระหนักเสมอว่าควรรีบจัดการภารกิจให้สำเร็จโดยเร็ววันก่อนที่เธอจะจมลงไปให้หลุมรักที่เขาขุดขึ้นเพื่อล่อลวงเธอ เพราะหากมันเป็นเพียงเกม คนที่เสียใจจะไม่ใช่ใครอื่นนอกจากเธอเองคนเดียวจริงๆ

“ก็ไม่รู้ล่ะ คุณอาจจะช่วยเพราะรู้สึกผิด” เชิดคางขึ้นก่อนสะบัดหน้าหลบสัมผัสจากเขา

“นี่บอกอะไรให้อย่างนะ ผู้ชายอย่างอลันไม่เคยต้องรู้สึกผิด เพราะฉันคือกฏและฉันถูกเสมอ... และเธอทำตัวเองให้มีปัญหา ทุกอย่างที่เกิดก็สมควรแล้ว แต่ฉันช่วยเพราะไม่อยากให้เธอต้องเอาชีวิตมาทิ้งที่นี่ เข้าใจ๊”

“ก็ไม่เห็นจะต่างกันเลย ช่วยแบบไม่เต็มใจ”

“เกลียดก็ส่วนเกลียด... แต่ไม่ได้หมายความว่าฉันจะปล่อยให้เธอหิวตายนะ”แต่ฉันไม่เคยบอก... ว่าเกลียดเธอเลยนะแม่หนูน้อยประโยคหลังเขาเลือกที่จะพูดกับตัวเองในใจ... ใช่ เขาไม่เคยเกลียดเธอเลย ตอนนี้ยิ่งเกลียดไม่ลง มันกลายเป็นความสงสารแทน เธอน่าจะรู้ตัวบ้างนะแม่หนูน้อย

“คุณก็เป็นคนดีเหมือนกันนะคะ” เธอยิ้มดวงตาเป็นประกายเหมือนลูกหมาดีใจเวลาเห็นเจ้านายกลับบ้านหลังเลิกงาน

“ไม่ต้องชมขนาดนั้นหรอก โอเคแล้วเจอกันข้างล่าง” เขาคลายอ้อมกอดลงก่อนกลับหลังหันเดินออกจากห้องนอนของหญิงสาวไป

หญิงสาวมองตามหลังเขาเดินจากไป ร่างสูงโปร่งแลดูสมาร์ทประเปรียวในคราวเดียวกัน ช่วงบ่ากว้าง ทรงผมทะมัดทะแมงสะดุดตา กลิ่นหอมประจำกายเขาที่ทำเธอเผลอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อจดจำกลิ่นหอมของเขาไว้ ความประทับใจที่เธอปฏิเสธไม่ได้ว่าเขาก็ทำเธอเผลอไผลอย่างยากจะห้ามใจ

“ทำกับข้าวเหรอ... ดีจัง ว่าแต่จะกินได้หรือเปล่า!?!” เธอพึมพำกับตัวเอง หากก็อดยิ้มอย่างปลื้มปลิ่มไม่ได้ รู้สึกดีใจอย่างประหลาด ตั้งแต่เกิดมาจนอายุย่างเข้าวัยเบญจเพสก็เพิ่งจะมีผู้ชายหลงเข้ามาทำกับข้าวให้กินก็วันนี้ โอ้ย ชีวิตฉันมันโชคดีใช่มั้ยเนี่ย!

ศลิษาเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนลงแช่ตัวในน้ำอุ่น ฮัมเพลงเบาๆ จนกระทั่งหายเมื่อยเนื้อเมื่อยตัวจึงก้าวเท้าขึ้นมาจากน้ำ นาทีนี้ความสดชื่นหลังแช่อ่างจากุดชี่ทำให้เธอรู้สึกเหมือนเป็นลิตเติ้ลเมอร์เมดอย่างไรอย่างนั้น

ร่างบางระหงห่มผ้าขนหนูผืนใหญ่สีขาวสะอาดตาหลังขึ้นจากน้ำ เรือนกายถูกซับหยดน้ำที่เกาะพราวบนร่างจนหมดจดด้วยผ้าขนหนูผืนเดิม ก่อนที่มันจะถูกรวบออกจากร่างไปวางพาดไว้บนราวข้างผนังห้องอาบน้ำ ศลิษามองภาพเปลือยที่สะท้อนในกระจกเงา เธอไม่ชอบร่างกายที่ผอมบางแบบนี้จนเกินไป เธออยากอวบขึ้นกว่านี้หน่อย จะได้ดูมีอะไรๆ ขึ้นมาบ้าง ส่วนเว้าส่วนโค้งเรือนร่างเอสไลน์สวยๆ เร้าใจชายจนมองเหลียวหลัง เพราะผอมแบบนี้ไง ใครบางคนจึงได้สบประมาทว่าเธอมีแต่กระดูกอ่อนๆ แล้วอะไรๆ ก็คงเล็กกระจิดริด ฮึ! เข้าใจผิดแล้ว... “เล็กที่ไหน หญิงสาวมองเนินอกอิ่มของตนเองในกระจก เค้าซ่อนรูปต่างหาก เชอะ!” เธอบอกตัวเองในกระจก ทั้งที่สมองกำลังวุ่นวายหงุดหงิดที่อลันเคยพูดจาสบประมาทในเรือนร่างของตน

หลังจากมองสำรวจเรือนร่างเปลือยเปล่าของตัวเองหน้ากระจกเงาแล้ว สายตาเธอไล่ไปตามซิงค์ที่เต็มไปด้วยเครื่องประทินผิวยี่ห้อดัง บ้างก็รู้จัก บ้างเธอก็ไม่รู้จักและอ่านไม่ออกเพราะเป็นภาษาดัชต์ แต่ทั้งหมดนั้นล้วนเป็นของใหม่ที่เขาเพิ่งสั่งคนซื้อมาให้ หญิงสาวเปิดขวดโลชั่นเครื่องหอมพร้อมลูบไล้บำรุงผิวเพื่อให้ความชุ่มชื้นหลังแช่น้ำอุ่น ศลิษามีความสุขกับการลูบไล้โลชั่นประทินผิวกายหลังการอาบน้ำ ผิวนุ่มละเอียดรับรู้ถึงความเย็นจากเนื้อโลชั่นจากฝ่ามือเธอ ลูบวนไล้อย่างพลิกพลิ้วเพื่อให้เนื้อครีมซึมซาบลงไปอย่างทั่วถึง ความเพลิดเพลินมากเกินจะสนใจว่ามีดวงตาคมกล้าคู่หนึ่งจดจ้องมา สิ่งที่ทำให้เขามาอยู่ตรงนี้เพราะอลันนึกขึ้นได้ว่าเขาให้คนซื้อชุดชั้นในมาให้เธอ กลัวหญิงสาวจะไม่ได้สวมใส่มันจึงหยิบถุงและเดินเอามาให้บนห้องด้วยตัวเอง ดีที่เขาสามารถเข้าออกห้องทุกห้องภายในนี้ได้ด้วยการสแกนม่านตาในฐานะผู้เป็นเจ้าของ หากลืมไปว่าหญิงสาวต้องการความเป็นส่วนตัวในเวลาหลังการอาบน้ำ เขาจึงวางมันลงอย่างเบามือเมื่อร่างน้อยหายเข้าไปในห้องแต่งตัวซึ่งอยู่อีกด้านหนึ่งของห้อง ก่อนก้าวถอยออกมาอย่างเงียบเชียบ หากภาพยั่วยวนนั้นติดตรึงตอกย้ำความแน่ใจว่า ร่างกายเขาต้องการเธอมากเพียงใด...

เธอไม่ได้ โต-แต่-ตาเขาคิดทั้งที่ใจก็เต้นแรง ร่างกายชายเริงร้อนไปหมดทุกส่วนสัด 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ล้วงรักจอมวายร้าย มีอีบุคพร้อมโหลดแล้วนะคะ

ฝากช่วยอุดหนุนด้วยนะคะ ขอบพระคุณทุกยอดโหลดเลยค่ะ ^^


 
ล้วงรักจอมวายร้าย
ภัคร์ภัสสร
www.mebmarket.com
เมื่อบริษัทเปิดโอกาสให้พนักงานขายไปดูงานยังประเทศเนเธอร์แลนด์‘ศลิษา’ ก็มุ่งมั่นและฝ่าฟันจนพิชิตตำแหน่งท็อปเซลส์ได้ในที่สุดเหตุผลสำคัญ เพื่อเธอจะได้ตามหาตัวพ่อแท้ๆ ให้กลับมาดูใจผู้เป็นแม่สักครั้งแต่เงื่อนไขเดียวที่หญิงสาวจะถูกเลือกตัวจากเจ้านายใหญ่นั่นคือเธอจะต้องทำทุกวิถีทางที่จะ ‘ลาก’ ตัวบุตรชายของเขากลับมารับมรดก และสืบทอดตำแหน่งประธานบริษัทให้ได้หากปัญหาสำคัญก็คือ ‘อลัน ซาเร็ค เวทลีย์’ เพลย์บอยหนุ่ม ดีกรีด็อกเตอร์ผู้เป็น ‘ว่าที่เจ้านายใหม่’ กลายเป็นนักธุรกิจระดับโลกไปแล้วแล้วเขาหรือจะแยแสทั้งบริษัท รวมถึงตัวผู้เป็นพ่อมิหนำซ้ำ... นึกจะส่งตัวแทนมาตามกลับไปทั้งที ยังอุตส่าห์ส่ง ผู้หญิง ‘หลุดสเปก’ที่ทั้งจืดชืดและไร้เสน่ห์มาให้เขา นี่มันจะดูถูกกันเกินไปหรือเปล่า...ในฐานะท็อปเซลส์ ศลิษาจึงต้องงัดทุกตำราออกมาใช้เพื่อที่จะ ‘ขายตัวเอง’ ให้ชายหนุ่มหันมาสนใจให้ได้แม้เธอจะต้องลงทุนคลานเข่าขึ้นไปขายถึงบนเตียงนอนของเขาก็ตาม“อย่าดื้อลิซ่าถ้าคุณไม่อยากขี่แค่หลังเพราะถ้าไม่เชื่อฟังคุณจะต้องขี่ส่วนอื่นของผมด้วย”“คุณมันบ้า!”“กับคนดื้อบางทีต้องบ้า และคุณจะไม่ถูกผมจูบแค่ปาก”เขามองกวาดสายตาไปทั่วร่างก่อนที่จะหยุดจ้องนิ่งแน่วที่ส่วนอวบอิ่มของเธออย่างคนจอมหื่น“ผมชอบจูบทั้งเนื้อทั้งตัวผู้หญิงเพื่อระบายความโกรธ”
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น