publisher-03 นิยายตีพิมพ์
  • สำนักพิมพ์ : ปองรัก
  • ประเภท : ซึ้งกินใจ
  • วันที่จัดจำหน่าย : กันยายน 60
  • เล่ห์ลับสลับใจ

    เจ้! ร้องเสียงดังอย่างตกใจเมื่อกำลังอยู่ใต้ร่างของภูมิพัฒน์ อย่าร้องดังสิพิมพ์เดี๋ยวห้องอื่นได้ยินแล้วจะเข้าใจผิดนะว่า... ไม่ได้พูดต่อแต่สายตาแปลกๆ แบบนั้นก็ทำให้ใบหน้าพิมฐาร้อนฉ่าขึ้นมาทันที

    ยอดวิวรวม

    88,542

    ยอดวิวเดือนนี้

    0

    ยอดวิวรวม


    88,542

    ความคิดเห็น


    368

    คนติดตาม


    1,335
    จำนวนรีวิว : 2
    จำนวนตอน : 63 ตอน
    อัปเดตล่าสุด :  28 มิ.ย. 63 / 18:50 น.
    นิยาย ѺѺ

    ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้


    พิมฐาซึ่งตัวเล็กกว่าก็ถูกลากไปทางเตียงได้โดยง่าย แต่แล้วคนขายาวก็ก้าวไวจนเกินกว่าที่เธอจะก้าวได้ทัน ทำให้หญิงสาวสะดุดและล้มไปใส่คนที่หยุดกระทันหันตรงด้านข้างเตียงเข้าพอดี

     

    ว้ายเฮ้ย

     

    แม้จะเจ็บที่ถูกล้มทับ แต่ทรวงอกนุ่มๆ ที่มาโดนตัวเขาก็ทำให้ภูมิพัฒน์ถึงกับสะดุ้งเฮือกทันที 

    พิมฐาที่รู้สึกตกใจมากก็รีบเท้าแขนเพื่อจะลุกขึ้นนั่ง แต่แล้วกลับถูกคนใต้ร่างพลิกตัวกลับขึ้นมาคร่อมอยู่ทางด้านบน แถมยังใช้มือจับตรึงข้อมือของหล่อนเอาไว้กับเตียงอีกต่างหาก

     

    เจ้!” หญิงสาวร้องเรียกเขาเสียงดังเพราะคิดว่ากำลังถูกแกล้งเล่น จนภูมิพัฒน์ต้องรีบปรามว่า

     

    อย่าร้องดังสิพิมพ์เดี๋ยวห้องอื่นจะได้ยินแล้วเข้าใจผิดนะว่า...” ชายหนุ่มไม่ได้พูดอะไรต่อแต่หญิงสาวก็เข้าใจได้ในทันทีและพิมฐาก็รู้สึกได้ว่าใบหน้าของตนนั้นร้อนฉ่าขึ้นมาอย่างฉับพลัน

     

    เจ้ก็ปล่อยพิมพ์สิคะ” พิมฐาพูดเบาลงแถมยังไม่ยอมสบสายตากับภูมิพัฒน์

     

    เขินพี่เหรอพิมพ์ หน้าแดงเชียว” ชายหนุ่มไม่แค่พูดกับหล่อนด้วยน้ำเสียงแมนๆ สมชายแถมยังยื่นหน้าเข้ามาชิดกับใบหน้าของหญิงสาวใต้ร่างที่ตอนนี้แก้มกำลังขึ้นสีอย่างชัดเจน

     

    พิมพ์ไม่เล่นด้วยแล้วนะคะเจ้ พิมพ์จะลงไปงานแล้ว” พิมฐามองสบสายตาและร้องเสียงดังขึ้น

     

    นี่พิมพ์คิดว่าพี่เล่นหรือครับ” 

     ถึงจะรู้ว่าเจ้ชอบผู้ชาย แต่ไอ้แววตาแบบนี้นี่มันไม่น่าไว้ใจแล้วนะ!



    เล่ห์ลับสลับใจฉบับตีพิมพ์ 

    เจอกันได้ในแบบรูปเล่มนะจ้ะ

    พีคยิ่งขึ้นไปอีกแน่นอน 

    ;)

     

     

    ชื่อเรื่องเดิม 

    ญาณกาล



    ภูมิพัฒน์&พิมฐา

    image by MagazineDee 

    (Not for trading just for imagination)

     

     

    เล่ห์ลับสลับใจ โดย เนตรภัคตรา

    สั่งซื้อได้ที่
    inbox เพจสำนักพิมพ์ปองรัก

     
    ทั้งสถานที่ในชาติปัจจุบันและชาติอดีตในเรื่องนี้เกิดจากจินตนาการของผู้เขียน

    ทั้งสิ้น และมิได้มีความเกี่ยวข้องกับสถานที่แห่งใดทั้งสิ้นค่า 

     

    นิยายเรื่องนี้เป็นแนวโรแมนติก คอมเมดี้ แฟนตาซี พีเรียด

    สรุป คือ มีทุกแนวที่ไรท์อยากเขียน เลยมีทุกสิ่งเอฟรี่ธิ้งจิงเกอเบลให้คุณเลือกสรรค่า ;)  

    นอกจากความตลก เรื่องนี้ก็ยังมีความลุ้นระทึกและความมันส์ที่แปลกใหม่

    การดำเนินเรื่องส่วนใหญ่จะอยู่ที่ชาติปัจจุบัน ส่วนชาติอดีตจะอยู่ตอนที่ 20 ขึ้นไปค่า

    ถ้าอยากจะรู้ว่าสนุกมากขนาดไหนก็ลองจิ้มเข้าไปอ่านดูจ้า 

    ^^

       แบนเนอร์สวยๆ by คุณพลอย



    อย่ารอช้า เข้ามาฟินและฮากันเต้อะที่รัก 

    ^_^





    Ebook เล่ห์ลับสลับใจมาแล้วจ้า 


    กลรักสลับใจในรูปแบบ e-book ค่ะ

    มีตอนพิเศษสนุกๆ ฮาๆ น่ารักๆ เพิ่มเติมจาก
    ฉบับแพคเก็จถึงสามตอนด้วยกัน ;)
     
     
     
     
     


                         
     
              
     
     
    ติดตามข่าวเกี่ยวกับการอัพเดทนิยายทุกเรื่องของเนตรได้จากในเพจนะคะ 
            ขอบคุณมากค่ะ  ^^
     
     
        

     

     

     
     
     
     

     

    นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

    loading
    กำลังโหลด...

    คำนิยม Top

    "วิจารณ์นิยายเรื่อง เล่ห์ลับสลับใจ"

    (แจ้งลบ)

    ก่อนอื่นก็ขอสวัสดีครับ ผมปันจี้ หรือ Dark_Illusion จากร้านรับวิจารณ์นิยายสไตล์ flower shop ขออนุญาตเป็นตัวแทนคุณเมย์ มาวิจารณ์นิยายของท่านในครั้งนี้นะครับ ว่าแล้วก็มาดูกันเลยว่ามีอะไรให้เราได้เล่นกันบ้าง ^^ ชื่อเรื่อง : ชื่อกระชับดีครับมีคำพ้องระหว่างวลีช่วยให้ชวนจดจำมากขึ้นซึ่งเป็นเทคนิคที่ดีครับ และสื่อความหมายถึงเนื้อเรื่องถือว่าดีครับ ... อ่านเพิ่มเติม

    ก่อนอื่นก็ขอสวัสดีครับ ผมปันจี้ หรือ Dark_Illusion จากร้านรับวิจารณ์นิยายสไตล์ flower shop ขออนุญาตเป็นตัวแทนคุณเมย์ มาวิจารณ์นิยายของท่านในครั้งนี้นะครับ ว่าแล้วก็มาดูกันเลยว่ามีอะไรให้เราได้เล่นกันบ้าง ^^ ชื่อเรื่อง : ชื่อกระชับดีครับมีคำพ้องระหว่างวลีช่วยให้ชวนจดจำมากขึ้นซึ่งเป็นเทคนิคที่ดีครับ และสื่อความหมายถึงเนื้อเรื่องถือว่าดีครับ การตกแต่งหน้าบทความ : อันที่จริงผมก็ไม่ได้สนใจเท่าไหร่นักในเรื่องของการตกแต่ง ตราบใดที่มันไม่รกหูรกตา ไม่วางเรียงอะไรเป็นพรืดสะเปะสะปะมากมายก็ถือว่าโอเคแล้วครับ แต่ถ้าจะให้เพิ่มเติมอีกหน่อยคือ พยายามอย่าใช้ตัวอักษรสีแดงบ่อยนัก ให้ใช้เฉพาะตอนที่จะจั่วหัวหรือกล่าวสิ่งสำคัญในหน้าบทความและให้ใช้ตัวหนาสำหรับข้อความสำคัญนั้นจะดีกว่าครับ บทนำ : ผมค่อนข้างที่จะพูดละเอียดในส่วนของบทนำนะครับ เพราะมันเป็นหน้าแรกที่ผู้อ่านจะได้เจอ ในการวิจารณ์ส่วนเนื้อเรื่องจะเป็นการชี้แค่ประเด็นหลักๆ เท่านั้น ไม่ได้เป็นการยกขึ้นมาเป็นคำๆ เหมือนเช่นบทนำนะครับ พบคำเชื่อมประโยค “ที่” อยู่ค่อนข้างมากในบางย่อหน้า ในส่วนนี้สามารถตัดได้ หรือเปลี่ยนเป็นคำเชื่อมอื่นเช่น “ซึ่ง” “อัน” ได้ครับ คำเชื่อมซ้ำกันเหล่านี้ไม่ควรจะอยู่ติดๆ กัน รวมถึงคำซ้ำคำอื่นๆ ด้วย หันหลังกลับไปจับยึดราวระเบียงทางด้านหลัง (ซ้ำซ้อนไปครับลองนึกภาพหันหลังกลับไปดังนั้นราวระเบียงต้องอยู่ด้านหน้าสิ ในจุดนี้ตัดคำว่าด้านหลังทิ้งไปดีกว่าครับ) แต่อย่างน้อยเขาก็คิดว่าถ้าโดดลงไป อย่างน้อย... (ไม่ควรมีคำซ้ำ ตัดออกเถิดครับ) มือบางข้างนั้นที่กระชับจับเขากลับมา (มองไม่ค่อยเห็นภาพเท่าไหร่ครับ กระชับตรงไหนอะไรยังไง...) ตัวอย่าง...มือบางข้างนั้นที่กระชับจับไหล่เขาไว้พลางซุกหน้าแนบชิดแผ่นอกชายหนุ่มด้วยตัวสั่นเทา นับ หนึ่ง สอง แล้วเราต้องแยกกันโดด (น่าจะเป็นการโดดพร้อมกันมากกว่านะครับ) คนทั้งสองแทบจะได้ยินเพียงเสียงหัวใจ.......แทบจะ....... (ไม่ควรมีคำซ้ำ ตัดออกเถิดครับ อาจลองแก้เป็น คนทั้งสองเพียงได้ยินแต่เสียงหัวใจ........แทบจะ.......) มีจุดหนึ่งน่าสนใจให้ลองคิดครับ ในระหว่างช่วงความเป็นความตาย อาคารไฟลุก สระน้ำอยู่เบื้องล่าง ถ้าความสูงแค่ชั้นสองโดดลงไปคิดยังไงก็น่าจะปลอดภัยจนไม่น่าเป็นเหตุให้นางเอกกลัวขนาดนั้น น่าจะลองใส่เพิ่มไปว่านางเอกกลัวความสูง หรือ บริเวณที่จะโดดลงไปอาจติดขอบสระหรืออะไรก็ตาม เพื่อเพิ่มความเสี่ยงให้นางเอกเกิดความลังเลครับ และซัดกระแทกมายังแข้งขาและเนื้อตัว... (ไม่ควรมีคำซ้ำ เปลี่ยนคำเถิดครับ) เนื้อเรื่อง : จะเป็นการยกประเด็นขึ้นมาอย่างคร่าวๆ นะครับ ฟื้น เวลาบรรยายไม่น่าใช้คำว่า “เมื่อกี้” น่าจะใช้คำว่าเมื่อครู่มากกว่า ซึ่งหากเป็นบทพูดถึงจะพออนุโลมได้ครับ มาถึงตอนนี้ถึงได้รู้ว่าโดดมาจากชั้น 11 ถึงได้เข้าใจว่าทำไมพิมฐาถึงได้กลัวนัก ทีนี้เรามาลองคิดถึงความเป็นไปได้กัน ว่าโดดลงน้ำจากชั้น 11 จะมีโอกาสรอดแค่ไหน แรงปะทะจากน้ำกับวัตถุที่ตกลงมาสูงขนาดนั้น อย่างน้อยกระดูกของคุณจะถูกป่นหักไม่มีชิ้นดีเลยล่ะครับ นี่ลุกมาเดินเข้าห้องน้ำได้สบายเสียอย่างนั้น และที่ขาดไปคือไม่ได้กล่าวว่าสลบไปนานแค่ไหน ในเคสแบบนี้ก็อาจจะเป็นวันๆ หรือหลายวันเลยครับ หรือผมอาจอ่านข้ามเลยไป ต้องขออภัยด้วยครับ แต่แล้วทันทีที่พยาบาลเข้ามาในห้อง... บรรยายลักษณะนี้ควรบรรยายเหตุการณ์ต่อด้วยครับ ไม่ใช่ตัดฉากไป แม่กลัวแทบตายแน่ะยายพิมพ์ แกเจ็บมากไหม (แม่คุยกับลูกไม่น่าเรียกแกนะครับ) ครั้งแรก 1 ระวังเรื่องคำซ้ำด้วยครับ เช่น ย่องลงบันไดลงไปยังชั้นล่าง สองหนุ่มไม่ได้กำลังกลั่นแกล้งกันอยู่ ในที่นี้ภูภูมิแกล้งอยู่ฝ่ายเดียวครับ ความเห็นเพิ่มเติมชอบฉากชวนจิ้นนี่เป็นบ้าเลยครับ แถมตั้งชื่อตอนว่าครั้งแรกอีก -////- ครั้งแรก 2 ช่วงที่สองหนุ่มคุยกันอยู่แล้วเปลี่ยนฉากมาที่พิมฐาน่าจะมีสัญญาณอะไรบอกสักนิดหน่อยว่าเปลี่ยนฉากแล้วนะครับ หนูพิมนี่ตกใจอยู่แปปเดียวแต่เก็บรายละเอียดได้ครบถ้วนมากทั้งสองเป็นใคร กล้ามแน่นขนาดไหน แหะๆ ศาสตราจารย์ด็อกเตอร์ผู้ใหญ่ผู้นำภาควิชา อ่านแล้วดูแปลกมากเลยครับ เปลี่ยนเป็น ศาสตราจารย์ ดร.ไตรภพ ซึ่งเป็นเป็นอาจารย์ผู้ใหญ่และเป็น... ดีกว่าครับ และก็น่าจะใช้คำว่าหัวหน้าภาควิชา หรือผู้อำนวยการหลักสูตร มากกว่าผู้นำภาควิชาครับ แจ็คพ็อตจริงๆ 1 ตกใจซ้ำกันสองรอบแล้วครับ กางเกงแสลกสีดำอันเนี้ยบกริ้บ แลดูแปลกๆ นะครับ อาจเปลี่ยนเป็นกางเกงแสลกสีดำที่รีดมาคมกริบ แจ็คพ็อตจริงๆ 2 ช่วงที่ตัดบทกลับมาที่พิมฐาขึ้นรถ หลังจากที่ย้อนอดีตไปกับภูมิพัฒน์น่าจะบอกเสียหน่อยนะครับว่าเปลี่ยนฉากแล้ว โดยส่วนตัวประเด็นเรื่องตกเป็นข่าวนี่ไม่น่าจะนะครับ เป็นอาจารย์ทำงานด้วยกันในมหาวิทยาลัย ถ้ากอดกันจับมือกัน หรืออยู่ด้วยกันนอกมหาวิทยาลัยค่อยน่าเป็นห่วง มีอีกประเด็นหนึ่งที่น่าสนใจคือเป็นอาจารย์ด้วยกันแม้จะเป็นรุ่นพี่ก็ตามแต่ก็ดูอายุไม่น่าจะห่างกันมากไม่น่าจะถึงขั้นยกมือไหว้ตลอดเวลา อย่างมากก็อาจจะแค่ครั้งสองครั้งตอนทักทายและบอกลา นี่ถ้าภูมิพัฒน์เอ่ยถามตอนพิมฐากินน้ำเต้าหู้อยู่คงพ่นใส่เต็มๆ หน้า แหะๆ พี่เลี้ยงจอมเฮี้ยบ 1 อ้าวทำไมคุณภูมิพัฒน์ปล่อยให้เข้าใจว่าเป็นเกย์อย่างนั้นล่ะครับ (แม้ผมจะชอบก็ตามที 555+) โดยปกติถ้าเป็นเรื่องเข้าใจผิดแบบนี้น่าจะรีบแก้ตัวนะครับ นอกเสียจากมีแผนอะไรอย่างเช่นเพื่อใกล้ชิดสาวพิมมากขึ้น อันนี้คนเขียนก็อาจใส่แทรกเข้าไปในความคิดของภูมิพัฒน์ได้ครับ เวลาหนึ่งคาบกับการสอนแค่เรื่องระบบสืบพันธุ์เพียงอย่างเดียวค่อนข้างเสียเวลามากเลยครับ ความซุ่มซ่ามของอาจารย์พิมพ์ชวนหงุดหงิดเบาๆ แต่ฉากหาตัวอย่างสเปิร์มนี่ก็ทำเอาขวยเขินเบาๆ ได้เหมือนกันครับ ฮ่าๆๆ พี่เลี้ยงจอมเฮี้ยบ 2 เรื่องการแต่งกายนอกเวลานี่ไม่น่าจะใช่เรื่องมาตำหนิกันได้นะครับ แต่ถือว่าเป็นนิสัยรักความสมบูรณ์แบบของภูมิพัฒน์ก็ยกประโยชน์ให้แล้วกันนะครับ แต่พอมองเรื่องความสบเหตุสมผลแล้วมันอดไม่ได้จริงๆ ต้องให้มาคุยเป็นการส่วนตัวทั้งๆ ที่อีกฝ่ายทำงานอยู่ ตำหนิเรื่องการแต่งกายทั้งๆ ที่คนเป็นแม่เองก็ไม่ได้บ่นอะไรจริงๆ จังๆ แถมยังเป็นภายในร้านและภายในบ้านของเจ้าตัวอีก มันเลยดูแปลกๆ ไปหน่อยครับ เพราะไก่ลาป่วย อ่านแล้วร้องห๊ะขึ้นมาเบาๆ เรียกพี่ไก่ดีกว่าครับ หรือไม่ก็ ผู้เป็นลูกมือของมารดา (แต่ว่าทำไมลาบ่อยจังนะ ฮ่าๆๆๆ) ขอลอง .5 ตรงช่วงท่อนบนๆ บรรยายแปลกๆ อยู่นะครับ เรื่องความซวยมันไม่ได้เกิดมาจากความซุ่มซ่ามแล้วล่ะครับ รบกวนลองอ่านทวนดูสักหน่อยนะครับ โดยรวมแล้วยังขาดการบรรยายฉาก รายละเอียดปลีกย่อยต่างๆ ทำให้มองไม่ค่อยเห็นภาพเท่าไหร่นัก ขนาดความยาวแต่ละตอนมีขนาดใกล้เคียงกันและมีความยาวกำลังดีครับ มีข้อสงสัยเพียงเล็กน้อย โดยส่วนตัวคิดว่านิยายเรื่องนี้น่าจะจัดอยู่ในหมวดรักหวานแหววเฉยๆ นะครับ เพราะโทนเรื่องกว่า 80% เป็นเรื่องของความรัก จะมีเพียงแค่การสลับร่างเท่านั้นเองซึ่งคิดว่าไม่น่าจัดอยู่รักแฟนตาซีนะครับ เทคนิคขมวดปมทิ้งท้ายแต่ละตอนไว้ เมื่อเริ่มต้นตอนใหม่ก็นำท่อนสุดท้ายของตอนที่แล้วดึงกลับมาเล่าต่อเป็นความคิดที่ดีครับ ทำให้คนอ่านดึงความจำกลับมาได้ว่าอ่านถึงตอนไหนแล้ว มีประโยชน์มากโดยเฉพาะหมวดนิยายรักซึ่งคนอ่านอ่านนิยายหลายเรื่องทำให้บางทีจำไม่ได้ว่าเรื่องนี้อ่านถึงไหนแล้ว ค่อนข้างน่าชื่นชมเรื่องคำผิดที่พบได้น้อย หากแต่เรื่องภาษายังมีคำซ้ำอยู่บ้าง ในส่วนของบทบรรยายการจัดเรียงประโยคอยู่ในเกณฑ์ดีแต่ก็ยังไม่ค่อยไหลรื่นเท่าไหร่นัก แต่ในส่วนของบทพูดค่อนข้างดูเป็นธรรมชาติดีครับ ฝากไว้เรื่องสุดท้าย พลอตสลับร่างมีค่อนข้างดาษดื่น แต่ไม่ได้หมายความว่าเขียนไม่ได้ ขึ้นอยู่กับว่าคุณจะเขียนอย่างไรให้โดดเด่นขึ้นมา มิเช่นนั้นก็จะเป็นเรื่องน่าเบื่อที่หาอ่านได้ทั่วไปครับ ปล. เอ ภูภูมิ กับ คุณชายภูมิพัฒน์ มโนไปได้อีก 555+ บางทีก็อดคิดไม่ได้ว่านี่นิยายตลกรึเปล่าหนอ มีอะไรให้ขำขันแทรกอยู่ก็สนุกดีครับ คำผิดในหน้าบทนำ (กด Ctrl+F หาเอานะครับ) : ล่อย – ลอย ปวดรวร้าว – ปวดรวดร้าว ตอนที่ 1 ฟื้น : สุดากาน – สุกานดา เวลาช้าตรู่ – เวลาเช้าตรู่ โดลงมา – โดดลงมา ตอนที่ 2 ครั้งแรก 1 : ตอนนี้ไม่พบคำผิดครับ ตอนที่ 3 ครั้งแรก 2 : จากซื้อขายเสื้อผ้า – จากร้านซื้อขายเสื้อผ้า ตอนที่ 4 แจ็คพ็อตจริงๆ 1 : ตอนนี้ไม่พบคำผิดครับ ตอนที่ 5 แจ็คพ็อตจริงๆ 2 : ตอนนี้ไม่พบคำผิดครับ ตอนที่ 6 พี่เลี้ยงจอมเฮี้ยบ 1 : สะทกสะอ้าน – สะทกสะท้าน ตอนที่ 7 พี่เลี้ยงจอมเฮี้ยบ 2 : ตอนนี้ไม่พบคำผิดครับ ตอนที่ 7 ขอลอง .5 : ตอนนี้ไม่พบคำผิดครับ สุดท้ายนี้ บทวิจารณ์นี้เป็นเพียงการสะท้อนในฐานะคนอ่านประสบการณ์น้อยนิดคนนี้ หากมีข้อผิดพลาดประการใดต้องขออภัยด้วยนะครับ ขอให้ท่านพัฒนาทักษะการเขียนของท่านยิ่งๆ ขึ้นไป มีผลงานที่คนอ่านชื่นชอบมากมาย และก็ขอขอบคุณที่เขียนเรื่องน่ารักๆ แบบนี้ให้ได้อ่านกันนะครับ แล้วจะติดตามตอนต่อๆ ไปนะครับ =w=v   อ่านน้อยลง

    Dark_Illusion | 21 ก.พ. 60

    • 5

    • 0

    "ร้าน 'MAGIC REVIEW'"

    (แจ้งลบ)

    1. ชื่อเรื่อง ชื่อเรื่องเพราะดีนะคะ ‘เล่ห์ลับสลับใจ’ ตอนแรกพลอยอ่านเป็น เล่ห์รักสลับใจ ด้วยอ่ะ ขอโทษอย่างสุดซึ้งๆ 555+ ได้ข่าวว่าเปลี่ยนชื่อเรื่องแล้วใช่มั้ยเอ่ย? (ไม่แน่ใจ (-_- )( -_-)(-_- )) เอาเป็นว่าถ้าเปลี่ยนเป็น ‘ญาณกาล’ ก็เพราะเหมือนกัน ถึงมันจะดูอ่านยากๆ หน่อย แต่ก็เข้าไปแนวและเนื้อเรื่องมากๆ เลยค่ะ ดูมีพลัง 555+ ... อ่านเพิ่มเติม

    1. ชื่อเรื่อง ชื่อเรื่องเพราะดีนะคะ ‘เล่ห์ลับสลับใจ’ ตอนแรกพลอยอ่านเป็น เล่ห์รักสลับใจ ด้วยอ่ะ ขอโทษอย่างสุดซึ้งๆ 555+ ได้ข่าวว่าเปลี่ยนชื่อเรื่องแล้วใช่มั้ยเอ่ย? (ไม่แน่ใจ (-_- )( -_-)(-_- )) เอาเป็นว่าถ้าเปลี่ยนเป็น ‘ญาณกาล’ ก็เพราะเหมือนกัน ถึงมันจะดูอ่านยากๆ หน่อย แต่ก็เข้าไปแนวและเนื้อเรื่องมากๆ เลยค่ะ ดูมีพลัง 555+ ปล.ที่อยากแนะนำคือไม่ควรจะเปลี่ยนชื่อเรื่องบ่อยๆ นะคะ เพราะบางทีนักอ่านอาจจะจำชื่อเก่าจนขึ้นใจไปแล้วก็ได้ ก็เลยอยากจะให้คิดชื่อเรื่องให้ดีก่อนน่ะค่ะ 2. การจัดหน้าบทความ จากที่พลอยสังเกตมา...ท่านรินจะไม่ค่อยแต่งหบ้าบทความเท่าไหร่ อาจจะเพราะแต่งมาหลายเรื่องแล้ว ก็เลยขี้เกียจก็เป็นได้ หรืออาจจะเป็นเหตุผลอื่น เอาเป็นว่าพลอยจะไม่ติเรื่องนี้อีกละกันนะคะ เพราะน่าจะติไปหลายรอบแล้ว 555+ เพราะถึงท่านรินจะไม่ได้แต่งหน้าบทความ แต่นิยายของท่านรินก็สนุกอยู่ดี งั้นขอติตรงรูปละกันนะคะ อยากจะให้มีรูปตัวละครเยอะกว่านี้จังน้าาาาาา~ 3. ตัวละคร ตัวละครก็ไม่เยอะมากเท่าไหร่ ชื่อก็จำง่ายดี แถมมีคาแรกเตอร์เป็นของตัวเองอีกต่างหาก หลงรักเลยล่ะค่ะ ❤ 4. การบรรยาย บรรยายดีเหมือนเดิมเลยค่ะ เผลอๆ ดีกว่าเดิมด้วยซ้ำ รู้สึกว่าอ่านแล้วลื่นไหลมากๆ ค่ะ เห็นภาพในหัวเลยทีเดียวเชียว ดีมากๆ เลยล่ะค่ะ 5. เนื้อเรื่อง ชอบแนวเนื้อเรื่องมากๆ เลยนะคะ มีการเล่าแบบย้อนอดีตด้วย ไม่ได้ไล่เรียงตามเหตุการณ์ น่าสนใจดีค่ะ เปิดเรื่องได้น่าสนใจมากๆ ค่ะ ไม่ว่าจะเป็นการที่พระนางหนีอะไรสักอย่าง แล้วตื่นมาสลับร่างกัน แต่ท่านรินก็ทำให้นักอ่านหลายๆ คนฝันสลาย เพราะดันมาย้อนอดีตซะงั้น ฮือ...อยากรู้แล้วว่าสลับร่างแล้วเกิดอะไรขึ้นต่อ 555+ 6. คำผิด คำผิดแทบจะไม่มีเลยค่ะ น้อยนิดจริงๆ ที่เห็นชัดก็เป็นคำนี้อ่ะค่ะ ‘เว่ย’ ความจริงแล้วต้องเป็นคำนี้นะคะ ‘เว้ย’ คำลงท้ายสำหรับพวกผู้ชาย 555+ 7. อธิบายโดยรวม โดยรวมถือว่าดีมากๆ เลยค่ะ บางหัวข้อก็พูดสั้นๆ เพราะว่าพลอยไม่รู้ว่าจะติตรงไหนดี มันดีมากจริงๆ ค่ะ หลังจากที่วิจารณ์นิยายของท่านรินมาก็หลายเรื่องแล้ว เห็นถึงฝีมือการเขียนของท่านรินพัฒนาไปทางที่ดีขึ้นเรื่อยๆ เลยนะคะ ยังไงก็ขอให้พัฒนาแบบนี้ไปเรื่อยๆ เลยนะคะ เห็นว่าช่วงนี้ทำ E-book อยู่ ก็ขอให้ประสบความสำเร็จ มียอดขายเยอะๆ เลยนะคะ ปล.พลอยอดใจไม่ไหว คงต้องกดติดตามเรื่องนี้อีกเรื่องซะแล้ว 555+   อ่านน้อยลง

    อ้วนพุงพลุ้ย | 18 เม.ย. 60

    • 5

    • 0

    ดูทั้งหมด

    คำนิยมล่าสุด

    "ร้าน 'MAGIC REVIEW'"

    (แจ้งลบ)

    1. ชื่อเรื่อง ชื่อเรื่องเพราะดีนะคะ ‘เล่ห์ลับสลับใจ’ ตอนแรกพลอยอ่านเป็น เล่ห์รักสลับใจ ด้วยอ่ะ ขอโทษอย่างสุดซึ้งๆ 555+ ได้ข่าวว่าเปลี่ยนชื่อเรื่องแล้วใช่มั้ยเอ่ย? (ไม่แน่ใจ (-_- )( -_-)(-_- )) เอาเป็นว่าถ้าเปลี่ยนเป็น ‘ญาณกาล’ ก็เพราะเหมือนกัน ถึงมันจะดูอ่านยากๆ หน่อย แต่ก็เข้าไปแนวและเนื้อเรื่องมากๆ เลยค่ะ ดูมีพลัง 555+ ... อ่านเพิ่มเติม

    1. ชื่อเรื่อง ชื่อเรื่องเพราะดีนะคะ ‘เล่ห์ลับสลับใจ’ ตอนแรกพลอยอ่านเป็น เล่ห์รักสลับใจ ด้วยอ่ะ ขอโทษอย่างสุดซึ้งๆ 555+ ได้ข่าวว่าเปลี่ยนชื่อเรื่องแล้วใช่มั้ยเอ่ย? (ไม่แน่ใจ (-_- )( -_-)(-_- )) เอาเป็นว่าถ้าเปลี่ยนเป็น ‘ญาณกาล’ ก็เพราะเหมือนกัน ถึงมันจะดูอ่านยากๆ หน่อย แต่ก็เข้าไปแนวและเนื้อเรื่องมากๆ เลยค่ะ ดูมีพลัง 555+ ปล.ที่อยากแนะนำคือไม่ควรจะเปลี่ยนชื่อเรื่องบ่อยๆ นะคะ เพราะบางทีนักอ่านอาจจะจำชื่อเก่าจนขึ้นใจไปแล้วก็ได้ ก็เลยอยากจะให้คิดชื่อเรื่องให้ดีก่อนน่ะค่ะ 2. การจัดหน้าบทความ จากที่พลอยสังเกตมา...ท่านรินจะไม่ค่อยแต่งหบ้าบทความเท่าไหร่ อาจจะเพราะแต่งมาหลายเรื่องแล้ว ก็เลยขี้เกียจก็เป็นได้ หรืออาจจะเป็นเหตุผลอื่น เอาเป็นว่าพลอยจะไม่ติเรื่องนี้อีกละกันนะคะ เพราะน่าจะติไปหลายรอบแล้ว 555+ เพราะถึงท่านรินจะไม่ได้แต่งหน้าบทความ แต่นิยายของท่านรินก็สนุกอยู่ดี งั้นขอติตรงรูปละกันนะคะ อยากจะให้มีรูปตัวละครเยอะกว่านี้จังน้าาาาาา~ 3. ตัวละคร ตัวละครก็ไม่เยอะมากเท่าไหร่ ชื่อก็จำง่ายดี แถมมีคาแรกเตอร์เป็นของตัวเองอีกต่างหาก หลงรักเลยล่ะค่ะ ❤ 4. การบรรยาย บรรยายดีเหมือนเดิมเลยค่ะ เผลอๆ ดีกว่าเดิมด้วยซ้ำ รู้สึกว่าอ่านแล้วลื่นไหลมากๆ ค่ะ เห็นภาพในหัวเลยทีเดียวเชียว ดีมากๆ เลยล่ะค่ะ 5. เนื้อเรื่อง ชอบแนวเนื้อเรื่องมากๆ เลยนะคะ มีการเล่าแบบย้อนอดีตด้วย ไม่ได้ไล่เรียงตามเหตุการณ์ น่าสนใจดีค่ะ เปิดเรื่องได้น่าสนใจมากๆ ค่ะ ไม่ว่าจะเป็นการที่พระนางหนีอะไรสักอย่าง แล้วตื่นมาสลับร่างกัน แต่ท่านรินก็ทำให้นักอ่านหลายๆ คนฝันสลาย เพราะดันมาย้อนอดีตซะงั้น ฮือ...อยากรู้แล้วว่าสลับร่างแล้วเกิดอะไรขึ้นต่อ 555+ 6. คำผิด คำผิดแทบจะไม่มีเลยค่ะ น้อยนิดจริงๆ ที่เห็นชัดก็เป็นคำนี้อ่ะค่ะ ‘เว่ย’ ความจริงแล้วต้องเป็นคำนี้นะคะ ‘เว้ย’ คำลงท้ายสำหรับพวกผู้ชาย 555+ 7. อธิบายโดยรวม โดยรวมถือว่าดีมากๆ เลยค่ะ บางหัวข้อก็พูดสั้นๆ เพราะว่าพลอยไม่รู้ว่าจะติตรงไหนดี มันดีมากจริงๆ ค่ะ หลังจากที่วิจารณ์นิยายของท่านรินมาก็หลายเรื่องแล้ว เห็นถึงฝีมือการเขียนของท่านรินพัฒนาไปทางที่ดีขึ้นเรื่อยๆ เลยนะคะ ยังไงก็ขอให้พัฒนาแบบนี้ไปเรื่อยๆ เลยนะคะ เห็นว่าช่วงนี้ทำ E-book อยู่ ก็ขอให้ประสบความสำเร็จ มียอดขายเยอะๆ เลยนะคะ ปล.พลอยอดใจไม่ไหว คงต้องกดติดตามเรื่องนี้อีกเรื่องซะแล้ว 555+   อ่านน้อยลง

    อ้วนพุงพลุ้ย | 18 เม.ย. 60

    • 5

    • 0

    "คำวิจารณ์จาก Sit in ร้านนั่งวิจารณ์นิยาย"

    (แจ้งลบ)

    (คำวิจารณ์ด้านล่างนี้อาจมีการเปิดเผยเนื้อหาในเรื่องบางส่วน ไม่แนะนำสำหรับนักอ่านยังไม่เคยอ่านจ้า) ก่อนอื่นต้องขอบคุณที่ไว้วางใจให้บทความเราได้มีโอกาสออกความเห็นนะคะ ขอใช้สรรพนามว่า ‘เรา’ ในการพูดคุยต่อจากนี้นะคะ อาจจะไม่ขอใช้ว่าเป็นคำวิจารณ์ คิดซะว่าเป็นเพื่อนคนหนึ่งที่มาคอมเม้นท์นิยายให้ฟังแล้วกันนะคะ 5555 มาเริ่มกันโลด! (วิจารณ์นี้ ... อ่านเพิ่มเติม

    (คำวิจารณ์ด้านล่างนี้อาจมีการเปิดเผยเนื้อหาในเรื่องบางส่วน ไม่แนะนำสำหรับนักอ่านยังไม่เคยอ่านจ้า) ก่อนอื่นต้องขอบคุณที่ไว้วางใจให้บทความเราได้มีโอกาสออกความเห็นนะคะ ขอใช้สรรพนามว่า ‘เรา’ ในการพูดคุยต่อจากนี้นะคะ อาจจะไม่ขอใช้ว่าเป็นคำวิจารณ์ คิดซะว่าเป็นเพื่อนคนหนึ่งที่มาคอมเม้นท์นิยายให้ฟังแล้วกันนะคะ 5555 มาเริ่มกันโลด! (วิจารณ์นี้อ่านถึงตอนล่าสุด ตอนที่9) 1. บทนำ/แนะนำเรื่องแบบย่อ พูดถึงส่วนของแนะนำเรื่องที่หน้าเปิด คิดว่ามีความน่าสนใจในตัวอยู่แล้วนะคะ ยิ่งถ้าใครชอบแนวสลับร่างคงต้องคลิกเข้ามาอ่านแน่ ๆ เป็นการเกริ่นที่อาจจะไม่ได้หวือหวา สร้างปริศนามากขนาดนั้น แต่ก็อ่านแล้วเข้าใจได้ไม่ต้องตีความเยอะ โดยส่วนตัวชอบการเปิดแบบนี้นะคะ มันดูเรียบแต่มีอะไร คือเราอาจจะจับทางได้ว่าเรื่องนี้เกี่ยวกับสลับร่างนะ แต่เราจะไม่มีทางรู้เลยว่าเรื่องจะเล่ายังไงถ้าไม่ได้คลิกเข้ามาอ่าน มาถึงส่วนของบทนำเรื่อง อันนี้จะขอพูด . บทนำเปิดมาเป็นลักษณะเล่าเรื่องธรรมดา เปิดตัวคู่หลักของเรื่องไปด้วยเลย ต้องขอชมก่อนเลยว่าผู้เขียนบรรยายบทนี้ได้ละเอียดมาก คิดดูว่าแค่ฉากเพียงหนึ่งฉากของคนสองคนที่จะกระโดดจากตึกที่ไฟไหม้ มันได้ขนาดนี้เลยนะ อ่านจบแล้วรู้สึกเหมือนเข้าไปอยู่ตรงนั้นเลยค่ะ คือเราเห็นภาพจากการบรรยาย เรานึกตามได้เป็นฉาก ๆ แต่อันนี้ก็เป็นความเห็นส่วนตัวอีกว่าการบรรยายส่วนนี้ยังดูละเอียดไปบ้าง เช่น ‘จับยึดราวระเบียงด้านหลังด้วยมืออีกข้างซึ่งยังว่างอยู่จนแน่น’ ตรงที่บอกว่าซึ่งยังว่าง อาจจะไม่จำเป็นต้องอธิบายขนาดนั้นเพราะคนอ่านก็น่าจะรู้ได้ด้วยบริบทแล้วว่าถ้าพิมยื่นมืออีกข้างไปจับราว มันก็ต้องว่างแหละ อะไรทำนองนี้น่ะค่ะ แต่ไม่ได้บอกว่าการเล่าแบบนี้เป็นเรื่องไม่ดี แย่นะคะ อันนี้เราคิดว่าอาจจะอยู่ที่สไตล์ของคนอ่านด้วย แล้วก็จะมีพวกคำซ้ำ คำเปลืองอยู่บ้าง ‘แต่อย่างน้อยเขาก็คิดว่า... อย่างน้อยโอกาสรอด...’ มันมีคำว่าอย่างน้อยใกล้กัน อ่านแล้วมันจะสะดุดนิดนึง ถ้าเราตัดอย่างน้อยอันหลังออก ความหมายก็ยังเหมือนเดิมได้อยู่ 2. เนื้อเรื่องโดยรวม อ่านถึงตอนล่าสุดยังรู้สึกว่าเนื้อเรื่องมันยังดูเนือย ๆ อยู่บ้าง อันนี้ไม่แน่ใจว่าเป็นความตั้งใจของผู้เขียนรึเปล่า แบบวางแพลนไว้แล้ว อ่านเรื่อย ๆ มีพีคแน่นอนไรงี้ ในมุมของนักอ่านคนหนึ่งรู้สึกว่าตอนอ่านเปิดมาทั้งแนะนำเรื่อง บทนำ มาจนถึงตอนที่1ที่ตัวละครรู้ว่าสลับร่างกัน เรารู้สึกลุ้นนะ ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับสองคนนี้ สรุปแล้วสองคนนี้เขาอยู่ในสถานะไหนกันตอนที่สลับร่าง ตอนแรกที่ย้อนอดีตให้อ่าน มันดีนะคะที่ได้สร้างความสมเหตุสมผลให้กับเนื้อเรื่อง แต่ ณ ตอนนี้ที่อ่านยังรู้สึกว่ามันเนือย ๆ แบบบอกไม่ถูก ทั้งที่ตอนอ่านซ้ำไปมา เราก็รู้สึกว่าผู้เขียนเล่าได้กระชับแล้วนะ การดำเนินเรื่องไม่ได้ช้าไปหรือเร็วไป โดยส่วนตัวเลยขอสรุปตามความเข้าใจตัวเองว่าอาจจะเป็นเพราะการยกสถานการณ์ในแต่ละตอนมันยังดูไม่พีคหรือดูไม่น่าสนใจขนาดนั้น มันเหมือนยังไม่เห็นการกระทำที่นำไปสู่การเปลี่ยนแปลงขนาดนั้น คิดว่าถึงจะเป็นการปูเรื่องมาทีละนิด แต่ก็ต้องสร้างสตอรี่ให้ดูน่าติดตามในทางใดทางหนึ่งที่มากกว่าการเล่าเรื่องปูอดีตมาเรื่อย ๆ . ตอนนี้รู้สึกสงสัยอยู่ว่าที่ทั้งพระนางรู้สึกคุ้นเคยกันและกันมันอดีตที่มากกว่านี้รึเปล่า? อันนี้ไม่รุ้คิดไปเองไหม5555 แต่ถ้าใช่อย่างที่คิด ก็คงดีมากเลย เพราะผู้เขียนปูไว้แบบเบา ๆ นะ เหมือนไม่ได้เน้นมาก แต่ก็ทำให้เราเก็บมาฉุกคิด มาเพ้อเจ้อต่อได้ 555 3. ภาษาและการบรรยาย ขอพูดภาพรวมก่อนลงรายละเอียดแล้วกันเนอะ ขอย้ำอีกครั้งเลยว่าชอบความละเอียด ใส่ใจในการบรรยายของผู้เขียนมาก คืออ่านแล้วรู้สึกได้เลยว่าผู้เขียนเก็บทุกจุดของเรื่องเลยจริง ๆ 5555 คืออ่านแล้วมันเห็นภาพน่ะค่ะ ว่ามันเกิดอะไรขึ้น ลักษณะห้อง ท่าทางของตัวละคร บริบทรอบ ๆ ตัวละคร มันดีมากจริง ๆ แต่ก็ยังติดที่รู้สึกว่าบางจุดยังบรรยายละเอียดมากไป เราคิดว่าเรื่องแต่งประมาณนี้บางจุดเราอาจจะปล่อยให้คนอ่านจินตนาการเองได้ หรือว่าบางจุดที่มันเป็นกิริยาปกติชนคนอ่านก็สามารถรู้ได้ว่าคนนั้นทำอะไร จะมีท่าทางแบบไหนประมาณนี้น่ะค่ะ . เรื่องนี้ใช้สรรพนามบุรุษที่ 3 ในการเล่าเรื่อง เป็นสไตล์ที่เราเองก็ชอบเป็นการส่วนตัว 5555 เพราะทำให้รู้สึกการเล่าเรื่องดูสมูธ ดูจริงขึ้น มีตอนที่ 1 ที่ใช้สรรพนามเล่าของป้าสุกานดา มีคำว่า ‘นางหันมาเห็นนายน้อย...’ อันนี้ไม่รู้ปกติใช้กันได้รึเปล่า แต่คิดว่าการแทนตัวละครว่า ‘นาง’ ดูเป็นภาษาพูดมากกว่าภาษาเขียน ดูไม่เข้ากับการเล่าที่ผู้เขียนใช้มาตั้งแต่ต้น ถ้าเป็น ‘หล่อน’ หรือ ‘เธอ’ น่าจะโอเคกว่า . มีการใช้ ‘ก็’ กับ ‘และ’ ค่อนข้างเยอะเลยค่ะจากที่อ่าน ไม่ใช่ว่าใช้ไม่ได้นะคะ มันจะมีการบรรยายบางช่วงบางฉากที่มันจะมีและติดกัน ก็ติดกันประโยคต่อประโยคบ้าง หรือบางประโยคพออ่านแล้วถ้าตัดว่าก็ออกไป ความหมายก็ยังไม่เปลี่ยนแล้วรู้สึกอ่านได้ลื่นกว่า ตัวอย่างเช่น ตอน ครั้งแรก1 ที่บรรยายว่า ‘มาลัยก็ตอกกลับลูกสาวคนสวย’ ไม่ต้องมี ‘ก็’ ก็ยังเข้าใจประโยคได้ค่ะ รู้สึกอ่านลื่นกว่าด้วย ยังไงลองดูนะคะ เป็นคำแนะนำส่วนหนึ่งค่า . อย่างที่บอกไปแล้วเหมือนตอนที่ให้ความเห็นเรื่องการบรรยายตรงบทนำ รู้สึกว่ามีการใช้คำซ้ำ คำสิ้นเปลืองอยู่บ้าง ตอนครั้งแรก1 มีการใช้คำว่า เบา ๆซ้ำกันสองหน(อันนี้คิดว่าน่าจะเกิดจากการพิมพ์ผิด รึเปล่า? 5555) หรือมีบางประโยคที่รู้สึกว่าสามารถรวบมาเป็นประโยคเดียวกันได้ ให้ดูไม่ยืดเยื้อเกินไป อาทิ ‘พิมฐาที่เห็นว่าประตู...ถือวิสาสะผลักประตูรั้วสแตนเลส...’ อันนี้ไม่รู้ว่สควรจะปรับเป็นแบบไหนดี แต่แค่รู้สึกว่าการบรรยายลักษณะประตูมันน่าจะอยู่ตั้งแต่ช่วงต้นที่พูดถึง แล้วก็เล่ายาวมาได้เลย อะไรทำนองนี้น่ะค่ะ . สุดท้ายคือชื่นชอบการรบรรยายอารมณ์ ความรู้สึกของตัวละครมากค่ะ มันมีเสน่ห์ อ่านแล้วก็เผลอยิ้มตามในบางช่วงบางตอน เวลาตัวละครคิด เถียงกันบ้าง ชอบที่มันดูไม่ปรุงแต่งมาก ผู้เขียนไม่ได้ใส่มุกตลกหรือการใช้คำเปรียบเทียบแบบฮา ๆ แต่การบรรยายท่าทาง อารมณ์อ่านแล้วมันยิ้มตามจริง ๆ ค่ะ ชื่นชมเลย 4. ตัวละคร เราชอบนะคะ ทั้งพิมฐา และพัฒน์ รู้สึกเป็นตัวละครที่ดูธรรมดาในเรื่องของนิสัย การใช้ชีวิต คือเป็นความธรรมดาที่ผู้เขียนทำให้ดูมีอะไรได้ มันดีมากเลยนะคะ โดยเฉพาะพระเอกที่ปูมาว่าเป็นดาราด้วย รวยด้วย เป็นอาจารย์ด้วย การมีนิสัยที่เนี้ยบมันทำให้ดูสมเหตุสมผลมาก ๆ แต่นางเอกที่เกริ่นๆ มาในตอนแรกว่าจะติดห้าว แมน ๆ คุยกันหน่อย ยังดูมีความเรียบร้อยปนโก๊ะเสริมเข้ามาทำให้ดูขัดๆกันบ้าง (อันนี้ไม่รู้คิดไปเองรึเปล่าอีกเช่นกัน) แต่ภาพรวมของตัวละคร 2 ตัวนี้ถือว่าโอเคเลยค่ะ ถึงจะยังอ่านได้ไม่มาก แต่ชอบความน่ารักของทั้งสองคนเวลาอยู่ในสถานการณ์เดียวกันมาก ขนาดแค่ฉากกินน้ำเต้าหู้ นึกภาพตามยังรู้สึกน่ารักเลย เป็นตัวละครที่เรารู้สึกจินตนาการได้ง่าย ไม่ไกลตัว บวกกับผู้เขียนบรรยายลักษณะรูปร่างของตัวละครไว้ละเอียดมาก เลยช่วยให้ตัวละครดูมีชีวิตขึ้นมามากเลยล่ะค่ะ 5. ความอิน น่าติดตาม โดยส่วนตัวยังคิดว่ายังไม่อินหรือรู้สึกน่าติดตามเท่าไหร่นัก อาจจะเพราะจำนวนตอนที่ยังไม่มาก บวกกับที่ได้บอกในหัวข้อข้างต้นก็มีส่วน อย่างที่บอกว่าอ่านแล้วให้ความรู้สึกว่าเรื่องมันยังดำเนินไปช้า ช่วงพาร์ทอดีตที่เล่ายังดูไม่น่าตื่นเต้น หรือลุ้นหลังอ่านจบแต่ละตอนเท่าไหร่นัก เรารุ้สึกว่าผู้เขียนให้ความสำคัญกับพาร์ทอดีตนี้แหละ แต่แค่ยังไม่รู้สึกในตอนที่อ่านว่าส่วนที่เล่าบางส่วนของพาร์ทอดีตนี้มันสำคัญยังไง หรือว่ามันน่าติดตามยังไงอะไรประมาณนี้น่ะค่ะ 6. คำผิด ส่วนนี้จะเป็นการช่วยเช็คคำผิดให้เฉย ๆ ค่า ร่วมด้วยช่วยกันเพื่อการอ่านที่ลื่นไหลสบายตา ยัน=อัน(บท1) , โด=โดด(บท1) , ซะมัด=ชะมัด(ตอน8) , สิทธิ=สิทธิ์(ตอน8) , เนคไทค์=เนคไท(ตอน9) ระดับ B ยังไงถ้าคำวิจารณ์ หรือคำแนะนำที่ได้บอกไปมีส่วนที่เราเข้าใจผิด หรือไม่โอเคยังไงสามารถบอกเราได้เลยนะคะ เป็นการพูดคุยกันชิว ๆ ขอบคุณที่เลือกให้ร้านเราได้วิจารณ์เรื่องนี้นะคะ ขอบคุณมากเลยค่า เป็นกำลังใจให้ผู้เขียนนะคะ เราว่าพล็อตนี้เป็นพล็อตน่าสนใจที่ยังไงก็ยังมีคนติดตามอ่านอยู่เสมอ จากที่อ่านมาก็เชื่อว่าผู้เขียนมีฝีมือในระดับหนึ่ง และสามารถสร้างพิมฐากับพัฒน์ให้จดจำกับผู้อ่านได้แน่นอนเลยค่า   อ่านน้อยลง

    ลููกเจี๊ยบสีชมพู_ | 6 มี.ค. 60

    • 4

    • 0

    ดูทั้งหมด

    368 ความคิดเห็น

    1. 31 พ.ค. 63 / 21:09 น.
      บนนำน่าติดตามมากค่ะ คิดว่าสนุกแน่ๆ เดี๋ยวจะไปหามาอ่านบ้างค่า
      #368
      2
      • #368-1 chinchang22
        31 พ.ค. 63 / 21:20 น.
        วันนี้โปรลด 46% จาก 295 เหลือ 159 วันสุดท้ายในเมบค่ะคุณ sakulrattt2
        คุ้มมากๆ ค่ะ รีบไปสอยก่อนหมดโปรตอนเที่ยงคืนนี้นะคะ
        #368-1
      • #368-2 chinchang22
        31 พ.ค. 63 / 21:21 น.
        ขอบคุณมากๆ ที่แวะมาอ่านค่า
        #368-2
    2. #367 ArisaChuchu (จากตอนที่ 19)
      26 ม.ค. 61 / 23:49 น.
      เป็นตอนสบายๆอีกตอนหนึ่ง

      เพราะก่อนหน้านี้เคยกำชับเอาไว้ว่าให้ช่วยปิดเรื่องตัวเองเป็นเกย์เป็นความลับ นางจึงบอกคนอื่นๆไปแบบนั้น ซึ่งก็เป็นการช่วยสร้างเกราะให้ตาพัฒน์ไปในตัว (แผนสูงนักนะ) เหลือแค่เรื่องเปิดตัว แอบลุ้นว่าจะผิดใจกันไหม บางทีก็แอบคิดว่านางอาจจะยิ่งดีใจหรือเปล่าที่พัฒน์เป็นชายจริงๆ คงลำบากใจน่าดู ใจหนึ่งก็ยิ่งรัก ใจหนึ่งก็คงโกรธ ทำตัวไม่ถูกแน่ๆเลย
      #367
      1
      • #367-1 chinchang22 (จากตอนที่ 19)
        28 ม.ค. 61 / 17:23 น.
        ตาพี่พัฒน์นางสายไม่ยุ่งกับชาวบ้านสักเท่าไหร่อยู่แล้วค่ะ คนอื่นเลยไม่ค่อยมีใครรู้จักชีวิตส่วนตัวของนาง


        ส่วนน้องพิมพ์ต้องรอลุ้นดูฮะว่าจะมีปฏิกิริยาเช่นไรในวันที่รู้ความจริง ;)
        #367-1
    3. #366 ArisaChuchu (จากตอนที่ 18)
      17 ม.ค. 61 / 01:57 น.
      เดาว่านางจะตอบว่า ก็...แบบเหมือนจะใช่นะคะ แต่ไม่ชัวร์
      ต้องตอบแบบแทงสองข้าง กันชะนี + เก็บไว้กินเอง ค่ะ ๕๕๕๕๕
      #366
      1
      • #366-1 chinchang22 (จากตอนที่ 18)
        28 ม.ค. 61 / 18:27 น.
        อันนี้ต้องไปลุ้นที่ตอนหน้านะฮะ ไม่บอก 555+
        #366-1
    4. #365 ArisaChuchu (จากตอนที่ 17)
      10 ม.ค. 61 / 02:30 น.
      มีความลับที่อยู่ในใจ เป็นความลับที่อยู่ข้างใน แต่ไม่รู้จะบอกเธอได้อย่างไร♪
      แอ๊บมาก เนียนมาก เสียวตอนโดนจับได้ จะโกรธขนาดไหน

      ว่าแต่ฝันอีกแล้ว รอบที่แล้วมีคนโดนประหารด้วย รอบนี้ฝันถึงเจ้าตัวโดยตรงเลย คือก็แบบเดาแหละว่าน่าจะเป็นอดีตชาติปางก่อน แต่สงสัยไทม์ไลน์ คงไม่ได้เล่นมุก (ใส่คำในวงเล็บ) แบบนั้นหรอกมั้ง...

      /ทำหน้าคนคิดมากที่จินตนาการไปไกล

      ชอบตอนจับพุง ในชีวิตจริงเราก็ทำนะคะ ฮาราสเมนต์หน่อย ๆ ๕๕๕๕๕
      #365
      1
      • #365-1 chinchang22 (จากตอนที่ 17)
        28 ม.ค. 61 / 19:34 น.
        ฮั่นแน่ะ ร้ายเหมือนเจ้พัฒตี้เลยน้าฮ้า
        มีแอบจับพุงด้วย
        #365-1
    5. #364 ArisaChuchu (จากตอนที่ 16)
      15 ธ.ค. 60 / 00:14 น.
      ตอนอำกันก็ตลกเฮฮาดีอยู่หรอก แต่แบบนี้มันปักแฟล็กดราม่าตอนจับโกหกได้หรือเปล่านะ ยิ่งฝ่ายสาวเจ้ามีประวัติไม่ค่อยไว้ใจผู้ชายอยู่แล้วด้วย เตรียมหาทางออกดีๆ ด้วยนะขุนพัฒน์

      ตอนเรียก เอมี่ๆ นี่งงไปแป๊บนึง เออ ลืมเลยว่าภูมิมันชื่อเล่นชื่อ เอ บทบรรยายใช้ชื่อจริงตลอด พอไม่มีคนเรียกชื่อให้ได้ยินเลยก็ลืม ส่วนคู่พระนางดันมีชื่อเล่นเป็นชื่อย่อจากชื่อจริงเลยจำง่าย 

      ปล. ตรงที่บอกว่าชะตายังไม่ -ถึงคาด- นี่คือ ถึงฆาต หรือเปล่า
      #364
      1
      • #364-1 chinchang22 (จากตอนที่ 16)
        28 ม.ค. 61 / 18:33 น.
        จำเค้าไม่ด้หราตะเอง เอมี่ไงจะใครล่ะ สะดิ้งซะเหมือนกว่าพี่พัฒน์อีก อีตาภูภูมิเนี่ย 555+

        เวอร์ชั่นที่ลงยังเป็นฉบับออริของเค้าอยู่ฮะ อาจจะมีคำหลุดบ้าง ขออำภัย
        #364-1
    6. #363 ArisaChuchu (จากตอนที่ 15)
      9 ธ.ค. 60 / 18:26 น.
      จะไหวมั้ยเนี่ยขุ่นพัฒน์ โดนภูมิจัดหนักแน่ นี่ถ้ามีเพื่อนมาขอให้ช่วยแอ๊บแบบนี้จะแกล้งให้เสียหลักเลย ๕๕๕๕๕
      #363
      1
      • #363-1 chinchang22 (จากตอนที่ 15)
        28 ม.ค. 61 / 18:30 น.
        นี่ก็แกล้งกันซะจัดเต็มเลยฮะ ถ้าจูบได้ คงจูบไปและ แต่ถ้าจูบคงโดนเตะแน่ๆ ฮา
        #363-1
    7. #362 ArisaChuchu (จากตอนที่ 14)
      8 พ.ย. 60 / 02:24 น.
      "ละลายพฤติกรรม" อย่างกับโดนจับคุมความประพฤติเลย
      #362
      1
      • #362-1 chinchang22 (จากตอนที่ 14)
        9 พ.ย. 60 / 03:55 น.
        555 เวลารับน้อง ที่เค้าเอาเด็กใหม่มารวม ๆ มีกิจกรรมพี่รหัส พี่เทค ให้ใช้เวลากิจกรรมรับน้อง อะไรพวกนี้ก็เรียกว่าละลายพฤติกรรมฮะ รู้จักกัน ได้คุยกัน ใช้เวลาด้วยกันมากขึ้น กำแพงก็ทลายและสนิทกันไปเอง
        #362-1
    8. #361 ArisaChuchu (จากตอนที่ 13)
      8 พ.ย. 60 / 02:15 น.
      พัฒน์คะ... อินเนอร์มาเต็มไปมั้ย ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อนะคะเนี่ย ๕๕๕๕๕

      ตอนแรกเห็นชงมาเรื่องความฝัน คือเข้าใจแหละว่ามันต้องมีอดีตชาติอะไรสักอย่าง พอจบท้ายตรงเห็น เห็นอะไร วิญญาณเหรอ หรือสื่อเชื่อมโยงอดีตชาติ หรืออะไร อ้าว เห็นที่นอน... (แด-กจุด) แล้วเปลี่ยนบรรยากาศมากระหนุงกระหนิงอุ๋งอิ๋ง นี่หลอกกันนี่นาาา 
      #361
      1
      • #361-1 chinchang22 (จากตอนที่ 13)
        9 พ.ย. 60 / 03:58 น.
        มันเป็นเทคนิกการเลี้ยงลูกหลอกฮะ ฮา
        จิกซอว์กำลังทยอยมาฮะ ต้องเก็บมาต่อกันไปเรื่อย ๆ ;D
        #361-1
    9. #360 ArisaChuchu (จากตอนที่ 12)
      8 พ.ย. 60 / 01:54 น.
      หะ เห็นอะไร ทำไมตอนนี้มันเหมือนหนังผีเลย
      #360
      1
      • #360-1 chinchang22 (จากตอนที่ 12)
        9 พ.ย. 60 / 04:02 น.
        เพื่อความตื่นเต้นเอาซาวด์ประกอบมั้ยฮะ ฮา ;)
        วันนนี้ส่งงานเสร็จก็จะอารมณ์ดี มีความกวนเกรียนกับคนอ่านนิดนึง 555+
        #360-1
    10. #359 ArisaChuchu (จากตอนที่ 11)
      2 พ.ย. 60 / 20:10 น.
      โธ่ พิมพ์ เธอเสร็จแน่

      ความฝันนี่มันอะไรกัน ระลึกชาติงั้นรึ ดูเน้นมากเกินกว่าจะเป็นแค่ความฝันธรรมดา เอื้อ เค้าอ่านแล้วกัว
      #359
      1
      • #359-1 chinchang22 (จากตอนที่ 11)
        9 พ.ย. 60 / 04:04 น.
        ทำไมเสร็จเร็วขนาดน้าน พึ่งต้นเรื่องเอง ฮา 555+

        ฝันนั้นคืออะไรต้องไปติดตามกันต่อนะฮ้าบบบบบบ
        #359-1
    11. #358 0941687346 (จากตอนที่ 48)
      30 ต.ค. 60 / 21:21 น.
      รอๆๆๆๆ
      #358
      1
      • #358-1 chinchang22 (จากตอนที่ 48)
        9 พ.ย. 60 / 04:10 น.
        ตอนใหม่มาแว้ว มาอ่านเร้วตะเอง ^_^
        #358-1
    12. #357 ArisaChuchu (จากตอนที่ 10)
      30 ต.ค. 60 / 18:53 น.
      ธารกำนัลเห็นกันเต็มสองตา -- โดนเมาท์แน่!
      #357
      1
      • #357-1 chinchang22 (จากตอนที่ 10)
        9 พ.ย. 60 / 04:12 น.
        ขอบคุณมาก ๆ สำหรับ comment แนะนำติชมนะฮะ =D
        #357-1
    13. #356 ArisaChuchu (จากตอนที่ 9)
      30 ต.ค. 60 / 18:44 น.
      ตอนนี้มีจุดที่ทำให้สะดุดไปหนึ่งจังหวะ

      คือตอนที่เกริ่นว่า...เย็นของอีกสองวันต่อมา หญิงสาวก็ถูกอาจารย์พี่เลี้ยงจอมบตำหนิเรื่องการแต่งกายนอกเวลาของหล่อนเข้าให้อีก จนพิมฐาชักจะเริ่ม... ...

      ตรงนี้มันเหมือนเป็นการบอกสรุปเหตุการณ์ให้เสร็จสรรพ แต่พอลงมาพารากราฟต่อไป ก็เจอการเล่าขยายส่วนข้างบนแบบละเอียดยิบ มันเหมือนกลับมาอ่านสิ่งที่อ่านไปแล้วอีกรอบ ก็เลยรู้สึกว่าอ่านแล้วแปลก ๆ ถ้าจะลงลึกเหตุการณ์นี้ คิดว่าคุณเนตรไม่จำเป็นต้องเกริ่นนำแบบสรุปเหตุการณ์ก็ได้

      ตอนนี้ชอบความเด่นชัดในความสัมพันธ์ระหว่างภูมิกับพิมพ์
      นิยายบางเรื่องที่เคยอ่าน หวานอย่างเดียวก็มี งี่เง่าอย่างเดียวก็มี หรือเติบโตเป็นแบบกราฟเส้น แต่ภูมิกับพิมพ์ดูเป็นธรรมชาติดี (เอาเท่าที่อ่านมาจนถึงตอนนี้นะ) ตอนแรกก็มีขัดเขิน แล้วพอไม่พอใจก็มีเหวี่ยงค้อนกันบ้าง ดูน่ารักมากค่ะ ชอบเลย

      มีจุดหนึ่งที่ขอบ่นนิดนึงเป็นการส่วนตัว อันนี้คุณเนตรไม่ผิดอะไรนะคะ
      คือตรงจุดที่ภูมิแสดงออกถึงความพอใจในตอนท้าย เหมือนโดนเน้น โดนชี้นำให้รู้ว่าภูมิหลงชอบพิมพ์มากแบบเห็นได้ชัด คือมันก็รู้แหละว่าพระเอกกับนางเอกง่ะ แต่ถ้าแสดงออกแบบคลุมเครือนิด ๆ หน่อย ๆ น่าจะชวนฟินกว่านี้ อารมณ์ประมาณเหลือพื้นที่ให้คนอ่านมโนต่อในจินตนาการบ้าง ทำนองนั้น

      ตรงนี้เหมือนโดนนักเขียนอ่านใจคนอ่านมาให้เสร็จสรรพ ว่าเรื่องมันเป็นฉะนี้แหละ ความตื่นเต้น ความฟิน ที่เราอยากมีส่วนร่วมในการต่อเรือมันลดลงไป เรารู้สึกแบบนั้นนะคะ
      #356
      1
      • #356-1 chinchang22 (จากตอนที่ 9)
        9 พ.ย. 60 / 04:19 น.
        คำแนะนำเป็นประโยชน์กับการนำไปใช้มากค่ะ ขอบคุณที่บอกนะคะ จะจำเทกนิกไปใช้นะฮะ
        ส่วนความสัมพันธ์ตัวละครส่วนใหญ่จะค่อย ๆ เติบโตฮะ ไม่ค่อยมีแบบเห็นปุ้บ you are my destiny คือ ชาตินี้พึ่งรู้จักกัน ก็ต้องมาเรียนรู้ทำความรู้จักกันฮะ แต่ภายใต้ความสัมพันธ์ มันจะมีอะไรบางอย่างที่พิเศษ แต่ไม่บอกหรอก ไปอ่านกันเองฮับ ^_~
        #356-1
    14. #355 ArisaChuchu (จากตอนที่ 8)
      30 ต.ค. 60 / 18:28 น.
      ๕๕๕๕๕ ภูมมิมันแกล้งใช่มั้ย
      #355
      1
      • #355-1 chinchang22 (จากตอนที่ 8)
        9 พ.ย. 60 / 04:21 น.
        เป็นที่สนุกสนานของพี่แกเลยล่ะฮะ 55555+
        #355-1
    15. #354 ArisaChuchu (จากตอนที่ 7)
      30 ต.ค. 60 / 18:18 น.
      พารากราฟเริ่มตอนของตอนที่แล้วกับตอนนี้ มันเหมือนกับพิมพ์ยาว ๆ มาแล้วโดนจับตัดตอนมาก อ่านแล้วขัดใจนิดหน่อย แต่คือมันก็ต่อเนื่องกันนะ คิดว่าตรงจุดนี้ ฉบับที่ตีพิมพ์แล้วน่าจะผ่านการแก้ไขมาแล้วแน่ ๆ เลยไม่รู้ว่าจะพูดไปทำไม

      แต่เนื้อหาในตอนสนุกนะคะ มันมีความสนุกโก๊ะ ๆ ในแบบของมัน พวกบทแสดงความคิดอะไรในใจนี่สามารถใช้แทนการบรรยายได้เลย ดีมาก ๆ ตัวละครเอกน่ารักกันทั้งคู่เลย โอยยย หล่อทะลุแว่น ชอบคำนี้ ๕๕๕
      #354
      1
      • #354-1 chinchang22 (จากตอนที่ 7)
        9 พ.ย. 60 / 04:08 น.
        ใช่ฮะ บก สั่งเปลี่ยนลำดับฉากไม่ให้ใช้ย้อนความ แต่ให้แก้เป็นแบบต่อกัน ท่านเก่งมากที่รู้ว่าเค้าจะโดนแก้ ในหนังสือจะต่างจากฉบับ ออริฮะ

        ปล ดีใจที่ฮาและชอบหล่อทะลุแว่นนะฮับ :)
        #354-1
    16. #353 ArisaChuchu (จากตอนที่ 4)
      26 ต.ค. 60 / 15:00 น.
      ตอนนี้ตลก 55555

      ชอบตรงนี้ค่ะ "ยิ่งกว่าเจอผีอีกค่ะแม่ ก็พิมพ์น่ะไปเจอดาราข้างบานมา แล้วเขาก็...เออ...หล่อ" 55555 ถ้าเป็นละครทีวีมันจะจี้มาก เท่าที่อ่านมาถึงตอนนี้ นิยายเรื่องนี้นำไปเป็นละครเวทีได้เลยนะคะเนี่ย ดูจังหวะอะไรแล้วน่ารักดี

      ตรงตอนตัดฉากมาถึงมุมของพิมพ์ เราคิดว่าควรจะมีตัวสัญลักษณ์แสดงจังหวะการเปลี่ยนฉากเข้ามาช่วยสับรางหน่อย เช่นการใส่ดอกจัน คุณผู้แต่งน่าจะเคยเห็นมาบ้างจากในนิยายที่ตีพิมพ์แล้ว (เรื่องนี้ในฉบับตีพิมพ์ ทาง สนพ อาจจะใส่ให้แล้วก็ได้) เราขอ note เอาไว้ตรงนี้นิดนึง เพราะเพิ่งอ่านมาถึงตอนนี้ด้วย เราไม่ได้อ่านฉบับอื่น

      -----------------------------
      ในฐานะคนอ่านนิยายสืบสวน เราขัดใจเรื่องสถานที่ กับแบ็กกราวด์ของตัวละครนิดหน่อย ตรงนี้อาจจะเป็นอคติที่เกินจำเป็นสำหรับนิยายแนวนี้ แต่อยากส่ง feedback ดังนี้ค่ะ...

      บ้านนี้เป็นบ้านเก่าของป้า? ภูภูมิถูกมั้ยคะ พัฒน์ซื้อต่อมา และทั้งคู่ก็มีกุญแจ ถึงดอกที่อยู่กับถภูภูมิจะเป็นดอกสำรอง แต่ระดับของความสนิทชิดเชื้อมันไม่น่าจะแปลกที่อีกคนจะไปมาหาสู่กันเป็นประจำ ยิ่งบ้านหลังนี้เป็นบ้านเก่าของฝ่ายภูภูมิแล้วด้วย เหตุการณ์ทำนองนี้ควรจะเกิดขึ้นอยู่บ่อยครั้ง และไม่น่าจะทำให้พัฒน์แปลกใจหรือเป็นกังวล ถ้ามีเสียงคนเข้ามาในบ้าน พัฒน์คงต้องคิดว่าเป็นภูภูมิตั้งแต่แรก

      แต่ถ้าตัดเรื่องการจับผิดแบบคนชอบมองหาจุดเล็กจุดน้อยในนิยายสืบสวนออกไป
      ฉากนี้เป็นฉากคอเมดี้ที่ดี และน่ารัก อ่านแล้วตลกอมยิ้มดี ขอใช้คำว่า Old but Gold ก็แล้วกัน

      -----------------------------
      จุดสุดท้ายเป็นข้อขัดแย้งที่อาจจะเหมือนการชี้นำงานเขียนของคุณผู้แต่ง (วิจารณ์ด้านลบ) แค่อ่านเฉย ๆ พอนะคะ ถือว่าเป็น feedback เรื่องความรู้สึกจากการอ่านที่เราคุยกันไว้

      ในช่วงส่งท้ายเราไม่รู้สึกเซอร์ไพรส์เลยค่ะ
      เพราะก่อนหน้านี้ ช่วงตอนแนะนำตัวพิมพ์ กับแม่ มีการบรรยายชี้นำคนอ่านมาแล้วว่าพัฒน์เป็นครู (ย้อนกลับไปตอน - ครั้งแรก 1) มีการบอกว่าพิมพ์เข้าใจผิดด้วยว่า หมายถึงอาจารย์หญิงชื่อดารา แต่พอไปเจอพัฒน์ก็จำได้ว่าเป็น -ดารานักแสดง- ก็คือคนนี้ ซึ่งถึงตรงนี้เราจะรู้แล้วว่า พัฒน์ จะได้กลับมาเจอกับ พิมพ์ อีกในฐานะอาจารย์ภาควิชาเดียวกัน

      ถ้าตรงบทป้ามาลัยไม่ได้ชี้นำว่าพัฒน์เป็นครู แต่แค่บอกว่าให้ไปส่งข้าวที่บ้านหลังนั้นเฉย ๆ บอกว่าเป็นบ้านดารา (ภูภูมิ) แล้วค่อยมาบอกในตอนนี้อีกทีช่วงที่ พัฒน์ คุยกับ ภูภูมิ ให้รู้ว่าพัฒน์เป็นอาจารย์นะ

      พอลงมาถึงตอนช่วงท้ายที่ พิมพ์มาเจอกับพัฒน์ที่วิทยาลัย อาจจะเซอร์ไพรส์ได้มากกว่านี้ คือมันมีความรู้สึกมาก่อนแล้วแหละ แต่จากตอนที่แล้วมันเฉลยมาโต้ง ๆ แต่แรกก็เลยไม่ค่อยอินเท่าไหร่

      ตอนนี้เราชอบนะคะ อย่างที่บอกไปว่า Old but Gold
      เริ่มสนใจจุดที่มีการหยอดเรื่องอดีต เรื่องแฟนเก่า ด้วยแล้วสิ ใส่เข้ามาได้จังหวะดีมาก
      #353
      1
      • #353-1 chinchang22 (จากตอนที่ 4)
        28 ต.ค. 60 / 00:20 น.
        ดีใจนะคะที่จังหวะ comedy ได้ รอดแล้ว ตบมุกไม่แป้ก 55555+

        ปกติเอไม่ค่อยมาเยี่ยมพัฒน์บ่อยค่ะ นางงานเยอะ นี่นางมาตามคำสั่งของผู้ใหญ่ในช่อง
        เวลามาปกติก็ไม่ล้ำเส้น จะกดกริ่งเรียกก่อน แต่วันนี้กริ่งเสีย เลยมั่วนิ่มเข้ามาแบบนี้
        จริง ๆ คู่นี้เค้ารักกันจนเบื่อหน้ากันแล้ว ทำไมดูวาย >___< ฮา 55555+

        ขอบคุณมากจริงๆ นะคะสำหรับคำแนะนำทุกสิ่งอย่าง จะนำไปปรับใช้พัฒนางานต่อไปนะคะ


        แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 28 ตุลาคม 2560 / 00:42
        #353-1
    17. #352 ArisaChuchu (จากตอนที่ 3)
      25 ต.ค. 60 / 23:59 น.
      อ่านตอนนี้แล้วรู้สึกว่าคุณผู้แต่งมีลูกเล่นในการสลับฉากเล่าเรื่องไปมาได้น่าสนใจ เหมือนภาพไม่ต่อกัน แต่เราอ่านแล้วเข้าใจเลย ชอบค่ะ

      ตรงช่วงเปิดตัวนางเอกของเรื่อง -พิมพ์- มีการอัดคำบรรยายจนโอเวอร์ไปหน่อยนะเราว่า
      เพราะในขณะเดียวกัน พารากราฟต่อ ๆ มา กลับบรรยายหน้าตาของตัวละครน้อยจนแทบต้องจินตนาการเอาเองเลยทีเดียว แต่เราเข้าใจนะว่าต้องการให้พิมพ์เด่น แต่คือทีนี้ในระหว่างที่คุยกับแม่ ก็มีการสอดแทรกลักษณะรูปกายของพิมพ์อยู่บ้าง เราเลยคิดว่าแบ่งจากตรงข้างบนลงมาตรงนี้หน่อยก็ได้

      เช่น ตอนที่พิมพ์แหวว่า เมื่อไหร่จะเลิกขายข้าว เราคิดว่าตรงนี้บรรยายลักษณะรูปพรรณแค่พอให้รู้ว่าเป็นหญิงสาวหน้าตาดีก็พอ

      ถัดมาตอนเถียงกับแม่ มีงอน ทำหน้ามุ่ย ก็มาบรรยายเพิ่มเติมอีกว่า พองแก้มแดงระเรื่อ แล้วก็ลากไปต่อจุดอื่น

      ส่วนบทเปิดตัวพระเอก เราว่ามันดีมาก แต่มันติดตรงที่เราจินตนาการภาพตามแล้วมันแปลก คือตำแหน่งของพิมพ์คือหน้าประตูรั้วใช่มั้ยคะ มุมมองของพิมพ์สอดส่องเข้าไปในตัวบ้าน จะมองเห็นได้แค่ไหน ในขณะที่ฉากปลุกปล้ำของสองหนุ่มมันเกิดขึ้นในตัวบ้านหรือเปล่า ถ้าบอกว่าออกมาหน้าบ้าน (ที่บรรยายว่าเป็นวัง) ภูมินี่เดินดุ่มออกมาถึงหน้าบ้านเลยเหรอ มันดูโล่งแจ้งจนไม่เห็นจะต้องกลัวคนร้ายเลย ตรงนี้เราอ่านวนสองรอบแล้วไม่เข้าใจฉากเลยค่ะ แต่เข้าใจบทบาทที่นำเสนอ

      ----------------------------------------
      อีกเรื่องที่ขอทักนิดนึงคือ เราอ่านมาถึงตอนนี้แล้ว รู้สึกว่าการบรรยายหลายจุด น่าจะกดเว้นวรรคบ้าง หรือยกไปขึ้นพารากราฟใหม่ เราไม่ถึงขนาดชี้นำได้ว่าคุณผู้แต่งจะต้องเคาะสเปซตรงไหน ถ้าตอนพิมพ์นิยายรู้สึกว่าเว้นช่วงตรงนี้ดีกว่า ก็ลองดูนะคะ

      1. ตรงนี้เราเข้าใจว่า ตัว body ของนิยายคุณผู้แต่งจัดวางแบบ พารากราฟเว้นพารากราฟ ถ้าจะขึ้นใหม่ มันอาจกระชากอารมณ์บางจุดที่ควรจะต่อเนื่อง ซึ่งตรงนี้เราแนะนำให้ไม่ได้ ขึ้นอยู่กับความรู้สึก และสไตล์การจัดวาง

      2. มุมมองของเราจะอ่านแล้วนำไปเปรียบกับผลงานนิยายของต่างชาติเป็นหลัก ดังนั้นมันอาจจะมีทัศคติบางอย่างที่สวนทาง คุณผู้แต่งจับแค่จุดที่คิดว่าเป็นประโยชน์ไปลองปรับใช้ดู หรือจะอ่านเอาแนววิจารณ์เฉย ๆ ก็ไม่เป็นไร

      ถ้าเป็นนิยายสากลทั่วไป เขาจะไม่เคาะบรรทัดระหว่างพารากราฟกันค่ะ จะยาวลงมาเป็นพรืด แบบในนิยายของเราซึ่งคุณผู้แต่งจะมีโอกาสได้เข้าไปอ่านจากการเทรด แต่นิยายเมืองไทยของบางสำนักพิมพ์ก็ใช้การจัดวางแบบนี้นะคะ แล้วแต่ชอบเลย

      3. การใช้ ๆ เราสืบทราบมาว่าวิธีใช้ที่ถูกต้องคือ เคาะหน้า ๆ เคาะหลัง แบบนี้ ลองเสิร์ชหาข้อมูลดูได้นะคะ แต่หลายสำนักพิมพ์ก็เคาะแค่หลัง (ซึ่งในราชกิจบอกว่าผิด) ใช้กันหลายเจ้าจนคนไม่สนใจ แต่เราขอทักตรงนี้ไว้ถือว่าเป็นหนึ่งในคำแนะนำก็แล้วกัน

      สรุปช่วงตอนนี้ นิยายสนุกแบบอ่านได้เรื่อย ๆ เพลิน ๆ ไม่หวือหวามาก แบบแนวรักทั่วไป (รอดูเซอร์ไพรส์)
      #352
      1
      • #352-1 chinchang22 (จากตอนที่ 3)
        28 ต.ค. 60 / 00:07 น.
        ขอบคุณคุณนีทแคทมากนะคะสำหรับคำติชม วิจารณ์ _/\_
        จะพยายามนำเทคนิกดีๆ เรื่องการแบ่งบรรยายลักษะตัวละครไปใช้นะคะ

        ฉากบังเอิญซ็อตนี้ต้องการความตื่นเต้น เลยต้องตัดการบรรยายฉากบ้าน
        อีกส่วนไปไว้ในมุมมองของพิมฐาในตอนหน้าแทนค่ะ

        การใช้ ๆ เมื่อก่อนใช้ เคาะหน้า ๆ เคาะหลัง
        แต่พอส่ง สนพ ต้องปรับตาม pattern สนพ ไปใช้รูปแบบอนุโลมแทนค่ะ
        #352-1
    18. #351 ArisaChuchu (จากตอนที่ 2)
      25 ต.ค. 60 / 23:27 น.
      โอโฮฮฮฮ แนวสลับร่าง
      #351
      1
      • #351-1 chinchang22 (จากตอนที่ 2)
        27 ต.ค. 60 / 23:39 น.
        แนวโรแมนติก คอมเมดี้ แฟนตาซี พีเรียด

        สรุป คือ มีทุกสิ่งเอฟรี่ธิ้งจิงเกอเบลให้คุณเลือกสรรค่า ha ;D
        #351-1
    19. #350 ArisaChuchu (จากตอนที่ 1)
      25 ต.ค. 60 / 23:16 น.
      ลงชื่ออ่านบทนำ

      เป็นนิยายรักที่เปิดม่านด้วยฉากบีบคั้นหัวใจ ชอบค่ะ

      ความรู้สึกแรกอ่าน รู้สึกว่าคำบรรยายสวยงาม แต่บางจุดเหมือนมันสวยงามจริง ๆ ไม่เข้ากับความอันตราย เช่น ตรงที่บรรยายว่าเป็นลูกกวางน้อยกับนายพราน เราว่ามันให้ความรู้สึกเหมือนเป็นคำบรรยายที่ให้อารมณ์ไปทาง ตาต่อตา ระหว่างคนสองคน ตัวต่อตัว แต่อันนี้เป็นอัคคีภัย ชอบแบบที่เปรียบกับมัจจุราชตอนต้นมากกว่า เราอ่านแล้วรู้สึกว่ามันดูเข้ากันดี

      อีกคำคือ สันดาป หาคนใช้ยากมาก เราเพิ่งเจอเรื่องนี้เรื่องแรกที่มาใช้ในการบรรยายแบบนี้ คือมันสวยจนขัดแข้งขัดขากับออกซิเจน และเราคิดว่าถ้าเป็นคนอ่านทั่วไป ตอนมาเจอท่อนนี้จะงง เพราะถ้าลดระดับของมันลงมา ใช้แค่ -ที่เข้าไปแผดเผา- ก็เลิศเลอมากแล้วคับ

      เราจะไม่เน้นจับผิดพวกคำผิดนะคะ เราเข้าใจว่าคำผิดเป็นเรื่องปกติ แต่มีจุดหนึ่งไม่ใช่คำผิด แต่มันกระแทกตาจนสะดุดไปเลย ตรงช่วงพารากราฟเดียวกับที่มีการบรรยายเปรียบกับลูกกวาง จะมีท่อนนึงคุณผู้เขียน double ความความ ติดกันสองคำ

      ด้านเนื้อเรื่อง
      - นี่มันบทนำ จะวิจารณ์อะไรมากมาย ข้าม
      - กระโดดตึก ตรงนี้เรายังไม่รู้ว่าตอนต่อไปจะเริ่มตรงไหน แต่กระโดดจากชั้นเจ็ด ต่อให้ตกน้ำก็ตายได้นะคะ... น่ากลัวมาก ๆ เราคิดว่าผู้แต่งอยากให้แค่สาหัส ถ้าอิงความสมจริงนิดหนึ่ง (เพราะเรื่องยืนพื้นบนความเรียลพอสมควร) ลดลงมาเหลือชั้น 4 - 5 ก็สาหัสแล้วค่ะ

      โดยรวม เราคิดว่าผู้แต่งมีความช่ำชองในการเขียนนิยายมาก ทุกอย่างอ่านง่าย กระชับ ได้ใจความ แต่อาจจะลีลามากอยู่สักหน่อย ซึ่งอาจจะเป็นที่สไตล์ แต่เรารับได้ค่ะ ขอผ่านบทนำแต่เพียงเท่านี้
      #350
      1
      • #350-1 chinchang22 (จากตอนที่ 1)
        27 ต.ค. 60 / 23:44 น.
        ขอบคุณคุณนีทแคทมากนะคะสำหรับคำแนะนำดี ๆ ^^


        เรื่องนี้ได้แรงบันดาลใจส่วนหนึ่งมาจากข่าวพนักงงานเช็ดกระจกที่ตกตึก ชั้นแต่ไม่ตายค่ะ แต่จุดเรื่องชั้นนี้อาจจะแฟนตาซีเว่อร์ไป คนเขียนขออภัยด้วยค่ะ
        #350-1
    20. 25 ต.ค. 60 / 11:39 น.
      เดี๋ยวว่างแล้วจะเริ่มทยอยอ่านนะคะ คุณ chinchang22
      ขออนุญาตถามว่ามีนามแฝงให้เรียกขานมั้ยคะ
      #349
      1
      • #349-1 chinchang22
        27 ต.ค. 60 / 23:57 น.
        เรียกเนตรก็ได้ฮะ :)
        #349-1