[GUNGAM] Twins | ปริศนารักกับดักหัวใจ ♡

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 7,224 Views

  • 72 Comments

  • 166 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    37

    Overall
    7,224

ตอนที่ 13 : Π Π ||| : เหตุการณ์ประหลาด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 434
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 42 ครั้ง
    19 พ.ย. 61

"หนูแกรนด์ วันนี้มาเร็วจังเลย" เจ้าของโรงพยาบาลเอ่ยเรียกคนที่เพิ่งเดินเข้ามา กรณ์ภัสสรจึงหันไปยกมือไหว้และกล่าวทักทาย
"พอดีวันนี้หนูกะว่าจะมาดูคนไข้ห้อง 1380 ค่ะ เขาให้แกรนด์ไปทำกายภาพบำบัดด้วย" "งั้นป้าฝากหนูแกรนด์ด้วยนะ" กรณ์ภัสสรยิ้มรับพร้อมยกมือไหว้ลา ก่อนจะเดินไปยังห้องพักตาม จนสายตามาหยุดอยู่ที่ ห้อง 13081 ซึ่งอยู่ถัดไป หญิงสาวได้แต่สงสัยว่าทำไมถึงมีแต่หมอวิ่งเข้าออกห้องนี้วุ่นวายไปหมด แต่ก็ต้องหยุดคิด เมื่อญาติคนไข้ของเธอเรียกให้เข้าไปในห้อง เมื่อเธอทำกายภาพบำบัดให้กับผู้ป่วยแล้ว ร่างบางก็เดินออกมาก่อนจะพบกับ...


"อ้าว! พี่บี้ สวัสดีค่ะ" 


กรณ์ภัสสรยกมือไหว้ทักทาย ก่อนจะมองคนตรงหน้าอย่างแปลกใจเล็กน้อยที่เห็นเขาที่นี่


"แกรนด์..."


สุกฤษณ์ยิ้มออกมาอย่างใจดี


"พี่บี้มาทำอะไรที่นี่คะเนี่ย"


"พี่มาเยี่ยมคุณลุงน่ะ ว่าแต่เราเถอะมาทำอะไรที่โรงพยาบาล"


"แกรนด์มารับจ๊อบเป็นหมอกายภาพบำบัดค่ะ"


"ว้าว! เก่งจังเลย น้องใครเนี่ย"


"น้องพี่บี้ อิอิ"


ชายหนุ่มยิ้มก่อนจะยีผมคนตรงหน้าอย่างเอ็นดู


"อ้อนขนาดนี้จะเอาอะไรคะ หื้ม?"


"เปล่าค่ะ แกรนด์ไม่ได้จะเอาอะไร ว่าแต่คุณลุงพี่อยู่ห้องไหนคะ แกรนด์จะได้ไปเยี่ยมบ้าง"


เธอถาม ก่อนจะเห็นว่าเขามีสีหน้าที่เศร้างลงอย่างเห็นได้ชัด


"อยู่ห้อง 1382น่ะ"


"ไว้ถ้าแกรนด์ว่าง แกรนด์จะมาเยี่ยมคุณลุงนะคะ แต่ตอนนี้แกรนด์ต้องไปทำกายภาพให้คนอื่นต่อแล้วค่ะ"


"อืม ตั้งใจทำงานนะยัยฟู"


"แกรนด์หัวไม่ฟูซักหน่อย แต่ยังไงก็...สู้ๆนะคะพี่บี้"


กรณ์ภัสสรพูดพร้อมกับยิ้มกว้างให้คนตรงหน้า ทำเอาเขาต้องเสมองไปทางอื่นเพราะดาเมจของเธอทำใจเขารู้สึกแปลกๆ


เขาก็รู้สึกกับเธอมาตลอด ทั้งๆที่ความเป็นจริง...เขาก็ยังรักกรภัสทร์


แต่เขาแค่หวั่นไหวไปกับกรณ์ภัสสรเท่านั้นเอง












นภัทรยืนอยู่หน้าห้องฉุกเฉินอย่างหมดอาลัยตายอยาก เขารู้สึกว่าเหตุการณ์นี้มันคุ้นๆ เหมือนตอนที่เขาสูญเสียพ่อของเขาไป ใช่ พ่อเขาเป็นลมล้มพับไปแบบนี้ แล้วท่านก็จากเขาไป...ตลอดกาล


ไม่รู้ว่านานแค่ไหนที่เขานั่งรออยู่เช่นนั้น แล้วคุณหมอก็เดินออกมาพร้อมกับสีหน้าที่ไม่ค่อยสู้ดีนัก


"คุณหมอครับ แน้นเขาเป็นอย่างไรบ้างครับคุณหมอ"


นภัทรถามขึ้น


"คือตอนที่คุณนำตัวเขามาส่งที่โรงพยาบาล เขาไม่หายใจแล้วนะครับ แต่ที่น่าแปลกก็คือหัวใจของเธอก็กลับมาเต้น มันมหัศจรรย์มากเลยครับ แต่ว่า...เธออาจจะกลายเป็นเจ้าหญิงนิทราครับ"


ชายหนุ่มได้ฟังเช่นนั้นหัวใจเขาก็กระตุกวูบขึ้นมาอย่างกะทันหัน


"คุณหมอครับ ผมขอเข้าไปเยี่ยมเธอได้มั้ยครับ"


"ได้ครับ"


คุณหมอพูดก่อนจะเดินจากไปเมื่อเห็นว่านภัทรไม่ซักถามอะไรต่อ









"แก้มเป็นอะไร วันนี้หน้าเครียดเชียว"


ศุภรุจถามขึ้นเมื่อเห็นวิญญาณสาวโผล่ขึ้นมาตอนที่เขากำลังยืนทำมื้อเช้า


"ไม่รู้สิพี่ แก้มรู้สึกแปลกๆ ตาซ้ายกระตุกไม่หยุดเลยอ่ะ"


เธอบ่นอุบอิบก่อนจะจับหางตาตัวเองอย่างหงุดหงิด มันกระตุกมาพักใหญ่


"ตาซ้ายหรอ โบราณเขาว่าขวาร้ายซ้ายดีนี่"


ศุกรุจพูดพร้อมกับทอดไข่ดาวไปด้วย


"แต่สำหรับแก้ม ซ้ายร้ายขวาดีนะคะ"


"หืม? แบบนี้ก็มีด้วยหรอแก้ม"


เขาแค่นหัวเราะก่อนจะตัดไข่ดาวใส่จาน


"มันเป็นเซนส์อ่ะพี่ พี่รุจอย่าหาว่าแก้มแช่งเลยนะ แก้มรู้สึกไม่ค่อยดี เหมือนกับว่าเกิดอะไรขึ้นกับแน้น"


ชายหนุ่มวางจานลงบนโต๊ะกินข้าว ก่อนจะค่อยๆนั่งลงบนเก้าอี้ พลางมองมายังวิญญาณสาว


"พี่รุจ...ก็แก้มรู้สึกแปลกๆนี่คะ งั้นพี่พาแก้มไปหาแน้นหน่อยได้มั้ยคะ"


เธอนั่งลงตรงเก้าอี้ที่อยู่ตรงข้ามศุภรุจ ก่อนจะเท้าคางมองคนตรงหน้าอย่างออดอ้อน


"นะคะพี่รุจ แก้มสัญญาว่ากลับมาแล้วจะช่วยพี่รุจทำงาน โอเค๊?"


วิญญาณสาวยื่นข้อเสนอที่เธอมั่นใจว่าเขาจะไม่มีทางปฎิเสธ


"ก็ได้..."


"ดีมากค่ะ"


เธอพูดก่อนจะมองไปยังชายหนุ่มที่นั่งก้มหน้าก้มตากินข้าวอย่างเอร็ดอร่อย จะว่าไปตั้งแต่กลายมาเป็นวิญญาณแล้วเนี่ย ยังไม่เคยมีโอกาสกินข้าวเลย ไม่ใช่เพราะว่าไม่หิวหรืออะไรหรอกนะ เพราะจับช้อนไม่ได้ต่างหาก แค่คิด ใบหน้าของวิญญาณสาวก็หมองลง


ตอนมีชีวิตเธอมันสายกินเลยนะ!!


"มองอะไร...หิวหรอแก้ม"


"ไม่ได้หิวค่ะ แค่อยากกิน"


ศุภรุจอมยิ้ม ก่อนจะเลื่อนจานมื้อเช้าของเขาไปตรงหน้าเธอ แล้วคว้ามือซ้ายของเธอขึ้นมากุม


"นิสัยเด็กอ้วนชัดๆ อ่ะ กินสิ"


"แต่แก้มกินไม่ได้หรอก แก้มไม่ได้เป็นคนซักหน่อย"


หญิงสาวพูดก่อนจะใช้มือขวาดันจานไปหาคนตรงหน้า


"พี่รุจกินเถอะค่ะ กินเสร็จแล้วพาแก้มไปหาร่างตัวเองด้วยนะคะ ไม่ได้ไปเยี่ยมร่างตัวเองนานแล้ว"


ขอให้ลางสังหรณ์แปลกๆของเธอไม่ใช่ความจริงที่เถิด...












นภัทรนั่งอยู่ข้างเตียงอย่างเหม่อลอย ตอนนี้กรภัสทร์ถูกย้ายมาพักฟื้นที่ห้องพักรักษาตัวแล้ว แต่ใจเขาก็ไม่มีกะจิตกะใจที่จะทำอะไรอยู่ดี...


ครืด ครืด ครืด


โทรศัพท์เครื่องสวยที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงสั่นขึ้นมาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย เขาถอนหายใจออกมาเมื่อเห็นชื่อของคนที่โทรเข้ามาในตอนนี้ แล้วกดรับสาย


"ตากัน เมื่อไหร่แกจะกลับบ้าน นี่ฉันอุตส่าห์ให้แกสำนึกผิดและกลับมาที่บ้านเองแล้วนะ ยังไม่คิดจะกลับอีกหรอหา!!"


"อะไรกันครับคุณแม่ แม่เล่นตุกติกกับผมก่อนนี่นา แม่เอาเครื่องติดตามตัวมาไว้ในกระเป๋าเสื้อผมก่อนนี่นา


"แกรู้ได้ไง...อ๋อ! ที่ฉันจับสัญญาณจากแกไม่ได้ก็เพราะ.."


"ใช่ครับ ผมทำลายมันทิ้งไปแล้ว ถ้าแม่คิดว่าจะตามผมเจอก็ตามผมเลยครับ แต่ผมคิดว่าถ้าแม่นั่งรอผมที่บ้านสวยๆ มันน่าจะดีกว่านะครับ ถ้าผมเคลียร์ทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ผมจะรีบกลับไป"


"เรื่องสาวสินะ"


"แม่ก็รู้นี่ครับ"


"เมื่อไหร่แกจะเลิกทำตัวเหลวแหลกสักที"


"อีกไม่นานหรอกครับ..."


"อะไรนะ? หมายความว่ายังไง นี่แกมีแฟนแล้วงั้นหรอ"


"เอาเป็นว่าผมจะรีบกลับไป หลังจากเคลียร์เรื่องทางนี้เสร็จแล้ว แม่อย่าเร่งรัดผมเลยครับ"


"แล้วคนที่แม่หามาให้ล่ะ"


ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด


สายถูกตัดไปแล้ว แต่เธอกลับยิ้มเบิกบานอย่างมีความสุข ในที่สุดลูกชายของเธอจะได้เป็นฝั่งเป็นฝากับเขาสักที


ก็ไม่ได้อะไรมากกับเจ้ากันมันหรอกนะคะ พอดีแค่อยากอุ้มหลานแล้วค่ะ...













นภัทรส่ายศีรษะไปมาอย่างหงุดหงิด เขาตัดสินเดินออกไปข้างนอกเพื่อสงบสติอารมณ์ หลังจากที่ชายหนุ่มออกไปได้ไม่นาน ศุภรุจก็เดินจูงมือวิชญาณีที่ตอนนี้ดูเหมือนพลังงานจิตของเธอดูอ่อนแอกว่าที่เคยเป็น เข้ามาด้านในโรงพยาบาล


ระหว่างทางวิญญาณสาวก็พยายามบอกเรื่องเซนส์ที่สัมผัสได้มันไม่ใช่เรื่องดีแน่ๆ แต่ทันทีที่เข้ามาในอาณาเขตโรงพยาบาล ดวงจิตของเธอก็ดูอ่อนวูบลง แต่เพราะว่าเธอเป็นห่วงแฝดพี่ของเธอ จึงไม่ได้บอกอะไรศุภรุจไป


"แก้ม...ไหวรึเปล่า"


"แก้มดูไม่ไหวหรอคะ"


"ใช่ โอเครึเปล่า"


"เข้าไปในห้องเถอะค่ะ..."


วิญญาณสาวหยุดอยู่หน้าประตู ศุภรุจมองเธออย่างุนงง


"ทำไมไม่เข้าไปล่ะแก้ม"


"ร่างแก้มไม่ได้อยู่ในนั้นแล้ว..."


"อะไรนะ"


ชายหนุ่มเดินเขามาก่อนจะหมุนลูกบิดประตูเข้าไป ก่อนจะพบกับความว่างเปล่า สักพักก็มีพยาบาลเดินเข้ามา


"คุณเป็นญาติของคุณวิชญาณีใช่มั้ยคะ"


"ชะ ใช่ครับ"


ศุภรุจมองพยาบาลที่มีสีหน้าที่ไม่ค่อยดีนัก


"ตอนนี้เราได้ย้ายคุณวิชญาณีไปที่ห้องฉุกเฉินแล้วค่ะ"


"อะไรนะครับ!!"


"จู่ๆคุณวิชญาณีก็หัวใจหยุดเต้นโดยไม่ทราบสาเหตุค่ะ ตอนนี้คุณหมอพยายามยื้อชีวิตเธออยู่"


"ไม่จริง..."


ศุภรุจได้ยินเพียงเสียงของวิญญาณสาวแว่วมาตามลมเท่านั้น เพียงเท่านั้นเขาก็รู้ได้ทันทีว่า คงจะมีอะไรที่ไม่ดีเกิดขึ้นกับวิชญาณีอีกแน่ๆ


"แก้ม..."




















ร่างบางนอนแน่นิ่งในห้องฉุกเฉิน ศุภรุจยืนมองด้วยความรู้สึกหลากหลาย ใจนึงเขาเป็นห่วงร่างของวิชญาณีที่ตอนนี้ยังหายใจอยู่ แต่อีกใจนึงเขากลับรู้สึกเป็นห่วงวิญญาณสาวเช่นกัน


แต่แล้วชายหนุ่มก็เหมือนจะได้สติ แล้วค่อยๆลองคิดหาสาเหตุ


แล้วทำไม จู่ๆร่างของแก้มก็หยุดหายใจล่ะ??!!!





และผ่านไปไม่กี่อึดใจ ก็มีร่างที่คุ้นตาอีกร่างนึงถูกเข็นเข้าไปในห้องฉุกเฉินด้วยสาเหตุที่หัวใจหยุดเต้นเช่นเดียวกัน เพียงแค่เห็นผ่านตาศุภรุจก็จำได้แทบทันที ว่าหญิงสาวที่นอนสลบไสลอยู่บนเตียงที่ถูกเข็นเข้าไปเป็นใคร


"แน้น!!!"


ศุภรุจลุกขึ้นยืน ก่อนจะไปยืนเกาะหน้าประตูห้องฉุกเฉิน สายตาก็ปรายมองไปยังผู้ชายที่วิ่งหอบมา ดูแล้วเขาจะเป็นคนพากรภัสทร์มา


นี่มันคุณกัน คนที่แก้มเคยบอกว่าเป็นแฟนเก่าแน้นนี่ มาทำอะไรที่นี่ตอนนี้ ?


เช่นเดียวกับนภัทร ที่รู้สึกได้ว่าเหมือนถูกจ้องอยู่ จึงค่อยๆหันไปมอง


ทำไมรู้สึกคุ้นหน้าผู้ชายคนนี้จัง











B
E
R
L
I
N
 















***
มาอัพแล้วนะคร๊อบ คิดถึงผมกันมั้ยครับคนดี หายไปนานเพราะยุ่งมากจริงๆครับ

กลับมาคราวนี้ ไม่รู้ว่าเนื้อเรื่องต่อเนื่องมั้ย หรืออ่านแล้วดูงงรึเปล่า

ขออภัยด้วยนะครับที่หายไปนาน

อ่านฟิคแล้วรีวิวได้ที่ #ไม่กินแกงจืด นะครับ

@maikinkangjude
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 42 ครั้ง

6 ความคิดเห็น

  1. #71 myemyn (@miraclem236m) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2561 / 22:35

    รออยู่นะคับ

    #71
    0
  2. #70 _R______ (@0983099202) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2561 / 20:45

    ขอร้องแหละกลับมาต่อเถอะนะคะ บีบหัวใจเราเหลือเกิน น้ำตาจะไหลทรมานจิตใจ เกรงมาก ทั้งสองคนต้องไม่เป็นอะไรนะ

    #70
    0
  3. #68 Deun-nung (@Deun-nung) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 กันยายน 2561 / 11:58
    รอค่ะไรท์
    #68
    0
  4. #67 ice199100 (@ice199100) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 กันยายน 2561 / 13:04
    คือนุ้งจำเนื่อเรื่องเดิมไม่ได้แล้วค่ะ5555555. ยังไงก็รอให้มาต่อนะค้าาาาา
    #67
    1
  5. #66 Korkhao GGDT (@KorkhaoFT) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 กันยายน 2561 / 22:44
    เอาตรงๆนะคะ คือลืมไปแล้วว่าเนื้อเรื่องเป็นยังไง55555 แต่ก็สนุกนะคะ รีบกลับมาอัพอีกนะคะ รออยู่นะคะ
    #66
    1
    • #66-1 ไม่กินแกงจืด (@cheernythikam12) (จากตอนที่ 13)
      29 กันยายน 2561 / 06:53
      อย่าว่าแต่คนดีลืมเลยครับ ผมเองก้ลืม แต่ดีนะครับที่เขียนพล็อตไว้ในเวิร์ดไว้รอแล้ว 555
      #66-1
  6. #65 A-B-C-D-E-123 (@A-B-C-D-E-123) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 กันยายน 2561 / 21:43

    ต่อไวๆน้าาาาา
    #65
    1