ทำไมเรื่องบ้าๆต้องเกิดกับเราด้วย

เราท้อเต็มที่แล้วนะ

เหนื่อยเต็มที่แล้วนะ




วันนึง เคยมีคนทักเราว่า
"เด็กคนนี้โดนของ"


ตั้งแต่วันนั้นเราก็กลัวมาก














เราเกิดมา กล้าพูดได้เลยว่าลายนิ้วมือเราไม่เหมือนใคร
ทั้งมือมีเส้นเลือดอยู่ 2 เส้น










บังคับเส้นเลือดที่มือได้
แค่กำมือก็จะมีเสียง
เพื่อนบอกว่าถ้าเรากระดิกหูได้อีก คงเป็นเอเลี่ยนแหงๆ


ตอน ป.5 โดนหมากัด

ตอน ป.6 เจอเพื่อนเลว

ตอน ม.1 เป็นโรคเบลล์(ถ้าแปลเป็นไทยโรคน่าเกลียดมาก)
เจอเพื่อนทรยศ

ตอน ม.2 เป็นโรคกระดูกร้าว(ตกบันไดที่ BTS)  เส้นเลือดขอด(ยังไม่แน่ใจโรค)
 ฟันขึ้นใหม่ขึ้นไม่ได้ ต้องผ่าออก














เรากลัวทุกครั้งที่ต้องไปหาหมอ กลัวว่าอาจจะไม่ได้กลับมาเรียนอีก

กลัวว่าต้องเอาเวลาทั้งชีวิตในวัยรุ่นอยู่แต่โรงพยาบาล


ตั้งแต่โตมา เราก็เข้าออกโรงพลาบาลบ่อยๆ












แต่ก็ยังดีที่เราเจอเพื่อนดีๆ เขาเป็นกำลังใจให้เราได้

เจอพี่ที่ดีอย่างพี่กัณ

เจอคนดีๆอย่างต้น และ เก่ง 

เจอเพื่อนที่น่ารักที่สุดอย่างเอิง






 เราก็อยากบอกว่าเราดีใจที่ได้เกิดมาเจอทุกๆคนเลย

ปีที่แล้วเราเกือบต้องดอปเรียน
ปีนี้เราเกือบเดินไม่ได้




ถึงจะวิ่งกับ กระโดดไม่ได้ก็เหอะ













ทุกครั้งที่เรียนพละเราอยากจะบ้า

ทำไมต้องเป็นวิชาที่เราขยะขะแยงขนาดนี้











และคนสุดท้ายที่เป็นกำลังใจให้เรามากที่สุด






เมย์รักอ๊อนมากที่สุดเลย รักรองจากป๊ากับแม่เลย











ขึ้นม. 5 ก็ตั้งใจเรียนนะอ๊อน
เราอยากให้เธอสนใจการเรียนบ้างนะ







บ้างทีการมีชีวิตอยู่ก็ไม่ได้มีความสุขเสมอไป

แต่เราจะเป็นที่ที่มีความสุขให้ได้