นาตาลี เกวลีโบวว่า กับ ขาอันน่ากลัว

ว้าวๆๆ บ้านเราก็ไฮโซเหมือนกันนะ  ได้ยินเสียงเครื่องบินผ่านทุกวันเลย

โดยเฉพาะก่อนนอน และโดยเฉพาะห้องนอนเรา

เสียงโคตรดังเลย แต่ไม่เป็นไร  สีทนได้คะ














เราไปดูสนามบินสุวรรณภูมิตั้งแต่ยังไม่เปิดอะ  เราว่าไม่สวยเท่าไหร่
แต่ทำไมพอเปิดแล้วก็


ดูดีวะ













เปลี่ยนเรื่องๆ  วันนี้เราจะไปงานหนังสือ

ซึ่งขอป๊าไปเลือดตาแทบจะกระเด็น

แล้วในที่สุดก็ได้ไป  พร้อมๆกับชุดสีเขียว

ไม่รู้เป็นโรคอะไร ชอบใส่สีเขียวเหลือเกิน











แต่ไม่ได้ถ่ายรูปนะ  ขี้เกียจ  เอารูปวันอื่นๆไปดูก่อน
(วันเดียวกับตอนที่แล้ว)












แม่เราชอบห้ามใส่กางเกงขาสั้น  แต่เราชอบงะ  มันสบาย

พี่เราไม่ชอบให้เราใส่เสื้อตัวเล็ก  เสื้อตัวลอย ทำไมงะ กลัวโป๊หรอ


ทำม้ายยยยยยยย ทำไมชอบบังคับการแต่งตัวของเราเหลือเกิน

ไม่เป็นไรคะ  สีทนได้





ห้ามดีนัก เชอะๆ

มีคนบอกว่าเราแขนเล็กชะมัด

กินข้าวเยอะๆ








แต่เราอยากบอกเหลือเกิน

กินไปก็ออกแก้มหมด จะกินทำไมเยอะๆ  เดี๋ยวก็ได้เป็น


-เต่าหมูสิว-หรอก








วันนั้นเราไปซื้อกระเป๋าใหม่มา

น่ารักมากอะ  แล้วก็แพงโคดอะ




ใบละ 249 บาท  ไม่มีซิบด้วยอะ




แต่ไม่เป็นไร แค่น่ารักก็พอ  เมย์ทนได้คะ







เรามาดูรูปถ่ายกันเหอะ




เนื่องจาก มันเป็นภาพของนาตาลี
55+






ดูแก้มฉัน  มันกำลังจะแตกแล้ว 

ห้องนี้โสโครกจริงๆ  ดีนะที่ย้ายห้องนอน

ดูแขวนของเต็มไปหมด








อยากจะบ้าตาย














แก้มฉันจะแตกไหม





หนักแก้ม











ดูรูปแต่อไปดีๆนะ



ที่เตียงนอน  ไอเจ้าของห้องมันยังไม่ตื่นคะ

แล้วปากก็ด่าไป



"ออกไปนะเว้ยยยยยย  คนจะนอน"






โฉมหน้าของยัยเจ้าของห้อง


น่าหมั่นไส้

หุ่นเหี่ยวๆ  ไม่สมเป็นพี่เราเลย



ตื่นก็สาย เชอะๆ














อย่าไปฟังเสียงนางมารร้ายเลย  ถ่ายรูปต่อดีกว่า  โฮะๆๆๆๆ




รูปนี้ขายาวมั่กๆ


มีคนทักว่าขายาวอะ  ดีใจแทบกระโดดหลังคาทะลุ












สักพักเริ่มหมั่นไส้ยัยพี่พลอย  กระโดดไปถ่ายบนเตียงเลย








เตะขามันไปทีนึง  ทะเลาะกันหาชีวาวายเลย








รู้สึกเริ่มแสดงความหมั่นไส้ออกหน้าออกตาไปหน่อย


ไม่ได้-ไม่ได้ ห้ามเป็นนางมารร้าย


เอะ.........


หรือได้














นั่งบนเก้าอี้ปิกนิคอะ  กลัวขามันจะหักเหลือเกิน














หมาน้อยตัวนี้เป็นสมบัติอันเล่อค่า


เนื่องจากจิกมาจากห้องของอา




มันน่ารักมากอะ  ชอบๆ










แล้วช่วงนี้ร้องไห้บ่อยมากเลย

เรารู้สึกตัวเองแปลกๆอะ

ขาเรามันเป็นเส้นเลือดขอด จนตอนนี้เป็นเยอะมาก  เราก็เริ่มเจ็บแล้วด้วย



จากเดิม





แต่ตอนนี้มันเป็นแบบนี้





ดูที่เราวงไว้ดิ  มันเป็นมากขึ้นทุกวัน--ทุกวัน


แล้วเราก็กลัวมากด้วย
อาหมอบอกเราว่าไม่ต้องกลัว






แต่กลัวไปแล้วนิ

แล้วยิ่งเห็นแม่กับป๊าเถียงกันเรื่องขาเรา



มันก็ยิ่งกลัวอะ

พวกผู้ใหญ่ชอบพูดอะไรไม่นึกถึงใจเด็กบ้างเลย




แล้วยิ่งพูดกันว่า เรื่องแบบนี้ไม่น่าเกิดกับเด็กได้

ประสาทแทบจับเลย








ช่างเหอะ










รูปต่อไปก็ถ่ายเมื่อวานอะ



ดูๆไปละกัน


ถือว่าปิดไดอารี่เลยเนอะ







บ๊ะบาย

มิสทุกคน









จากใจเมย์  -- นาตาลี  เกวลีโบว่า