ป่วนหัวใจท่านอ๋อง(ที่รัก) สนพ.B2S

ตอนที่ 2 : ป่วนหัวใจท่านอ๋อง(ที่รัก) ตอนที่2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 42,714
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 512 ครั้ง
    13 ส.ค. 63

 

 

 

"เอาหล่ะแม่หนูไม่ต้องมาแช่ง ข้าว่าเราเข้าเรื่องเถอะ ข้าจะส่งเจ้าไปเกิดใหม่ จะว่าเกิดใหม่ก็มิถูกเดิมทีเจ้าต้องเกิดในอีกภพหนึ่งแต่.... มันเกิดข้อผิดพลาดเจ้าจึงได้ไปเกิดในภพนั้น" คิ้วของลู่เหลียนขมวดเล็กน้อยหลังจากได้ฟังคำของชายชราตรงหน้า

 

"เดี๋ยว.. ค่ะ คุณตาสรุปแล้วที่ที่หนูต้องไปเกิดใหม่นี่หนูจะต้องเกิดเป็นเด็กทารกอีกรึเปล่าคะ??" นางเอ่ยถามด้วยความสงสัย เพราะตัวของนางเองก็ชอบอ่านนิยายแนวแฟนตาซีมาบ้าง ไม่คิดว่าเรื่องพวกนี้จะมาเกิดขึ้นกับตัวเอง

 

"ไม่ ๆ ร่างของเจ้าโตขึ้นเป็นเด็กสาวแล้วอันที่จริงเจ้าของร่างตัวจริงนั่นก็คือเจ้าเป็นเพราะความผิดพลาดในการส่งดวงวิญญาณจึงทำให้ตัวเจ้าไปเกิดยังที่ที่เจ้าจากมา!! เพียงแต่วิญญาณในร่างนั้นไม่ใช่เจ้าของจริง ๆอาศัยอยู่ ดังนั้นร่างกายนี้จึงอ่อนแอและหน้าตาอัปลักษณ์ เพียง..."  ยังไม่ทันที่ชายชราจะพูดจบก็มีเสียงใสขัดขึ้น

 

"!!!!!! คุณตาจะส่งหนูไปร่างนั้นน่ะหรือคะ?? แต่เดี๋ยวนะ.. คุณตามันคือความผิดพลาดของท่านทำไมหนูต้องรับเคราะห์กรรมตรงนั้นด้วยล่ะคะ แล้ว..." ยังไม่ทันที่ลู่เหลียนจะพูดจบก็มีเสียงตบลงบนโต๊ะดังลั่น

 

ปั้ง!!  ..."เพ้ย!!!.... นังหนูฟังข้าให้จบก่อนแล้วค่อยโวยวายสิปัดโถ่"

 

"อ่าาา... หนูขอโทษค่ะ" ลู่เหลียนเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงสำนึกผิด ใบหน้าของเธอก้มต่ำลงพลางคิด 'ทำไมนิสัยของฉันถึงได้หลุดขนาดนี้ ความสุขุมของฉันหายไปไหนที่หมด มันหน้าอับอายจริง ๆ' เธอบ่นให้กับตัวเองภายในใจ นางซึ่งตอนนี้ก็อายุปาเข้าไปสามสิบกว่าแล้ว ทำไมจู่ ๆ นิสัยถึงได้กลายเป็นแบบนี้ไปได้

 

 

"เอาล่ะ ๆ เลิกพร่ำเพ้อได้แล้ว ข้าจะได้พูดต่อเสียที.... เมื่อเจ้ากลับเข้าร่างแล้วร่างกายเจ้า จะกลับมาแข็งแรงตามปกติดังเดิมเพียงแต่ต้องอาศัยระยะเวลาหนึ่งให้วิญญาณและร่างกายผสานเป็นหนึ่ง ส่วนรูปร่างหน้าตาเจ้าจะค่อย ๆ งดงามขึ้นถึงขั้น เรียกได้ว่างามล่มเมืองได้เลยทีเดียว และภายในสองปีนี้ถือว่าข้าจะชดเชยให้เจ้า" ชายชราหยุดพักจิบชาก่อนเอ่ยต่อ 

 

"โดยที่ภายในสองปีนี้ เจ้าจะมีความทรงจำที่เป็นเลิศ และสามารถเรียนรู้ได้อย่างรวดเร็วเพียงการจดจำแค่ครั้งเดียว ภายหลังจากสองปีความรู้ต่าง ๆ ก็จะยังคงอยู่ ดังนั้นจงใช้ทุกเวลาให้คุ้มค่า เป็นอย่างไรตกลงไหม??"

 

ลู่เหลียนทำหน้าครุ่นคิดชั่วครู่ก่อนเอ่ยถาม "แต่คุณตาคะ... แล้วจะรับประกันได้ยังไงว่าหน้าตาหนูจะเป็นแบบไหนกันคะ??" จบคำของร่างบางชายชราถึงกับหัวเราะออกมาเสียงดังลั่น

 

"ฮ่า... ฮ่า... ๆ สตรีล้วนกังวลกับเรื่องความงาม เอาล่ะ ๆ นี่คือรูปลักษณ์แท้จริงของเจ้า" 

 

ทันใดนั้น ตรงหน้ากระจกบานใหญ่ที่จู่ ๆ ก็ปรากฎออกมา ภายในภาพสะท้อนก็เผยรูปร่างเด็กสาวอายุราว ๆ 14-15ปี ผิวพรรณขาวละเอียดดั่งไข่มุก ดวงตากลมโต จมูกโด่งเชิดเล็กน้อย คิ้วโก่ง ปากเรียวเล็ก เรือนผมสีดำเงายาวสยายถึงสะโพก

 

'โหววว... ทำไมสวยน่ารักขนาดนี้ ถ้าเป็นโลกเดิมคงไม่พ้นถูกหาว่าศัลยกรรมมาแน่ ผิวจะนุ่มราวกับถูกบำรุงด้วยครีมชั้นดี แถมผมยังนุ่มสลวยเงางาม อาาา...' เธอวิเคราะห์รูปร่างนี้พลางลูบไล้ไปมา ก่อนที่ลู่เหลียนจะเคลิ้มไปมากกว่านี้เสียงของชายชราก็ขัดขึ้นมาก่อน

 

"เอาล่ะทีนี้ข้าจะส่งเจ้ากลับเข้าร่างเดิม เจ้าพร้อมแล้วใช่ไหม" มือของชายชราที่ตั้งท่าจะโบกมือกลางอากาศกลับชะงักลง

 

“คุณตาคะคือหนูมีเรื่องสงสัยค่ะ” นางเอ่ยถามพร้อมกับทำใบหน้าครุ่นคิด

 

“อะไรอย่างนั้นรึ หากข้าตอบได้ข้าก็จะตอบ”

 

“โลกที่หนูจะไปอยู่นี่ มันเป็นแบบไหนหรอคะ?”

 

“อืม.. เป็นโลกที่คล้ายกับยุคจีนในอดีตในภพของเจ้าที่จากมาแต่หาใช่โลกของชาวยุทธที่เจ้าอาจจะกำลังสงสัย” ชายชราเอ่ยตอบเสียงเรียบ

 

"เดี๋ยวค่ะ.... คุณตาคือหนูมีเรื่องจะขออีกเรื่องหนึ่ง"

 

"อะไรรึ??" ชายชราคิ้วขมวด

 

"หนูจะขอให้ร่างกายของหนู มีกลิ่นดอกโม่ลี่ติดตัวได้ไหมคะ เพราะเวลาหนูได้กลิ่นอ่อน ๆ ก่อนนอน หนูจะรู้สึกสบายและจะหลับได้สนิทน่ะค่ะ" ลู่เหลียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงออดอ้อน แต่อันที่จริงแล้วที่ผ่านมาเธอได้รับการวินิจฉัยว่าตัวเองเป็นโรคเครียดและโรคซึมเศร้า เธอได้รับคำแนะนำจากจิตแพทย์ประจำตัวของเธอว่ากลิ่นของดอกไม้จะช่วยทำให้รู้สึกผ่อนคลาย

 

จนเธอสามารถดีขึ้นได้จริงจากกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกโม่ลี่

 

ชายชราถึงกับลอบถอนหายใจพลางสะบัดชายเสื้อ ปรากฎแสงสีขาวห่อหุ้มร่างหญิงสาวไว้ก่อนที่มันจะหายไป "เอาล่ะ... ย่อมได้ทีนี้เจ้าก็ไปได้แล้ว!!"

 

“หนูขอทราบชื่อคุณตาได้ไหมคะ” ลู่เหลียนตะโกนออกถาม ไม่รู้เหตุใดนางจึงรู้สึกเศร้าที่ต้องห่างจากคนที่พบกับแค่ไม่กี่ชั่วโมงเท่านั้น

 

“ไว้เจอกันคราวหน้าข้าจะบอกเจ้า”

 

ไม่รอคำตอบมือของชายชราก็สัมผัสที่ศีรษะของหญิงสาว หลังจากนั้นร่างกายของหญิงสาวก็กลายเป็นแสงสีขาวพุ่งไปด้านล่าง

 

"ฮ่า... ฮ่า... ๆ ดอกโมลี่งั้นรึไม่เปลี่ยนไปเลยบุตรสาวข้า ทีนี้ข้าคงต้องเฝ้าดูเพียงอย่างเดียวแล้วสินะ "ชายชราพึมพำเบา ๆ พร้อมกับมองลำแสงนั้นด้วยแววตารักใคร่

 

กงล้อแห่งชะตาชีวิต ได้หมุนต่อแล้ววว

----------------------------------------------------

ฝากติดตามผลงานนิยายของเหม่ยเหม่ยเรื่องอื่น ๆ ได้ที่

จ้าวฟางหรู ซ่อนรักข้ามภพ:https://writer.dek-d.com/dek-d/writer/view.php?id=2039688

ชายาหนึ่งเล่มเกวียน:https://writer.dek-d.com/dek-d/writer/view.php?id=2112445

ฮวาซินจาง หัวใจบุปผา:https://writer.dek-d.com/dek-d/writer/view.php?id=2120023

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 512 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,458 ความคิดเห็น

  1. #4336 Rutti003 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2563 / 22:40
    อ้าวๆที่แท้ก็บิดา
    #4,336
    0
  2. #2 shadow_devil (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2559 / 09:20
    สนุกมากๆค่ะ
    #2
    1
    • #2-1 chanyazab(จากตอนที่ 2)
      11 ธันวาคม 2559 / 12:43
      ขอบคุณมากค่ะ ปลื้มปริ่มมีคนอ่าน T T
      #2-1