คัดลอกลิงก์เเล้ว

[KookV] ลูกหมาของจองกุก

โดย Phaprayz

แทฮยองน่ะเป็นลูกหมาของจอน จองกุกคนเดียวเท่านั้น! // สกรีมฟิค #fromJKtoVday

ยอดวิวรวม

3,469

ยอดวิวเดือนนี้

40

ยอดวิวรวม


3,469

ความคิดเห็น


14

คนติดตาม


170
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  22 ก.ย. 60 / 19:52 น.
นิยาย [KookV] ١Ңͧͧء [KookV] ลูกหมาของจองกุก | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
B
E
R
L
I
N
 แนะนำตัวละคร / ทักทายผู้อ่าน / เขียนตามใจชอบ พิมพ์ตรงนี้ได้เลย...

เนื้อเรื่อง อัปเดต 22 ก.ย. 60 / 19:52


B
E
R
L
I
N
 

 

 

ลูกหมาของจองกุก

 

          “แทฮยอง...” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นเสียงแผ่วก่อนที่เจ้าของร่างสูงของเด็กชายวัยสิบเอ็ดปีเต็มจะเดินข้ามผ่านของเล่นหลากหลายชิ้นที่วางเกลื่อนอยู่เต็มพื้นห้อง ขณะเดียวกันดวงตากลมโตก็กวาดมองรอบห้องนอนสีฟ้าอ่อนเพื่อมองหาร่างน้อย ๆ ของน้องชายข้างบ้าน

 

          “ฮึก มะ ไม่เอา ถ้าคุณกระต่ายไม่มาแย้วแทแทจะเย่นกับใครล่ะฮับ ฮึกเสียงเล็ก ๆ ตอบกลับมาเรียกความสนใจของเด็กชายตัวน้อยให้ก้มลงมองใต้เตียงตามเสียงเรียก

 

          คนเป็นฮยองได้แต่ส่ายหัวเบา ๆ ก่อนสองมือขาวจะยื่นไปตรงหน้าเด็กน้อยที่นอนขดเป็นก้อนอยู่ใต้เตียงเพื่อหวังจะให้คนเป็นน้องยอมคลานออกมาหาตัวเอง

 

          “งึ้! ไม่เอา! ฮึก แทแทไม่ออกไปหาจกุกหยอก ฮึกเสียงเล็กว่ากลับก่อนริมฝีปากสีแดงสดจะเริ่มเบะออกพร้อมกับปล่อยให้น้ำสีใสไหลออกจากดวงตาคู่สวยส่งผลให้คนเป็นพี่ได้แต่ทำหน้าไม่ถูกอยู่ตรงนั้น

 

          คนเป็นฮยองก็พอรู้อยู่หรอกว่าน้องชายข้างบ้านตรงหน้าน่ะขี้แงแค่ไหน...

 

          คิม แทฮยอง น่ะเป็นเด็กที่ร้องไห้บ่อยมาก ๆ จะว่าไปก็ตั้งแต่เด็กนี่ลืมตาดูโลกแล้ว...

 

          ถ้าจำไม่ผิดเมื่อประมาณห้าปีก่อนได้มั้ง คุณแม่ของเขาได้พาเด็กชายจอน จองกุกไปที่โรงพยาบาลตอนกลางดึกด้วยเหตุผลที่ว่าคุณน้าข้างบ้านเกิดปวดท้องคลอดกะทันหัน และสามีของคุณน้าไปทำงานที่ต่างจังหวัดพอดี แต่ยังดีที่คุณนายจอนนั่นอยู่ในโหมดกำลังติดซีรีส์แล้วดันได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือจากคุณน้าข้างบ้านเลยวิ่งขึ้นมาหอบเอาคุณหนูจอนที่นอนหลับไม่รู้เรื่องกับคุณชายจอนที่นั่งดูการแข่งขันฟุตบอลอยู่ด้านบนให้พาคุณน้าไปส่งที่โรงพยาบาล

 

          เอาจริง ๆ ตอนนั้นจองกุกก็หงุดหงิดนะ ในตอนนั้นจองกุกเป็นแค่เด็กหกขวบเอง เป็นแค่เด็กอนุบาลสามที่ไม่ยอมนอนกลางวันแล้วมานอนหลับเป็นตายตอนกลางคืนเท่านั้นเอง คิดดูว่าเขาต้องลากสังขารตัวเองไปนั่งเฝ้าหน้าห้องคลอดพร้อมกับเบิกตาเอาไว้ตลอดเวลาเพราะต้องนั่งรอเป็นเพื่อนคุณพ่อคุณแม่

 

          คิดถึงตอนนั้นแล้วจองกุกก็อยากหัวเราะเหมือนกันนะ...

 

          ตอนแรกคิดเอาไว้แล้วว่าจะทำตัวงอแงกลับบ้านไปนอนต่อตอนเช้านั่นแหละ แต่พอพี่พยาบาลอุ้มอะไรก้อน ๆ เข้ามาในห้องพักฟื้นของคุณน้าเท่านั้นแหละ ไอ้ปากที่พร้อมจะโวยวายก็ได้แต่ปิดเงียบไปเฉยเลย

 

          รู้ตัวอีกทีก็ยืนจ้องน้องที่นอนหลับตาพริ้มอยู่ในอ้อมกอดของคุณน้าอยู่ข้าง ๆ เตียงแล้ว...

 

          แต่ที่จองกุกเหวอสุด ๆ เลยก็คือแค่เขาอยากลองอุ้มน้องบ้าง แต่ยังไม่ทันได้แตะปลายเล็บเจ้าเด็กก้อนก็แหกปากร้องลั่นเดือดร้อนให้คุณน้าต้องกล่อมน้องยกใหญ่เลย ส่วนตัวเขาก็ได้แต่โดนคุณแม่ดุเพราะเขาก็พึ่งเป็นแค่เด็กอนุบาลสามจะไปอุ้มน้องคุณแม่ก็กลัวเขาจะทำน้องหล่น

 

          ไม่เข้าใจอะ จองกุกโคตรไม่เข้าใจ...

 

          ทีตอนเขาอนุบาลสองเขายังอุ้มลูกหมาแรกเกิดได้เลย พอมาคราวนั้นทำไมเขาจะอุ้มเด็กก้อนบ้างไม่ได้?

 

          เด็กก้อนเหมือนหมาน้อยจะตาย...

 

          แต่จำได้ว่าตอนนั้นน้องโคตรน่ารักเลย น่ารักจนเขาอยากให้แม่มีน้องตัวน้อย ๆ ให้เขาบ้างเหมือนกัน...

 

          เอาเข้าจริงมาคิดอีกทีไม่มีจะดีซะกว่า เพราะแค่ทุกวันนี้แม่เขาก็แทบเอาเด็กตรงหน้ามาเป็นลูกชายคนที่สองอยู่แล้ว

 

          แต่จองกุกไม่อยากให้เด็กก้อนมาเป็นลูกชายของแม่อีกคนเลย...

 

          ถ้าเป็นลูกสะใภ้ของแม่จองกุกก็ว่าไปอย่าง

 

          “ฮะ ฮึก! คุณกระต่ายไม่ตอบแทแท ฮึก! แทแทงอนแย้ว!” เสียงใสของเด็กน้อยว่าขึ้นเมื่อเจ้าตัวพยายามเรียกฮยองตัวโตมาตั้งนานแต่สุดท้ายคนเป็นฮยองก็ไม่ยอมตอบอะไรกลับมา

 

          “เฮ้ย! ไปกันใหญ่แล้ว พอ ๆ หยุดร้องไห้ได้แล้ว แล้วก็ออกมาหาฮยองซะจองกุกว่า

 

          “งึ้! ไม่!”

 

          “แทฮยอง...”

 

          “ไม่! แทแทไม่หาคุณกระต่ายหรอก! คุณกระต่ายเมินแทแท!”

 

          “แทแท...”

 

          “งึ้! ไม่ต้องมาเรียกแทแทแบบนั้นเยยนะ!” แทฮยองขู่กลับก่อนจะยอมคลานออกไปชะโงกมองคนเป็นฮยองด้วยสายตาเขียวปั้ด

 

          แล้วนี่จองกุกต้องกลัวไหม?

 

          เจ้าลูกหมานี่จะรู้หรือเปล่าว่าการที่มาขู่จองกุกแบบนี้แล้วทำให้ตัวเองเหมือนอะไร?

 

          แทฮยองน่ะดูเหมือนกับหมาพันธุ์ปอมเมอเรเนียนที่เจ้าลูกหมาเลี้ยงเอาไว้เลย...

 

          อ่า ไม่สิ เคยเลี้ยงต่างหาก

 

          สาเหตุที่เจ้าลูกหมาของเขาขึ้นมาแอบร้องไห้อยู่ใต้เตียงก็เพราะเจ้าปอมเมอเรเนียนที่เจ้าตัวเลี้ยงพึ่งจะถูกรถชนจนเจ้าหมาน้อยนั่นไปสวรรค์แล้วถูกเอาลงหลุมฝังไปเมื่อช่วงสายที่ผ่านมานี่เอง

 

          แล้วนั่นก็ทำให้เจ้าของตัวก้อนร้องไห้ฟูมฟายจนคนรอบข้างใจเสียกันไปหมด นี่ขนาดคุณน้าบอกว่าจะซื้อตัวใหม่ให้เจ้าลูกหมาก็ไม่เอานะ แถมให้เหตุผลเอาซะพวกผู้ใหญ่เงียบกันไปหมดอีกต่างหาก

 

          ไม่เงียบได้ไงละ ก็ดูเจ้าลูกหมาพูดซะสิ

 

          ฮือ ไม่เอา ฮึก แทแทไม่เอา ฮือ แทแทจะเอาตัวเดิม ฮึก กะ ก็แทแทย้ากตัวนี้ ฮึก ต่อให้แทแทย้ากตัวใหม่เหมือนกันแต่มัน ฮึก ก็แทนที่ตัวเก่าไม่ได้หยอกฮับ ฮึก

 

          “ไม่เอาน่าแทฮยอง ออกมาได้แล้ว อย่าให้ฮยองต้องดุนะ

 

          “งึ้! คุณกระต่ายจะดุแทแท ฮึก คุณกระต่ายไม่ย้ากแทแท ฮึก

 

          “แทแท...”

 

          “ฮึก ฮือ

 

          “เจ้าลูกหมา...”

 

          “…”

 

          “เจ้าลูกหมาออกมาหาฮยองเถอะนะ ฮยองสัญญาว่าจะไม่ดุ

 

          “…”

 

          “ออกมาเถอะนะ ถ้าออกมา...”

 

          “…”

 

          “สัญญาว่าคุณกระต่ายจะกอดปลอบเจ้าหมาน้อยเอง

 

          หมับ!

 

          “ฮึก! แง้! แทแทคิดถึงปอมปอม ฮึก! จกุก ฮึก แทแทไม่อยากให้ปอมปอมตายเยย ฮือ แทแทเสียใจ ฮึกแทฮยองว่าเสียงสั่นในขณะเดียวกันสองมือก็กอดรอบคอของคนเป็นพี่เอาไว้แน่น

 

          “คุณกระต่ายก็เหมือนกัน

 

          “ฮับ?”

 

          “ถ้าเจ้าหมาน้อยตัวนี้ยังไม่เลิกร้องไห้งอแง คุณกระต่ายก็จะเสียใจเหมือนกันจองกุกว่าเสียงนุ่มในขณะเดียวกันสองมืออุ่นก็ยังคงลูบกลุ่มผมนิ่มของคนเป็นน้องด้วยสัมผัสแผ่วเบา

 

          “งึ้ ไม่เอา แทแทไม่ให้คุณกระต่ายเสียใจ

 

          “ถ้างั้นเจ้าหมาน้อยก็ต้องเลิกร้องไห้สิจองกุกว่าก่อนจะวางร่างก้อนของคนเป็นน้องลงบนเตียงเล็ก ๆ ของอีกฝ่ายพร้อมกับนั่งลงข้าง ๆ

 

          “อื้อ! แทแทไม่ร้องแล้ว คุณกระต่ายเลิกเสียใจนะฮับแทฮยองตอบกลับด้วยน้ำเสียงสดใสก่อนจะฉีกยิ้มกว้างจนริมฝีปากสีสดเป็นรูปสี่เหลี่ยมพร้อมกับมือเล็ก ๆ ที่ยื่นไปแตะ ๆ บริเวณแก้มของคนข้าง ๆ

 

          “ดีมาก เจ้าหมาน้อยไม่ร้องไห้แล้ว เพราะฉะนั้นเดี๋ยวคุณกระต่ายจะให้รางวัลเจ้าหมาน้อยเอง

 

          “ยางวัล? ยางวัลอะไยหย๋อฮับ?”

 

          “อยากรู้เหรอ? มาให้ฮยองโปะ ๆ ก่อนทีนึงเร็วจองกุกตอบกลับด้วยรอยยิ้มพร้อมกับมองเด็กน้อยตรงหน้าด้วยสายตาเจ้าเล่ห์

 

          จุ๊บ!

 

          “แทแทโปะ ๆ แย้วเด็กน้อยตอบกลับหลังจากที่เจ้าตัวก้อนปีนขึ้นไปบนตักของฮยองก่อนจะทาบริมฝีปากสีสดของตัวเองลงบนผิวแก้มของอีกฝ่ายเบา ๆ

 

          “ไม่เอาแบบนี้สิแทฮยอง ไหน? จำที่ฮยองเคยสอนไปได้หรือเปล่าว่าถ้าจะโปะ ๆ ฮยองต้องโปะ ๆ ตรงไหน?”

 

          “งึ้! ไม่เอาแย้ว เมื่อวานแทแทเห็นคนในทีวีโปะ ๆ กันแบบที่จกุกสอนแทแทด้วย มะมี๊บอกว่าถ้าโปะ ๆ แบบจกุกสอนแทแทมันเอาไว้ให้คนย้ากกันทำ

 

          “แล้วแทฮยองไม่รักฮยองเหรอ?” จองกุกถามกลับน้ำเสียงติดหงอย ๆ พร้อมกับช้อนสายตามองเด็กก้อนตรงหน้าด้วยสายตาสั่น ๆ

 

          เอาซี้! ถ้าแทฮยองไม่ใจอ่อนนะ จอน จองกุกคนนี้ยอมจ่ายเงินซื้อไอติมวันละสองแท่งให้เจ้าหมาน้อยตรงหน้านี้เลย!

 

          “ย้ากจิฮับ ตะ แต่ว่า...”

 

          “เจ้าหมาน้อยคงไม่รักคุณกระต่ายจริง ๆ สินะ ไม่เป็นไร คุณกระต่ายเข้าใจจองกุกแสร้งว่าเสียงเศร้าอีกครั้งก่อนจะเปลี่ยนไปนั่งหันหลังให้เด็กตัวก้อน

 

          หมับ!

 

          “งื้ออออ จกุกอย่าหันหยังให้แทแทแบบนี้นะ! จกุก! งื้อ!” เด็กน้อยเอ่ยเรียกคนเป็นฮยองเสียงสั่นในขณะเดียวกันสองมือเล็กกลับกำเสื้อของอีกฝ่ายเอาไว้แน่น

 

          “…”

 

          “จกุก!”

 

          “…”

 

          “จกุกฮับ งื้อ จกุกฮ้าบบ

 

          “…”

 

          “งื้อ! คุณกระต่าย!”

 

          “…”

 

          จุ๊บ!

 

          “ก็แค่นั้นแหละไอ้ลูกหมา งอแงอยู่ได้จองกุกว่าก่อนจะอุ้มเจ้าตัวก้อนที่เริ่มเบะปากเตรียมร้องไห้ขึ้นมาไว้แนบอก

 

          “ไม่ใช่! แทแทไม่ได้งอแงสักหน่อย! จกุกแหละไม่ตอบแทแท! จกุกงอนแทแทอะ!”

 

          “ก็ถ้าแทฮยองโปะ ๆ ฮยองตั้งแต่แรกฮยองจะงอนไหมละ?” จองกุกถามกลับ

 

          “จกุกไม่ต้องมาพูดเยยนะ! ไหนอะ? ไหนยางวัลของแทแท?” แทฮยองว่ากลับพร้อมกับชะโงกหน้าออกมามองหน้าพี่ชายตัวสูงก่อนจะมุ่ยปากให้อีกฝ่าย

 

          หงั่ม!

 

          “งื้อออ! จกุกกินปากแทแททำไม

 

          “ไม่ได้กินสักหน่อย ฮยองแค่โปะ ๆ กลับแค่นั้นเองจองกุกว่าพร้อมกับใช้นิ้วเรียวลูบริมฝีปากสีสดของคนเป็นน้องเบา ๆ บริเวณรอยกัดที่เขาพึ่งกัดไปเมื่อสักครู่

 

          ถ้าไม่ติดว่าเด็กก้อนในอ้อมกอดของเขาพึ่งอายุได้หกขวบกับตัวเขาพึ่งสิบเอ็ดขวบนะ...

 

          เจ้าลูกหมานี่เสร็จจองกุกไปแล้วแน่ ๆ

 

          หงั่ม!

 

          “โอ้ย! ไอ้ลูกหมา! ฮยองเจ็บนะ!”

 

          “เห็นไหม! จกุกก็เจ็บแล้วคิดว่าแทแทไม่เจ็บรึไงเล่า!” แทฮยองว่ากลับหลังจากที่เด็กน้อยใช้ฟันงับลงบนริมฝีปากของฮยองตรงหน้า

 

          “เลิกงอแงน่า จะเอารางวัลไหม? ถ้าจะเอาก็เงียบ ๆ ไว้

 

          “เอาจิ! แทแทจะจุ๊ ๆ ไว้แทฮยองตอบกลับด้วยน้ำเสียงสดใสก่อนจะยกนิ้วชี้มาปิดปากจู๋ ๆ ของตัวเองเอาไว้

 

          “เก่งมากไอ้ลูกหมา

 

          .

 

          .

 

          .

 

          “แทฮยอง! อย่าวิ่ง!”

 

          “งึ้! ก็ลูกบอลมันวิ่งหนีแทแทอะ!”

 

          “งั้นรออยู่ตรงนี้แหละ เดี๋ยวฮยองเอามาให้เองจองกุกว่าด้วยน้ำเสียงเนือย ๆ ก่อนจะลุกเดินตามลูกบอลเจ้าปัญหาที่กำลังกลิ้งหลุน ๆ ไปที่เด็กน้อยสองคนที่มีสีผมประหลาด ๆ

 

          ตุบ...

 

          “เฮ้ย! ไอ้หนู! ส่งลูกบอลมาให้หน่อยสิคนตัวสูงที่เดินไปหยุดอยู่ข้าง ๆ เด็กตัวเล็ก ๆ ว่าขึ้นพร้อมกับมองเจ้าเด็กหัวส้มที่กำลังถือลูกบอลของแทฮยองเอาไว้

 

          “บอลนี่ของฮยองเหรอฮะ?” เสียงใส ๆ ของเด็กหัวส้มว่าขึ้นพร้อมกับมองคนตัวสูงด้วยสายตาเป็นประกาย

 

          “เออ

 

          “ฮยองอยากได้คืนเหรอฮะ?”

 

          “เออ ถามมากวะ เอามาได้แล้วมั้งจองกุกว่า

 

          “ไม่ให้

 

          อ้าว...

 

          เด็กเวร...

 

          “งั้นไม่เอาก็ได้วะจองกุกว่าพร้อมกับมองเด็กน้อยหัวสีส้มกับเพื่อนของมันด้วยสายตาหงุดหงิด

 

          นี่อย่าให้จองกุกรู้นะไอ้หัวส้มนี่ลูกหลานใคร...

 

          รู้เมื่อไหร่ตามเผาบ้านแน่ ๆ!

 

          หมับ!

 

          “จะไม่เอาจริง ๆ เหรอฮะ?” เด็กน้อยเจ้าของกลุ่มผมสีส้มเอ่ยถามขึ้นอีกครั้งในขณะเดียวกันมือป้อม ๆ ก็ดึงชายเสื้อของฮยองตัวสูงตรงหน้าเอาไว้

 

          “สรุปจะให้ไม่ให้?” จองกุกที่โดนรั้งเอาไว้ได้แต่หันตัวกลับมามองเด็กตัวเล็กตรงหน้าที่แย้มยิ้มสดใสมาให้พร้อมกับหันไปมองเด็กตัวขาวหัวเขียวที่ยืนอยู่ด้านหลังด้วยสายตาไม่พอใจ

 

          จะไม่ให้จองกุกไม่พอใจได้ยังไงละ!

 

 

          ก็สายตาของไอ้เด็กหัวเขียวนั่นมันกำลังจ้องไปที่แทฮยองของเขาด้วยสายตาหวาน ๆ เหยิ้ม ๆ นี่หว่า!

 

          เฮ้ย! ไอ้หัวเขียว! แทฮยองของใครให้มันรู้นะเว้ย!

 

          “จีมินให้ก็ได้ฮะ แต่ฮยองต้องบอกชื่อของฮยองก่อนนะเด็กน้อยเจ้าของชื่อ จีมินว่าขึ้นพร้อมกับมองฮยองตรงหน้าด้วยสายตาเป็นประกาย

 

          “จองกุก ฮยองชื่อจองกุก

 

          “อ่อฮะ แล้วฮยองมาใครเหรอฮะ? จีมินมากับยุนกินะฮะ

 

          “ฮยองมากับใครมันก็เรื่องของฮยองน่า เอาลูกบอลคืนฮยองมาได้แล้วจองกุกตอบกลับด้วยน้ำเสียงเบื่อหน่ายก่อนจะหันกลับไปมองเจ้าลูกหมาตัวน้อยที่ยืนมองมาที่เขาด้วยสายตาแปลก ๆ

 

          “ฮยองคงมากับน้องแทแทอนุบาลสามคนนั้นสินะฮะ ปะ! ยุนกิ! เราไปเล่นกับน้องกันเถอะ!” จีมินที่ไม่ได้สนใจคำพูดของฮยองตัวสูงว่าขึ้นก่อนจะคว้ามือเพื่อนข้างบ้านตัวขาววิ่งตรงไปที่เด็กน้อยตัวก้อนที่ยืนอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากพวกเขาโดยไม่ทันได้สังเกตเลยว่าฮยองที่ยืนอยู่ข้างหลังมองมาที่พวกเขาด้วยสายตากินเลือดกินเนื้อมากแค่ไหน

 

          ถ้าจะคิดเองเออเองขนาดนี้ไอ้หัวส้ม!

 

          แล้วไอ้หัวเขียวนั่นก็เหมือนกัน! มองเด็กก้อนของเขาแล้วทำหน้าแดงแบบนั้นมันหมายความว่ายังไงน่ะฮะ!

 

          “งึ้ จะ จกุกเสียงใสของเด็กก้อนเอ่ยเรียกฮยองคนโปรดเสียงสั่นในขณะเดียวกันดวงตาคู่สวยกลับตวัดมองคนแปลกหน้าที่มีส่วนสูงมากกว่าตัวเองนิดหน่อยด้วยท่าทีหวาดกลัว

 

          “มาหาฮยองเร็วแทฮยองจองกุกที่พึ่งเดินตามมาถึงเอ่ยเรียกเด็กน้อยก่อนจะอ้าแขนออกกว้างรอรับเจ้าลูกหมาของตัวเอง

 

          หมับ!

 

          “แทแทจะไปไหนเหรอ? ไม่เล่นกับพี่จีมินกับพี่ยุนกิหน่อยเหรอ?” จีมินที่เห็นเด็กน้อยตรงหน้ากำลังจะเดินออกไปได้แต่ดึงชายเสื้อของน้องน้อยเอาไว้พร้อมกับช้อนสายตามองเด็กตรงหน้าด้วยท่าทางน่าสงสาร

 

          เฮ้ย! นี่จีมินรักเพื่อนมากเถอะ ตั้งแต่รู้จักกันมาจนถึงชั้นประถมต้นพึ่งได้เห็นเพื่อนตัวขาวชอบใครสักคนนี่แหละ

 

          ชอบใครไม่ชอบดันไปชอบน้องแทฮยองอนุบาลสามที่มีบ้านอยู่ซอยข้าง ๆ กันแถมยังขึ้นชื่อว่ามีพี่ชายที่โคตรจะขี้หวงตามประกบอยู่ตลอดเวลา

 

          “อยากเย่นจิฮับแทฮยองตอบกลับเสียงซื่อก่อนจะตวัดดวงตากลมไปมองจองกุกสลับกับสองฮยองหัวสีด้วยท่าทางสับสน

 

          แทฮยองก็อยากเล่นกับคนอายุไล่เลี่ยเหมือนกันนะ...

 

          แต่ว่าแทฮยองอยากเล่นกับจองกุกมากกว่า...

 

          เพราะจองกุกเคยบอกว่าถ้าแทฮยองสนใจคนอื่นมากกว่าจองกุก จองกุกจะโกรธแทฮยองแหละ

 

          ไม่เอานะ...

 

          แทฮยองไม่อยากให้คุณกระต่ายโกรธ

 

          ถ้าคุณกระต่ายโกรธแทฮยองจะเสียใจนะ ฮือ

 

          “ฮยองกลับก่อนนะ แทฮยองอยากกลับตอนไหนก็ให้ไอ้สองตัวนี่ไปส่งก็แล้วกันนะจองกุกที่เห็นเจ้าลูกหมาของตัวเองเริ่มมีท่าทีสนใจเจ้าเด็กหัวสีทั้งสองคนมากกว่าก็ว่าขึ้นก่อนจะเดินหนีไปอีกทางได้แต่ปล่อยให้เด็กน้อยอย่างแทฮยองวิ่งตามออกไป

 

          ตัดภาพมาที่จีมินกับยุนกิ...

 

          “จีมิน...”

 

          “วะ ว่าไงเหรอยุนกิ?”

 

          “ยุนกิว่ายุนกินกซะแล้วล่ะงานนี้

 

          .

 

          .

 

          .

 

          “งื้ออออ จกุกอย่าเดินหนีแทแทแบบนี้นะ!” เสียงเล็กโวยวายขึ้นเสียงดังพร้อมกับขาสั้น ๆ ที่กำลังวิ่งตามฮยองตัวสูงที่เอาแต่เดินหนีตัวเองอยู่เงียบ ๆ

 

          “…”

 

          “จกุก!”

 

          “…”

 

          “งื้อ! จกุกฮ้าบบบบบ

 

          ตุบ!

 

          “แง้! เจ็บ! ฮึก จกุกจ๋า แทแทเจ็บ ฮือ

 

          “เฮ้ย! แทฮยอง!” จองกุกที่ได้ยินเสียงร้องไห้ดังขึ้นได้แต่หันหลังกลับมามองร่างก้อน ๆ ที่ล้มลงอยู่ที่พื้นก่อนจะรีบถลาวิ่งเข้าไปอุ้มแทฮยองขึ้นมาพร้อมกับลูบหัวเด็กน้อยเพื่อเป็นการปลอบประโลม

 

          “ฮึก เจ็บ ฮึก แทแทเจ็บ

 

          “โอ๋ ๆ ไม่ร้องนะครับคนเก่งของฮยอง ไหน? เจ็บตรงไหนบ้าง? ขอฮยองดูหน่อยนะคนเก่งจองกุกที่อุ้มแทฮยองเดินมาจนถึงบริเวณที่จัดวางเก้าอี้สาธารณะเอาไว้ได้แต่ขมวดคิ้วด้วยความเป็นกังวลก่อนจะวางแทฮยองลงเบา ๆ

 

          “แทแทเจ็บหัวเข่าฮับ ฮึก เจ็บมาก ๆ เยยฮับเด็กน้อยร้องตอบพร้อมกับเบะริมฝีปากสีสดออกมาอย่างน่าสงสารไหนจะคราบน้ำตาที่เปรอะอยู่บนใบหน้าน่ารักนั่นอีก

 

          จองกุกที่เห็นสภาพของเด็กน้อยได้แต่สบถให้ตัวเองอยู่ในใจก่อนจะละสายตามาสำรวจหัวเข่าสะอาดของเด็กน้อยที่ตอนนี้มีแผลถลอกอยู่ทั้งสองข้าง

 

          “ฮยองขอโทษนะเจ้าลูกหมาจองกุกเอ่ยขึ้นด้วยความรู้สึกผิดก่อนจะใช้ผ้าเช็ดหน้าของตัวเองค่อย ๆ ซับทำความสะอาดที่แผลถลอกของน้องเบา ๆ

 

          “ฮึก แทแทเจ็บ ฮึก จกุกเดินหนีแทแท ฮึก

 

          “นั่นแหละ เพราะฮยองเดินหนีเจ้าลูกหมา เจ้าลูกหมาของฮยองถึงได้เจ็บตัวแบบนี้ไง เพราะฉะนั้นฮยองขอโทษนะครับคนเก่ง

 

          “ไม่เอา ฮึก จกุกไม่ผิด ฮึก วันนี้แทแทดื้อเองฮับ ฮึก แทแทสนใจคนอื่นมากกว่าจกุก ฮึก แทแทขอโทษฮับ ฮึก

 

          “เจ้าลูกหมาของฮยองไม่ผิดหรอก เลิกร้องไห้เถอะนะ ร้องไห้จนตาบวมหมดแล้วจองกุกว่าพร้อมกับเกลี่ยคราบน้ำตาออกจากใบหน้าน่ารักของอีกฝ่ายก่อนจะค่อย ๆ ประทับจูบลงบนหน้าผากของอีกฝ่ายเบา ๆ ราวกับกำลังปลอบประโลมเด็กน้อยตรงหน้า

 

          “ฮะ ฮึก แทแทจะไม่ย้องแล้วฮับ ฮึกแทฮยองตอบกลับพร้อมกับพยายามกลั้นเสียงร้องสะอื้นก่อนจะยอมสงบลงในที่สุด

 

          “เอาเป็นว่าวันนี้เราทั้งคู่ต่างทำตัวไม่ดีกันทั้งนั้นเนอะเจ้าลูกหมา ทั้งเจ้าลูกหมาของฮยองสนใจมากกว่าฮยอง แล้วก็ทั้งตัวฮยองที่เดินหนีเจ้าลูกหมาจนเจ้าลูกหมาของฮยองต้องมาเจ็บตัวแบบนี้จองกุกว่าพร้อมกับลูบหัวและส่งยิ้มอบอุ่นให้เด็กน้อย

 

          “ฮับ

 

          “มาสัญญากันก่อนนะ ว่าหลังจากนี้ไปเราทั้งคู่จะไม่ทำแบบนี้อีก

 

          “…”

 

          “จอน จองกุกคนนี้ขอสัญญาว่าต่อให้โกรธเจ้าลูกหมาคิม แทฮยองมากแค่ไหน ไม่ว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น จอน จองกุกคนนี้จะไม่หันหลังให้คิม แทฮยองอีก จอน จองกุกจะอยู่ข้าง ๆ คิม แทฮยองและไม่ทิ้งเจ้าลูกหมาไปไหนทั้งนั้น

 

          “…”

 

          “แล้วแทฮยองล่ะ? จะสัญญาอะไรกับฮยอง?” จองกุกถามพร้อมกับสบตากับดวงตากลมของเด็กน้อยที่กำลังมองมาที่ตัวเอง

 

          “ทะ แทแทฉันยาว่าแทแทจะไม่ดื้อกับคุณกระต่ายจอนฮับ แทแทจะไม่เห็นคนอื่นฉำคันกว่าจกุกฮับ อะ เอ่อ ยกเว้นป๊ะป๋ากับมะมี๊ฮับ ละ แล้วก็ฉันยาว่าจะเป็นเด็กดีของคุณกระต่ายฮับ แทแทจะไม่ดื้ออีกแย้วฮับ

 

          จุ๊บ!

 

          “ดีมากเจ้าลูกหมาจองกุกว่าหลังจากที่ก้มลงไปประทับจูบลงบนกลีบปากเล็ก ๆ สีสดของเด็กน้อยเบา ๆ

 

          “งื้อ จกุกโปะ ๆ แทแททำไมฮับ?”

 

          “เพราะเจ้าลูกหมาของฮยองทำตัวน่ารักไงละ

 

          จุ๊บ!

 

          “คิก จกุกก็ทำตัวน่าย้ากเหมือนกันฮับ คิก แทแทชอบแบบนี้จังเยยฮับแทฮยองว่าด้วยน้ำเสียงสดใสก่อนจะฉีกยิ้มกว้างจนริมฝีปากสีสดกล้ายเป็นรูปสี่เหลี่ยม

 

          จุ๊บ! จุ๊บ! จุ๊บ!

 

          “ฮยองก็ชอบแทฮยองเหมือนกันจองกุกว่าด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มพร้อมกับสบตากับดวงตาสวยด้วยสายตาสื่อความหายหลังจากที่ระดมจูบทั่วผิวหน้าของคนน้อง

 

          “จะ จกุก

 

          “หื้ม?”

 

          “แทแทยู้จึกเหมือนจะไม่ชาบายเยยฮับ

 

          “ทำไมว่างั้น?” จองกุกถามด้วยน้ำเสียงร้อนรนก่อนจะทาบฝ่ามือลงบนหน้าผากของเด็กน้อยเพื่อวัดอุณหภูมิร่างกายของเด็กน้อย

 

          “มะ ไม่ยู้ฮับ มะ มันเป็นแปลก ๆ เหมือนแทแทย้อนที่หน้าเยยฮับ

 

          “ฮะ?”

 

          “ยะ ยู้จึกใจเต้นแรงแปลก ๆ ด้วยฮับแทฮยองว่าก่อนจะยกมือขึ้นมากุมก้อนแก้มยุ้ย ๆ ของตัวเองพร้อมกับยู่ปากด้วยท่าทางน่ารักผิดกับจองกุกที่ฉีกยิ้มกว้างที่ได้ยินถ้อยคำน่ารักจากปากสีสดนั่น

 

          “เจ้าลูกหมา...”

 

          “ฮับ?”

 

          “เจ้าลูกไม่ได้ไม่สบายหรอก แต่เจ้าลูกหมากำลังรักฮยองนะรู้ตัวไหม?”

 

          “ย้าก? ย้ากเหมือนที่แทแทย้ากป๊ะป๋ากับมะมี๊ไหมฮับ?”

 

          “ก็คล้าย ๆ กันนั่นแหละ แต่ว่าแทฮยองไม่ได้รักฮยองแบบคนในครอบครัวหรอกนะ

          “…”

          “แทฮยองรักฮยองแบบที่พ่อกับแม่ของแทฮยองรักกันต่างหาก

 

          “งะ งั้นเหยอฮับ

 

          “แล้วคิดว่าไงละ?” จองกุกถาม

 

          “ถะ ถ้าแทแทย้ากจกุก ยะ แย้วจกุกย้ากแทแทไหมฮับแทฮยองเอ่ยถามด้วยความไม่แน่ใจพร้อมกับช้อนสายตาขึ้นไปมองฮยองตัวสูงตรงหน้าด้วยแววตาสั่นไหว

 

          แทฮยองเป็นแค่เด็กอนุบาลสามที่อีกไม่กี่เดือนข้างหน้าจะขึ้นเป็นประถมเองนะ...

 

          เป็นแค่เด็กใสซื่อที่กลัวจะถูกหลอกเท่านั้นเองนะ...

 

          “รักสิ...”

 

          “…”

 

          “ไม่ให้ฮยองรักแทฮยอง แล้วจะให้ฮยองไปรักใครกันนะ? เจ้าลูกหมาจองกุกว่าพร้อมกับลูบกลุ่มเส้นผมนิ่มนุ่มนั่นเบา ๆ ด้วยความเอ็นดู

 

          น่ารัก...

 

          แทฮยองน่ารัก...

 

          น่ารักตั้งแต่แรกเกิดจนทุกวินาทีนี้เลยละ...

 

          “ว่าไง? สรุปเจ้าลูกหมาตัวนี้รักคุณกระต่ายไหมครับ?” จองกุกถามย้ำด้วยรอยยิ้ม

 

          “…”

 

          “แทฮยอง...”

 

          “ย้ากฮับ

 

          “…”

 

          “แทแทย้ากจกุกที่สุดในโลกเยยฮ้าบบบ ~ แทฮยองตอบกลับด้วยน้ำเสียงสดใสก่อนจะกระโจนไปกอดรอบคอของฮยองตัวสูงเอาไว้แน่น

 

          “งั้นเหรอ...”

 

          “…”

 

          “ฮยองก็รักแทฮยองเหมือนกัน

 

          “คิก แทแทดีใจจังเยยฮับ คิก จกุกย้ากแทแท จกุกเป็นของแทแท

 

          “ใช่แล้ว ฮยองเป็นคนของแทฮยองคนเดียวเท่านั้น

 

          “ฮับ

 

          “แล้วแทฮยองก็เป็นคนของฮยองคนเท่านั้นเหมือนกัน

 

          “…”

 

          “เข้าใจใช่ไหมเจ้าลูกหมา?”

 

          “ฮับ! เข้าใจฮับ!”

 

          “รีบ ๆ โตไว ๆ นะแทฮยอง

 

          “ฮับ?”

 

          “ฮยองจะรอให้เราทั้งคู่โตกันก่อน

 

          จุ๊บ!

 

          “หลังจากนั้นเราสองคนมาทำมากกว่าโปะ ๆ กันเถอะนะจองกุกว่าด้วยรอยยิ้มอบอุ่นหลังจากที่พึ่งกดจูบลงกลีบปากเล็ก ๆ สีสดของแทฮยองเบา ๆ ราวกับกำลังตีตราจองและแสดงความเป็นเจ้าของของริมฝีปากสีสดตรงหน้า

 

          จุ๊บ!

 

          “ฮับ! แทแทจะรีบ ๆ โตฮับ!” แทฮยองตอบกลับเสียงใสหลังจากกดจูบริมฝีปากของคนพี่กลับพร้อมกับฉีกยิ้มกว้างจนปากเป็นรูปสี่เหลี่ยมอีกครั้ง

 

          จองกุกมองเด็กน้อยตรงหน้าด้วยสายตาเอ็นดูอีกครั้งก่อนจะอุ้มเด็กน้อยขึ้นหลังแล้วเดินทางกลับบ้านด้วยกัน

 

          ถึงระยะทางจากสวนสาธารณะกับบ้านของเราทั้งคู่จะไกลก็ไม่เป็นไร...

 

          ถ้าเส้นทางที่จองกุกกำลังเดินอยู่ยังมีแทฮยองอยู่ข้าง ๆ แบบนี้ ต่อให้ทางที่จองกุกต้องเดินมันไกลมากกว่านี้ก็ไม่เป็นไร...

 

          ขอแค่มีแทฮยองอยู่ข้าง ๆ เขาแบบนี้ตลอดไปก็พอ...

 

 

- END

 

 

          เย้! เป็นยังไงกันบ้างคะกับสัปดาห์นี้? สัปดาห์ที่สี่แล้วเนาะ ฮือ ผิดพลาดตรงไหนต้องขอโทษด้วยจริง ๆ นะคะ สกรีมกันได้ที่ #fromJKtoVday ด้วยนะคะ

          Tw : @phaprayzwriter

          Facebook : Phaprayz



ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Phaprayz จากทั้งหมด 17 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

14 ความคิดเห็น

  1. #14 Ver_a (@kunggii) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 กันยายน 2562 / 10:32

    โตเร็วๆนะฮับบบ
    #14
    0
  2. #13 TEAMINz (@TEAMINz) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 มีนาคม 2562 / 19:10
    หื้อออน่ารักจังเลยค่ะมาอัพหน่อนนะคะะะะ
    #13
    0
  3. #12 KooKV dn (@0869443122psu) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 00:01

    น่ารักกกกกง่าาาา งื้อออ ชอบๆๆๆๆๆ
    #12
    0
  4. วันที่ 17 ตุลาคม 2561 / 22:35
    จะได้อัพต่อมั้นไรท์
    #11
    0
  5. #10 someone_ssk (@someonessk) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2561 / 19:10
    คุณจอนเขาร้าย!
    #10
    0
  6. วันที่ 29 เมษายน 2561 / 22:34
    ต่อน้าาาาาาชอบอ่ะ
    #9
    0
  7. วันที่ 26 มีนาคม 2561 / 17:57
    น่ารักมากมายยย-////-
    #8
    0
  8. วันที่ 25 มีนาคม 2561 / 13:31
    น่ารักมากกกกรอออออ
    #7
    0
  9. #6 kaewpunnapa (@kaewpunnapa) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2560 / 00:58
    น่ารักมากค่าาา
    #6
    0
  10. วันที่ 10 ธันวาคม 2560 / 00:18
    เจ้ายูกหมาน่ารัก น่าหยิกมากๆเลยคร่าา
    #5
    0
  11. วันที่ 29 กันยายน 2560 / 23:03
    น่าร้ากกกก
    #4
    0
  12. วันที่ 22 กันยายน 2560 / 23:13
    โป๊ะๆเด้อ ฮือออออ คิ้วท์อ่า
    #3
    0
  13. วันที่ 22 กันยายน 2560 / 21:17
    อร้ายยย น่ารัก
    #2
    0
  14. #1 กุกวี
    วันที่ 22 กันยายน 2560 / 21:04
    กึกวีน่ารักมาก
    #1
    0