ROSE MASK.+ROSE SIN.[[WonHyuk+BomHyuk+KyuHae]]

ตอนที่ 59 : -22-[+ตอบคำถามชิงฟิค + รายละเอียดฟิคที่ลืมบอก = =]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,018
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    7 ก.พ. 56

 

 

ดวงตาสีดำขลับลืมขึ้นในความมืด เห็นเพียงเพดานของโรงพยาบาลสีขาว เสียงน้ำไหลดังออกไปได้ไม่ไกล หากโจ คยูฮยอนถึงกับรีบลุกขึ้นนั่งบนเตียง ความเจ็บแปลบที่ช่วงอกทำเอาชายหนุ่มนิ่วหน้า ยกมือขึ้นสัมผัสถูกผ้าพันแผลสีขาวที่พันรอบอกไว้แนบแน่นจนหายใจแทบไม่ออก หันมองสายน้ำเกลือและสายให้เลือดซึ่งกำลังลำเลียงของเหลวเข้าสู่ร่างกายเพื่อช่วยชีวิตเขา

“คยูฮยอน!

โจ คยูฮยอนหันตามเสียงเรียก ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อคนตัวเล็กในชุดนอนผวาเข้ามาโอบกอดเขาทั้งกาย อี ทงเฮน้ำตาคลอพร้อมเอ่ยเสียงสั่นเครืออย่างโล่งอก

“ฟื้นแล้ว...ฮึก...”

ดวงหน้าหวานซุกเข้าที่ลำคอขาว สะอื้นออกมาเสียงเบา

“...นายฟื้นแล้ว”

คยูฮยอนถึงกับนิ่ง ความห่วงใยของอีกคนส่งผ่านมายังเขาอย่างรู้สึกได้ชัดเจน มันอ่อนหวาน...และชวนให้ข้างในอกลิงโลดอย่างน่าประหลาด หากกระนั้นเมื่อสติหวนนึกถึงอะไรบางอย่างได้ เขาก็ต้องรีบกระชากอีกคนออก ทงเฮเบิกตากว้างเมื่อสบดวงตาคาดคั้นนั่น

“พี่ชายของผมล่ะ!?...” คยูฮยอนยิงคำถามใส่อีกคนแทบจะทันที

“...หลานของผม ตอนนี้พวกเขาอยู่ที่ไหน!?

ทงเฮนิ่งไปนิด ก่อนจะระงับความดีใจของตนแล้วเอ่ยตอบทีละคำถาม

“ชเว มินโฮอยู่กับอึนฮยอก เขาจะปลอดภัยที่บ้านตระกูลคิม ส่วนชเว ซีวอน...”

ดวงตาคู่งามที่หลุบต่ำทำเอาคยูฮยอนถึงกับหน้าเสีย

“...เรายังหาตัวเขากับฮยอกแจไม่เจอเลย”

รองประธานแห่งไลอ้อนจิวเวอร์รี่เบิกตากว้าง ก่อนจะผละจากอีกคนไปกระชากสายให้น้ำเกลือและสายให้เลือดออกฝ่ามือ เลือดสีแดงไหลเป็นทาง ทงเฮร้องลั่นเมื่ออีกคนทำท่าจะก้าวลงจากเตียง

“นี่นายจะไปไหนน่ะ!?

“ผมจะต้องไปหาพวกเขา อะ...โอ๊ย!

ร่างสูงนิ่วหน้า ครางเสียงหลงก่อนจะทรุดตัวลงกับพื้น ทงเฮรีบตรงเข้าพยุงให้อีกคนนั่งบนเตียง ร่างบางเอื้อมมือไปจะกดออดเรียกพยาบาลหากคยูฮยอนกลับคว้ามือนั่นไว้

“ผมต้องตามหาพี่...นะครับ”

แววตาดื้อรั้นหากอ้อนวอนของอีกคนทำเอาทงเฮถึงกับเม้มปากแน่นด้วยความหนักใจ คยูฮยอนดันอีกคนออกก่อนจะหยัดตัวลุกแล้วเดินไปที่ประตู มือที่เอื้อมมากุมแขนเขาไว้ ร่างสูงทำท่าจะเอ่ยค้านไม่ให้อีกคนได้เอ่ยห้าม

“ฉันไปด้วย” ทงเฮเอ่ยออกมาเสียงเครียด

คยูฮยอนนิ่งไปนิด ท่าทีลังเลจนอี ทงเฮต้องเอ่ยย้ำ

“ตอนนี้นายมีรถอย่างนั้นเหรอ?

“...”

“...แล้วมั่นใจเหรอว่าจะช่วยตัวเองได้ทั้งๆที่กำลังบาดเจ็บขนาดนี้น่ะ!?

คยูฮยอนเม้มปากแน่น ทงเฮสูดลมหายใจลึกๆก่อนจะเอ่ยออกมาเสียงเครียด

“ฉันรู้ว่านายอาจจะไม่อยากมองหน้าฉัน แต่ว่าตอนนี้เราต้องช่วยพวกเขา อี ฮยอกแจก็เป็นเพื่อนรักของฉัน นายก็รู้ดีไม่ใช่เหรอ?

ร่างสูงนิ่งไปนิด ก่อนจะหลุบตาต่ำ ทงเฮมองอีกคนก่อนจะถอนหายใจออกมาแผ่วเบา เขาถือว่านั่นเป็นการตอบรับที่ไร้เสียงก็แล้วกันนะ ผู้บริหารของโรสมาร์คเปิดประตู้ห้อง ก่อนจะเดินนำอีกคนไปขึ้นลิฟท์ท่ามกลางแววตาที่เบิกกว้างของยามคนอื่น

“เขาจะไปธุระกับฉัน เดี๋ยวเรากลับมา” ทงเฮเอ่ยบอกคนของตัวเอง ก่อนจะเดินนำอีกคนไปที่ลิฟท์

คยูฮยอนเหลือบมองคนตัวเล็กที่นิ่งเงียบ ก่อนจะเอ่ยออกมาเสียงเบาหวิวเมื่อบานประตูลิฟท์ปิดลง

“มีความคืบหน้าอะไรบ้างไหมครับ”

“คิบอมตามสัญญาณโทรศัพท์ของชเว ซีวอน แต่ที่เราเจอ...เขากลับให้โทรศัพท์กับใครก็ไม่รู้ ตอนนี้เป็นเวลาตีห้ากว่าแล้ว เราต้องหาอี ฮยอกแจให้เจอก่อนพระอาทิตย์จะขึ้น นาย...พอจะรู้ไหมว่าพี่ชายของนายน่าจะไปที่ไหน”

“พี่กำลังหลบหนี คงจะต้องหาที่พักที่ปลอดภัย...” คยูฮยอนสูดลมหายใจลึก เขายังเจ็บปวดกับบาดแผลของตนเองไม่หาย ทงเฮเหลือบมองอีกคนด้วยความห่วงใยก่อนจะเบือนสายตาหลบไปอีกทางเมื่อคยูฮยอนหันมากล่าวเพิ่ม

“...ผมคิดว่าผมรู้ว่าพี่จะไปที่ไหนนะ”

“ถ้างั้นตอนที่ฉันกำลังขับรถ นายช่วยมองรถคันไหนก็ตามที่กำลังขับตามมาด้วย...” ทงเฮเอ่ยอย่างจริงจัง

“...เพราะตอนนี้เราไว้ใจใครไม่ได้ทั้งนั้น จนกว่าอี ฮยอกแจจะกลับมาที่โรสมาร์ค”

“ครับ”

คยูฮยอนพยักหน้ารับ ก่อนจะตามอีกคนไปที่รถของเจ้าตัวซึ่งคิบอมขับมาจอดไว้ให้ที่ข้างโรงพยาบาล

 

**

 

เตียงหัก!!

อี ฮยอกแจแทบจะเอาหน้ามุดพรมพื้น...ไม่รู้เลยว่าไอ้คนที่กำลังชดใช้ค่าเสียหายตรงเคาท์เตอร์นั่น หนังหน้ามันทำด้วยอะไรถึงได้ทำเหมือนไม่ทุกข์ไม่ร้อนขนาดนั้นได้ แต่ตัวเขานี่สิ...อายจนแทบอยากแทรกแผ่นดินหนีอยู่แล้ว!!

เตียงของโรงแรมนี้เป็นเตียงไม้ที่ถูกใช้มานานพอสมควร และแน่นอนว่ากิจกรรมที่ร้อนแรงของคนสองคน ทำให้เตียงไม้นั่นไม่อาจทนรับความรุนแรงที่ยาวนานนั้นได้ มันเลยหักโค่นลงมาตอนที่พวกเขากำลังประกอบพิธีในช่วงสุดท้ายก่อนฟ้าจะสว่าง นับเป็นช่วงเวลาที่เงียบสงัดเพราะฉะนั้นเสียงเตียงหักมันเลยปลุกคนทั้งโรงแรมให้กระชากประตูเข้ามาดูว่าเกิดอะไรขึ้น

จากนั้นคงจะรู้ใช่มั้ยว่าสภาพของอี ฮยอกแจจะเป็นแบบไหน...

สายตานับสิบคู่ยังจับจ้องมาที่พวกเขา พลางหันไปซุบซิบนินทากันอย่างมันส์ปาก ทำเอาคนที่ไม่ได้นอนทั้งคืนอย่างฮยอกแจสามารถตาสว่างได้ไม่ยาก คิดแล้วก็นึกแค้นใจไอ้ตัวต้นเหตุที่ยังทำเหมือนไม่รู้เรื่องรู้ราวอยู่ได้ เลยไปจนถึงเจ้าของโรงแรมที่กำลังมองฮยอกแจแล้วยิ้มน้อยๆ คิดได้ยังไงเรื่องเอายาปลุกเซ็กส์มาแจกลูกค้าเนี่ย!!

“ไปกันเถอะ”

เป็นคำพูดที่ฮยอกแจอยากจะฟังมากที่สุด ร่างบางลุกพรวดแล้วรีบก้าวออกนอกโรงแรมโดยไม่ลืมปิดบังหน้าตาไว้บางส่วน ซีวอนมองตามก่อนจะหลุดขำ พอไล่ฝีเท้าเข้ามาจนสามารถเดินได้เทียบเคียง อี ฮยอกแจก็เดินทิ้งระยะห่างเป็นวาขนาดตัวเองจะเดินไม่ค่อยไหวนะนั่น ซีวอนเร่งฝีเท้าเข้าไปใกล้ ก่อนจะก้มหน้าไปถามยิ้มๆ

“จะอายทำไมครับ ตอนนี้ไม่มีใครสนใจเราแล้วนะ”

เสียงถามนุ่มๆทำเอาฮยอกแจหันไปตวาดแว้ดใส่อีกคนเสียงดังลั่น

“ฉันไม่ได้หน้าด้านเหมือนนายนะ...!!

ร่างบางชะงักกึกเมื่อเห็นว่าอีกคนก้มหน้าลงมาแทบจะชิด ผงะถอยก่อนจะเบือนหน้าไปทางอื่น ซีวอนอมยิ้ม รวบเอวบางเข้ามาใกล้ผลที่ได้คือฝ่ามือเล็กที่ระดมฟาดที่ลำแขนแกร่งอย่างแรง

“ปล่อยเดี๋ยวนี้เลยนะไอ้บ้ากาม!!!

ทีอย่างนี้ล่ะทำมาเป็นหวงตัว...

ซีวอนคิดในใจอย่างเอือมๆ หากพอดวงหน้าที่ขึ้นสีจัดท่ามกลางแสงของเช้าวันใหม่ก็ทำเอาชายหนุ่มถึงกับยิ้มแป้น ฮยอกแจล่ะอยากจะฟาดที่ดวงหน้าหล่อนั่นแรงๆ มีอะไรให้ยิ้มมากมายนะ! อารมณ์ดีมากนักหรือไงไอ้บ้า!!?

“ให้ผมช่วยพยุงเหอะ...” ซีวอนเอ่ยยิ้มๆ

“...ดูท่าคุณจะเดินไม่ค่อยไหวนี่”

“ก็เพราะใครกันเล่า!

ฮยอกแจเอ่ยเสียงเขียว รู้สึกร้อนวูบเมื่อมืออุ่นนั่นแตะที่สะโพกบางซึ่งปวดหนึบ ฮยอกแจเอานิ้วเรียวเกลี่ยเส้นผมของตนไม่ให้บังหน้าบังตา เสหลบดวงตาพราวระยับที่มองมานั่น ซีวอนก้มหน้าลงมากระซิบแผ่วเบา

“เมื่อคืนนี้...คุณน่ารักมากรู้ตัวบ้างไหม”

“อะ...ไอ้บ้า!!!

ฮยอกแจฟาดฝ่ามือมาที่ดวงหน้ายิ้มๆนั่นได้อย่างสมใจ แรงจนซีวอนสะบัดหน้าไปอีกทางแล้วซี้ดปากด้วยความเจ็บ แต่พอเห็นดวงหน้าสวยจัดนั่นแดงก่ำ แถมปากอิ่มก็ยังเม้มแน่นอย่างน่าเอ็นดู ประกอบกับดวงตาคู่สวยที่วาววับด้วยความกระดากอายนั่น เขาก็ไม่นึกถือสามันเลยแม้แต่น้อย

น่าฟัดชะมัด!

ไม่รู้ว่าฤทธิ์ยายังอยู่หรืออย่างไร ซีวอนถึงรู้สึกว่าเขากำลังพิศวาสฮยอกแจอีกครั้ง ถึงตอนนี้เจ้าตัวจะใส่เสื้อผ้าคลุมกายจนมิดชิด และตั้งท่าราวลูกแมวน้อยหวงตัวอยู่ก็ตาม หากกระนั้นชายหนุ่มก็ยังอดไม่ได้ ก้มลงไปสูดความหอมที่แก้มเนียนของคนที่ไม่ทันระวังตัวฟอดใหญ่

“หายกันนะฮะ”

พูดเองเออเองเสียจนฮยอกแจตั้งท่าจะหันมาฟาดอีกรอบ คราวนี้คนตัวสูงหัวเราะ หลบทันจนคนที่เหวี่ยงมือมาจนเสียหลักล้มลงใส่อ้อมแขนของคนตัวสูงที่รับไว้ได้ทันราวรู้เหตุการณ์เบื้องหน้า ฮยอกแจเม้มปากแน่นเมื่ออีกคนก้มลงเชยชมแก้มใสที่แดงเรื่ออีกครั้งขณะที่มือบางถูกรวบไว้แน่น

“พะ...พอแล้วน่าซีวอน!!

เอ่ยเสียงสั่นพร้อมพยายามจะเบือนหน้าหนีอีกคนที่ดูจะไม่สนใจสายตาคนมองเลยสักนิด ระดมจูบที่แก้มซ้ายขวาอย่างหมันเขี้ยว พอด่าเข้าให้หน่อยซีวอนก็หอมแก้มอีก พอมองตาขวางเม้มปากแน่นซีวอนก็ก้มหน้ามาหอมอีก หอมจนไม่รู้ว่าแก้มของฮยอกแจมันจะช้ำไปถึงไหนต่อไหน ร่างบางหน้าแดงก่ำราวจะระเบิด เสหลบดวงตาพราวระยับที่มองมาอย่างเจ้าเล่ห์นั่นด้วยท่าทีกระดากอายที่ไม่ได้เห็นบ่อย ซีวอนอาจจะเผลอก้มลงไปจูบคนในอ้อมแขนนี่เลยก็ได้หากเสียงแตรรถที่ดังขัดจังหวะไม่ทำให้พวกเขาต้องชะงักกึก

“พี่!!

“ฮยอกแจ!!

เสียงของคยูฮยอนกับทงเฮดังขึ้นก่อนตัว ทั้งสองคนก้าวลงจากรถก่อนจะรีบวิ่งมาที่ประธานหนุ่มทั้งสองที่ผละจากกันแทบจะทันที คยูฮยอนหยุดลงตรงหน้าพี่ชายก่อนจะทรุดฮวบเพราะเริ่มทนอาการบาดเจ็บจากบาดแผลบนร่างกายไม่ไหว ซีวอนรีบเข้ามารับร่างของน้องชายเอาไว้ก่อนที่อีกคนจะล้มลง

“คยูฮยอน!

ทงเฮผวาเข้ามาช่วยพยุง ก่อนจะหันมาหาฮยอกแจที่ยังยืนนิ่ง

“นายไปอยู่ไหนมาน่ะ พวกฉันออกตามหาแทบทั้งคืนเลยนะ!

เอ่ยออกมาอย่างคาดโทษ ฮยอกแจชะงัก เสยผมตัวเองเล็กน้อยอย่างเก้อเขิน ก่อนจะตอบเสียงงึมงำในลำคอ

“ก็...แถวนี้แหละ”

ทงเฮชักสีหน้าอย่างหงุดหงิด ก่อนจะรีบตัดบทเพราะเห็นว่าควรค่าแก่การจับโจ คยูฮยอนส่งโรงพยาบาลเสียมากกว่า เขาหันมาเอ่ยกับท่านประธานของตนเองรัวเร็ว

“รีบเข้าเถอะ! ตอนนี้อึนฮยอกกำลังแย่นะ!!

ฮยอกแจหันควับ ก่อนจะเอ่ยถามเสียงเครียด

 

“เกิดอะไรขึ้นกับน้องชายของฉัน”

 

**

 

ดวงตาสีอำพันหลุบมองเอกสารที่ถูกแฮซอกวางตรงหน้าอย่างสั่นระริก มือบางเอื้อมมาอ่านระดับสายตา กวาดมองสัญญายินยอมการตรวจลายมือของอี แฮซอก

แน่นอนว่าหากเขาไม่ใช่อี ฮยอกแจตัวจริงล่ะก็...แย่แน่

“ฉันหวังว่าเธอคงจะไม่เล่นตุกติกอะไรหรอกนะ”แฮซอกเอ่ยพร้อมแย้มรอยยิ้มพรายอย่างคนเจ้าเล่ห์ เขาสบดวงตาสีอำพันที่สั่นระริกนั่นอย่างหวาดหวั่น ยิ่งมอง...ยิ่งมั่นใจ

 

นี่ไม่ใช่อี ฮยอกแจ...

 

“ครับ”

คนที่รั้งตำแหน่งประธานบริษัทหลุบตาต่ำ ก่อนจะเอื้อมมือสั่นระริกเซ็นลายเซ็นลงบนแผ่นกระดาษ มันสั่นจนเส้นลายไม่พลิ้วสวยเหมือนลายเซ็นของคน แฮซอกมองดวงหน้าที่ผุดพรายด้วยเม็ดเหงื่อนั่นอย่างย่ามใจ

“เชิญเอานิ้วโป้งแตะลงบนเครื่องตรวจได้เลยนะครับ” นักวิทยาศาสตร์คนหนึ่งที่ถูกจ้างมาเป็นกรณีพิเศษพร้อมเครื่องตรวจรอยนิ้วมือเอ่ยขึ้น

ทุกสายตาจับจ้องไปยังร่างเล็กบอบบางที่ยังนั่งนิ่ง ดวงตาสีอำพันนั่นเหลือบมองคิม คิบอมที่ยืนหน้าเครียดอยู่ไม่ไกลออกไปอย่างหวาดหวั่น คิบอมหลุบตาต่ำ ก่อนจะพยักหน้ารับ ร่างบางถึงได้ยอมยื่นมือสั่นๆนั่นไปแตะเบาๆที่เครื่องตรวจ แฮซอกอดรนทนไม่ไหวจึงดึงมือบางนั้นทาบลงบนเครื่องแสกนอย่างรวดเร็วท่ามกลางดวงตาสีอำพันที่เบิกกว้างตกตะลึง

เสียงเครื่องคำนวณดังขึ้นถี่รัวก่อนผลตวรจจะปรากฏแก่สายตาของคนทุกคนในที่ประชุม

.

.

.

100%

ดวงตาของแฮซอกเบิกกว้าง ก่อนจะเงยหน้ามองคนที่เขากำลังจับข้อมือบางไว้แนบแน่น ดวงตาสีอำพันที่อ่อนแอเมื่อครู่กลับกลายเป็นแววตาท้าทาย เย้ยหยัน และหยามเหยียดเหมือนอย่างเคยที่คุ้นชิน

“จะปล่อยมือของผมได้หรือยังครับ...คุณอา?

อี ฮยอกแจเอ่ยถามพลางแย้มรอยยิ้มยียวน แฮซอกหลุดปากออกมาเสียงเบาหวิว

“เป็นไปไม่ได้”

“ใช่...”

ฮยอกแจสะบัดมือหลุดออกจากการเกาะกุม ก่อนจะกวาดตามองเหล่าผู้บริหารที่หลบสายตาทรงอำนาจนั่นเป็นทิวแถว

“...ไม่น่าเป็นไปได้เลยที่พวกคุณจะสงสัยในตัวของผม ทั้งๆที่คุณฮยอนซูเองก็เป็นผู้เลือกผมให้ขึ้นมาเป็นประธานบริษัทเองกับมือ...”

เหล่าคณะกรรมการทำหน้าอึกอัก มองหน้ากันไปมากับคำพูดนั้น ฮยอกแจแย้มยิ้มพรายพร้อมเลิกคิ้วขึ้นสูง

“...แต่ผมไม่ว่าอะไรหรอกนะฮะ เพียงแต่พวกคุณหาคำพูดเหมาะๆมาพูดกับท่านอดีตประธานบริษัทก็แล้วกัน เพราะผมเห็นว่าคุณฮยอนซูในตอนนี้น่ะ...กำลังหัวเสียน่าดูเชียวล่ะ เนอะ...คิบอม”

หันไปถามเพื่อนสนิท ที่กำลังแย้มรอยยิ้มบางๆรับ

“ครับ อีกเดี๋ยวคุณอีเขาจะมาพบพวกคณะกรรมการที่ห้องประชุมนี้ ช่วยรออีกสิบนาทีด้วยนะฮะ”

“แต่ระหว่างที่รอ ผมเองก็มีเรื่องที่อยากจะพูดอยู่เหมือนกัน...”

ฮยอกแจเอ่ยเสียงนุ่ม ก่อนจะเดินกลับมาทรุดตัวลงนั่งที่เก้าอี้ประธานบริษัท กวาดตามองเหล่าคณะกรรมการที่มองเขาเป็นตาเดียว

“...จริงอยู่ที่หลายเดือนที่ผ่านมาผมอาจจะไม่เอาไหนในเรื่องการบริหารงานเหมือนอย่างเก่า ผมอยากจะขอโทษพวกคุณจริงๆที่ซุ่มเงียบจนทำให้บริษัทของเราสูญเสียรายได้ไปมากขนาดนี้”

“ซุ่มเงียบเหรอ?” หนึ่งในองค์ประชุมเอ่ยออกมาอย่างสงสัย ฮยอกแจหันไปพยักหน้ารับ

“ครับ ระหว่างที่ชะลอโครงการไปหลายโครงการนั้น เพราะผมกำลังหยุดคิด...เรื่องโครงการที่พวกคุณเสนอผมว่าการที่จะให้โรสมาร์คบุกตลาดญี่ปุ่นนั้นอาจจะทำได้ยากเพราะไลอ้อนจิวเวอร์รี่เองก็ครองตลาดอยู่ แถมการโปรโมตสินค้าของโรสมาร์คนั้นก็ทำให้ต้องเสียค่าใช้จ่ายที่สูงกว่าเกาหลีเพราะค่าเงินของญี่ปุ่นเกือบๆจะเทียบเท่าประเทศฝั่งยุโรปอีก นอกจากนั้นโรสมาร์คยังต้องเสียเงินเพื่อการประกวดที่ยังคงมีความเสี่ยงสูงเพราะคนญี่ปุ่นส่วนใหญ่มีความจงรักภักดีในตราของไลอ้อนจิวเวอร์รี่อยู่มาก พวกคุณบอกว่าการลงประกวดแข่งขันครั้งนี้เราอาจจะมีแต่เสีย...กับเสีย”

เสียงฮือฮาดังขึ้นในที่ประชุม ก่อนที่นักบริหารระดับสูงอาวุโสคนนึงเอ่ยปากออกมา

“แปลว่าคุณคิดจะถอดใจในการบุกตลาดญี่ปุ่นอย่างนั้นเหรอครับ”

“ผมไม่ถอดใจง่ายๆแน่ครับ เพราะผมไม่ใช่คนที่ชอบการยอมแพ้...” ฮยอกแจหันมายิ้มอย่างน่ารัก ก่อนจะเอ่ยต่อเมื่ออีกคนทำหน้าสงสัย

“...แน่นอนว่าเมื่อเรามีความเสี่ยง หน้าที่ของผมคือต้องลดความเสี่ยงนั้น ผมจึงลอบตกลงกับประธานบริษัทของไลอ้อนจิวเวอร์รี่ว่า...เราจะไม่มีการแข่งขันกันทั้งในประเทศญี่ปุ่น และประเทศอื่นๆ”

“หา!?

เสียงฮือฮาดังขึ้นต่อจากนั้น รู้ดีว่าประธานบริษัทโรสมาร์คกับประธานของไลอ้อนจิวเวอร์รี่นั้นไม่ถูกกันอย่างแรง น่าแปลกที่มีการตกลงกันอย่างลับๆ แถมไม่มีการแข่งขัน...มันหมายความว่ายังไง

“ไลอ้อนจิวเวอ์รี่ตอนนี้ขยายในเอเชียตะวันออกได้ดีกว่าโรสมาร์คมาก และถึงเราจะเป็นเสือในฝั่งทวีบยุโรปและอเมริกา แต่ทวีปฝั่งเอเชียนั้นเป็นทวีปที่มีประชากรหนาแน่นมากที่สุดในโลก ผมเลยทำข้อตกลงกับคุณชเว ซีวอนไว้ว่า...ผมจะยกส่วนแบ่งในการตลาดที่ประเทศจีนให้ไลอ้อนจิวเวอร์รี่บางส่วน เพื่อแลกกับส่วนแบ่งการตลาดในประเทศญี่ปุ่น”

!!

“แต่จะพูดว่าส่วนแบ่งการตลาดคงจะไม่ดีนัก...” ฮยอกแจถอนหายใจออกมาเบาๆ

“...แผนการนี้เป็นเพียงแค่ว่า ไลอ้อนจิวเวอร์รี่สามารถวางขายสินค้าของพวกเขาในสาขาของโรสมาร์คในประเทศจีน โดยต้องมีการส่งส่วยตามเปอร์เซนต์ที่พวกเขาขายได้ เช่นเดียวกับเราที่สามารถวางขายสินค้าในประเทศญี่ปุ่นได้โดยผ่านสาขาของไลอ้อนจิวเวอร์รี่ ภายใต้เงื่อนไขเดียวกันครับ”

“มันเป็นความคิดที่ดีครับ...แต่ว่าเราจะไม่เสียเปรียบเหรอ? ใครๆก็รู้ว่าประเทศจีมีประชากรมากแค่ไหน!?

“แต่ญี่ปุ่นเองก็มีกำลังทรัพย์ซื้อเยอะนะครับ ผมว่าเราอาจจะไม่เสียเปรียบอะไรเลยก็ได้”

“แต่ไลอ้อนจิวเวอร์รี่ก็เป็นศัตรูของเรานะ!!

“แต่ถ้าทำอย่างที่ท่านประธานว่าเราก็จะเสียค่าเช่าที่ในสองประเทศนี้น้อยลงเหมือนกันนะ!

“เงียบก่อนครับ” ฮยอกแจเอ่ยปรามคำวิพากษ์วิจารณ์ที่กำลังเกิดขึ้น

“...ผมเองก็คิดแบบพวกคุณเรื่องที่จะร่วมมือกับไลอ้อนจิวเวอร์รี่”

ดวงตาสีอำพันกวาดมองเหล่าคณะกรรมการของตนเอง ก่อนจะถอนหายใจออกมาแผ่วเบา

“ตลอดเวลาที่ผ่านมาเราแข่งขันกับไลอ้อนจิวเวอร์รี่ตลอด สงครามเครื่องเพชรของเราดูจะไม่เบาบางลงเลย แต่คำว่าคู่แข่ง...มันไม่ได้หมายความศัตรูนี่น่า...”

ความเงียบเกิดขึ้นทั่วห้องประชุม ก่อนที่ใครบางคนจะก้าวเข้ามา ดวงตาของคณะกรรมการเบิกกว้าง ชเว ซีวอน...ประธานบริษัทของไลอ้อนจิวเวอร์รี่

“ถ้างั้นผมมีข้อเสนอนะ...” ร่างสูงของคนที่มาใหม่กล่าวยิ้มๆ

“...ผมเองก็ต้องการบุกตลาดจีนพอๆกับพวกคุณที่ต้องการบุกตลาดญี่ปุ่น ทำไมสัญญาที่คุณอีพูดถึงได้ไม่กำหนดระยะเวลาล่ะครับ”

ฮยอกแจขยับรอยยิ้ม ชเว ซีวอนยังพูดต่อ

“...จนกว่าแบรนด์โรสมาร์คจะติดตลาดญี่ปุ่น และสินค้าของผมจะติดตลาดในประเทศจีน พวกเราจะช่วยกันทำงานไปสักพัก พักรบกันสักเดี๋ยว จนกว่าเราจะได้ในสิ่งที่เราต้องการ เมื่อนั้นสัญญาถึงจะเป็นโมฆะ ดีไหมครับคุณอี ฮยอกแจ?

“ผมก็คิดอย่างที่คุณชเวพูดนั่นแหละ...” ฮยอกแจเบือนหน้าหลบดวงตาพราวระยับของชเว ซีวอนนิด

“...แล้วพวกเราเอง...ก็อยากจะตกลงกันเรื่องสินค้าที่เราสองบริษัทจะสร้างร่วมกัน เพื่อรองรับความต้องการของตลาดโลกด้วย”

“ตลาดโลกเหรอ!?” เสียงฮือฮาดังขึ้นอีกครั้ง ก่อนจะเงียบลงเพื่อรอฟังคำพูดต่อไป

“เราต่างก็เคยได้รางวัลทั้งในประเทศฝั่งเอเชียและยุโรป แต่เราไม่เคยมีสินค้าไหนที่สามารถตีตลาดได้ทุกประเทศเลย ผมเลยคิดว่าเราจะร่วมมือกัน...ผลิต ไลอ้อนโรส ขึ้นมา หากทำให้ทั่วโลกพึงพอใจได้ ไม่ว่าจะเป็นเราหรือไล้อ้อนจิวเวอร์รี่ก็คงจะสามารถตีตลาดทั่วทุกประเทศได้ไม่ยาก จากนั้นเราค่อยมาแข่งขันกันต่อนะครับคุณชเว”

“นั่นสิ...”

ชเว ซีวอนพยักหน้ารับ ยิ้มให้เหล่าคณะกรรมการของโรสมาร์คที่กำลังระงับอาการตื่นเต้นดีใจเอาไว้ไม่มิด

“...พวกคุณยินยอมที่จะร่วมงานกับบริษัทของเราไหมครับ ทุกท่าน”

 

**

 

อะแฮ่ม ในที่สุดเรื่อง ROSE SIN ก็เสร็จสมบูรณ์เสียที ไรเตอร์จึงประกาศรวมเล่มไปเรียบร้อยเมื่อวานนี้

มูลค่าของฟิคนี่สูงกว่าเรื่องอื่นๆที่เคยแต่งมาอีกนะเนี่ย = =; กลัวคนที่อยากได้ไม่มีเงินซื้อเลยยืดเวลาโอนไปกลางๆเดือนหน้าเลยค่ะ

ชนกับเอสเจเอ็มอีก บร๊ะ - -* มาเข้าเรื่องกันเถอะ (บ่นมานาน)


เรื่องตอบคำถามชิงฟิคนะฮับ เดี๋ยวไรเตอร์ดึงเวลาให้เร็วขึ้นจะดีกว่า เพราะกลัวน้องบางคนเขาอาจจะโอนเงินมาไม่ทันนะ (เดี๋ยวจะไปแก้ที่ตอนตอบคำถามชิงฟิค)

จากวันที่ 7 มี.ค. ขอเปลี่ยนเป็นวันที่ 21 ก.พ. 56 แล้วกัน (เลื่อนมา 2 อาทิตย์)

ตอนนี้คนตอบคำถาม 3 คน โรสซินมูลค่า 900 บาทกำลังรอท่านอยู่ รีบๆส่งคำตอบมานะจ๊ะ =w=//

หัวข้อที่ 2 คือรายละเอียดในเล่มฟิค มีคนกระซิบถามว่าเป็นยังไง คือที่มันเยอะเพราะว่า ตอนพิเศษปาไป 100 หน้า -_____- มีเอ็นซีทุกคู่ และจะไม่เอาลงเด็กดี จบข่าว ^^/

เรื่องนี้ไรเตอร์คงไม่ได้เอาไปขายตามงานเหมือนเรื่องอื่นๆนะคะ ถ้าขายก็คงขายน้อย เพราะมีตั้ง 4 เล่ม ท่าจะขายยาก T^T ขออนุญาตเก็บฟิคเผื่อขายไว้จำนวนจำกัด เพราะมันราคาเอาเรื่องเหมือนกัน = = (ทุกวันนี้ก็กระเป๋าแบนแล้ว TT) ทำเอาฟิคคยูเฮที่ว่าจะออกพร้อมกันจำเป็นต้องแพคเก็บเข้ากรุไปตามเดิมก่อน = =

ไปละ แล้วไรเตอร์จะมาอัพเดตความคืบหน้าเป็นระยะนะคะ จุ๊บๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,755 ความคิดเห็น

  1. #1739 HyukJewel (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2558 / 00:23
    คราวนี้ก็เหลือแค่คู่คยูเฮแล้วมั้ยอ่ะ
    คยูยอมพี่วอนแล้วหรอ
    #1,739
    0
  2. #1365 mhoomin (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2556 / 00:32
    เตียงหัก!!
    เอ่อ..ฮยอกแจเดินไหวได้ยังไงอ่ะ (-.,-)
    ชเวขา~ ยามันแรงเนอะ!! (>////<)
    แฮซอกหน้าแหกไปเลย สมน้ำหน้า!!!
    สองบริษัทเค้าจะร่วมมือกันแล้ว
    อยากให้วอนฮยอกเค้าร่วมหอ(?)กันบ้างไรงี้ 555+
    #1,365
    0
  3. #1351 ภรรยาฮยอกแจ (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2556 / 19:15
    เตียง...หัก -////////////////////-
    ตอนนี้ในหัวมีแต่คำนี้ #ป่าวหื่นนะ แหะๆ
    วอนฮยอกจะเกี่ยวองรวมทองเป็นผืนแผ่นเดียวกันแล้วใช่มั้ย >< #มโนไปไกลสุดๆ 55
    วอนหื่น่ะ >,.<
    #1,351
    0
  4. #1342 somjainuk (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2556 / 08:53
    เตียงหัก!!!



    - -*
    #1,342
    0
  5. #1340 Littledolphin (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2556 / 01:08
    เตียงหัก!!!!! 555555555555555555555



    ยาเกรดเอของเค้าดีจีิง! คิกๆๆๆๆๆๆๆ ยิ่งกว่าต้องมุดพรหมหนีอีกฮยกแจเอ้ย 55555555555



    ที่สำคัญข้อดีของยาเกรดเอนอกจ่กจะทำให้คนเค้า...จนเตียงหักแล้ว ก็ยังทำให้หันหน้ามาคุยกันดีๆ ได้อีกละนะ ฮิ้ววววววววว



    Congratulations ย้าท่านประธานทั้ง 2 เดี๋ยวเราจิส่งเตียงเหล็กไปเป็นขวัญและกำลังใจในการบุกตลาดโลกนะฮับ อิอิอิ
    #1,340
    0
  6. #1339 mamey71 (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2556 / 23:21
    เย้ยยยยยสงสารฮยอกวอนทำจนเตียงหักเลยรึ
    อายแทนฮยอกเลยอ่ะตอนนี้เริ่มคลี่คลายแล้วสินะ
    ทางด้านธุรกิจก็หันมาร่วมมือกัน
    #1,339
    0
  7. #1338 aomeii-bumeii (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2556 / 22:23
    อืมมม  2 บริษัทเค้าจะร่วมมือกันแล้วเหรอ 

    แล้ว 2 ฮยอกเค้าสลับตัวกันตอนไหนยังไง

    แต่เอาเถอะยังไงซะ ใจความสำคัญของตอนนี้  ที่ชัดสุดๆ เลยก็คือ



    ....เตียงหัก....


    #นี่ไม่ได้หื่นนะ - .. -
    #1,338
    0
  8. #1337 * [J]o[L]ee[P]op ,, ♥ (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2556 / 22:22
    คือกำลังโหมดสงสารและเหนใจคู่คยูเฮ
    แต่ไฉนเลย แค่คำๆเดียวทำให้เรารู้สึกว่าฟินที่สุดในตอนนี้

    'เตียงหัก!!'

    กรีีดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
    นี่มันไม่ใช่ระดับเอธรรมดาแล้ว นี่มันเอ+++++++
    พระเจ้า!! นี่มันอะไรกันเนี่ย T___________T **กรี๊ดร้องลั่นทุ่ง**
    เกินคาดได้อีกอะ สมกับการรอคอยตอนนี้จิงๆ
    อีพี่วอนเอ้ยยย บทจะหื่นก้อหื่นเตมขั้นเลยนะ
    แม่กุหลาบงามของเราก้อเหมือนกัน บทจะหวานก็หวานลืมเปรี้ยวเชียว ><
    น่าร๊อกที่สุดอะ... แต่ที่สุดของที่สุดก็คือ.... เตียงหัก!!!!!!
    คำเดียวฟินทั้งหน้าฟิคเลย 5555555555+

    เอาละ ขอตั้งสติ จะเม้นอย่างมีสตินะค่ะ Orz...

    คยูเฮ... คยูใจเเข็งไปนะ... ไม่สงสารเฮหรอ
    ตอนตื่นขึ้นมาก้อดีใจไม่ใ่ชหรอ อย่าใส่หน้ากากอีกเลยนะ
    ตอนนี้ก้อห่วงอยู่คู่เดียวแล้ว สมหวังไปแล้วนหนึ่ง เตรียมลุ้นอีกหนึ่ง
    แต่คู่นี้นี่น่าเปนห่วงที่สุดของที่สุดจริงนะ TT

    แล้วเรื่องรวมบริษัทกัน มันจะไม่มีปันหาเกิดขึ้นมาใช่มั้ยนะ?
    แล้วที่รวมกันแบบนี้ เปนเพราะท่านประทานมีใจให้กันรึเปล่าเนี่ย ><
    โอ้ยยยย ยิ่งอ่านก้อยิ่งลุ้นทุกตอน ไหนจะนาบีอีก
    เงียบหายไปแบบนี้ ตอนหน้าไม่ใช่ว่าแบบไม่ทันตั้งตัวนะ
    เพราะนางมีทีไรมีแต่เรื่อง = =

    ตอนนี้เรากดสั่งจองไปเรียบร้อย ~~~
    ดีใจจริงๆค่ะที่ไรเตอร์เปิดจองเสียที ตอนนี้ก้อหาเวลาตอบคำถามอยู่เหมือนกัน
    อยากร่วมสนุก (และอยากไ้ด้ฟิคฟรีด้วย 55555555)

    ยังไงก้อสู้ๆค่ะ รอตอนต่อไปมากๆ
    รอทุกเรื่องเลยอะ ทั้งน้องหงส์กอรอ ดอกบ๊วยก้อรอ
    แม้แต่ชู้นู่ก้อรอนะค่ะ T[]T

    เอาเปนว่าแฮปปี้ทั้งงานทั้งฟิคและเรื่องเรียนเลยนะ สู้ๆค่ะ
    #1,337
    0
  9. #1336 boyozaa (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2556 / 22:21
    อร๊าย น่ารักอะ เขินแทน
    #1,336
    0
  10. #1335 Mui (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2556 / 22:13
    แหมๆๆๆๆหลังจากอยู่ด้วยกันคืนนึง ก็กลับมาพ่อแง่แม่งอนกันน่ารักเชียว



    วอนแอบแซวตลอด รู้นะว่าชอบให้ฮยอกเขินอ่ะซิ

    #1,335
    0
  11. #1334 iced_chocco (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2556 / 22:07
    อร๊ายยยยยยยย เตียงหัก!! เขินแทนฮยอกแจ >///<
    #1,334
    0
  12. #1333 mee (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2556 / 21:17
    ไปอยู่ด้วยกันไม่เท่าไหร่ ท่านประธานทั้งสองไปแอบตกลงกันตอนไหนเนี่ย

    ยังเตียงหักอีก แหม คู่นี้ ดูจะหวานกันขึ้นเยอะนะคะ
    #1,333
    0
  13. #1332 keroro (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2556 / 21:02
    แหมๆๆๆๆวอนกะสวีทกับฮยอกแจนานๆอีกนิด



    คยูเฮมาเจอจนได้ แต่ก็เข้าใจเพราะต้องช่วยอึนฮยอกก่อน



    เหมือนทุกอย่างกะลังไปได้ด้วยดีแล้ว^^



    แต่คยูเฮยังคลุมเครือ ยังไงก็ลุ้นๆๆๆๆ ncคยูเฮ5555
    #1,332
    0
  14. #1331 Gift (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2556 / 20:55
    เขินวอนฮยอกมาก >///<

    เขินเว่ออ 5555 น่ารักกกก

    รอโมเม้นนี้มานาน 55555



    #1,331
    0
  15. #1330 wonhyukza (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2556 / 20:43
    เตียงหัก อร๊ายยยยยย เขินมาก วอนฮยอก น่ารักมากกกกก

    ไม่อยากให้จบเลยยยยยยยยยยยย
    #1,330
    0
  16. #1328 jew (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2556 / 20:23
    ชอบตอนเตียงหักอ่ะ

    ว่าแต่ อึน - ฮยอก สลับร่างกันได้ไง

    อย่าลืมบอกด้วยน้า
    #1,328
    0
  17. #1327 กง.กี้55+ (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2556 / 20:23
    ไม่อยากให้จบเลยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

    TT ฮือ อเตียงหักที งานเลิกเลยย
    #1,327
    0