ROSE MASK.+ROSE SIN.[[WonHyuk+BomHyuk+KyuHae]]

ตอนที่ 40 : -6-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 868
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    30 มี.ค. 55

 

 

“คุณซีวอน!

เยซองอ้าปากค้างเมื่อเห็นถุงของฝากที่พะรุงพะรังและดวงหน้าเปื้อนยิ้มของลูกค้าหนุ่มรูปงาม ชเว ซีวอนหัวเราะเมื่อเห็นหน้าเหวอๆของอีกฝ่าย ก่อนจะยื่นถุงของฝากให้อีกฝ่าย

“ผมกลับมาแล้วครับคุณเยซอง”

เยซองกระพริบตาปริบๆ ก่อนจะยิ้มกว้าง และเปิดทางเพื่อเชื้อเชิญอีกฝ่ายเข้าบ้านตัวเอง

“เชิญครับคุณซีวอน นี่ตรงจากสนามบินมาหาผมที่นี่เลยเหรอเนี่ย”

“ฮะ ที่แรกว่าจะพาคยูฮยอนมาด้วยแต่ท่าทางจะหัวเสียเพราะเจรจาการค้าไม่ได้น่ะ เจ้านั่นเครียดกว่าเจ้าของบริษัทอย่างผมซะอีกนะ”

“แหม~ เป็นลูกจ้างที่ดีจริง...”เยซองเอ่ยยิ้มๆ ก่อนทำตาโต “...โห! ชอคโกแลตของญี่ปุ่นนี่อร่อยมากเลยนะฮะ รอแปบนะครับ”

ซีวอนหัวเราะกับท่าทางไร้เดียงสาของหมดทรงเสน่ห์ เยซองเดินเข้าครัวก่อนจะหยิบแก้วบรรจุน้ำผลไม้มาวางตรงหน้าอีกฝ่ายพร้อมเอ่ยเสียงหวาน

“ทานน้ำผลไม้ก่อนนะครับ มินโฮเขาถูกพาไปกินเค้กที่ร้าน...อีกสักพักก็คงกลับมา”

“ขอบคุณที่ช่วยดูแลลูกชายผมนะครับ”

เยซองโบกมือไปมาพร้อมหัวเราะคิกคัก

“ไม่หรอกครับ ผมแทบไม่ได้ทำอะไรเลยต่างหาก...อึนฮยอกนู่น เขาจ๊ะจ๋ากับมินโฮทั้งวัน ตอนมินโฮตัวติดเขาเป็นปาท่องโก๋แล้ว”

มือที่กำลังส่งน้ำเข้าปากถึงกับชะงักกึก ซีวอนมีสีหน้าเปลี่ยนไปเมื่อย้ำถาม

“อึนฮยอก...เหรอครับ”

“ครับ! เพื่อนผมน่ะ เจอกันเมื่อห้าปีก่อนนี้เอง...”เยซองเอ่ย ก่อนที่ดวงตาจะเปลี่ยนเป็นแววสงสาร “...ผมเจอเขาริมแม่น้ำ ท่าทางจะพยายามฆ่าตัวตายน่ะ แต่ถามเท่าไหร่ก็ไม่ยอมบอกว่าเป็นใครมาจากไหน บอกแค่ว่าชื่ออึนฮยอก...แล้วก็ไม่มีที่ไปผมเลยให้เขาเข้ามาดูแลบ้านช่อง แต่เขานิสัยดีนะครับ...หน้าตาน่ารักด้วยแหละ คุณซีวอนรู้จักเหรอ?

หมอหนุ่มเอ่ยถามเมื่อเห็นสีหน้าของอีกคนที่เปลี่ยนไปเรื่อยๆเมื่อเขาเล่าความ หากเสียงเปิดประตูและคุ้นเคยก็ดังขึ้นเสียก่อนที่ประธานหนุ่มจะเอ่ยปาก

“กลับมาแล้วครับ”

อึนฮยอกเอ่ยอย่างอ่อนแรง เยซองเด้งตัวขึ้นจากโซฟาก่อนจะเอ่ยอย่างสดใส

“กลับมาแล้วเหรอ อึนฮยอกมารู้จักพ่อของมินโฮสิ!

เยซองเดินมาหาร่างบางที่ก้มถอดรองเท้าให้ตัวเองกับเด็กเล็ก โดยที่ยังไม่ทันได้เงยหน้าขึ้นสบตาคนที่ยืนนิ่งแข็งเป็นหินเหมือนโดนคำสาป

ชเว ซีวอนหลุบตามองร่างนั้น...ต่อให้ก้มหน้าจนต่ำเขาก็จำได้แม่น ทั้งสีผม...สีผิว หรือแม้แต่ท่าทางที่คุ้นเคยเขาไม่มีทางลืมหรอก เขาลืมรักแรกของตัวเองไม่ลงหรอก

“สวัสดะ...”

อึนฮยอกนิ่งงันเมื่อเงยหน้าขึ้นมาสบกับดวงตาสีดำขลับที่เหมือนตกตะลึงไม่น้อยไปกว่าเขา ความเงียบโรยตัวขึ้นเช่นเดียวกับความตึงเครียดที่ก่อตัว ผิดปกติจนแม้แต่เยซองหรือมินโฮยังรู้สึกได้

“พวกคุณสองคน...”เยซองเอ่ยขึ้นมาขณะที่รั้งร่างมินโฮไปแนบกาย “...รู้จักกันใช่มั้ย”

“ใช่ครับ...”ซีวอนเอ่ยออกมาเสียงเบา มองคนตรงหน้าด้วยแววตาสั่นไหว “...รู้จักดีเลยล่ะ”

อึนฮยอกกัดริมฝีปากของตัวเองจนห้อเลือด ก่อนที่จะหันหลังจะเปิดประตูออกอย่างแรง เขาผวาเมื่ออีกคนก้าวเข้ามารัดร่างของเขาเข้าไปไว้ในวงแขน

“ปล่อย!...”อึนฮยอกตะคอกเสียงดัง พยายามจะปลีกตัวออกจากวงแขนที่เกร็งแน่นนั่น เยซองรีบอุ้มมินโฮออกจากตรงนั้นเพราะเด็กทำท่าจะร้องไห้จ้าแล้ว

“...ปล่อยผมไป ได้โปรด...”

เสียงนั้นกลายเป็นสั่นเครือในตอนท้ายทำเอาซีวอนใจอ่อนยวบ หากกระนั้นเขาก็ไม่ละมือจากร่างของอีกคนแต่อย่างไร ร่างสูงดันอีกคนมาเผชิญหน้า เชยคางมขึ้นสบตาก่อนจะปาดน้ำตาออกให้อย่างแผ่วเบา...นี่แหละ อี อึนฮยอก

“ผมจะไม่ทำร้ายคุณ...”ซีวอนเอ่ยเสียงสั่น “...ผมสัญญาว่าจะไม่ทำร้ายคุณอีก”

ฟันขาวยังกัดปากของตัวเองจนห้อเลือด ก่อนจะเบือนหน้าหนีไปทางอื่นแล้วเอ่ยเสียงเบา

“ผมไม่ใช่อึนฮยอก”

ชเว ซีวอนอยากจะหัวเราะ อีกฝ่ายช่างแตกต่างจากพี่ชายจริงๆที่แม้แต่การโกหกยังทำได้ไม่แนบเนียน เขากระชากข้อมือของอีกคน ถลกแขนเสื้อขึ้นเปิดให้เห็นรอยคมมีดที่กรีดมันหากเริ่มเจือจางลงเพราะการเวลา

“ขนาดนี้ยังจะโกหกผมอีกเหรอ...ว่าตัวเองไม่ใช่อี อึนฮยอก”

มือขาวชักออกจากการเกาะกุม ก่อนจะปิดปากตัวเองกลั้นเสียงสะอื้น ซีวอนเดินเข้าไปโอบกอดร่างนั้นพร้อมเอ่ยเสียงสั่น

“รู้ไหมว่าทุกคนเป็นห่วงคุณมากแค่ไหน?

“...”

“...รู้ไหมว่าเราเสียใจกับการกระทำของคุณมากแค่ไหนน่ะ...อึนฮยอก?

“...”

อึนฮยอกบ่ายตัวหลบออกจากอ้อมแขนนั้นอย่างนุ่มนวล เขาช้อนตาสีอำพันขึ้นมองอดีตผู้ชายที่เคยรักมาก...และตอนนี้ก็ยังมีผลต่อจิตใจ แม้จะน้อยกว่าใครบางคนก็ตาม

“เพราะรู้...ผมถึงต้องหายไปยังไงล่ะ”

“อึนฮยอก...”ซีวอนเอื้อมมือไปกุมมืออีกคนแน่น แม้อีกฝ่ายจะสะบัดออกเขาก็ไม่ยินยอม “...ให้ผมชดใช้ให้คุณได้ไหม”

“...”

“...ต่อให้คุณไม่รักผมแล้วก็ไม่เป็นไร ผมไม่คิดจะเหนี่ยวรั้งคุณไว้อย่างเก่า แต่ขอแค่ให้ผมทำอะไรเป็นการขอโทษคุณบ้างนะได้ไหม”

อึนฮยอกนิ่งงัน เขาชักมือกลับอย่างนุ่มนวลก่อนจะเบือนหน้าหนี

“ไม่มีประโยชน์แล้วล่ะครับ”

“อึนฮยอก!

“เราอย่าเจอกันอีกเลยครับ...”อึนฮยอกยกมือขึ้นปาดน้ำตาตัวเองแผ่วเบา “...ให้ผู้ชายที่มีชื่อว่าอี อึนฮยอกได้ตายจากโลกนี้ไปจริงๆเถอะนะครับ”

“จะตายได้ยังไงในเมื่อคุณยังอยู่ตรงนี้น่ะ!...”ซีวอนเอ่ยออกมาเสียงแข็ง เขาสาวเท้าเขาหาร่างสั่นระริกของอีกคน “...แล้วฮยอกแจรู้หรือเปล่าว่าคุณยังไม่ตาย...”

อึนฮยอกนิ่งงัน หันมองอีกคนอย่างตระหนก ชเว ซีวอนถามย้ำอีกครั้ง...แม้จะพาดพิงถึงใครคนอื่นก็ตาม

“...คิม คิบอมรู้หรือเปล่าว่าคุณยังอยู่”

“คุณซีวอน!!...”อึนฮยอกร้องลั่นก่อนจะกระชากแขนอีกคนอย่างแรง “...คุณต้องไม่บอกเขานะ! สัญยากับผมสิว่าคุณจะไม่บอกพวกของพี่น่ะ!!

แค่นั้นมันก็ทำให้อีกคนรู้ว่าตัวเองกำลังเป็นต่อ ซีวอนพยักหน้า ก่อนจะก้มลงกระซิบข้างหูอีกคน

“ก็ได้...ผมจะไม่บอกพวกเขา...”

“...”

 

“...แต่คุณต้องกลับไปกับผม”

 

**

 

แก้วเหล้าทั้งสองชนกันเบาๆ ฮยอกแจแย้มรอยยิ้มก่อนจะชะงักเมื่ออีกคนไม่ยิ้มตาม ตรงกันข้าม คิบอมทำเพียงแค่กระดกเหล้าเข้าปากตัวเองด้วยสีหน้าที่แทบจะเรียกว่าไร้อารมณ์

“เป็นอะไร...”แขนเรียวเลื่อนขึ้นโอบคออีกคน ก่อนจะถามเสียงแผ่ว “...เหนื่อย หรือโกรธฉัน?

คิบอมลดแก้วเหล้าลง เหม่อมองบรรยากาศและแสงตรงหน้าเหมือนทอดยาวออกไปไกล

“น่าจะ...อย่างแรกนะ”

“แล้วก็ไม่บอก...”ฮยอกแจหัวเราะ ก่อนจะอ้อมเดินมาด้านหลังอีกคนและนวดเฟ้นเบาๆที่ต้นคออีกฝ่าย “...จะได้นวดให้”

คิบอมยิ้มออกมาในที่สุด เขาหลับตาแล้วเอ่ยเสียงเบา

“งั้นกดหนักๆที่ฐานคอหน่อยนะ อย่างนั้นละ เฮ้อ~ มีคนมานวดให้นี่มันสบายอย่างนี้นี่เองสินะ”

ฮยอกแจค้อนควับ หากก็ยังนวดให้อีกคนต่อไปเรื่อยๆ คิบอมเงยหน้าขึ้นสบดวงตาสีอำพันก่อนจะยกมือขึ้นแตะแก้มขาวของอีกคนแผ่วเบา ร่างบางโน้มหน้าลงมาจนลมหายใจรดรินและสัมผัสริมฝีปากของกันและกันอย่างแผ่วเบา

ปลายลิ้นทักทายกันเบาๆก่อนจะหยอกล้อกันอย่างคุ้นเคยมาแสนนาน ฮยอกแจถอนริมฝีปากออก ก่อนจะกดจูบที่หน้าผากอีกฝ่ายแล้วถามเสียงเบา

“ดีขึ้นหรือยัง”

“อืม...”คิบอมพยักหน้ารับ “...มานั่งเถอะ”

ฮยอกแจแย้มรอยยิ้ม ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งเคียงอีกคนซึ่งตวัดแขนโอบบ่าเขาพร้อมดึงเข้าไปใกล้ก่อนจะดูดดึงลมหายใจกันและกันอีกครั้ง จูบครานี้อ้อยอิ่ง...อ่อนโยนและนุ่มนวลสมกับเป็นคิม คิบอมเลยล่ะ

“เต้นรำไหม”

คิบอมถามเสียงเบา ฮยอกแจหัวเราะก่อนจะหยัดตัวลุกตามแรงดึงของอีกคน คิบอมโอบประคองเขาพร้อมโยกไปตามจังหวะของเพลงแผ่วเบา

“ความจริงแล้ว...”

“หือ”ฮยอกแจครางถาม ซุกหน้ากับแผ่นอกของอีกคนอย่างนุ่มนวล

“...วันนี้ฉันรู้สึกเหมือนเห็นอึนฮยอกเลย”

“...”

ฮยอกแจรู้สึกเหมือนบรรยากาศอันอ่อนหวานนั่นมันคลายลงไปเสียหมด เขาตัวแข็งทื่อภายในอ้อมกอดของอีกฝ่าย คิบอมหัวเราะออกมาเบาๆ

“บ้าไหม? เขาตายไปตั้งนานแล้วแท้ๆ แต่ฉันยัง...”คิบอมกอดอีกคนไว้แน่นเหมือนต้องการที่พึ่งพิง “...ไม่ยอมรับความจริง”

“ไม่หรอก...”ฮยอกแจเอ่ยพร้อมช้อนตาขึ้นมองอีกคนอย่างอ่อนหวาน “...ไม่ได้มีแต่นายเท่านั้นที่ไม่ยอมรับความจริง”

คิบอมแย้มรอยยิ้มออกมาอย่างเหนื่อยล้า เขาปัดเส้นผมสีอ่อนของอีกคนแผ่วเบา

“ฮยอกแจ...”

เจ้าของชื่อหลับตา เมื่ออีกคนโน้มดวงหน้าลงมาประทับจูบที่แก้มขาวเนียน

“...นายเหมือนอึนฮยอกมาก”

“อื้อ”ฮยอกแจเม้มปากแน่น กดจมูกที่แก้มของอีกคนอย่างนุ่มนวล “...กลับไปกินเหล้าเถอะคิบอม เผื่อนายจะดีขึ้น”

“นั่นสินะ”

คิบอมได้แต่ยิ้มเศร้าๆ

 

**

 

“กลับมาแล้วเหรอมินโฮ”

คยูฮยอนทรุดตัวลงอ้าแขนรับร่างของหลานชายตัวน้อยที่รีบวิ่งเข้าหาร่างของคนเป็นอาทันควัน เขาเงยหน้าขึ้นมาจะทักทายพี่ชายหากต้องนิ่งงัน

“แก...”

คยูฮยอนผงะ หากชเว ซีวอนก้าวเข้ามาแตะบ่าเขาอย่างรวดเร็ว

“นี่ไม่ใช่ฮยอกแจนะ นายดูดีๆสิ”

โจ คยูฮยอนนิ่งงัน ก่อนจะหันไปไล้สายตาหวาดระแวงกับร่างที่ยืนอยู่ข้างรถดวงสีหน้าเหมือนๆจะร้องไห้ขึ้นมาได้ทุกขณะ ดวงหน้าราบเรียบพิมพ์เดียวกับประธานแห่งโรสมาร์ค หากที่ไม่เหมือนคือแววตา แต่ก็นั่นแหละ...คยูฮยอนยังไม่มั่นใจจนกว่าจะเอ่ยออกไป

“อึน...ฮยอก?

เจ้าของชื่อช้อนตามองเขา ก่อนจะคลี่ยิ้มบางๆอย่างที่เขาเคยรู้จักเมื่อนานมาแล้ว

“คุณคยูฮยอน”

เจ้าของชื่อรีบผละจากหลานชายเดินไปหาอีกคนแทบจะทันที เขากวาดตามองอีกคนอีกครั้ง ก่อนจะเอ่ยออกมาเสียงเบา

“คุณยังไม่ตาย”

“ใช่...แต่ไม่ยอมกลับมา” ซีวอนเอ่ยเสียงราบเรียบ น้องชายของเขาประคองดวงหน้าของอึนฮยอกราวสำรวจให้รู้ลึก คยูฮยอนหันมองพี่ชายตัวเอง

“พี่ไปเจอเขาที่ไหนน่ะ?

“บ้านคุณเยซอง จุดไต้ตำตอไหมล่ะ”ซีวอนหัวเราะออกมาเบาๆอย่างเยาะหยันชะตาชีวิต ก่อนจะเดินเข้ามาเอ่ยกับอีกคนอย่างนุ่มนวล

“เข้าบ้านของผมเถอะครับ ผมจะให้คนเตรียมห้องพักเอาไว้ให้”

อึนฮยอกลอบมองค้อนคนพูด หากก็พยักหน้ารับ คยูฮยอนมองคนสามคนที่เดินเข้าบ้านไปอย่างหนักใจ

 

พี่ทำแบบนี้...แล้วเรื่องมันจะไม่ยิ่งยุ่งไปกันใหญ่เหรอ

 

**

 

“เดินดีๆสิคิบอม”

ฮยอกแจเอ่ยเสียงอ่อน เมื่ออีกคนโอนเอนกายเหมือนทรงตัวไม่อยู่จนเขาต้องช่วยพยุง ร่างบางผลักบานประตูห้องก่อนจะพยุงร่างของอีกคนให้ล้มนอนบนเตียงอย่างทะลักทุเล เขาถอนหายใจเหยียดยาวเมื่อในที่สุดคิม คิบอมก็ได้มานอนหมดสภาพบนเตียงของตนเอง

ดวงตาสีอำพันเหลือบมองดวงหนาหล่อคมเยาว์วัยที่หลับพริ้มอวดแพขนตาหนา มือขาวแตะเบาที่แก้มของอีกคนอย่างอ่อนโยน เลื่อนมาแตะที่ริมฝีปากที่เคยประทับกันอยู่หลายครา ดวงตาสีอำพันหลุบต่ำ เมื่อก่อน...ตอนที่เขายังไม่เจออึนฮยอกเคยให้มันปลอบประโลมมายาวนานมากแค่ไหน

กว่าจะเติบโตมาด้วยกัน กว่าที่มองตาจะรู้ใจ และกว่า...ที่ฮยอกแจจะเปิดใจรับอีกฝ่ายได้มันไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับยี่สิบกว่าปีที่ผ่านมา

จนถึงวันนี้เขาพูดได้เต็มปากเต็มคำที่สุดว่านอกจากอี อึนฮยอกแล้ว...คิม คิบอมเป็นผู้ชายที่สำคัญที่สุดที่ทำให้อี ฮยอกแจคนนี้ยังอยากมีลมหายใจอยู่

แม้ดวงตาคู่นี้จะไม่หันมองแต่เขาเหมือนก่อนแล้วก็ตาม

ฮยอกแจเหยียดยิ้มกับตนเอง “พี่อิจฉานายจริงๆ...อึนฮยอก”

ประธานหนุ่มแก่งโรสมาร์คหยัดกายขึ้น ก่อนจะก้าวออกจากห้องก็ต้องชะงักเมื่ออีกคนยกแขนขึ้นตวัดโอบกอดรัดร่างเขาจากด้านหลัง เสียงสั่นเครือของคิบอมดังขึ้นข้างหูเหมือนๆกับริมฝีปากที่แนบลงมาบนพวงแก้มใส

“อย่าไป...”ดวงหน้าคมฝังลงลำคอขาวผ่อง ทำให้ฮยอกแจสะท้านไปทั้งร่างและหัวใจ

“...ได้โปรดอย่าทิ้งผมไปเลยนะ”

มือขาวที่ตกอยู่ข้างตัวกำแน่น เขารู้ดี...คำพูดนี้มันไม่ใช่ของเขา แต่เป็นของผู้ชายอีกคนนึง...อีกคนที่อยู่แสนไกล และไม่ว่ายังไงเขาก็ไม่มีทางแทนที่ได้

 

“...คุณไม่ควรค่าแก่การปกป้องเหมือนอึนฮยอกหรอก...อี ฮยอกแจ”

 

ฟันขาวขบริมฝีปากของตนแน่นเมื่อมือของอีกฝ่ายเริ่มวาดผ่านเรือนกายเขาด้วยสัมผัสที่เกินคำว่า เพื่อนสนิท ฮยอกแจพยายามข่มอารมณ์พร้อมเอ่ยออกมาเสียงเบาหวิว

“นายเมาแล้วนะ...คิบอม”

แทนคำพูดใดๆ คิบอมจับไหล่ทั้งสองข้างของอีกคนให้หันมาเผชิญหน้าเขา ก่อนจะก้มลงประทับริมฝีปากอิ่มอย่างนุ่มนวล

เรียวลิ้นแทรกเข้าโพรงปากอุ่นโดยไม่ทันตั้งตัว รสน้ำตาเฝื่อนๆเจือจางมากับรสชาติอันหอมหวานที่อีกคนแบ่งปันมาให้ แทรกซึมทั้งโพรงปากจนเผลอตอบสอนงอย่างรวดเร็ว จูบที่เจือด้วยความรู้สึกลึกซึ้งกว่าที่เคยมานั่นทำให้อี ฮยอกแจทำได้เพียงเกาะเกี่ยวไหล่กว้างของอีกคนไว้แน่น ก่อนที่ทั้งร่างจะทรุดลงกับพื้น

คิบอมไม่หยุดแค่นั้น...จมูกโด่งเลื่อนลงลำคอระหงสูดกลิ่นหอมกุหลาบเฉพาะกายของอีกฝ่าย ดูดดุนจนเกิดรอยแดงเรื่อแต่งแต้มผิวกายขาว ขณะที่พยายามปลดเปลื้องเสื้อผ้าออกจากตัวของอีกคน

ฮยอกแจไม่รู้ว่าทำไมดวงตาของเขาถึงร้อนผ่าวขึ้นมาได้ แต่ขณะที่พยายามปัดมือที่แทรกเข้ามาเล้าโลมผิวกายขาว อีกคนก็หยุดมือข้างนั้นเอาไว้และช้อนร่างอันสิ้นเรี่ยวแรงของเขาขึ้นบนเตียงกว้างของตนเอง ฮยอกแจรู้ดี...ต่อจากนี้มันจะเกิดอะไรขึ้น

ริมฝีปากหยัดปัดแผ่วมาที่เรียวปากอวบอีกครั้ง ครานี้เร่าร้อนจนรู้สึกได้หากฮยอกแจไม่ได้เต้นไปกับไฟนั้นเลยสักนิด ยามเมื่อคิบอมเปลื้องผ้าของเขาออกและทาบทับเรือนกายเข้ามามันช่างเหน็บหนาวนัก หากกระนั้นร่างบางก็ตอบรับจูบของอีกคนอย่างอ่อนหวานด้วยความรู้สึกลึกๆในใจที่เก็บซ่อนมานาน

รัก...

...คิบอมจะรู้ไหมว่าเขารัก...

มือขาวขยุ้มเส้นผมสีดำขลับเมื่ออีกคนถดกายลงสัมผัสแผ่นอกขาวเนียนด้วยรอยลิ้นและทิ้งร่องรอยของตนเองเป็นทาง น้ำใสๆเริ่มคลอหน่วงจนกลบเบ้าตา ทั้งความสุขและความทุกข์ยามคิบอมปรนเปรอร่างนี้มันปนเปไปเสียหมดจนเขาแยกไม่ออกเลยว่าสิ่งไหนมันมีมากกว่า แต่กว่าจะรู้ตัว...เรือนกายที่สั่นระริกนี่ก็ถูกครอบครองด้วยเรือนร่างท่แข็งแกร่งกว่า

“ผม...รักคุณ”

เสียงกระซิบดังแนบเรียวปาก การเคลื่อนไหวของอีกคนน่าหลงใหลลบเลือนความป่าเถื่อนของใครบางคนที่เขาไม่อยากจำเสียจนสิ้น ฮยอกแจโน้มดวงหน้านั้นลงมากดจูบอีกครั้ง และจูบกันซ้ำๆที่เรียวปาก...ไม่เหลือความลับในเรือนกายอีกแล้ว

“...ผมรักคุณมาก...”

คิบอมกระซิบเสียงแผ่ว ฮยอกแจจิกแผ่นหลังขาวนั่นอย่างแรงเมื่อรู้สึกถึงฝั่งฝันที่ใกล้เข้ามา...

“...ผมรัก...อึนฮยอก”

!!

 

.

.

.

 

นี่มัน...สวรรค์หรือนรก

“ฮึก...”

ร่างบางขดตัวในวงแขนของอีกฝ่าย ระริกสั่นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน กุหลาบแดงที่เคยทระนง หนามแหลมนั่นไม่สามารถป้องกันกายจากความเจ็บปวดได้เลยสักนิด คิบอมกดจูบซับน้ำตาที่คลอหน่วงเหนือดวงตาสีอำพันใสอย่างนุ่มนวล เล็บของฮยอกแจจิกลงบนผ้าคลุมเตียงด้วยพยายามอัดอั้นไม่ให้ตนเผลอร้องไห้ออกมา

ทำไม...

“อย่าทิ้งผมไปอีกนะครับ”

...เสียงของคิบอมก็อ่อนโยน...

...สัมผัสของคิบอมก็อ่อนโยน...

...แล้วทำไมเขาถึงรู้สึกไม่แตกต่างกับตอนที่โดนชเว ซีวอนย่ำยีเลยล่ะ...

รุ่งสางกำลังใกล้เข้ามา หากฮยอกแจไม่มีเรี่ยวแรงจะหยัดลุกและเดินกลับห้องของตัวเองพร้อมแสร้งทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น

คิบอมเป็นผู้ชายที่เขารักไม่ใช่เหรอ?

ฮยอกแจกัดริมฝีปากแน่น เหลือบมองดวงหน้าที่หลับสนิทของเพื่อนรักที่ขยับฐานะเป็นอย่างอื่นในชั่วข้ามคืน เขาเบือนหน้าหนีพร้อมหันหลังให้อีกคน น้ำใสๆกลิ้งลงหยดบนผ้าปูนอนเป็นด่างดวง

ใช่...

...เพราะรัก...

...และเพราะเขา...ไม่ใช่ของเรา...

 

**

 

“จะ...เจ้านายทิ้งผมอ่ะ ฮึก...”

ควอน จียงเอ่ยฟ้องอี ทงเฮที่เพิ่งลากกระเป๋ากลับมาจากเมืองจีน ผู้บริหารหนุ่มหน้าหวานกลอกตาเมื่อเจ้าตัวยังพูดพร่ำซ้ำๆจนปวดหัว นักออกแบบหน้ามนหยิบผ้าเช็ดหน้าไปซับน้ำตาที่หัวน้ำตาแผ่วเบา

“...เขากับคุณคิบอมทำให้ผมต้องนอนสนามบิน”

“แล้วมีเงินทำไมไม่เรียกแท็กซี่กลับเล่า”ทงเฮเอ่ยอย่างเอือมระอา ก่อนจะได้รับฟังประโยคที่น่าเอือมเสียยิ่งกว่า

“ผมลืมไปสนิทเลยครับ T^T

ทงเฮยกมือขึ้นกุมขมับ ก่อนจะหันมาเอ่ยเสียงเครียดกับนักออกแบบมือหนึ่งของโรสมาร์ค

“ขอเหอะนะจียง...”ร่างบางสูดลมหายใจลึก ก่อนจะเอ่ยออกมาช้าๆ “...ฉันไม่มีอารมณ์มาเทศนานายตอนนี้ แค่เรื่องที่เจอที่เมืองจีนก็ปวดหัวจะแย่แล้ว!

“คุณทงเฮจะไปหาเจ้านายไหมครับ...”จียงซับน้ำตาตนเองปอยๆ “...ผมกลับบ้านตระกูลคิมไม่ถูก”

ทงเฮมองคนที่ไม่เคยจำรายละเอียดในชีวิตตัวเองได้เลย ก่อนจะถอนหายใจออกมายืดยาว

“ไปสิ...ฉันอยากเจอฮยอกแจกับคิบอมอยู่พอดี”

.

.

.

“ฮยอกแจ...”

เสียงของคิบอมแหบพร่า หากเป็นไปได้ชายหนุ่มอยากทำร้ายตัวเองให้เจ็บหนักๆ ยิ่งอีกคนนั่งนิ่งไม่ยอมพูดจาเขายิ่งปวดใจ

“...ฉันขอโทษ”

ร่างสูงที่ทรุดตัวลงปลายเตียงตรงหน้าเขา ทำให้ฮยอกแจที่กำลังกลัดกระดุมเสื้อของตนเองอยู่เงียบๆ เงยดวงตาแห้งผากขึ้นมองอีกคนก่อนเผยอยิ้มออกมาบางเบา

“ขอโทษอะไร มันก็แค่เซ็กส์เฟรน...เหมือนๆจูบของพวกเรานั่นแหละ”

คิบอมช้อนตาขึ้นมองดวงหน้าของอีกคน เขาหายใจลึกเมื่อสบรอยยิ้มนั้น ร้อยยิ้มที่สดใสแต่ริมฝีปาก ดวงตานั้นแห้งผากเหมือนไม่ได้รับน้ำหล่อเลี้ยงมานาน

“นาย...คิดว่ามันเป็นแค่เซ็กส์เฟรนอย่างนั้นเหรอ”

คำถามของคิบอมทำให้ฮยอกแจถึงกับนิ่งงัน ร่างบางพยักหน้าพร้อมกลืนก้อนแข็งๆลงคอ หวังว่าเสียงของเขาจะไม่สั่นเมื่อเอ่ยออกไป

“ใช่...แค่นั้น”

ร่างบางหยัดกายลุก หากก็ต้องซวนเซจนอีกคนผวาเข้ามารับ ความเจ็บแปลบที่สะโพกแล่นริ้วเพราะเขาห่างหายจากเรื่องแบบนี้มานานตั้งแต่เมื่อห้าปีก่อน หากกระนั้นฮยอกแจก็เลือกจะปฏิเสธมือที่ช่วยเหลือและหยัดกายตรง

ร่างสูงนิ่งงัน เมื่ออีกคนก้าวขาออกจากห้องเขาออกไป คิบอมผวาเข้ากอดร่างของอีกคนจากด้านหลังพร้อมเอ่ยเสียงสั่นเครือ

“ฉันมันน่าฆ่านักฮยอกแจ...”

“...”

“...ให้นายทำร้ายฉันดีกว่าเงียบอยู่เฉยๆแบบนี้...”

“...”

ฮยอกแจรู้สึกเหมือนขอบตาตัวเองร้อนผ่าวอีกครั้ง เมื่ออีกคนกดจมูกโด่งลงบนแก้มขาวพร้อมเอ่ยออกมาเสียงเบา

 

“แต่งงานกันนะ”

 

เลือดในกายเหมือนเย็นเยียบก่อนเปลี่ยนเป็นร้อนเร่า เขาเบือนหน้าหันมาสบดวงตาสีดำขลับที่สั่นไหว สิ่งที่เห็นมีเพียงความไม่แน่นอนและอะไรอีกมากมายหลายอย่างรั้งแต่จำให้เขาต้องเจ็บหนัก อี ฮยอกแจเหยียดยิ้มเยาะ ก่อนจะถามออกมาเสียงสั่นเครือ

“นายอยากให้ฉัน...เป็นเหมือนอี ทงเฮหรือไง”

คิม คิบอมถึงกับนิ่งงัน แววตาตัดพ้อของอีกฝ่ายที่พบเห็นไม่ได้ง่ายนักถูกส่งมาให้ ฮยอกแจหลุบตาต่ำ ก่อนจะเอ่ยย้ำอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นมากกว่าเคย

“อย่านึกนะว่าฉันจะไม่รู้...ว่านายสองคนคบกันเพราะอะไร”

ใช่...เพราะคิบอมที่พลาดพลั้ง

...และเพราะคิบอมต้องการจะรับผิดชอบ...ในฐานะผู้ชายแสนดีคนนึง

ฮยอกแจผละจากอ้อมแขนของอีกคน มันเย็นวาบไปทั้งกายหากก็ดีกว่าอยู่ให้หนามในใจมันทิ่มแทง

 

“เลิกเป็นคนดีเถอะ...คิม คิบอม”

 

ปัง!

ร่างสูงทรุดตัวลงเมื่อบานประตูถูกกระแทกปิด เขาหลุบตามองมือของตัวเองก่อนจะกำแน่น แล้วทุบกับพื้นไม้จนเกิดเสียงดัง จนมือของเขาแดงก่ำและบอบช้ำ

“โธ่เว้ยยยย!!

ข้างของในห้องถึงกับแตกกระจาย คิบอมนิ่งงันเมื่อหันไปกระชากผ้าคลุมนอนแล้วเห็นสีเลือดเป็นรอยด่างบนผ้าขาว ร่างสูงกัดริมฝีปากของตนจนเลือดออก

“ฮยอกแจ...”ร่างสูงเอ่ยออกมาเสียงสั่นเครือ “...ฉันขอโทษ”

 

ผมขอโทษนะ...อึนฮยอก

 

**

ไรเตอร์ขอเลื่อนการส่งฟิคไปอีก 2-3 วันนะคะ เพราะบังเอิญต้องไปต่างจังหวัดด่วน จะส่งเดี๋ยวเอารายชื่อมาแจ้ง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,755 ความคิดเห็น

  1. #1722 HyukJewel (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2558 / 22:21
    บีบสุดอะ ปวดใจ สงสารฮยอกแจ
    พี่วอนเอาฮยอกไปทำไมมมมมมม
    #1,722
    0
  2. #1565 ink!!♥hyuk (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 26 เมษายน 2556 / 10:23
    เฮกะฮยอกโคตรเพื่อนอ่ะพูดกันตรงๆ เปิดใจปลื้มๆๆๆๆๆ ท่านประธานใหญ่โหดมวากกกกกก ฮยอกอ่วมเลย รีบจับหมอนให้ได้นะ
    #1,565
    0
  3. #929 chicky lovely (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 30 กันยายน 2555 / 22:53
    สงสารฮยอกแจอ่ะ T^T
    #929
    0
  4. #926 ภรรยาฮยอกแจ (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 15 กันยายน 2555 / 17:11
    เจ็บปวดแทนฮยอกแจเลยอะ T^T 
    ความรักนี่ทำให้คนเจ็บปวดกันทุกคนจริงๆ 
    อึนกลับมาเถอะนะ *พับเพียบกราบ T/\T * 
    อย่าหนีเลยทั้งฮยอกทั้งบอมมันต่างก็รักแกนะ 

    #926
    0
  5. #888 leeplyhyuk_elfso (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2555 / 03:17
    สงสารฮยอกแจ ทำไมต้องฝืนยิ้ม ฝืนทำทั้งๆที่ตัวเองเจ็บขนาดนี้ด้วย


    ขอให้ฮยอกแจ ไม่เอาใครสักคน ขอให้ทุกคนเจ็บปวดเพราะฮยอกแจทิ้ง TT 
    #888
    0
  6. #836 aorii (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 10 เมษายน 2555 / 21:33
    อยากร้องไห้อ่า~~
    เค้าสงสารฮยอกแจอ่ะ มีแต่คนรักอึนฮยอก
    เราชอบคนแข็งแกร่งแบบฮยอกแจ
    ...อืม แต่ว่า...เจ็บบ่อย ๆ มันก้อ...นะ
    #836
    0
  7. #834 [ChaPloy]SJ13 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 5 เมษายน 2555 / 06:46
     โอ้ววว ฮืออ สงสารฮยอกแจแล้วอ่ะ  
    #834
    0
  8. #801 sanphet (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 4 เมษายน 2555 / 00:17
    ง่ะ เศร้าอ่ะ
    สงสารฮยอกแจสุดๆ
    คิบอมนายทำไมทำแบบนี้
    วอนก็อีกจะเอางัย
    พาอึนมาอยู่บ้านเพื่อ
    ยังรักอึนอยู่หรืองัย
    โอ๊ยเครียด
    #801
    0
  9. #799 yepat@dD (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 2 เมษายน 2555 / 23:04
    ซีวอนคิดอะไรอยู่

    คิบอม..นายไม่น่าเมาเลย
    #799
    0
  10. #798 ze_gusy club (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 2 เมษายน 2555 / 22:28
    ทำไมเรื่องมันกลายเป็นแบบนี้ล่ะ
    #798
    0
  11. #796 ae snoopy (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 2 เมษายน 2555 / 10:26


    ทำมัยเรื่องมันกลับเป็นแบบนี้ไปได้หละ
    #796
    0
  12. #794 Mhoomin (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 2 เมษายน 2555 / 08:45
    มันเกิดอะไรขึ้น!!

    ชเว ซีวอนได้เจออึนฮยอกก่อน แล้วยัง(บังคับ)พากลับไปอยู่ด้วยอีก ชเวคิดจะทำอะไรกันแน่นะ

    คิม คิบอม!! จนได้สินะ จนได้สิ เฮ้อ!! ฮยอกแจพูดถูก ถูกทุกอย่างเลย

    จริงๆเรื่องนี้ฮยอกแจน่าสงสารที่สุดเลย แต่ที่ไปสงสารคนอื่นกันหมดเพราะหน้ากากความเข้มแข็งที่ฮยอกแจสร้างขึ้นมานั่นแหละนะ
    #794
    0
  13. #791 wonhyukza (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 2 เมษายน 2555 / 00:53
     เป็น NC ที่ เจ็บปวดที่สุดเลย สงสารฮยอก เเต่เราชอบ วอนกับฮยอกเเจ ง่ะ
    #791
    0
  14. #789 aomeii-bumeii (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 1 เมษายน 2555 / 22:20
    คือ.....กดโหวต NC คู่คิบอมกับ ฮยอกแจไปนะ
    แต่พอได้อ่าน เอาเข้าจริง ๆ แล้วมันดราม่ามาก
    พอมีอะไรแบบนี้แล้วเหมือนเรื่องราวมันจะยิ่งวุ่นวายกันไปใหญ่อีกรึป่าว

    ซีวอนเจอกับ อึนฮยอกแล้ว พากลับไปบ้านด้วย แล้วยังงี้ถ่านไฟเก่า
    มันจะไม่คลุเหรอ??  ลีฮยอกแจ กับ คิบอม เรืองที่เกิดขึ้น  ถ้าทั้ง 2 คนรู้
    ว่าอึนฮยอกยังไม่ตาย จะทำยังไง กลุ้ม - -  แล้วไหนจะดงเฮอีกคน เฮ้ออออ


    รอตามตอนต่อไปนะ ไรท์เตอร์  

    PS. คอมเม้นท์อาจจะดูงง ๆ นิดนึงนะ - -
    #789
    0
  15. #788 กงกี้55+ (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 1 เมษายน 2555 / 20:54
    ดราม่าได้มหากาพมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก



    คิมคิบอมมมม ฉันว่าแกไม่ต้องรักอึนฮยอกแล้วมั้งทำแบบนี้น่ะ
    #788
    0
  16. #787 * [J]o[L]ee[P]op ,, ♥ (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 1 เมษายน 2555 / 13:47
     เพิ่งจะดรา่ม่าไปตอนเมื่อวาน แระคิดว่าถ้าอึนเจอวอนก้อคงหนี...
    แต่ไม่คิดว่าพอมาอ่านตอนนี้จะได้เจอกันแล้วกลับมาอยู่ด้วยกันอีก U__U~!!
    โอ้ยยยยยยยยย วอนคิดจะทำอะไรเนี่ย!!
    วอนรักอึน แต่อึนก้อรักบอมไปแล้ว...
    แล้วบอก็ดันมาลงเเอยกับฮยอกแจอีก U_________U
    มันช่างซับซ้อนซ่อนเงื่อนและมันส์ได้ใจจริงๆ!

    แต่ก้อว่าเถอะ สงสารฮยอกแจอะ...เหมือนใครๆก้อไม่รักผม ขนาดพัดลมยังส่ายหน้าเลย...
    ไม่ใช่แระ = = ..... ใครๆก้อไม่รัก... ใครก็รักแต่อึนอึน U___U
    แล้วตกลงว่าคงไม่จะกลับเปนวอนอึน กับบอมฮยอก(แจ) ใช่มั้ย U__U?
    อย่าเลยนะ... เค้าสงสารทุกคน... แล้วอึนคงไม่หวั่นไหวกับชเวใช่มั้ย U__U
    ไหนจะบอมอีก... มีอะไรกับฮยอกแบบนี้คงไม่เปลี่ยนใจใช่มั้ย ?
    ส่วนจะชเวกับฮยอกแจ... อืม... เคสนั่นลุ้นยาก -_-*
    แต่เค้าก้อเชียร์คู่นี้น๊าาาาาาาาาาาาาาาา ~

    โอ้ยยย สภาวะตึงเครียดมว๊ากกกกกกกกกกก !
    ไม่อยากจะบอกเลยว่าอ่านไปลุ้นไป มันแบบ จะว่าขัดใจก็ขัด..
    ที่ว่าขัดใจมันไม่ใช่ว่าไม่สนุกนะคะ แต่มันแบบ คิดไม่ถึงว่าเรื่องมันจะเปนแบบนี้
    แต่ถึงยังไงเรื่องมันต้องเปนนแบบนี้สิคะ ถึงจะสนุกควรค่าแก่การติดตามมาๆๆ
    เพราะฉนั้นไรเตอรร์ต้องรีบกลับมาอัพไวๆเลยนะคะ!!
    ทิ้งเรื่องไว้เข้มข้นแบบนี้ไม่ได้หรอก!! เค้าจิลงแดงตายยยยยยยยยย!!

    กรี๊ดดดดดดดดดดด เค้าสอบเสดแล้วนะไรเตอ
    เค้าจิมาเกาะขอบสนามทุกๆเรื่องของไรเตอร์เรื่องนะคะ
    โดยเฉพาะเรื่องนี้ (เปนพิเศษ) 5555+

    ยังไงก้สู้ๆค่ะ !
    #787
    0
  17. #783 Ada (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 1 เมษายน 2555 / 10:06
    หวา.... ไม่นะ

    แค่ที่ผ่านมาฮยอกแจก็เจ็บปวดมากมายแล้ว

    ไรเตอร์ยังมาซ้ำอีก

    เค้าสงสารอะ ไรเตอร์ช่วยให้ฮยอกแจมีหวานๆในชีวิตบ้างดิ

    ไรเตอร์ใจร้ายสุดๆๆ
    #783
    0
  18. #781 por (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 31 มีนาคม 2555 / 23:35
    วอนต้องการอะไรเนี่ย ถึงให้ฮึนฮยอกมาอยู่ด้วย

    สงสารฮยอกแจจัง ถึงจะรักบอมก็บอกไม่ได้

    บอมง่าทำอย่างนี้ได้ไง สงสารที้งฮยอกและฮึนเลย
    #781
    0
  19. #778 poy_junjun (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 31 มีนาคม 2555 / 20:53
     ซีวอนมีแผนไรเนี่ยเอาอึนฮยอกมาอยู่ด้วย
    เรื่องราวมันซับซ้อนขึ้นเรื่อยๆ 
    #778
    0
  20. #775 geejajaa (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 31 มีนาคม 2555 / 16:56
    โอ๊ยมันส์อ่ะ...วอนเจออึน บอมฮยอกได้ลงเอยกัน มันส์มากๆ ต่อไปเรื่องก็ต้องเข้มข้นกว่าเดิม



    จียงผู้น่าสงสารรรรรรรร ให้พี่ท็อปเขามาช่วยจีที
    #775
    0
  21. #773 mei_ing (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 31 มีนาคม 2555 / 14:30
    ผิดมั้ยถ้ามีความรู้สึกว่าอยากให้คิบอมคู่ฮยอกแจ TT

    สงสารฮยอกอ่ะ รัก แต่ก็ต้องเก็บเอาไว้

    และยิ่งทุกคนรักอึนหมดเลย ก็ยิ่งสงสารฮยอกอ่ะ
    #773
    0
  22. #772 mamey71 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 31 มีนาคม 2555 / 01:05
    อ๊ากดดดดดสงลารฮยอกแจ วอนมีแผนอะไรเนี่ย

    เอาอึนฮยอกมาอยู่ด้วย โอ๊ยไม่อยากให้ฮยอกแจมีอะไรกับบอมเลยอ่ะ

    อยากให้ฮยอกเป็นของวอนคนเดียว เรื่องยิ่งซับซ้อนเข้าไปใหญ่

    เรื่องราวจะเป็นยังไงต่อไปเนี่ย แต่เหมือนฮยอกก็มีความทรงจำกับวอนบ้างเหมือนก่นนะ
    #772
    0
  23. #771 keroro (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 31 มีนาคม 2555 / 00:49
    ม่าย.....T___T



    วอนไม่สมควรได้กอดEHอีก



    ให้ตายเหอะ~^~



    และอยากเตะบอมจิงๆ HJนะไม่ใช่EH

    โลเลชะมัด HJรักนายนะเว้ย ทำไมทำแบบนี้อ่ะ



    สงสารHJ



    แล้ววอนจะเอาไงกะEHอีก กักขังอีกแล้วเหรอ นี่หรอรักของนาย
    #771
    0