ROSE MASK.+ROSE SIN.[[WonHyuk+BomHyuk+KyuHae]]

ตอนที่ 39 : -5-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 831
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    28 มี.ค. 55

 

 

โครมมมมม!!

ความเงียบกริบเกิดขึ้นในห้องกว้างของโรมแรมระดับหรูในประเทศจีน คยูฮยอนพยายามทำให้ลมหายใจของตนเองเป็นปกติ จากที่เพิ่งจะระบายความราดเกรี้ยวไปเมื่อครู่ ร่างสูงยิ้มเยาะกับตนเอง...ตอให้ประสบการณ์มากแค่ไหน วัยวุฒเพิ่มมากขึ้นเพียงใด สุดท้ายเขาก็คือคนหนุ่มที่เลือดร้อนอยู่ตรงนั้น

เสียตลาดไปจนได้...

ร่างสูงกัดริมฝีปากของตนแน่นขณะที่ทรุดตัวลงบนเก้าอี้นวม มองโต๊ะไม้ที่เขาเพิ่งคว่ำไปเมื่อครู่ ตลาดของประเทศจีนที่ไลอ้อนจิวเวอร์รี่จับจ้องมันมาเสียนาน ยามนี้อยู่ในกำมือของโรสมาร์ค เพราะเขาเข้าเจรจาช้าไปชั่วโมงเดียว

ต่อให้เป็นถึงประธานของโรสมาร์ค หากอี ทงเฮก็มากด้วยประสบการณ์กว่า ซ้ำยังเจนเส้นทางและล่วงรู้ถึงวิธีการเจรจาค้าขาย มิน่าล่ะ...อี ฮยอกแจถึงวางใจคนๆนี้ทำงานใหญ่อยู่เรื่อยๆ

ที่สำคัญคือไลอ้อนจิวเวอร์รี่ที่เพิ่งจะฟื้นตัวไม่มีเงินทุนสนับสนุนมากพอที่จะทำให้คนจีนนั้นวางใจ หากทว่า...แม้ไลอ้อนจิวเวอร์รี่จะครองตลาดที่ญี่ปุ่นแต่จีนก็ถือเป็นประเทศที่มีประชากรมากเหมือนกัน เศรษฐีในเมืองจีนก็มีไม่ใช่น้อยๆ ตอนนี้โรสมาร์คกำลังทำให้ไลอ้อนจิวเวอร์รี่สั่นคลอนอีกครั้ง

คยูฮยอนต่อสายไปหาเพื่อนที่ต่างแดนพร้อมบอกเล่าอย่างยำลำบาก ชางมินไม่กล้าโวยวายมากเพราะคงจะรู้ซึ้งถึงความผิดหวังของเขา ร่างสูงวางหูก่อนจะจัดการเก็บโต๊ะขึ้นมาตตั้งดุจเดิมและก้าวออกจากห้อง ร่างสูงชะงักเมื่อเจอใครบางคนที่เดินสวนเข้ามาตรงทางเดิน รองประธานแห่งไลอ้อนจิวเวอร์รี่เม้มปากแน่น ก่อนจะกดเสียงต่ำเมื่อสบดวงตาสั่นไหวนั่น

“ผมจะไม่ยอมแพ้คุณหรอกนะ...ไม่มีทาง”

ดวงตาของอี ทงเฮเปลี่ยนไปแทบจะทันที ก่อนที่ร่างบางจะเอ่ยออกมาเสียงราบเรียบ หากถึงขั้นทำให้เขาสะอึก

“เราเป็นศัตรูกันตั้งแต่เมื่อไหร่ คยูฮยอน”

ศัตรู...คำที่คยูฮยอนยกมันให้คนตรงหน้าทั้งที่ตนเองเป็นฝ่ายเรียกร้องจะลบล้างมัน ชายหนุ่มเม้มปากแน่น ลิฟท์ว่างเปล่าเปิดออก เขาก้าวตามร่างอีกคนเข้าไปก่อนจะประชิดร่างและดันร่างนั้นแนบกำแพงด้วยอารมณ์ที่ไม่ปกตินัก

ทงเฮรู้สึกตกใจกับการจู่โจมที่ไม่ทันรู้ตัว คยูฮยอนหลุบตามองเขา แววตานั่นไม่เหมือนเมื่อห้าปีก่อนเลยสักนิดจนเขาต้องหลบตา เพราะมันกำลังทำเขาเจ็บ...หากอีกคนกลับประคองดวงหน้าของเขาขึ้นก่อนจะบดเบียดกลีบปากลงมาอย่างรวดเร็ว

ร่างบางถึงกับเข่าอ่อนเมื่อลิ้นร้อนนั้นแทรกเข้ามาจนระทดระทวย เขาเกาะเกี่ยวร่างของอีกฝ่ายไว้เมื่อมันหยอกล้อกับปลายลิ้นเขาราวคู่รักที่ไม่ได้พบกันมาเสียนาน จูบนั้นไม่ได้อ่อนโยนเหมือนเก่าหากก็ดุดันและเร่าร้อนจนรู้สึกได้ ทงเฮผลักร่างของอีกคนออกห่างก่อนที่ลิฟท์จะเปิด คยูฮยอนหักใจกับกลิ่นหอมๆนั่นก่อนจะเลื่อนไปกระซิบแนบใบหู

“ตั้งแต่วันนี้ไป”

ทงเฮนิ่งงัน ขณะที่ช้อนตามองอีกคน วูบหนึ่งที่เขาเผลอส่งแววตาตัดพ้อ...ต่อว่าทางสายตาแม้ร่างกายจะยังอยู่ในวงแขนของอีกฝ่าย หากกระนั้นในที่สุดผู้บริหารอันดับหนึ่งของโรสมาร์คก็เลือกที่จะเปลี่ยนมันเป็นแววตาท้าทาย

จูบนั้น...เหมือนคำลาที่แท้จริง

“ได้...”

ดวงตาของคยูฮยอนไหววูบ ทงเฮละมือจากร่างเขาและยืนขึ้นด้วยกำลังของตนเอง แววตาของอีกฝ่ายครานี้ไม่ยอมอ่อนข้อให้เขาอีกต่อไป

“...จากวันนี้ไป เราคือศัตรูกัน”

 

**

 

“อืมมมมม! การเจรจาก็โอเคอยู่! ฉันต้องแข่งกับเจ้าซึงฮยอนอะไรนั่นอีกแล้วล่ะ พวกยุ่นมันบอกว่าจะจัดการประกวดให้ระหว่างฉันกับมัน...”คนที่นอนกลิ้งเกลือกบนเตียงหรูเอ่ย จียงชักสีหน้าประหลาดใจก่อนร้องเสียงลั่น “อะไร!? เจ้านายเขายังไม่ดีกับตาโย่งนั่นหรอก แล้วนายรู้ได้ไงเนี่ยว่าเขานั่งข้างกัน? อะไรนะ? อุตส่าห์วางแผน...แผนไรวะยองเบ??

ประตูห้องน้ำถูกเปิดออก พร้อมร่างบอบบางในชุดเสื้อคลุมหอมฟุ้ง ดวงตาสีอำพันมองนักออกแบบของตนที่ทำหน้านิ่วคิ้วขมวดกับคู่หูของตนเอง เดาได้เลยว่าจียงที่มีพัฒนาการดีขึ้นในการเก็บงานของตัวเองต้องโดนทง ยองเบเตือนเรื่องส่วนตัวที่เจ้าตัวหลงลืมเป็นแน่

ฮยอกแจส่ายหน้ากับตัวเองช้า...

จียงเอ๋ย...ถึงจะจำงานของตัวเองได้แล้วแต่เรื่องอื่นก็หัดจำให้ได้บ้างสิ ไม่อย่างนั้นเขาจะปล่อยให้ไปคนเดียวได้ยังไง

“หัวหน้า!!” จียงหันมายิ้มแฉ่งกับเพื่อนลุยราตรีคืนนี้ ฮยอกแจยิ้มออกมาอย่างสดใส

“พร้อมจะเที่ยวหรือยังล่ะจียง”

“ฟิตปั๋งเลยครับ!!

ควอน จียงตอนนี้ในสมองมีแต่คำว่าเที่ยว..เที่ยว...และเที่ยว ชิบูย่า กินซ่า ฮอกไกโด...ญี่ปุ่นจ๋ารอจีจี้ก่อนน้า~

ขณะที่ฮยอกแจแอบยิ้มอยู่ในใจที่ดำมืดโดยที่โฉมหน้าคือเจ้านายใจดีที่ว่างงาน

ให้มันเที่ยวให้สนุก...จะได้มีไอเดียใหม่ๆมาทำงาน

“อยากทำอะไรล่ะคืนนี้...”ฮยอกแจเอ่ยถามพร้อมใส่ชุดสีดำขลับ ปล่อยให้จียงคัลเดอร์ฟูลไปคนเดียว “...เที่ยวกลางคืน ไปกินข้าว สวนสนุก หรืออะไรก็ว่ามา ฉันจ่ายไม่อั้น”

“หัวหน้าใจดีจังเลย...”จียงทำหน้าซาบซึ้งสุดๆ ยกมือขึ้นประสานที่แผ่นอกตน “...แบบนี้ทำงานถวายหัวแน่นอนครับ คืนนี้ผมขอเที่ยวผับหน่อยนะครับ!

“ได้สิ ฉันเองก็ไม่ได้เที่ยวมานานแล้ว”

ฮยอกแจรับหน้าที่เป็นผู้พาเที่ยวที่ดีเสมอ...

 

**

 

ประธานหนุ่มแห่งโรสมาร์คนั่งจิบออนเดอะรอคพลางมองควอน จียงที่ดิ้นอยู่กลางฟลอร์ ดูท่ากายแต่งกายของจียงจะกระแทกใจชาวญี่ปุ่นอย่างสุดๆ ท่าทางต้องยกแคตตาลอคของจียงมาหารายได้เสริมที่ประเทศนี้แล้วล่ะมั้ง

คิดถึงการเจรจาของพวกเขาเมื่อช่วงบ่าย มันน่าหัวเราะจริงๆที่คนญี่ปุ่นเจ้าเล่ห์ขนาดจะจัดประกวดให้ระหว่างงานของบริษัทเขากับงานของบริษัทไลอ้อนจิวเวอร์รี่ นี่ถ้าฝ่ายใจฝ่ายหนึ่งชนะ ฝ่ายนั้นไม่เป็นจ้าวตลาดของเอเชียไปเลยเหรอ

ความหวังทั้งหมด...ต้องฝากไว้ที่ควอน จียงเนี่ยล่ะนะ

“อ๊ายยยย! ปล่อยนะ!!

เสียงร้องของจียงดังลั่น ภาษาคุ้นเคยทำเอาฮยอกแจถึงกับไหวตัว กลุ่มอันธพาลคนนึงกำลังกำรอบแขนของนักออกแบบเขาเอาไว้ ไอ้สายตาแบบนั้นมันพวกกรุ้มกริ่มชัดๆ ฮยอกแจไม่รอช้าเลยที่จะเดินเข้าไปกลางฟลอร์ขณะที่จียงปั้นหน้าเหมือนจะร้องไห้เพราะนอกจากจะไม่เข้าใจภาษาพื้นเมืองแล้วยังไม่เคยเจอพวกชอบของแปลกแบบนี้

“หัวหน้า!!

จียงครางเหมือนจะร้องไห้เมื่อโดนลูบต้นแขนขาวๆนั่น ฮยอกแจเดินเข้ามาพร้อมยิ้มหวาน ท่ามกลางสายตาของเหล่ากลุ่มอันธพาลที่มองขาเป็นตาเดียว ดูเหมือนคนที่กุมท่อนแขนจียงอยู่จะตกตะลึงเมื่อเขาเข้าไปวาดแขนโอบรอบลำคออีกฝ่ายพร้อมส่งภาษาพื้นเมืองให้อย่างเย้ายวน

“เล่นกับเด็กไม่ประสาแบบนั้นจะไปสนุกอะไรล่ะ...”ฮยอกแจจ้องเข้าไปในดวงตาสีดำชั้นเดียวที่กำลังมองเขาอย่างพรึงเพริศ ก่อนจะแตะที่เรียวปากของอีกคนอย่างเย้ายวน “...ไม่ลองเล่นกับผมดูก่อนเหรอ”

นิ้วเรียวที่แตะที่ริมฝีปากอีกคนชักกลับมาคลอเคลียที่เรียวปากของตนอย่างยั่วเย้า สะโพกบางก็เบียดชิดกลางลำตัวของบากูซ่าท้องถิ่น จียงทำหน้าเสียเมื่อชายคนนั้นประคองร่างของหัวหน้าตนเองไปที่หลังร้าน

“หัวหน้า!”จียงร้องเรียกอีกคนลั่น จะเดินตามอยู่หรอกหากฮยอกแจไม่ส่งสายตาปราม

“อยู่นี่”

จียงชะงักขาที่ก้าวตามก่อนจะพยักหน้ารับทั้งๆที่จวนเจียนจะร้องไห้เต็มทน บ้าเอ๋ย...หัวหน้าเขาหรือก็ตัวเท่านั้น และจะไปสู้อะไรกับกล้ามมัดๆมีรอยสักนั่นได้กันเล่า เพราะจีดีแท้ๆเลยโฮ~

หางตาประดับกากเพชรตวัดไปจ๊ะเอ๋ใครบางคนที่พาลูกค้าประจำของตนมาสังสรรค์กระชับมิตร ก่อนจะวาดยิ้มเต็มปากและวิ่งเข้าใส่ร่างสูงของประธานแห่งไลอ้อนจิวเวอร์รี่ที่เขาจำชื่อไม่ได้

“ตาโย่งๆๆๆๆๆ”

“หา?

ชเว ซีวอนทำหน้าเหมือนเห็นผีเมื่อดวงหน้าที่เปื้อนคราบมาสคาร่าเพราะเพิ่งร้องไห้มาอย่างหนักวิ่งเข้าใส่เขาราววัวกระทิงเห็นผ้าแดง เล่นเอาลูกค้าประจำที่เขาพามาเลี้ยงกระชับมิตร และหวังช่วยประชาสัมพันธ์แก่เขาถึงกับแตกกระเจิง คนที่เขาจำได้ว่าอยู่กับฮยอกแจเมื่อตอนกลางวันพูดเสียงสั่นพร้อมชี้มือไปที่ประตู

“ช่วยด้วย~ หัวหน้าเขาโดนพวกยากูซ่าพาตัวไปแล้วอ่ะ T[]T/!!!

ชเว ซีวอนนิ่งงัน มองดวงหน้าของคนท่ร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างขวัญเสีย ก่อนจะเอ่ยถามออกมาเสียงเข้ม

“แล้วตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน”

จียงชี้ไปที่ประตูทางออกด้านหลัง ก่อนปล่อยโฮ ชเว ซีวอรีบก้าวไปตามทางที่บอก จียงเงยหน้าขึ้นมาก่อนจะชะงักเมื่อเพิ่งรู้สึกตนว่าอยู่ต่อหน้าผู้บริหารญี่ปุ่นนับสิบ

“อนาตะวะ นิโฮ่งโกะ งะ วาคาริมัสสึ”(คุณพูดภาษาญี่ปุ่นได้ไหมครับ)

“โอ๊ะ ={}=

 

.

.

.

 

“ใจเย็นๆ...”

เสียงกระเส่าที่เขาคุ้นเคยดี แม้มันจะพูดเป็นภาษาญี่ปุ่นก็ตามที ซีวอนนิ่งงันเมื่อเห็นสองร่างที่แลกจูบกันในมุมมืด ขณะที่มือของเจ้าถิ่นเลื่อนเข้าไปเฟ้นฟ้อนกายเนื้อขาวเนียนของคนที่เขาคุ้นตาดี ก่อนที่มันจะหยุดลงกลางคันพร้อมร่างหนานั่นครูดลงกับพื้น

อี ฮยอกแจทำเพียงแค่ยิ้มเยาะ หลุบมองร่างที่กองแทบเท้าอยู่ด้วยความสมเพชก่อนจะก้าวข้ามผ่านร่างนั้นและนิ่งงันเมื่อเจอใครอีกคน ประธานแห่งโรสมาร์คเลิกคิ้วขึ้นสูงเมื่อมองสีหน้าของอีกคน

“นายมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง”

ซีวอนนิ่งงันเหมือนว่าเขาโดนตบหน้าอย่างแรงด้วยความรู้สึกของตัวเอง เขาลืมไปได้ยังไง...ถึงตัวตนของอีกฝ่ายที่ทำให้ใครต่อใครถึงกับสิ้นท่า บ้าจริง!

“อย่าบอกนะ...”ฮยอกแจหัวเราะหยันออกมาน้อยๆ เมื่อมองแววตาเช่นนั้นออก “...ว่าคิดจะมาช่วยฉัน?

คนที่ถูกจับได้ถึงกับตัวแข็ง ฮยอกแจหัวเราะพร้อมส่ายศีรษะแรงๆ

“ยังอ่อนหัดเหมือนเดิมนะซีวอน”

คนที่กำลังจะก้าวผ่านร่างเขาไปถูกมืออุ่นคว้าข้อมือของตนเองไว้แนบแน่น ฮยอกแจชะงักกึก ก่อนจะช้อนมองหน้าของอีกคนพร้อมเอ่ยด้วยน้ำเสียงวางอำนาจ

“ปล่อย...”

“คิดว่าเรื่องแบบนี้มันเรื่องเล่นๆหรือยังไง”ซีวอนถามออกมาเสียงสั่น

“อะไรนะ!?

คิ้วเรียวขมวดแน่น อีกฝ่ายหันมามองเขาตรงๆด้วยแววตาคาดโทษเหมือนดุเด็กเล็ก

“ทำไมถึงชอบทำตัวแบบนี้นัก! คิดว่าเจ้าพวกนั้นมันจะไม่มีอาวุธอะไรเลยอย่างนั้นเหรอ!? ทำไมถึงยอมไปกับมันง่ายๆแบบนี้ล่ะ!!? ถ้าพวกนั้นเอาจริงขึ้นมา...คุณคิดว่าตัวเองจะรอดไหม!!?

ซีวอนผลักอีกคนแรงๆ ฮยอกแจรู้สึกหน้าชากับคำพูดที่เหมือนตบหน้าเขา หากกระนั้นก็มีเพียงคำว่าทิฐิอีกนั่นแหละ ที่ทำให้เขาตวัดมือฟาดเข้าใส่แก้มขาวของอีกคนอย่างรุนแรง

“นายมีสิทธิ์อะไรมาว่าฉัน...”

ซีวอนนิ่งงันกับความปวดริ้วที่ข้างแก้ม

“...นายมีสิทธิ์อะไรมาสั่งสอนคนอย่างฉัน!? ทั้งๆที่นายมันก็แค่ไอ้คนไม่เอาไหน!! มีสิทธิ์อะไรมาเต๊ะท่า...นึกว่าตัวเองเป็นฮีโร่หรือยังไง!!?

มืออุ่นบังอาจสัมผัสร่างบอบบางนั้นอีกครั้ง ครานี้กระชากร่างอีกคนมาทั้งตัวจนประชิดลมหายใจที่ร้อนผ่าว ฮยอกแจเบิกตากว้างเมื่อดวงหน้าจริงจังนั้นก้มลงมา...มันใกล้...เกินไป

“ใช่...”แรงกำที่รอบต้นแขนนั้นแน่นขึ้นจนอีกคนต้องเม้มปากแน่นเป็นเส้นตรง ดวงตาสีดำขลับดุดันจับจ้องดวงตาสีอำพันสวยไม่วางตาจนประธานแห่งโรสมาร์ครู้สึกถึงความกลัวอีกครั้ง เหมือนวันนั้น...วันที่เขาพลาดท่าเป็นครั้งแรกในชีวิต

“...ผมมันไม่มีสิทธิ์...”ซีวอนมองอีกคนอย่างเจ็บปวดลึกๆ กวาดตามองดวงหน้าที่เหมือนคนๆนั้นเสียเหลือเกิน “...แต่บังเอิญว่าผมมันลืมไป...ว่าคุณไม่ใช่อึนฮยอก”

“...”

“...ผมลืมไปว่าอึนฮยอกที่น่าปกป้อง...เขาไม่มีวันทำตัวแบบคุณ...”

“...”

“...และผมก็ลืมไปว่าคุณไม่ใช่อึนฮยอกที่ผมรัก!

ร่างสูงกระชากอีกคนเข้ามาใกล้ ก่อนจะก้มลงกระซิบข้างหู ไม่ไยดีกับร่างที่สั่นน้อยๆนั่นเลย ความโกรธทำให้เขาเพิกเฉยต่อมันสนิท

 

“...คุณไม่ควรค่าแก่การปกป้องเหมือนอึนฮยอกหรอก...อี ฮยอกแจ”

 

ดวงตาสีอำพันเบิกกว้าง อีกคนผลักร่างของเขาห่าง ถ้าแรงกว่านี้ฮยอกแจคงจะล้มตัวลง และไร้เรี่ยวแรง เขาช้อนตาขึ้นมองแผ่นหลังของคนที่เดินจากไปก่อนจะกำหมัดแน่น อยากนัก...อยากฉีกกระชากร่างนั้นให้สาสมกับความแค้นที่สุมแน่นในอก

.

.

.

“ซาโย้ววววนาระ อิโตวววโน่ก้า คาเรดะ อิทะ...”

ชเว ซีวอนปั้นหน้ายากเมื่อเปิดประตูเข้ามาหาลูกค้าของเข้าทั้งหลายที่ยามนี้นั่งตบมือและหัวเราะชอบใจรายล้อมร่างของควอน จียงที่กำลังโชว์ลูกคอเต็มที่กับตู้คาราโอเกะ ใครบางคนเดินเข้ามาตามหลังเขา จียงหันไปมองตาวิบวับ

“มาแล้วเหรอครับหัวหน้า!...”เจ้าตัวรีบวิ่งลงจากฟลอร์ก่อนจะเกาะแข้งเกาะขาฮยอกแจที่ยืนนิ่ง “...มาร้องคาราโอเกะด้วยกันไหมฮะ พวกญี่ปุ่นกำลังสนุกเชียว...เป็นไรครับหัวหน้า”

คำสุดท้ายเจ้าตัวถามเสียงอ่อนเมื่อเห็นเสี้ยวหน้าอีกคนชัดๆ เขาเหลือบตามองซีวอนเหมืออยากถามคำถาม หากฮยอกแจก็กระชากร่างนั้นลิ่วๆให้เดินตาม

“กลับเถอะ...ฉันหมดอารมณ์แล้ว”

“แต่...!!

“ฉันบอกให้กลับไง!!!

เสียงตวาดดังลั่นจนทั้งผับเงียบกริบ ฮยอกแจยังลากจียงพร้อมเดินชนไหล่ใครบางคนออกจากร้านไป ซีวอนตวัดตามองตามร่างนั้นไล่หลัง

แววตาของคนอ่อนแอแบบนั้น...

...คุณมีมันได้ยังไง อี ฮยอกแจ...

 

**

 

“มินโฮ...”อึนฮยอกเรียกชื่ออีกคนเสียงอ่อน จัดการใส่เสื้อลายการ์ตูนน่าเอ็นดูให้อีกคนเข้าชุดกับกางเกง “...แต่งตัวน่ารักๆ ปะแป้งหอมๆแล้วเราไปกินเค้กกันเนอะ ชอบกินเค้กใช่ไหมครับมินโฮ”

“อื้อ~

เด็กน้อยแก้มกลมพยักหน้ารับไวๆ เนื้อตัวดูท่าจะอวบอั๋นเข้าไปทุกทีจนเยซองอดเย้าไม่ได้

“ท่าทางพอมาอยู่กับนายนี่จะแก้มยุ้ยขึ้นเยอะเลยนะ ถ้าพ่อเขามาเห็นลูกชายอ้วนเป็นตุ่มจะว่ายังไงเนี่ย”

“ก็เขากินได้เยอะ ผมเลยเผลอป้อนซะเพลินเลยนี่ครับ...”อึนฮยอกเอ่ยอย่างดายๆ “...แต่เขาท่าทางเป็นคนสูง คงสมส่วนหรอก”

“อื้อ~ พ่อเขาสูงมากๆเลยล่ะ”เยซองยิ้มแก้มปริ “...จะกินอะไรก็ได้นะ แต่อย่าให้กินของคบเคี้ยวให้มากนัก แล้วก็ผักใบเขียวน่ะกินเยอะๆหน่อย ถึงไม่ชอบก็ต้องบังคับนะ มันจะดีกับเด็กวัยนี้ ฉันไปล่ะ! เดี๋ยวต้องไปทำคลอดคุณแม่สักสองสามราย เฮ้อ~ มนุษย์นี่ขยันปั๊มลูกกันจริงน้า~

อึนฮยอกหัวเราะออกมาเบาๆ เขาพยักหน้ารับก่อนจะใส่อุ้มร่างเล็กที่เริ่มเจ้าเนื้อของมินโฮขึ้นมาไว้ในวงแขน ยกมือเล็กๆนั่นโบกลาคุณหมอใจดีที่หันมายิ้มกว้าง

“อย่าพาไปเที่ยวเพลินจนลืมเวลานะอึนฮยอก”

“ครับๆ”

อึนฮยอกหัวเราะน้อยๆ มินโฮโบกมือบะบายคุณหมอหนุ่ม ก่อนจะยิ้มกว้างเมื่ออึนฮยอกหันมาขยี้ปลายมูกกับจมูกโด่งรั้นนั่น

“ไปเที่ยวกันเถอะนะ มินโฮ~

 

**

 

“ทำไมกลับมาเกาหลีแล้วไม่บอกฉัน...”เสียงของคิบอมค่อนข้างหงุดหงิด เมื่อทราบข่าวว่าใครบางคนเหยียบเกาหลีก่อนที่ตะวันจะขึ้นเสียอีก “...แล้วนี่รอยู่ที่สนามบินมานานเท่าไหร่แล้วเนี่ย”

“หัวหน้าเขานั่งจ๋องมานานแล้วล่ะครับ”จียงที่อยู่ปลายสายเอ่ยพลางทำปากยื่นใส่หัวหน้าของคนที่กำลังนั่งเหม่อมองไปไกลตั้งแต่ก่อนเหยียบเกาหลี

“...ไม่รู้เป็นอะไรหรือเปล่า จู่ๆก็ไม่ยอมนอนค้างที่ญี่ปุ่นซะงั้นอ่ะ หรือจะเป็นเพราะมีเรื่องกับยากูซ่าเมื่อคืนนะ”

“อะไรนะ!?

คนที่ขับรถอยู่แทบจะเบรกพรืด คิบอมตะคอกใส่ปลายสายอย่างร้อนรน

“ฮยอกแจเป็นอะไร!? บอกมาให้หมดเดี๋ยวนี้นะ!!

“ผมโดนยากูซ่าลวนลามอ่า...”จียงปล่อยโฮกับโทรศัพท์ จะเล่นบทโศกาและออดอ้อนขอขึ้นเงินเดือนเสียหน่อย หากอีกคนตวาดลั่นสวนกลับมา

“ฉันไม่ได้หมายถึงนาย! ฉันหมายถึงฮยอกแจ!!

จียงลอบเบ้ปาก ทำปากขมุบขมิบอย่างด่าคนที่อยู่ปลายสาย ถึงจะเป็นหัวหน้างานที่ใจดีที่สุด แต่เวลาที่คิบอมร้อน...อย่าบอกใครเชียวล่ะว่าเขาคนนึงเนี่ยแหละที่อยากจะมุดรูหนีไปไกลๆ

“ก็เล่าอยู่นี่ไงครับ! เพราะผมโดนลวนลาม...หัวหน้าเลยลาก เอ..หรือจะบอกว่าถูกลากไปดีนะ คือหัวหน้าเขาขอตัวไปเคลียร์กับยากูซ่าให้ พอกลับมาก็เป็นอย่างที่เห็นนี่ล่ะครับ ซึมกะทื่อ”

“บ้าชิบ!...”คิบอมสบถออกมาในที่สุด “...แล้วนั่นเป็นอะไรหรือเปล่าน่ะ เขาเจ็บตรงไหน!? โดนพวกมันทำอะไรไหม!?

“ผมจะไปรู้ได้ไงล่ะคร้าบบบบบบบบ...”จียงทำเสียงแปร๋น หมดอารมณ์เล่าเข้าไปทุกที ถามถึงแต่ฮยอกแจอยู่นั่นแหละ จีจี้ผู้บอบบางล่ะไม่มีจะนึกถึงบ้างเลย “...แต่หัวหน้าคงไม่เป็นไรหรอก เพราะตาประธานโย่งๆนั่นก็ตามไปช่วย เห็นกลับมาพร้อมกัน แล้วหัวหน้าก็ไม่มีริ้วรอยอะไรเลยนิ”

“ประธานโย่ง?...”คิบอมขมวดคิ้วเป็นปม “...ประธานไหน”

“ก็คู่แข่งหัวหน้าไงครับ” จียงตอบ ก่อนจะได้ยินเสียงก้องกัมปนาทของคิบอมดังมาตามสาย

“นี่นายปล่อยให้ชเว ซีวอนเข้าใกล้ฮยอกแจอย่างนั้นเหรอ!!!!?

จียงยกนิ้วขึ้นแคะหู ก่อนจะชะงักเมื่อหัวหน้าของเขายึดโทรศัพท์ไปกดปิดเสียงั้น

“หัวหน้า...”

“รออยู่นี่นะจียง...”ฮยอกแจเอ่ยเสียงเบา “...เดี๋ยวคิบอมก็คงมารับแหละ ฉันขอไปทำธุระส่วนตัวแปบนะ”

“ครับ”

 

.

.

.

 

“ฮัลโหล...ฮัลโหล!? เฮ้ย!!?

คิบอมมองโทรศัพท์มือถือของตนอย่างไม่อยากจะเชื่อ ก่อนจะกระแทกมันลงเบาะข้างกายอย่างรุนแรง อารมณ์ไม่ปกติมาสักพัก หลังจากที่ต้องเผชิญกับเรื่องปวดหัวไม่เว้นวันที่เหล่าผู้บริหารอาวุโสนำมาให้ ไม่รู้ว่าไม่ตั้งใจหรือจงใจแกล้งกันแน่ และหนอนก็ดูจะหยุดนิ่งอย่างชะงัก...ไม่กระดุกกระดิกชอนไช เคลื่อนไหวตรงไหนเลย

คิบอมหยุดรถของตัวเองตรงไฟแดง ขอบคุณที่รถติด ไม่อย่างนั้นหากเขาเร่งเครื่องตอนนี้ล่ะก็...น่ากลัวจะเกิดอุบัติเหตุ ดวงตาสีดำขลับหลับลงอย่างเหนื่อยอ่อน ก่อนจะปรือมองข้างทาง ร่างสูงชะงักเมื่อเห็นใครบางคนกำลังอยู่ในร้านเค้กนั่น เขาหักรถกลับทันทีที่เกิดไฟเขียว เสียงบีบแตรของรถที่ตามมาดังลั่นถนน หากร่างสูงไม่สนใจมันเท่าที่ควรนัก คิบอมรีบจอดรถไว้ข้างทางก่อนจะกระโจนตัวออกไป เขากระชากประตูเปิดก่อนจะกวาดตามองไปทั่ว พนักงานและคนในร้านมองเขาเป็นตาเดียว

...แต่หายไปแล้ว...

คิบอมแทบจะทรุดตัวลงกับพื้นพรม เขาสะบัดหน้ามองสายตาตระหนกแกมคาดโทษของคนรอบข้าง ก้มหัวพร้อมพึมพำขอโทษแผ่วเบาและเดินไปจ่ายค่าปรับที่รถตัวเอง คิบอมชะงักอีกครั้งเมื่อสบกับดวงตาสีอำพันเข้มที่มองมา

“อึนฮยอก...”

เสียงเรียกแผ่วเบาทำให้คนตรงหน้าเลิกคิ้วขึ้นสูง ก่อนที่ฮยอกแจจะสาวเท้าเข้ามาดันศีรษะเขาเบาๆ

“ภาพหลอนตอนกลางวันหรือไงคิบอม ทำไมนายขับรถแบบนี้เนี่ย ถ้าฉันไม่บังเอิญมาเห็นเข้าแล้วช่วยเจรจาให้...เกิดรู้ไปถึงตาแก่พวกนั้นจะทำยังไง!?

คิบอมกระพริบตาปริบๆ ฮยอกแจมีสีหน้าไม่สู้ดีนัก เขาหยิบเงินให้ตำรวจและผู้เสียหายที่ล้อมกรอบเข้ามาขอเงินนับสิบ โดยที่ไม่ดูเลยด้วยซ้ำว่านั่นใช่ผู้เสียหายจริงหรือเปล่า ขอแค่เรื่องนี้มันจบๆไปก็พอ

“ทงเฮโทรมาบอกฉันเมื่อกี้ หมอนั่นจะกลับมาในวันพรุ่งนี้ตอนค่ำๆ การเจรจาที่ประเทศจีนประสบความสำเร็จ...เขาให้เราย้ายสาขาไปที่นั่นได้...”

“แล้วญี่ปุ่น”

“เขาให้เราแข่งกับไลอ้อนจิวเวอร์รี่เพื่อหาผู้ชนะ”ฮยอกแจยิ้มออกมาบางเบา “...ถึงไม่ได้บุกตลาดทั้งหมด แต่ก็สะเทือนวงการเพชรของเอเชียแหละคราวนี้”

คิบอมแย้มรอยยิ้มอ่อนล้า เขายกมือขึ้นคลึงตรงขมับทำให้ฮยอกแจไหวตัว

“เหนื่อยเหรอ”

มือขาวที่แตะลงข้างแก้มอีกคนแผ่วเบา อ่อนโยนไม่ต่างอะไรกับคนน้อง แม้จะหาได้ยากนักหากมันก็ทำให้คิบอมส่ายหน้า

“ขึ้นรถเถอะ ฉันจะไปส่งบ้าน”

“ไม่ขับพาฉันไปโหม่งเสาไฟฟ้าแน่นะ”ฮยอกแจหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนจะพยักหน้ารับ “...เอาสิ ฉันเองก็อยากพักแล้ว วันนี้เราโดดงานกันสักวันดีไหม สงสัยต้องฉลองที่ได้ตลาดจีนซะหน่อย”

“ไม่มีปัญหาครับท่านประธาน”

คิบอมเอ่ยล้อ สิ่งที่ได้คือแววตาค้อนขวับของอีกคน ฮยอกแจเดินไปนั่งข้างคนขับ ก่อนจะชะงักเมื่อเห็นอีกคนยังมองเข้าไปในร้านเค้ก

“คิบอม...”

เจ้าของชื่อมองคนเรียก ฮยอกแจถามย้ำอีกครั้ง

“..จะไปยัง?

คงตาฝาดแหละ...

คิบอมหลับตาลง ก่อนจะพยักหน้ารับและก้าวขึ้นรถสีเงินของตนเอง โดยที่ไม่ทันเห็นว่ามีแววตาคู่หนึ่งกำลังมองตาม อึนฮยอกหลุบตามองสีหน้างุนงงของเด็กน้อยที่เค้กยังเละปาก เขาแย้มรอยยิ้มก่อนจะปาดมันออกให้อย่างแผ่วเบา

“อาขอโทษนะมินโฮ”

เด็กเจ้าของชื่อส่ายหน้าไม่ถือสา หากก็ต้องชะงักเมื่ออีกคนซบหน้าลงบนบ่าเล็ก ร่างของอาคนสวยสั่นเทา ปลดปล่อยเสียงของตนออกมาอย่างแผ่วเบา

 

“ขอโทษนะ...”

 

.

.

.

 

“จะไม่ยกโทษให้เลยคอยดู!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

ควอน จียงแทบอาละวาดลั่นสนามบิน จนคนที่สัญจรไปมาหันมองเด็กหนุ่มที่แต่งตัวเปรี้ยวเข็ดฟันเป็นตาเดียว จียงเบะปากเตรียมร้องไห้อยู่รอมร่อ

“มีอย่างที่ไหนอ่ะ! บอกจะมารับแล้วก็ไม่มา! เราก็จำเบอร์โทรศัพท์ของตัวเองได้ที่ไหนกันเล่า!? มือถือก็ดันลืมชาตแบตอีก!! หัวหน้าง่าาาาาา!!!!

ฮยอกแจกับคิบอมจะรู้ไหมเนี่ย...ว่าลืมใครบางคนไว้ที่สนามบิน

 

**

 

 หมกมุ่นกับเรื่องอื่นมาสักพัก นึกขึ้นได้ เรายังไม่ได้อัพโรสซินนี่หว่า = =/

ขอโทษกั๊บ T^T

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,755 ความคิดเห็น

  1. #1721 HyukJewel (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2558 / 21:41
    ฮยอกแจคงรู้สึกแย่ที่โดนเปรียบกับอึนน่ะ
    ใช่มั้ย
    ทำไมอืนไม่กลับบ้าน T_T
    #1,721
    0
  2. #1564 ink!!♥hyuk (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 26 เมษายน 2556 / 10:20
    วอนเจออึนแล้ว แต่เหมือนจะมีเยื้อใยแปลก ฮยอกน่าสงสารมากกกกกก แบบ มีแต่คนเห็น้งาอึนฮยอกในร่างฮยอกแจทั้งนั้นเลยอ่ะ
    #1,564
    0
  3. #928 chicky lovely (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 30 กันยายน 2555 / 22:42
    สงสารจีจี้อ่ะ ถูกลืมไว้ที่สนามบินอ่ะ 5555
    #928
    0
  4. #925 ภรรยาฮยอกแจ (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 15 กันยายน 2555 / 16:56
    อ่าวเฮ้ยฮยอก! แกลืมจีจี้ กลับไปรับมันก่อนนนนนนนนน 5555555
    อึนฮยอกกหลบบอมตะไมมมมมมมมมมม T^T
    ดูวอนฮยอกคู่นี้เดะ น่ารักกันได้มั้ยนานกัดกันซะแล้ว 555 
    วอนพูดจาโคตรเชือดเฉือนหัวใจเลย T^T ฮยอกมันก็เจ็บเป็นนะเฟ้ย 
    #925
    0
  5. #833 [ChaPloy]SJ13 (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 5 เมษายน 2555 / 06:35
     อึนฮยอกอ่าา หลบคิบอมทำไมม
    #833
    0
  6. #797 yepat@dD (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 2 เมษายน 2555 / 20:16
    ทำไมอึนฮยอกต้องหลบด้วยอ่ะ ไม่เข้าใจเลย
    #797
    0
  7. #795 ae snoopy (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 2 เมษายน 2555 / 10:15


    ลืมจีจี้ทิ้งไว้ที่สนามบินได้งัยเนี่ย
    #795
    0
  8. #793 Mhoomin (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 2 เมษายน 2555 / 07:39
    สรุปแล้วอึนฮยอกจำเรื่องราวได้ทั้งหมดแล้วก็หนีทุกคนไป

    ฮยอกแจยังไม่รักซีวอนแต่ก็มีความรู้สึกอะไรหรือเปล่า

    ซีวอนถ้าไม่เอาฮยอกแจไปซ้อนทันหรือเปรียบเทียบกับอึนฮยอกความรู้สึกจริงๆจะเป็นยังไงนะ

    คิบอม..ถ้านายมั่นใจว่าอึนฮยอกยังไม่ตาย ช่วยอย่าคิดว่าสิ่งที่เห็นคืออาการตาฝาดสิ

    ทงเฮเจ็บที่สุดเลยใช่มั๊ย เป็นศัตรูกับคนที่รักที่สุด

    คยูฮยอนที่พูดออกไปนั่นเฉือนใจตัวเองเลยหรือเปล่า

    สุดท้าย ควอน จียง!!! น่าสงสาร โดนลืมจนได้
    #793
    0
  9. #790 wonhyukza (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 2 เมษายน 2555 / 00:38
    สงสารฮยอกเเจ ที่โดนเปรียบเทียบตลอด อยากให้ วอน ตกหลุมรัก ฮยอกเเจ ไม่ใช่ อึนฮยอก
    #790
    0
  10. #786 * [J]o[L]ee[P]op ,, ♥ (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 1 เมษายน 2555 / 13:19
    จียงเปนตัวละครที่เราเริ่มหลงรักแหละ 5555+
    ความฮาและความไม่สนใจโลกของนาง(?)ทำให้เรื่องนี้ดูซอฟดูเยอะเลย 555+

    แต่ก้อนะ...

    แววดราม่ามันมีมาก็อีตอนตาประธานเชวเอ่ยวาจาเชือดเฉือนเนี่ยแหละ -__-
    ฮยอกแจคงไม่ชอบเท่าไหร่หรอกเนอะที่โดนเปรียบเทียบแบบนี้ U__U
    น่าฉงฉานนนนนนน ส่วนเชวก็นะ....
    ไม่รู้ว่าทั้งคู่จะจูนกันได้เมื่อไหร่เนอะ -___-
    (ดูคุณอีเค้าก้อแรงแบบไม่ตกแบบนี้)

    อึนฮยอกอ่า~~ กลับมาหาคิบอมเถอะ
    มาพาคิบอมหนีไปด้วยกันก้อได้ 5555+
    เค้าสงสารคิบอมอะ! แล้วถ้าเกิดว่าเลี้ยงลูกให้ชเวขึ้นมาจะเปนยังไง
    โอ้ยยยยยยย แค่คิดก็ดราม่าแบบเบาๆ

    คยูเฮ! คยูร้อนแรงมากอะ!!
    ตกใจไม่คิดว่าจะกล้าทำอะไรเยี่ยงนี้ U__U
    เค้าไม่อยากให้ทงเฮกับคยูผิดใจกันเลยอะ...
    เค้าสงสารทั้งคู่มากๆเลย U__U
    #786
    0
  11. #769 ahfj (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 30 มีนาคม 2555 / 23:15
    สงสารจียงที่โดนโลกลืมม ทีหลังโทรมาหาเรานะเดี่ยวเราบินไปรับเลยยยยยยยยย!

    เรื่องชักจะเข้มข้นเเละสนุกขึ้นไปทุกทีเลยยย อึนฮยอก ฮยอกเเจ คิบอม ซีวอน

    ความรักที่ดูเหมือนว่าจะหวนกลับมาเป็นเหมือนเเต่ก่อนหรือเปล่า?



    คยูฮยอน ทงเฮ กลายเป็นศัตรูไปซะเเล้ววว

    หมวยของเฮาจะต้องเสียใจอีกเเน่เลย เฮ้ออ คยูฮยอนอา ทงเฮรักนายจริงๆนะ



    สนุกยิ่งกว่าเดิม เดาไม่ได้เลย >........
    #769
    0
  12. #767 ze_gusy club (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 30 มีนาคม 2555 / 10:54
    วอนกับบอมรักอึนฮยอกใช่มั๊ย
    แล้วฮยอกแจล่ะ
    #767
    0
  13. #764 kamoo (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 29 มีนาคม 2555 / 23:58

    สมน้ำหน้าคยูแล้ว  สุดท้ายเฮก็หมดความอดทนกับความเย็นชาของคยูเหมือนกัน

    ทีนี้คยูจะทำยังไงกับความรู้สึกที่มันยังคงรักแต่หมวยเฮล่ะเนี่ย เศร้า...แต่ก็สนุก

    #764
    0
  14. #763 sanphet (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 29 มีนาคม 2555 / 23:29
    ตกลงว่าคนที่วอนกับบอมรัก
    คืออึนฮยอกใช่ไหม
    แล้วฮยอกแจหละ
    #763
    0
  15. #762 por (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 29 มีนาคม 2555 / 23:14
    แต่ล่ะคู่ ทำไมดูเจ็บปวดกันจังเลย

    คยูเฮ ดูเศ้ามากเลยง่า จะเป็นศัตรูกันจิงๆๆเหรอ

    ฮึน หลบหน้าบอมหรือป่าวง่า

    #762
    0
  16. #761 poy_junjun (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 29 มีนาคม 2555 / 17:09
    อึนฮยอกเห็นบอมใช่มั้ย ทำไมต้องหลบด้วย น่าสงสารจังเลย

    คยูเฮก็ดราม่าได้อีก เศร้ากันทุกคู่เลยอ่ะ
    #761
    0
  17. #760 keroro (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 29 มีนาคม 2555 / 14:15
    EH เหนบอมใช่ไหม T___T



    kyuhae ยังเศร้าไม่เลิก



    เฮ้อ....
    #760
    0
  18. #758 cioudy3130 (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 29 มีนาคม 2555 / 09:58
    จะหนีไปถึงไหนน่าฮยอง
    #758
    0
  19. #757 aomeii-bumeii (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 29 มีนาคม 2555 / 09:17
    ตอนนี้ ควอน จียง  คือคนที่น่าสงสารที่สุด !!!!!!!!!!!!


    #757
    0
  20. #756 geejajaa (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 29 มีนาคม 2555 / 07:45
    กรี๊ดดดดดดยังงี้อึนๆก็จำได้ทุกอย่างอ่ะสิ
    แล้วหนีบอมมี่ทำไมอ่ะ หนีพี่ฮยอกแจด้วยอ่ะ

    ฮยอกอ่า วอนเขาอุตส่าห์หวังดีนะ ทั้งสองคนจะแบกทิฐิไปทำไม
    แต่ก็ดีนะดูเรื่องเข้มข้นขึ้นไปอีก

    รออ่านตอนต่อไปนะคะ สู้ๆ
    #756
    0
  21. #755 HyukJae Love Love @ SuJu&TVXQ (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 29 มีนาคม 2555 / 03:15
     สงสารฮยอกแจก็สงสารอยู่นะ แต่สงสารอึนฮยอกที่ต้องหลบๆซ่อนๆนี่สิ
    #755
    0
  22. #754 KoOkKoNG (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 29 มีนาคม 2555 / 03:13
    สงสารจียงอ่า
    ฮาตลอด สีสันดี
    อึนฮยอกพยายามหนีพวกคิบอมรึป่าว
    สงสารคิบอมอ่า
    #754
    0
  23. #752 mamey71 (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 28 มีนาคม 2555 / 23:04
    อ่านกี่ตอนๆก็ลงสารฮยอกแจเหมือนเดิมตอกย้ำกันเข้าไป

    ว่ารักแต่อึนฮยอก ตอนนี้ชอบจีมากเลยอ่ะ

    ชอบเรียกวอนว่าตาโย่ง สะใจเฮจะไม่ยอมคยูแล้ว

    ดีๆอยากมางี่เง่าเอง เฮเอาคืนโลด
    #752
    0