คัดลอกลิงก์เเล้ว

ตอนพิเศษ พยศรักบัลลังก์ใจ

ชฎาเพชรเขียนตอนพิเศษของเรื่องพยศรักฯออกมาหลังจากที่กดปิดเรื่องไปแล้วทำให้ไม่สามารถไปเพิ่มตอนในเรื่องได้ เพื่อนคนไหนอ่านแล้วไม่เข้าใจรบกวนตามไปอ่านเรื่อง พยศรักบัลลังก์ใจก่อนนะคะ จะได้อรรถรสเพิ่มขึ้นคะ

ยอดวิวรวม

1,011

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


1,011

ความคิดเห็น


4

คนติดตาม


5
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  26 ม.ค. 56 / 14:35 น.
นิยาย ͹ ѡѧ ตอนพิเศษ พยศรักบัลลังก์ใจ | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
Linkสำหรับตามไปที่เรื่องพยศรักบัลลังก์ใจค่ะ

http://my.dek-d.com/chadapetch/writer/view.php?id=854021

ขอบคุณแฟนคลับทุกๆคนมากๆค่ะ ส่วนตอนพิเศษนี้อ่านแล้วชอบไม่ชอบอย่างไร ติชมเลยนะคะ ชฎาเพชรจะนำไปพัฒนางานเขียนเรื่อยๆ

เนื้อเรื่อง อัปเดต 26 ม.ค. 56 / 14:35


       เราชื่อ 'นิโคไล คาซันดร้า' อายุ 7 ขวบ เป็นเลดี้สูงศักดิ์ผมดำขลับนัยน์ตาสีฟ้ากลมโต ใครต่อใครยกย่องให้เราเป็นเจ้าหญิงที่สวยที่สุดแล้วในบัคเคนไฮน์อาณาเขตอันกว้างใหญ่ผืนนี้ 
 
        ตั้งแต่เกิดเราได้รับการดูแลประคบประหงมอย่างดี เสด็จพ่อก็หลงเสด็จแม่ก็รัก มีเสด็จอาเป็นถึงกษัตริย์ของบัคเคนไฮน์ อาของเราเป็นกษัตริย์ที่หล่อที่สุดในบรรดากษัตริย์ทั้งหมดที่เสด็จพ่อเปิดรูปให้ดูบ่อยๆ ทั้งสูงทั้งเท่ห์ เวลายิ้มทีโลกสดใสไปหมดอย่างกับมีดอกไม้บานอยู่รอบๆ เวลาที่เราอยู่ในอ้อมแขนอบอุ่นนั้นเราชอบที่จะให้เสด็จอาหอมแก้มและชมเราว่าเราสวย เราน่ารักที่สุดสำหรับเสด็จอา
 
        เสด็จอาเป็นโสดไม่ยอมรักหรือแต่งงานกับใคร เคยทะเลาะกับเสด็จพ่อเรื่องทายาทสืบราชวงศ์ เราก็ไม่ค่อยเข้าใจความคิดของพวกผู้ใหญ่นัก แต่เราก็ดีใจเพราะในอนาคตเราจะได้คู่กับเสด็จอาโดยไม่ต้องแย่งกับใคร พอเราถึงวัยอันสมควรต้องแต่งงานเสด็จอาก็จะอายุเท่ากับเสด็จพ่อตอนแต่งกับเสด็จแม่พอดี
 
        จนกระทั่งวันหนึ่งที่เราได้รู้จักคู่แข่งของเรา ตอนนั้นเราอายุ 4 ขวบ เราได้รู้จักญาติของเราที่ชื่อว่า 'ฟอนเตเน่ เนลลีย์' เจ้าหญิงจากวิทเฮนเบิร์ก เสด็จแม่เคยเล่าให้ฟังว่า เมืองนี้เป็นเมืองเกิดของท่าน ที่นั่นมีเสด็จตา เสด็จยาย และเสด็จน้าที่เป็นกษัตริย์ปกครองวิทเฮนเบิร์ก เป็นที่ๆสวยมากๆ เคยสัญญาว่าวันหนึ่งจะพาเราไปแต่ญาติก็มาเยี่ยมเราเสียก่อน และนั่นเป็นสาเหตุที่ทำให้เราเกลียดญาติจากวิทเฮนเบิร์ก 
 
        เราจำได้ว่าวันนั้นเราถูกปลุกให้ตื่นแต่เช้า พระอาทิตย์ยังไม่ออกมายิ้มแฉ่งเลยด้วยซ้ำ แม่นมมารีก็มาจับเราแต่งตัวสวยๆ บอกว่าวันนี้จะมีครอบครัวน้องชายของเสด็จแม่มาเยี่ยมและอยู่ค้างกับเราเป็นเวลา 1 อาทิตย์
 
        แม่นมมารีเลือกชุดมาแต่งให้เราสวยเป็นพิเศษ เป็นชุดลูกไม้พลิ้วๆ สีผ้าเป็นสีฟ้าเหมือนสีของตาเรา กระโปรงเป็นทรงยาวบานระพื้นซ้อนทับเป็นชั้นๆจนฟูเหมือนขนมถ้วย ที่สำคัญมีโบว์อันใหญ่ผูกติดที่หลังน่ารักมากๆ ภาพที่สะท้อนกระจกออกมาให้เราเห็นคือเลดี้โฉมงามราวตุ๊กตาในเทพนิยาย เป็นเลดี้ที่มีนัยน์ตากลมโตสีฟ้าสดใสแจ๋ว แก้มยุ้ยๆเนียนเปล่งปลั่งเป็นสีชมพู ปากเล็กๆจุ๋มจิ๋มเข้ารูป ส่วนเส้นผมดำขลับเป็นเงางามถูกหวีแล้วเกล้าเป็นเกลียวพันแซมด้วยดอกไม้จนหอมฟุ้งไปทั้งห้อง
 
        เสด็จพ่อเข้ามาชมความงามของเรา หอมแก้มตั้งหลายที เอาเคราที่มีขนแข็งๆถูจนแก้มเราแดงไปหมด แถมยังบังคับให้เราหอมตอบ เราไม่ค่อยชอบแก้มของเสด็จพ่อเท่าไหร่เพราะหน้าเสด็จพ่อมีขน หอมแล้วมันสากๆไม่เหมือนแก้มของเสด็จแม่ที่นุ่มนิ่มแล้วก็เนียนหอมแบบผู้ใหญ่ๆ
 
        จากนั้นเสด็จพ่อก็อุ้มเราออกจากห้องไปสมทบกับเสด็จแม่ที่แต่งตัวสวยเช้งรอเราอยู่ แล้วพอเจอหน้าเสด็จอาฮานน์เราก็ถีบตัวเองออกจะโผไปหา แต่วันนี้แขนของเสด็จพ่อรัดแน่นไม่ยอมปล่อย เสด็จพ่อลูบหัวเราแล้วกระซิบที่ข้างหูว่า
 
        "คาซันดร้าลูกรักของพ่อ  วันนี้พ่อต้องชนะหมอนั่นแน่ๆ"
 
        เราได้ยินเสียงเสด็จแม่แทรกว่า
 
        "ทรงพนันอะไรกับโนอาลอีกหรือเพคะ ถึงได้สั่งการให้มารีแต่งตัวคาซันดร้าถึงขนาดนี้"
 
       เสด็จพ่อเอาแต่หัวเราะ เรารู้ว่าเราคงไม่ได้เข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของเสด็จอาแน่ๆ เราจึงยื่นมือออกไปหาตอนที่เสด็จอาเดินเข้ามาใกล้ๆ เสด็จอาก็รับแล้วจูบลงหลังมือเราทันที สมเป็นสุภาพบุรุษจริงๆ
 
        เสด็จปู่โซนอสยืนรออยู่ที่สวนหน้าวังอยู่แล้วพร้อมขบวนขุนนางแก่ๆที่เสด็จพ่อเคยสอนให้เราจำไว้ เพราะพวกเขาเหล่านี้มีอิทธิพลกับเสด็จอามากพอสมควร พอเสด็จปู่เห็นเราก็ชมเราเหมือนกันด้วยว่าเราสวย เลดี้ปลื้มมาก
 
        เราเหลือบตามองไปรอบๆ ทุกคนที่มาตั้งแถวรอรับเสด็จมีแต่คนสำคัญๆ แสดงว่าคนที่จะมานี้ต้องสำคัญมากๆ ครอบครัวของเราอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา มีทั้งเสด็จพ่อซานเชส เสด็จแม่ไรด้า เสด็จปู่โซนอส เสด็จอาฮานน์ ลุงเทริโอส ลุงบาร์ค นมมารี พี่เอียน พี่อีวา แล้วก็ตัวเล็กที่อยู่ในอ้อมกอดของนมมารี
 
        "มาแล้ว มากันแล้วกระหม่อม" เสียงของลุงบาร์ค องครักษ์ของเสด็จพ่อตะโกนตื่นเต้นดีใจ
        
        รถม้าทรงฟักทองประดับมุกแต่งเต็มยศ มีทหารตัวใหญ่เบ้อเริ่มเป็นคนคุมม้าให้ค่อยๆเคลื่อนเข้ามาหยุดหน้าทุกคน เรามองอย่างตื่นตาตื่นใจเพราะไม่เคยเห็นรถม้าสีขาวสวยขนาดนี้มาก่อน ของเสด็จพ่อมีแต่สีดำอึมครึมดูน่ากลัว
 
        คนที่ลงมาเป็นคนแรกคือชายหนุ่มชุดขาวปักดิ้นทองที่ส่องแสงเป็นประกายราวเทพบุตร อาจจะหล่อน้อยกว่าเสด็จอาฮานน์ แต่เราให้คะแนนความหนุ่มเต็มสิบไปเลย เขาหันไปประคองหญิงสาวพุงกลมๆเหมือนยัดลูกโป่งไว้ให้ค่อยๆลงมา แหม...เสียดายหน้าตาก็สวย ถึงจะสวยน้อยกว่าเสด็จแม่หน่อยก็เถอะ ไม่น่าปล่อยตัวให้อ้วนลงพุงเลย ส่วนอื่นๆก็ไม่อ้วนเสียหน่อยนี่นา
 
        จากนั้น คนที่เราต้องเรียกว่าเสด็จน้าก็มุดเข้าไปในรถม้าอุ้มเด็กผู้หญิงท่าทางเหมือนพึ่งจะตื่นนอนออกมา ดูขนาดตัวแล้วไม่ต่างกับเราเลย เขากอดเธอไว้ในอ้อมแขนแล้วเดินตรงเข้ามาหา
 
         ทันทีที่เราได้เห็นหน้าเด็กคนนั้นเราว่าเราถูกชะตานะ หน้าตาก็ดีผมสีทองอร่าม ตาสีฟ้าเหมือนเราเป๊ะเลย
 
        จู่ๆเสด็จพ่อก็หัวเราะเสียงดัง
 
        "ฮ่า ฮ่า ฮ่า เจ้าแพ้แล้วลุควิก คาซันดร้าสวยกว่าเนลลีย์ตั้งร้อยเท่าพันเท่า สั่งให้ส่งข้าวสิบเกวียนมาเลยตามสัญญา"
 
        "เนลลีย์สวยกว่าต่างหากล่ะ! เอาเพชรมาแลกสิถึงจะส่งข้าวให้ อย่ามาตู่ง่ายๆ"
 
        ระหว่างที่เสด็จพ่อกับเสด็จน้าเถียงกันว่าลูกใครสวยกว่า เสด็จแม่ก็เดินเข้าไปจับพุงกลมๆของผู้หญิงหน้าสวยคนนั้นที่รีบถอนสายบัวถวายเสด็จแม่ คุยอะไรกันยิ้มแย้มก็ไม่รู้เราก็เลยหันมามองญาติของเรา
 
        เรามองเนลลีย์ เนลลีย์ก็มองเรา เรากะพริบตาทีหนึ่ง เนลลีย์ก็กะพริบตาตามเรา พอเราเอียงคอ ญาติตาใสก็เอียงคอตามอีกด้วยแหนะ เอ...ชักแปลกๆ ยัยนี่สมองกลวงหรือ?
 
         "พอก่อนได้ไหมทั้งสองคน" เสด็จอาแสนเท่ห์ของเราเอาตัวเองเข้ามาขวาง แล้วดันทั้งเสด็จพ่อกับเสด็จน้าแยกออกจากกัน "ตะโกนข้ามหัวเด็กไปมาไม่อายกันบ้างหรือ" 
 
        แหม! เสด็จอามาอยู่ใกล้ๆ โอกาสงามขนาดนี้เราไม่มีทางพลาดเด็ดขาด  เราเอื้อมมือยืดตัวไปเกาะไหล่เสด็จอา โถมเข้าวงแขนแสนจะอบอุ่นนั้น
 
        "จะเด็จอา อุ้มๆ"
 
        พอเราเข้าไปอยู่ในมือเสด็จอา พ่อของเนลลีย์ก็หัวเราะเยาะเย้ยพ่อเราว่าลูกรักอามากกว่าพ่อ แต่ที่ทำให้เราโมโหคือ ยัยเนลลีย์ยื่นตัวออกมาโถมใส่วงแขนเสด็จอาด้วยเหมือนกัน จนในที่สุดเสด็จอาต้องอุ้มทั้งเราทั้งเนลลีย์คนละข้าง
 
        เราไม่สนเสียงหัวเราะของเสด็จพ่อที่เย้ยกลับว่าลูกเจ้าก็ไม่รักหนีไปหาชายอื่นเหมือนกัน แล้วเราก็ไม่สนด้วยว่าเสด็จแม่จะคุยถูกคอกับแม่ของเนลลีย์แค่ไหน บรรยากาศรอบตัวเราจะเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะงดงามเพียงใด แต่เราโกรธเสด็จอาที่พอแม่นั่นเอื้อมมือมาขอให้อุ้มก็อ้าแขนรับมาอุ้มอีกข้างง่ายๆ
 
        เลดี้โกรธมากนะ! มีเราอยู่ในมือทั้งคนแล้วแท้ๆ
 
         "ต๋อย(ถอย)ไปนะ!" เราหลับหูหลับตาตะโกนสุดเสียงแล้วผลักเนลลีย์ออกจนหงายท้อง
 
         ตุ้บ! 
 
        "เฮ้ย!" เสียงอุทานตกใจจนร้องตะโกนออกมาของใครบ้างเราก็ฟังไม่ถนัดเพราะประสานเสียงกันจนแสบแก้วหูไปหมด
 
        โอ้ย! ทำไมเราเจ็บทั้งๆที่เราเป็นคนผลัก ใช่สิ ตอนที่เนลลีย์หงายท้องยัยนั่นยืดขามาถีบอกเราจนหงายท้องตกจากแขนเสด็จอา ลืมตาขึ้นมาอีกทีเราก็ทับอยู่บนร่างของพี่เอียน องครักษ์ประจำตัวเรา 
 
        เสด็จพ่อรีบเข้ามายกเราไปโอ๋เพราะเราร้องไห้เสียงดังลั่น เสด็จแม่ก็รีบเข้ามาช่วยลูบหัวส่วนที่โขกกับหัวพี่เอียนแล้วเป่าไล่ตัวเจ็บจี๊ดๆออกไป
 
        ยัยตัวแสบเนลลีย์ที่ตกจากอ้อมแขนเสด็จอาเหมือนกันกลับไม่ยักเจ็บสักนิด เพราะมือใหญ่ๆของนายร่างยักษ์ที่มาด้วยกันกับรถม้ายื่นออกมารับทัน ยัยนั่นเลยกลับไปอยู่ในอ้อมแขนของเสด็จน้าโดยไม่เป็นอะไรเลย แล้วยังจะมาทำตาใสมองเราร้องไห้ตาแป๋วแหววอีก
 
        สุดท้ายเสด็จอาต้องเข้ามาอุ้มเราไปปลอบเมื่อเห็นว่าเราร้องไม่ยอมหยุดสักที
 
        "คาซันดร้า โอ๋ๆคนดีของอา เจ้าหญิงแสนสวยของอา ไม่ร้องนะครับไม่ร้อง อาผิดเอง อาขอโทษนะครับ"
 
        มือหนึ่งเราก็กอดคอเสด็จอา ส่วนอีกมือเราก็ชี้ไปที่เนลลีย์ คนที่ควรจะขอโทษเราคือแม่นั่นที่ถีบเราตกลงมาต่างหาก เราสะอึกสะอื้นอยู่บนไหล่เสด็จอา จ้องกลับไปที่ตาสีฟ้าสดที่จ้องเราอยู่ก่อนแล้ว แล้วยัยนั่นก็แลบลิ้นใส่เราก่อนหันกลับไปเกาะพ่อของตัวเอง
 
        หนอย! เราเกลียดเด็กคนนี้! เราเกลียดเนลลีย์!
 
 
 
        นั่นเป็นเรื่องราวในอดีตตอนที่พบกับเนลลีย์ครั้งแรก หนึ่งอาทิตย์ที่ครอบครัวนี้มาอยู่ด้วย เราโมโหจนหน้าบูดหน้าบึ้งทุกวัน เพราะยิ่งอยู่นานเนลลีย์ก็ยิ่งทำท่าติดอกติดใจเสด็จอาสุดหล่อของเรา แม้กระทั่งเสด็จอาที่แสนใจดียังทำหน้าพูดไม่ออกในทุกครั้งที่เรากับเนลลีย์ทะเลาะกัน
 
        แต่วันนี้เราโตแล้ว เรา 7 ขวบแล้ว และเรามีความเป็นผู้ใหญ่พอที่จะไม่ถือสาเรื่องในอดีต เสด็จแม่พูดอยู่เสมอว่า อะไรที่เรานึกแล้วเศร้าใจหรือไม่สบายใจ ให้ลืมมันไปเสีย แต่อะไรที่เรานึกแล้วมีความสุขใจสบายใจ ให้เรานึกขึ้นมาบ่อยๆ เพราะพอเรานึกเมื่อไหร่หน้าเราก็ยิ้ม พอยิ้มแล้วโลกก็จะเบิกบาน ผิวพรรณเราจะเปล่งปลั่ง เราจะกลายเป็นสาวสวยมากขึ้นในทุกๆวัน เรียกว่า 'การชาร์จความสุข'
 
        ดังนั้นเราจึงนึกถึงช่วงเวลาที่อยู่ในอ้อมกอดเสด็จอาบ่อยๆ คิดทีไรมีความสุขยิ้มได้ทุกที สงสัยว่าทำไมเราไม่คิดถึงอ้อมกอดของเสด็จพ่อบ้างใช่ไหม เราก็ตอบไม่ได้หรอก รู้แต่ว่าเสด็จพ่อไม่หล่อ คิดถึงแล้วสมองไม่ไบรท์ มีสนุกอยู่ตอนเดียวคือตอนวิ่งหนีให้เสด็จพ่อไล่ตาม แต่วิ่งแป๊บเดียวก็บ่นว่าเหนื่อย เลิกเล่นไปเฉยๆให้ลุงบาร์คกับลุงเทริโอสมาวิ่งแทน 2คนนั้นก็วิ่งไม่ทน ป๊อบๆแป๊บๆไม่ทันไรก็ยอมแพ้กันไปหมด มีคนเดียวที่ตามเราทัน วิ่งทนจนเราไม่เคยชนะ ก็พี่เอียน องครักษ์ของเราไง
 
        "คาซันดร้า"
 
        เสียงที่เรียกมาจากด้านหลังไม่ต้องหันกลับไปเราก็รู้ว่าเป็นเสียงของใคร เรายิ้มดีใจรีบกระโดดลงจากเก้าอี้ม้านั่งหันกลับไปถอนสายบัวถวาย
 
        "เสด็จอา...อ๊ะ"
 
         เราตกใจมาก เสด็จอากำลังอุ้มยัยผู้หญิงหน้าคุ้นๆเดินตรงเข้ามาหา แถมไม่ใช่ท่าอุ้มธรรมดา แต่เป็นท่าอุ้มเจ้าหญิงแบบในนิทาน เสด็จอาไม่เคยอุ้มเราท่านี้สักครั้งเลยนะขอบอก!
 
        เราตกตะลึงพูดอะไรไม่ออก ได้แต่ยืนอยู่ที่เดิมมองดูเสด็จอาวางแม่ผมทองตาฟ้าลงบนเก้าอี้ตัวข้างๆ เอ๊ะ...ท่าทางขาของยัยนี่จะเจ็บ มีผ้าพันไว้ทั้งสองข้างเชียว
 
        "ขอบพระทัยเพคะเสด็จอา" เนลลีย์ก้มหัวพูดเสียงหวานเจี๊ยบ
 
        บังอาจ! เสด็จอาฉันเรียกได้คนเดียวย่ะ!
 
        "ยินดีเสมอจ๊ะเจ้าหญิงเนลลีย์คนสวย" เสด็จอายิ้มหวานหยดจนเนลลีย์หน้าแดงแป๊ด
 
        เราปีนกลับขึ้นไปบนเก้าอี้ หยิบดินสอมาเขียนหนังสือของเราต่อ สะบัดหน้าเมินหนีตอนที่เสด็จอาหันกลับมาสนใจเรา ถึงจะง้อเลดี้ก็ไม่อภัยให้ง่ายๆคอยดูสิ
 
        "กำลังทำอะไรอยู่คะ? วาดรูปเล่นอยู่หรือ?"
 
        "คาซันดร้าเขียนหนังสืออยู่ เสด็จอาทอด'เนตรอย่างไรว่าคาซันดร้าเล่นอยู่"
 
        พอถูกเราดุ เสด็จอาก็หน้าเจื่่อนไปเลย เอาเถอะ ง้อมาแล้ว จะอภัยให้สักครั้งก็ได้
 
        "เสด็จอามาหาคาซันดร้ามีเรื่องอะไรหรือเพคะ?"
 
        "อ๋อ...คาซันดร้าจำเนลลีย์ได้ไหมคะ? เจ้่าหญิงวิทเฮนเบิร์ก ญาติของเราไง"
 
        เราเหลือบไปมองหน้าหวานๆกะพริบตาแป๋วแหววก็พยักหน้ารับว่าจำได้ ทำเราไว้ตั้งเยอะจำไม่ได้สิแปลก
 
        "เจ้าหญิงเนลลีย์จะมาอยู่กับเราสักพักหนึ่ง สนิทกันไว้นะ" เสด็จอาไม่พูดเปล่า ยังจับมือเรากับมือยัยนั่นมาแตะกันอีก 
 
        "บ้านตัวเองก็มีแล้วทำไม?" เราพึมพำถามทั้งๆยังจับมือกับเนลลีย์อยู่
 
        "เอ๋? คาซันดร้าถามอาว่าอะไรนะคะ?"
 
        "จะให้เลดี้ถามอะไรหลายรอบคะ ยังไม่แก่เหมือนเสด็จพ่อเสียหน่อยทำหูตึงไปได้"
 
        "อะ...เอ่อ..."
 
        "เสด็จพ่อเสด็จแม่ไม่รักเราแล้ว!" เนลลีย์ตะโกนขึ้นมา ดึงมือออกจากมือของเรา ขยี้ตาตัวเองจนน้ำไหลออกมา 
 
        เชอะ! เด็กขี้แย แบบนี้สุภาพบุรุษอย่างเสด็จอาก็ถลาเข้าไปปลอบแทบไม่ทันน่ะสิ ร้ายนักนะยะยัยปีศาจ
 
        "ไม่ใช่แบบนั้นนะจ๊ะเนลลีย์ หนูอย่าเข้าใจผิดสิ"
 
        นั่นไง เห็นไหม คิดยังไม่ทันจะได้พูดเสด็จอาก็โพล่งออกมาเลย เลดี้เซ็ง!
 
        "เสด็จพ่อกับเสด็จแม่ไม่มีทางไม่รักหนูหรอก ไม่มีใครกล้าทิ้งเจ้าหญิงแสนสวยอย่างหนูหรอกค่ะ เชื่ออาเถอะจ๊ะ"
 
        เสด็จอายิ่งพูดเนลลีย์ก็ยิ่งร้องไห้ เสียงดังขึ้นเรื่อยๆจนเราได้แต่นั่งตกใจ ปากเล็กแค่นี้ทำไมเสียงสูงได้ถึงขนาดนั้น
 
        "เนลลีย์!"
 
        เราหันไปตามเสียงเรียกเห็นคนแก่ 2 คนท่าทางใจดี๊ใจดีเดินเข้ามา เราจำได้ เสด็จแม่ให้เราดูรูปพวกท่านบ่อยๆ สอนให้เราเรียก เสด็จตา กับ เสด็จยาย...เราพึ่งจะได้เห็นตัวจริงก็วันนี้เอง ดูใจดีเหมือนในรูปจริงๆด้วย
 
       "เสด็จปู่! เสด็จย่า!" เนลลีย์ตะโกนเรียก กระโดดลงจากม้านั่งวิ่งเข้าสู่อ้อมแขนที่อ้ากว้างออกรับร่างเล็กๆที่พุ่งเข้าใส่ ขอโทษเถอะ...แม่นี่ขาเจ็บอยู่ไม่ใช่หรือ ตะกี้ยังอ้อนให้เสด็จอาอุ้มมาอยู่เลย เหตุไฉนตอนนี้วิ่งปร๋อจนตัวปลิว 
 
        เราหันไปมองเสด็จอาที่เอาแต่ยิ้มแล้วแตะมือลูบหัวเราเบาๆ ถึงจะไม่พูดอะไรแต่แค่นี้เราก็เข้าใจแล้วว่าเสด็จอาก็รู้ว่าเนลลีย์แกล้งทำเป็นขาเจ็บเดินไม่ได้
 
        "หลานปู่เอ๊ย...หนีออกจากวังมาทำไมล่ะลูก เสด็จพ่อกับเสด็จแม่เป็นห่วงตามหาเจ้าเสียทั่วเลยรู้รึเปล่า?"
 
        "อาอัสตราแอบไปบอกใช่ไหม?" เนลลีย์ไม่ยอมตอบคำถามแต่เปลี่ยนเรื่องพูดไปเรื่องอื่นแทน ยกแขนขึ้นกอดอกทำหน้าบูดหน้าบึ้งดูน่าเกลี๊ยดน่าเกลียด "หนูย้ำแล้วแท้ๆว่าห้ามอาอัสตราบอกใครว่าหนูให้พาหนีมาที่นี่"
 
        เรากระโดดลงจากม้านั่งของเราบ้าง เดินตุบๆตรงเข้าไปยังร่างที่สูงเสมอเรา
 
        เพี๊ยะ!
 
        ทุกคนตกใจตาค้างกันไปหมด ไม่รู้จะงงทำไมกัน ก็แค่เลดี้ตบสั่งสอนให้รู้สำนึก ว่าจะไม่ยุ่งแล้วแต่อดไม่ได้จริงๆ
 
        เนลลีย์ตาโตจับแก้มข้างที่โดนเราตบแล้วกะพริบตาปริบๆ เริ่มสะอึกสะอื้นน้ำตาจะร่วงอีกรอบ
 
        "เป็นถึงเจ้าหญิงสูงศักดิ์อย่ามาทำตัวสำออยน่าทุเรศ ผู้ใหญ่เขาอุตส่าห์มาตามกลับสมใจอยากเธอแล้วยังจะเล่นตัว ถ้าไม่คิดจะให้พวกท่านตามพบจริงๆจะมาบัคเคนไฮน์โดยมีอาอัสตราพามาทำไม หนีไปที่อื่นสิไม่มีใครตามเจอหรอก เรียกร้องความสนใจด้วยวิธีแบบนี้น่าเบื่อชะมัด"
 
        "กะ...ก็ เสด็จแม่มีน้องคนใหม่อีกแล้ว ใครๆก็รักใครๆก็หลง เนลลีย์ไม่มีความหมายอีกต่อไปแล้ว" เนลลีย์พูดไปก็ร้องไห้ไป ขี้มูกไหลย้อย อี๋...สกปรก
 
        "มีแต่คนรักน้องใหม่ ไม่มีใครรักเนลลีย์ เนลลีย์ไม่อยากอยู่ที่นั่น"
        
        ร้องไห้ปากกว้างอยู่ดีๆเนลลีย์ก็หยุดร้องเหมือนปิดก๊อก สะอึกสะอื้นอะไรไม่มีสักกะแอะ เข้ามาจับมือเราเขย่ายิ้มตาใสจนน่าเบิ๊ดกะโหลกอีกสักที
 
        "เนลลีย์อยากมีเพื่อนเล่น ให้เนลลีย์อยู่ที่นี่นะลูกพี่ เนลลีย์ต้องมีความสุขแน่ๆ นะนะน๊า"
 
        ใครเป็นลูกพี่หล่อนกันยะ! 
 
        แล้วดูสิพูดกะเรายังไม่ทันได้เรื่องก็เปลี่ยนไปเกาะขาเสด็จอาขออนุญาตอยู่ด้วย ดื้อตาใสจนเสด็จตากับเสด็จยายต้องออกโรงช่วยขออีกแรงจนเสด็จอายอมอนุญาต
 
        แค่ได้เห็นยัยเจ้าเล่ห์นั่นกระโดดโลดเต้นดีใจเมื่อเสด็จอารับปากจะดูแลอย่างดี เลดี้อย่างเราก็แสนจะละเหี่ยใจ ก็เพราะถูกสปอยมากเกินแบบนี้นั่นแหละ ยัยแสบถึงได้อุตริคิดหนีออกจากวังมาพึ่งวังคนอื่นเขา ก็ได้...เลดี้คนนี้จะสอนความเป็นผู้ใหญ่ให้เธอเอง
 
 
 
        บนโต๊ะเสวยวันนี้เพราะมีแขกไม่คาดฝันเพิ่มขึ้นมา ทุกคนจึงได้ร่วมโต๊ะเสวยกันพร้อมหน้า มีเสด็จอาฮานน์ยิ้มเท่ห์หล่อสุดๆเป็นประธานอยู่หัวโต๊ะ ฝั่งซ้ายก็เป็นเนลลีย์ เสด็จยาย กับเสด็จตาตามลำดับ ส่วนฝั่งขวาก็มีเรา เสด็จแม่ แล้วก็เสด็จพ่อ สุดท้ายเสด็จปู่โซนอสนั่งอยู่ที่หัวโต๊ะอีกฝั่งตรงข้ามกับเสด็จอาฮานน์
 
        วันนี้เสด็จแม่ยิ้มทั้งวัน ท่าทางจะดีใจที่ได้พบเสด็จตากับเสด็จยาย เราก็พึ่งจะได้รู้จากเสด็จแม่ว่า ที่เนลลีย์หนีเตลิดขอมาอยู่ด้วยเพราะน้อยใจที่แม่ของเนลลีย์มีน้องคนที่ 3 เป็นเด็กผู้ชายขี้โรค ต้องคอยดูแลใกล้ชิดอยู่ตลอดเวลา จนบางครั้งก็ลืมใส่ใจเนลลีย์พี่คนโตไป
 
        เราก็เลยถามเสด็จแม่ไปว่า หากเสด็จแม่มีน้องแบบแม่ของเนลลีย์ เสด็จแม่จะทิ้งคาซันดร้าเหมือนที่เนลลีย์เป็นไหม เสด็จแม่หัวเราะเสียงใสแล้วตอบว่า
 
        "คาซันดร้าไม่อยากมีน้องเล็กๆน่ารักแบบที่เนลลีย์มีบ้างหรือ?"
 
        "ถ้ามีแล้วเป็นแบบเนลลีย์ คาซันดร้าไม่เอา"
 
        "งั้นเจ้าหญิงของแม่ก็วางใจได้เลย เพราะเสด็จพ่อทรงปรารถนาจะมีคาซันดร้าเพียงคนเดียวอยู่แล้ว"
 
        เราก็เลยวางใจว่าเราจะเป็นลูกรักของเสด็จพ่อเสด็จแม่แต่เพียงผู้เดียว เสียอย่างเดียวจะไม่ได้เป็นหลานรักของเสด็จอาฮานน์เพราะต่อไปจะมียัยเนลลีย์ตัวแสบโผล่มาอีกคน
 
         "คาซันดร้า เขี่ยผักทิ้งอีกแล้วอาโกรธนะคะ" จู่เสด็จอาก็พูดขึ้นมา เสียงดังไปทั้งโต๊ะจนเลดี้ตกเป็นเป้าสายตา
 
        "ก็คาซันดร้าไม่โปรดนี่เพคะ" อยู่ต่อหน้าเสด็จปู่ เราต้องพูดเพราะๆให้เสด็จปู่ฟัง เคยพูดไม่มีหางเสียงทีหนึ่ง ถูกเสด็จปู่บังคับให้ดื่มน้ำแครอทถ้วยเบ่อเร่อเท่อจนเรานอนปวดท้องไปทั้งคืนเลย
 
        "เนลลีย์เหวยได้เพคะ นี่ไง อร่อยออก"
 
        หนอย! ยัยเนลลีย์รีบจิ้มเอาเข้าปากโชว์เชียวนะยัยแสบ คนแบบนี้อย่าล้มให้เห็นเชียว แม่ทับซ้ำจนแบนคาพื้นแหงๆ
 
        "เก่งมากจ๊ะเจ้าหญิงเนลลีย์" เสด็จอาขยับเก้าอี้ยื่นหน้าเข้าไปหอมแก้มยุ้ยๆเสียงดังฟอด
 
        หนอยแน่! ใครจะยอมกัน แค่เอาเข้าปาก หลับตาเคี้ยวๆแล้วกลืน ไม่เห็นจะยากเลย
        แหวะ! เหม็นเขียว ไม่อร่อยสุดๆ
 
        "คาซันดร้าเหวยหมดแล้วเพคะ เสด็จอาห้ามแตะต้องผู้หญิงอื่นอีก เจ้าสาวอย่างคาซันดร้าจะไม่ยอม"
 
        เราพูดแค่นี้ทั้งโต๊ะก็เงียบกันไปหมด เสด็จอาที่ยิ้มอยู่ดีๆตกใจจนยิ้มหุบไปเลย หันมามองเราเหมือนกำลังมองคนแปลกหน้า ทำไมอะ? เลดี้พูดอะไรผิดไปหรือ?
 
        "เสด็จอาฮานน์ไม่ใช่สมบัติของใครสักหน่อย เนลลีย์ก็ชอบเสด็จอา ไม่ให้คาซันดร้าครองอยู่คนเดียวหรอก"
 
        "เอ๊ะ!" เราไม่พอใจมาก ดึงมือของเสด็จอามาไว้กับตัวก่อนเพื่อความสบายใจ
 
        "ไม่เอ๊ะ!" เนลลีย์ทิ้งช้อนฉวยมืออีกข้างของเสด็จอาไปกกไว้
 
        "ตัวเองพึ่งจะโผล่มา จะชอบง่ายๆได้ไง"
 
        "ชอบก็บอกว่าชอบทำไมต้องมีช้ามีเร็ว ไม่เกี่ยวกับว่าใครก่อนใครหลังด้วย ของแบบนี้ใครดีใครได้"
 
        คราวนี้เสด็จอาหันไปมองเนลลีย์เหมือนตัวประหลาดอีกคน
 
        "เสด็จอา!" เราตะโกนเสียงดังจนเสด็จอาสะดุ้งต้องหันกลับมา ไม่ใช่แค่เสด็จอาหรอก เราเห็นว่าสะดุ้งกันหมดทุกคน
 
        "คาซันดร้ากับเนลลีย์ เสด็จอาจะเลือกใครเป็นเจ้าสาว?"
 
        เสด็จพ่อปล่อยพรืด อาหารในปากกระเด็นออกมาเลอะโต๊ะไปหมด แต่เราไม่มีเวลามาสนใจ เราต้องคาดคั้นเอาคำตอบจากเสด็จอาให้ได้ ให้มันรู้ดำรู้แดงกันไปเลย
 
        "เสด็จอาต้องเลือกเนลลีย์อยู่แล้ว เนลลีย์ภาษีดีกว่าเพราะเสด็จอาเป็นเพื่อนรักกับเสด็จพ่อ เสด็จพ่อเคยบอกว่าถ้าเนลลีย์เป็นเจ้าสาวของเสด็จอา ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศจะแน่นแฟ้นยิ่งขึ้น"
 
        "ไม่จริง!" เรารับไม่ได้แต่ไม่รู้จะเถียงกลับอย่างไร ภาษีกับความสัมพันธ์แปลว่าอะไรเราก็ไม่รู้ ทำไมยัยปีศาจตัวนี้ถึงพูดประโยคยากๆแบบนี้ออกมาได้ เรามองหาคนช่วยแต่ไม่ได้เรื่องสักคน เสด็จพ่อเอาแต่หัวเราะเสียงดัง ส่วนเสด็จแม่ก็ยกมือปิดปากตกใจอะไรอยู่ก็ไม่รู้ เสด็จปู่ก็เอาแต่วุ่นวายเช็ดมือตัวเองที่เลอะจากอาหารที่เสด็จพ่อพ่นออกมาแล้วก็เอาแต่ก้มหน้ายิ้มอยู่คนเดียว
 
         "พอทีเด็กๆ" เสด็จอาดึงมือออก ทั้งจากมือของเราและมือของเนลลีย์ หน้ายิ้มๆที่เคยดูเท่ห์ดูสมาร์ท ตอนนี้จ้องดุๆใส่ทั้งเรากับเนลลีย์ 
 
        "ถ้ายังเถียงอะไรไร้สาระกันแบบนี้ อาจะไม่รักทั้งสองคน"
 
        เราตกใจจนช๊อค ตั้งแต่เห็นเสด็จอามา ถึงจะดุกับคนอื่นที่มาก้มหัวคอยคำนับ แต่กับเรามีแต่ยิ้มเล่นด้วยตลอดไม่เคยดุไม่เคยโกรธ แต่วันนี้เราโดนทั้งดุทั้งถูกโกรธไปพร้อมกัน เราร้องไห้ก่อนเนลลีย์เลยร้องตามเรา 
 
        ...เสด็จอาใจร้าย ไม่ยอมปลอบใครเลย....
 
        เมื่อก่อนให้เราดื้อแค่ไหนเสด็จอาก็จะตามใจ คอยโอ๋ไม่เคยทิ้งขว้าง เพราะเนลลีย์ เนลลีย์คนเดียวทำให้เสด็จอาโกรธจนน่ากลัว
 
        "คาซันดร้าเกลียดเนลลีย์ เพราะเนลลีย์นิสัยไม่ดีแบบนี้พ่อกับแม่ถึงไม่รัก ทิ้งให้ตัวเองต้องมาทำคนอื่นเดือดร้อน ไปให้พ้นเลยนะ อย่ามายุ่งกับเสด็จอาของเรา!"
 
 
 
        เราร้องกรี๊ดๆจนเสียงแหบ น้ำตาไหลอาบแก้มซุกหน้าอยู่กับหมอนจนเปียกไปหมด หลังจากที่เราตะโกนว่าเกลียดเนลลีย์ออกไป เนลลีย์ก็ร้องไห้เสียงดังกลบเสียงของเรา ทุกคนเข้าไปโอ๋เนลลีย์กันหมด แต่เรากลับถูกเสด็จแม่ลากออกมาจากโต๊ะเสวย ถูกว่าๆเป็นคนผิด ถูกอบรมเรื่องความรักพี่รักน้อง พอเราไม่ฟังเถียงกลับเราก็ถูกเสด็จแม่ตี เสด็จแม่เอาไม้ยาวๆแหลมๆมาฟาดก้นเราตั้งหลายที ตีไปก็ร้องไห้ตามเราไปจนเสด็จพ่อต้องเข้ามาห้ามแล้วพาเสด็จแม่ออกไป
 
        เราร้องจนไม่มีเสียงเหลือแต่น้ำตายังไหลไม่ยอมหยุด
 
        "คาซันดร้า" เสด็จพ่อเข้ามานั่งข้างเตียง ลูบหัวเราช้าๆ
 
        "เสด็จพ่อ" เราโถมเข้าใส่ร่างใหญ่ๆของเสด็จพ่อ สั่นไปทั้งตัว เราอายที่เสด็จพ่อเปิดกระโปรงทายาที่ก้นให้เรา แต่พอได้ยาเย็นๆสูตรพิเศษของเสด็จแม่ก้นเราก็เจ็บน้อยลง
 
        "ที่ร้องไห้ไม่ยอมหยุดนี่เพราะเจ็บที่ถูกตี หรือเสียใจที่เผลอพูดไม่ดีกับเนลลีย์ออกไป"
 
        เราลุกขึ้นกอดคอเสด็จพ่อแล้วซุกหน้ากับไหล่กว้างๆ ใช้เสื้อเสด็จพ่อเป็นผ้าเช็ดน้ำตากับขี้มูก บางครั้งเสด็จพ่อก็ฉลาดเกินไป รู้หมดเลยว่าเราคิดอะไรอยู่
 
        "ลูกสู้ผิดวิธีรู้ไหม? ไล่ศัตรูไปไกลหูไกลตา เราจะไม่มีทางรู้เลยว่าเขาจะทำอะไรเสด็จอาที่รักของเรา พ่อมีวิธีรับมือกับเนลลีย์ รับรองลูกพ่อจะไม่โดนตีอีกแน่ๆ ยื่นหูมาพ่อจะบอกให้"
 
 
 
        เราเดินถือดอกกุหลาบ 1 ดอกไปที่ห้องของเนลลีย์ พอเปิดประตูเข้าไปก็เห็นเนลลีย์ร้องไห้อยู่กับตักของเสด็จยาย มีเสด็จตาลูบหัวคอยปลอบอยู่ข้างๆ
 
        "เนลลีย์" พอเราเรียกปุ๊บเนลลีย์ก็เด้งหัวขึ้นมา หยุดร้องไห้เหลือเพียงแค่สะอึกสะอื้น แสดงว่าครั้งนี้ร้องไห้จริงๆไม่ได้แกล้ง เราเลยยื่นดอกกุหลาบให้ เริ่มปฏิบัติการตามแผนของเสด็จพ่อ
 
        "เราพูดไม่ดี ขอโทษนะ"
 
        เนลลีย์ยิ้มแฉ่งทั้งน้ำตายังหยดแหมะๆ ยื่นมือกลมๆออกมารับ เราเลยเดินเข้าไปกอดหนึ่งทีแล้วถอยออกมา เราเห็นเสด็จตากับเสด็จยายยิ้มดีใจกอดกันเอง เลยเปิดใจพูดกับเนลลีย์ตรงนั้นตามที่เสด็จพ่อสอน
 
        "เธอชอบเสด็จอาที่ตรงไหน?"
 
        "มะ...ไม่รู้สิ คาซันดร้าชอบเราก็ชอบ"
 
        "ถ้าเรารักเสด็จอาเธอจะรักด้วยไหม?"
 
        "อื้อ! รักสิ"
 
        "งั้นตั้งแต่วันนี้ไปเธอคือศัตรูหัวใจของเรา สู้กันซึ่งๆหน้าห้ามตลบหลัง แล้วสุดท้ายถ้าเสด็จอาเลือกใครก็ต้องยอมรับ ห้ามโวยวายโอเคไหม?"
 
        "โอเค"
 
        เรายื่นมือออกไปให้เนลลีย์จับเป็นการทำสนธิสัญญา(เสด็จพ่อบอกให้เรียกแบบนี้) ตั้งแต่นั้นมาไม่ว่าเราจะไปที่ไหนก็มีเนลลีย์ตามอยู่ด้วยเสมอ เวลาที่อยู่กับเสด็จอา ข้างขวาจะเป็นเราส่วนข้างซ้ายก็คือเนลลีย์ 
 
        ทุกๆวันเรา 2 คนจะช่วยกันเอาใจเสด็จอา แล้วคอยถามว่าจะเลือกใคร ถามกี่ครั้งก็ได้คำตอบแบบเดิมๆว่ารักทั้งสองคน เสด็จอานี่ไม่ไหว เจ้าชู้จริงๆ แต่ไม่เป็นไรเรายังมีเวลาอีกเยอะ ขออย่างเดียวอย่ามีสาวที่ไหนเพิ่มมาอีกก็แล้วกัน
 
        คอยดูนะ เราจะทำให้เสด็จอาเปลี่ยนใจรักเรามากกว่าเนลลีย์ให้ได้! คาซันดร้าสู้ตาย!
 
 
 
                                  *****จบตอนพิเศษ*****

ผลงานทั้งหมด ของ ชฎาเพชร

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

4 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 25 มกราคม 2556 / 15:39
    เลดี้ชอบมั่กค่ะ
    ไปๆมาๆชอบตอนนี้ที่สุดในเรื่อง
    หนังสือตีพิมพ์เมื่อไรแจ้งด้วยนะคะ จะคอยซื้อค่ะ
    #4
    0
  2. วันที่ 24 มกราคม 2556 / 23:19
    น่ารักจริงค่ะ ขอบคุณสำหรับตอนพิเศษนะคะ
    #3
    0
  3. วันที่ 23 มกราคม 2556 / 21:16
    So cute มากๆค่ะ
    อ่านเพลิน สนุก อมยิ้ม
    แอบหวังให้มีภาคสองตอนโตนะคะ
    นางเอกแก่นเซี้ยวแต่เด็กขนาดนี้
    รับรองโตขึ้นมันส์พะยะค่ะ แน่นอน
    #2
    0
  4. วันที่ 23 มกราคม 2556 / 17:48

    สสนุกดีค่ะ อ่านแล้วเพลินดี

    จะมารออ่าน ><ตั้งใจต่อไปน้ะ

    http://my.dek-d.com/kikikaew/writer/view.php?id=896595
     
    ฝาไปติชมของเราด้วยนะจร๊
    #1
    0