นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

ยอดวิวรวม

44

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


44

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


0
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  10 ต.ค. 60 / 17:32 น.
นิยาย

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
ในห้องมืดๆมีกระจกอยู่ทางขวามือ ดูไปดูมาคล้ายห้องห้องสอบสวนในซีรี่ซีเอสไอ ผมนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้เก่าๆ
ถ้าตอนนี้มือซ้ายกำลังถือของกินอยู่ และมือขวากำลังจับเมาส์ มันเป็นบรรยากาศที่ไม่เหมาะเอาสะเลยแต่มันไม่ใช่เวลาแบบนั้น
"สวัสดี"
เหมือนกับว่าจะมีคนเดินเข้ามาเอามือใหญ่ๆและเย็นเฉียบสัมผัสลงบนเส้นผมของเรา ข้างหน้าของผมที่กำลังนั่งอยู่เป็นโต๊ะโลหะอะไรสักอย่าง ปั๊ง!!!
"เราว่าไปอ่านเรื่องสั้นเลยดีกว่าเน๊อะ"
เลือดไหลอาบเต็มพื้นไปหมดผมไม่อาจขยับตัวไปไหนได้ แขนขาที่ยาวเก้งก้างชาไปหมด หายใจลำบางชะมัด 
"ไม่จำเป็นต้องรู้จักเราก็ได้"
ผมพยายามร้องเรียกแต่กลับไม่มีเสียงใดๆ พยายามจะลืมตาไว้แต่ตาดันค่อยๆหลับลงอย่างช้าๆ
"เราชอบแต่งเพลง"
ไม่ 
"แต่ต้องเขียนโปรแกรมเมอร์"
ไม่ได้
"อยากลองเขียนนิยายดูบ้าง >///<"
จะเป็นแบบนี้ไม่ได้ ....
"เอ๊ะ ผมลืมอะไรไปรึเปล่า ?"


เนื้อเรื่อง อัปเดต 10 ต.ค. 60 / 17:32


ผมได้ยินมันอีกครั้ง ได้ยินเสียงเพลงของ MOZART ที่ผมได้ฟังเมื่อสัปดาห์ก่อน Symphony No.55 (1. Movement) 
ฟังแล้วมันทำให้ผมรู้สึกความหดหู่อย่างบอกไม่ถูก ผมเดินวนอยู่ในห้องๆเดิมเดินไปใช้ความคิดไป คิดซ้ำไป คิดซ้ำมา 
ว่าคนเราเกิดมาทำไม ? ผมไม่สามารถหาคำตอบได้ ผมใช้ชีวิตไปอย่างไร้จุดหมายที่แท้จริงเป้าหมายที่มีก็แค่เพื่อให้สามารถมีชีวิตต่อไปได้ก็เท่านั้น
เรียนเรียนและเรียนเรียนจบหางาน ทำงานทำงานและทำงาน ได้เงินจ่ายไปได้เงินจ่ายไป ทำไปเพื่ออะไรกันแน่

แต่นั่นไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไรมากในเวลาแบบนี้สักเท่าไหร่นะสิ คำถามที่ต้องเร่งหาคำตอบในตอนนี้มันเป็นคำถามที่ไม่ได้ซับซ้อนอะไรเลย
ทำไมผมยังยืนชิลมองเห็นตัวเองอยู่ได้เนี้ย ตัวเองที่นอนนิ่งอยู่ที่พื้นมาสักระยะ กับกองเลือดที่เริ่มจะแห้ง  ?
เอิ่ม ... มีรอยกระแทกที่ขอบโต๊ะโลหะกากๆที่ดูแล้วไม่สบอารมณ์สักเท่าไหร่ รอยเลือดที่น่ากลัวนิดๆสำหรับคนทั่วไปที่ชินชากับเหตุการณ์ที่ไม่เกิดกับตัวเองค่อยๆลากไปจากมุมของขาโต๊ะและออกห่างไปเรื่อยๆจนถึงตัวของผมซึ่งนอนหันชี้ไปทางกระจก ทำไมไม่ไปที่ประตู ?
นายเป็นอะไรกันนะ ห้องนี้มันเป็นบ้าอะไรกันเนี้ย ไม่มีทางเข้าออกใดๆ นอกจากประตูบานเดียวเท่านั้น และที่สำคัญ ล๊อคสะด้วย แย่ๆๆ
Symphony No.55 มันมาจากไหนนะ เดี๋ยว ทำไมเสื้อนายขาดเนี้ย อยู่ในห้องคนเดียวแท้ๆ ฉันพลิกตัวนายดูก็ไม่ได้สะด้วยสินอนคว่ำหน้าแบบนี้จะรู้เรื่องได้ยังไงกัน 
"แอ.. แอะแอ๊กอัก อะ ออว์ว์"

ตุบ!!!

อืมขอบใจ ...

.
.

ห๊ะ !!!!

นี่มีอะไรเลวร้ายไปกว่าการเป็นผี แล้วยืนมองดูศพตัวเองเป็นซอมบี้ว๊ะเนี้ย ~ . . . . . .

"อวว วาาอาาเออวววเออ์ว์ "

Symphony No.55 มากจากแฟลชไดรฟ์ประหลาดๆในซองจดหมายหน้าบ้านโอเคไม่ต้องไม่อะไรมากก็รู้นี่มันแผนทำลายโลกชัด ชัด!!!! จดหมายบ้าอะไรจับแล้วไอเป็นเลือดติดต่อกันตั้งหลายวัน เคยดูหนังมาเคยดูมา ถถถถถ ตอนนี้มีใครเป็นแบบเราบ้างว๊ะเนี้ยโลกแย่หมดแล้ว โถ่ไอ้บ้าเอ๊ย ~ มาให้ระบายอารมณ์สักทีดิ อ๊ากกกก ~~ ผีง้างงงหมัดดดด แล้วบันนนจบบบลงงงบนนนหน้าาาาซอมบี้ตัวเองงงงง งงง งง  ง ง ง ง ง ง ง ง ง ง งง 

เอ๊ะ .. รู้ละ 

อะไรที่มันซวยไปกว่า กลับเข้าร่างได้ไงว๊ะเนี้ยยยยยยยยยยยย 

"ออว วว ์์ ออะ อาาาวววว"

พูดไม่ได้ด้วย จะ เริญ ขอ รับ เจริญมากๆนี่มันอะไรกันว๊ะเนี้ย 

เออๆๆ ใช่ๆๆๆ ประตูๆออกไปดูโลกดีกว่า !! XD ความคิดที่ดี ตอนนี้ภายนอกเป็นยังไงกันบ้างแล้วนะ เป็นตัวประหลาดมันเป็นนี้ก็ไม่เป็นไร

เปิดประตูๆๆ มือซอมบี้ใช้ยากชิป ทำไมมันเปิดไม่ออกสักทีแวะ

เออมันก็ไม่ได้แน่หนาเท่าไหร่ เอาว๊ะแรงซอมปี้ อ้าวชน ชน แล้ว ก็ โคล๊มมมมมมมม

ดีใจหลับตาปี๊ XD ออกมาได้แล้วโว๊ยยยในที่สุด ในที่สุดเราก็ได้กลับมาใช้ชีวิตสักที โลกจ้ามันเป็นเช่นไรแล้วนะเออ ~ ไปดูโลกกก กาานนนนนนน

.
.

 ผั๊ว!!!!!

.
.

ความรู้สึกเหมือนมีอะไรผาดเข้ามาอย่างเต็มแรงที่หน้าของผม 

.
.

"ในนี้ก็มีเหรอนี้ ก็ว่ามันดูเงียบๆแล้วนะ"
"โลกทุกวันนี้แม่งโคตร อยู่อยากนะว่ามะ 5555"
ชายสองคนยืนคุยกันสักพักก่อนจะเดินจากไป ...

โอเคเข้าร่างได้ 3 นาที ... ตอนนี้ ... ออกมาอีกละ

.
.

ขอบใจ

.
.

แล้วตกลงว่าชีวิตข้าพระกูมันเกิดมาเพื่ออะไรกันฟ๊ะ !!!!

ผลงานอื่นๆ ของ Catindy

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

ยังไม่มีรีวิวของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น