[The Gang #6] The Cold War : สงครามรักอันตราย [ จบ ]

ตอนที่ 23 : Run for your life! [ เวรกรรมของใครหนอ ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,690
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    17 พ.ย. 57





บทที่ 20
Run for your life!

ฉันทิ้งตัวลงนั่งแล้วรีบประคองมาเฟียไว้ ก่อนจะมองไปรอบๆ

เอาไงดี เอาไงดี...

นายน้อยมองมาที่ฉันด้วยสายตางุนงง ก่อนจะเห็นมาเฟียเข้าพอดี หมอนั่นทำหน้าตกใจแล้วรีบสาวเท้าวิ่งมาหา ฉันรีบโบ้ยมือไปที่สกายซึ่งกำลังพรวนดินอยู่ที่ริมแปลงเกษตร นายน้อยพยักหน้ารับแล้วค่อยๆ เดินมาแบบเนียนๆ ทั้งๆ ที่ใบหน้าของเขาแสดงออกอย่างชัดเจนว่าตกใจและเป็นห่วงมาเฟียเต็มที่

มาเฟียเป็นอะไร ???” นายน้อยถามด้วยหน้าตาตื่น

ใจเย็น...” ฉันว่าแล้วบีบมือหมอนั่นเบาๆ "แค่เป็นลมแดด... นายพายัยนี่ไปห้องพยาบาลนะ เดี๋ยวฉันตามไป"

นายน้อยมองหน้าฉันอย่างงุนงงแล้วพยักหน้ารับ ก่อนจะเอาอุ้มมาเฟียขึ้นในอ้อมแขนแล้วเดินไปหาอาจารย์ ก่อนจะเดินขึ้นจากแปลงเกษตรไปยังห้องพยาบาลซึ่งอยู่อีกฟากหนึ่งของโรงเรียน ฉันรีบสาวเท้าเดินไปที่กระเป๋าของมาเฟียที่วางอยู่บนเรือนเกษตรของอาจารย์ ที่ซึ่งใช้เก็บของใช้ของนักเรียนในขณะที่พวกเราลงมือทำงานในแปลงเกษตร และมีห้องน้ำสำหรับเปลี่ยนชุดเป็นเสื้อยืดกางเกงขาสั้นเพื่อไม่ให้ชุดนักเรียนสกปรก

ฉันหยิบกระเป๋าของมาเฟียขึ้นมา โทรศัพท์มือถือของยัยนั่นไหลลื่นออกมาจากกระเป๋า ฉันรีบคว้าไว้ได้ทัน

มีหลายสายไม่ได้รับ เบอร์ที่โทร.มาเป็นเบอร์เดียวกันกับที่โทร.หาฉันเมื่อกี้... พร้อมกับข้อความ

'ผลตรวจครรภ์ที่ได้รับเป็นความผิดพลาดของทางโรงพยาบาล ขอให้ผู้ป่วยติดต่อกับโรงพยาบาลโดยด่วน'

มาเฟียเป็นอะไรน่ะ ??” สกายเดินเข้ามาจากด้านหลังแล้วถามด้วยสีหน้างุนงง เขาถือส้อมพรวนดินไว้ในมือ

เปล่า...” ฉันว่าแล้วส่ายหน้าน้อยๆ ก่อนจะรีบเก็บเสื้อผ้าของมาเฟียลงกระเป๋าแล้วหยิบกระเป๋าตัวเองขึ้นมาพาดบ่าไว้ข้างหนึ่ง พาดกระเป๋าของมาเฟียไว้อีกข้างหนึ่ง สกายยืนกันทางเดินระหว่างฉันกับประตูไว้ ฉันจึงต้องขมวดคิ้วใส่เขาแล้วจ้องหน้าเขานิ่งอย่างหงุดหงิด "หลีกทางหน่อย... ยัยมาเฟียเป็นลมแดด แค่นั้นแหละ...”

สกายถอนหายใจเบาๆ แล้วก้าวเท้าหลีกทางให้ฉัน

ทำไมเธอถึงหลบหน้าฉัน...” สกายถามขึ้นก่อนที่ฉันจะก้าวเท้าเดินออกจากเรือนเกษตร

ฉันเบื่อนายแล้ว...”

ฉันตอบ แล้วรีบย่ำเท้าเดินหนีไปอย่างรวดเร็ว

 

มาเฟีย!!!”

หยาง มาเฟียไม่ได้เป็นลมแดดซะหน่อย แค่...”

นายน้อย นายออกไปก่อน ฉันต้องคุยกับยัยนี่"

ฉันทิ้งของลงบนพื้นแล้วค้ำตัวมองมาเฟียที่นอนตาปรืออยู่บนเตียงในห้องพยาบาล นายน้อยมองฉันอย่างงุนงงแล้วเอามือเกาหัวเบาๆ ก่อนจะพยักหน้าช้าๆ แล้วค่อยๆ ก้าวเท้าออกไปจากห้องผู้ป่วยฝั่งผู้หญิง มาเฟียมองฉันด้วยสีหน้าหมดอาลัยตายอยากและสิ้นหวัง ริมฝีปากเล็กซีดเผือดราวกับไม่มีเลือดไปหล่อเลี้ยง

หยาง ฉัน...” มาเฟียว่าแล้วเอามือก่ายหน้าผาก "ฉันจะทำยังไงดี...”

ทำให้ดีที่สุด... ฟังนะ มาเฟีย เธอต้องบอกพ่อเธอเรื่องนี้...” ฉันว่าแล้วจับมือยัยนั่นไว้แน่น

ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันท้องกับใครนะหยาง!!!” มาเฟียว่าแล้วเอามือปิดปากตัวเองไว้ ก่อนจะค่อยๆ ปล่อยเสียงสะอื้นออกมาเบาๆ ฉันมุ่นหัวคิ้วด้วยความตกใจ อะไรกัน... ก็... มันมีแค่คนเดียวที่เป็นไปได้ไม่ใช่เหรอ... แล้วทำไม... มาเฟียมองฉันด้วยดวงตาที่เอ่อคลอไปด้วยน้ำตา ก่อนจะเช็ดน้ำตาออกจากดวงตากลมๆ คู่นั้น "หยาง... ฉันขอโทษ...”

เรื่องอะไร...”

ฉันกับสกาย...”

หัวใจของฉันแทบหยุดเต้น คำพูดเบาๆ หลุดออกมาจากปากของมาเฟีย หัวใจของฉันบีบรัดด้วยความเจ็บปวด ฉันเอามือเสยผม เงยหน้าขึ้นแล้วกลั้นน้ำตาไว้ แต่ก็ทำไม่ได้... มาเฟียเล่าความจริงออกมาจากปากของเธอ ทำให้ฉันยิ่งเจ็บมากขึ้นเรื่อยๆ ทั้งๆ ที่ไม่เคยคิดว่าหลังจากเรื่องของอาก้าแล้ว ฉันจะยังเจ็บมากกว่านี้ได้อีก...

ตอนที่เธอจากไป... สกายมาหาฉันในสภาพเละเทะเหมือนโดนใครอัดมาก็ไม่รู้ ฉันทำแผลให้เขา ให้เขาอยู่ในห้องของฉันในระหว่างที่เขารักษาตัว... ระหว่างนั้น ฉันกับเขา... หยาง ฉันขอโทษ สำหรับฉัน สกายไม่เหมือนคนอื่น เขาแตกต่าง... ฉันหวั่นไหวกับสกายจนห้ามตัวเองไม่ได้...”

...”

มาเฟียเล่าไปร้องไห้ไป ในขณะที่ฉันได้แต่นั่งอึ้ง พูดอะไรไม่ออก

ฉันเลิกกับหมอนั่นแค่ไม่กี่วัน มันก็ไป... มีอะไรกันกับเพื่อนคนเดียวของฉันในโรงเรียน...

เขาแตกต่างตรงไหนเหรอมาเฟีย ฉันอยากจับเธอเขย่าแล้วตะคอกถามยัยนั่น หมอนั่นต่างกับผู้ชายคนอื่นยังไง ทำไมเธอถึงได้หลงมันนัก รู้ทั้งรู้ว่ามันล่าแต้ม รู้ทั้งรู้ว่ามันเลวแสนเลว แล้วทำไมยังจะไปชอบคนอย่างมันได้อีก... ฉันปาดน้ำตาทิ้งด้วยความเจ็บใจแล้วนึกเกลียดสกายขึ้นมาอย่างเต็มขั้น

มาเฟียมองหน้าฉันอย่างไม่เต็มตาด้วยความละอาย ก่อนจะร้องไห้ออกมาอีกครั้ง

ฉันกำมือแน่น กัดริมฝีปากจนเลือดซึมออกมา กลิ่นคาวเลือดชวนให้ฉันเวียนหัวจนแทบจะอ้วก ให้ตายเถอะ... ร้องไห้ทำไมกันหยาง ยิ่งเช็ด น้ำตาก็ยิ่งไหลออกมา ยิ่งหายใจ ก็ยิ่งเจ็บเหมือนโดนกรีดหัวใจด้วยมีด... ถ้าไม่ไปตรวจเลือด ถ้าผลเลือดไม่ออกมาว่าเธอท้อง เธอคงจะไม่มีวันบอกฉันใช่ไหม มาเฟีย...

ยิ่งคิดแล้วฉันก็ยิ่งโกรธ ยิ่งเจ็บที่โดนทั้งสองคนหักหลัง มาเฟีย สกาย...

จำไว้นะ คนอย่างฉันไม่เคยรอแก้แค้นใครนานๆ

มาเฟียพร่ำพูดแต่คำขอโทษ และทุกอย่างเป็นความผิดของยัยนั่น แต่คำขอโทษมันแก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว มาเฟีย ภาพลักษณ์ของเธออาจจะดูเป็นสาวแสนดี สดใส เรียบร้อย แต่ภายในของเธอกลับเน่าเฟะ หนอนชอนไชจนน้ำเหลืองน้ำหนองไหลเยิ้ม... ขนาดฉัน... ฉันเองที่คิดว่าชีวิตผ่านอะไรมามากแล้ว ยังทำใจรับเธอได้ยาก...

มาเฟีย... ถึงเวลาต้องจบเรื่องนี้แล้ว...” ฉันก้มหน้าแล้วพูดเสียงเบา “ฉันรู้... เธอยังเก็บวีดิโอคืนนั้นไว้”

...หยาง รู้ได้ยังไง ?” มาเฟียถามด้วยหน้าตาตื่น... คำตอบคือใช่สินะ

คนอย่างเธอ... ต้องเก็บมันไว้อยู่แล้ว...”

...ฉันขอโทษ" มาเฟียพูดพร้อมกับสะอื้นเป็นจังหวะ

ถึงเวลาที่เราทุกคนต้องยอมรับความจริงแล้ว...”

หยาง... ไม่นะ...”

คืนนี้ ฉัน เธอ นายน้อย สกาย... เราจะดูวีดิโอนั่นพร้อมกัน...”

ไม่ว่าคืนนั้นจะมีอะไรเกิดขึ้น ในคืนนี้ทุกคนจะได้เห็นมันพร้อมๆ กันด้วยตาของตัวเอง

 

หลังเลิกเรียน รถที่โซโล่ติดต่อให้มารับส่งฉันก็มาจอดเทียบท่าหน้าโรงอาหารพอดีเป๊ะตอนสี่โมงครึ่ง ตรงเวลาเกินไปจนฉันต้องคิดในใจว่า... นี่คนขับรถหรือไมโครเวฟ ตรงเวลาจนน่ากลัว ฉันเขียนแผนที่คอนโดฯ คร่าวๆ ให้มาเฟียและนายน้อย ส่วนสกาย... ฉันถ่ายรูปส่งไปให้แล้ว เพราะฉันไม่มีอารมณ์จะคุยกับหมอนั่น...

และที่สำคัญ โรงพยาบาลยังคงติดต่อฉันมาไม่เลิก เนื่องจากฉันกดตัดสาย แต่ฉันไม่อยากรู้อะไรอีกแล้ว แค่ฉันกับมาเฟียท้อง เรื่องมันก็แย่มากพอแล้ว ถ้าแพทย์หญิงคนนั้นยังคิดจะอธิบายให้ฉันฟังเรื่องการใช้ชีวิตของคุณแม่มือใหม่อีกครั้งเป็นรอบที่สอง ฉันจะหาปืนกลไปถล่มโรงพยาบาลซะ แล้วฉันจะยอมเข้าไปนอนกินข้าวแดงในคุกเอง...

ฉันสแกนลายนิ้วมือและแตะคีย์การ์ด ก่อนจะเปิดประตูห้องออก วลาดิเมียร์ หมาหน้าดุแต่นิสัยตรงกันข้ามกับหน้าตากระโดดโครมใส่ฉันจนฉันแทบล้มลงบนพื้น ไอ้ลูกหมานี่ตัวใหญ่จริงๆ ให้ตายเถอะ ไม่อยากจะคิดว่าตอนที่มันโตเต็มที่แล้วตัวจะใหญ่ขนาดไหน ดูท่าฉันจะได้ตายจริงอย่างที่อาก้าว่า... ฉันลูบหัวมันเบาๆ แล้วเข้าห้องไปเปลี่ยนชุดนักเรียนเป็นชุดลำลอง

เฮ้อ ชีวิตฉัน... จากที่ไม่เคยมีอะไร ตอนนี้กลับมีพร้อมทุกอย่าง...

เสียงออดหน้าประตูดังขึ้น ฉันรีบเปลี่ยกระโปรงเป็นกางเกงขาสั้นแล้ววิ่งออกไปเปิดประตู วลาดิเมียร์เห่าเหมือนหมาบ้า โอ๊ย แล้วฉันก็แทบจะบ้าทุกทีที่ต้องเรียกชื่อไอ้หมานี่ หมาบ้าอะไรชื่อหรูกว่าคนเป็นๆ อย่างฉันอีก ฮึ่ม ฉันจะเปลี่ยนชื่อบ้าง... หยาง อเล็กซานดร้า หลุยส์ วิตตอง ปราด้า จีวองชี่ที่สิบหก เป็นไง -___- จะได้สมน้ำสมเนื้อกับหมาที่ชื่อวลาดิเมียร์หน่อย

ฉันเปิดประตูปัง ก่อนจะปิดกระแทกโครม

สะ สกาย =[ ]= ทำไมมันมาคนแรก ทั้งๆ ที่ฉันส่งข้อความหามันคนสุดท้าย

ฉันหันไปมองวลาดิเมียร์

ถ้ามันคิดจะแตะต้องตัวฉัน กระโดดหักคอมันเลยนะ" ฉันสั่งมันเสียงเข้ม หมาน้อยพยักหน้าเหมือนเข้าใจ จ้ะ...

ฉันเปิดประตู สกายเดินเข้ามาแล้วมองซ้ายมองขวาเหมือนหาคนอื่น หึ ไม่มีหรอก หึ... มองหาใคร มาเฟีย หรือนายน้อย หรือผู้หญิงคนไหน เสียใจด้วยฉันอยู่เดียว กับผู้ชายหนึ่งคนที่ชื่อวลาดิเมียร์(โอย กระดากปาก) หมาน้อยของฉันเห่าอย่างบ้าคลั่งเมื่อเห็นหน้าสกาย ฉันยิ้มอย่างสะใจแล้วนึกอยากให้มันกระโดดกระชากตับมันออกมาซะเลย

ห้องใหม่เธอ... สวยดีนะ แล้วหมาชื่ออะไรเหรอ ?” สกายถามแล้วนั่งคุกเข่าลง ก่อนจะลูบหัวมันเบาๆ

วลาดิเมียร์...”

ห๊ะ =[ ]=” สกายว่าแล้วมองฉันอย่างอึ้งๆ "เธอตั้งชื่อหมาว่าวลาดิเมียร์ ?”

ฉันเปล่า อาก้าตั้งให้...”

ฉันตอบอย่างสะใจ สกายเบือนหน้าหนีไปเล่นกับหมา วลาดิเมียร์ร้องหงิงๆ แล้วยอมให้สกายลูบหัวแต่โดยดี

อ้าว ไอ้หมาเวรนี่...

เสียงออดดังอีกครั้ง

สกายลุกขึ้นแล้วเดินไปประตูก่อนที่ฉันจะขยับตัวซะอีก หมอนั่นมองมาที่ฉันแล้วชี้ไปที่หมา ให้ฉันจับตัววลาดิเมียร์ไว้ เหมือนหมอนั่นจะรู้เรื่องสุนัขดี... คนแปลกหน้าเข้ามาในห้องเยอะๆ แบบนี้ วลาดิเมียร์ที่รักของฉันอาจจะตกใจและไล่งับหัวของใครสักคนก็เป็นไปได้...

มาเฟียและนายน้อยเดินเข้ามาด้วยกัน

ฉันไม่รู้ว่าทำไม แต่หลังจากเหตุการณ์ที่โรงพยาบาล มาเฟียกับนายน้อยดูตัวติดกันแทบตลอดเวลา...

ซึ่งมันกวนใจข้ายิ่งนัก ฮึ่ม... มาเฟีย...

นายน้อยกับมาเฟียดูอึ้งๆ งงๆ เมื่อเห็นสกายออกมาเปิดประตูแทนฉัน นายน้อยทักฉันแล้วโยนถุงขนมให้ ส่วนมาเฟียยิ้มแห้งๆ ให้ก่อนจะเดินตามนายน้อยไปนั่งบนโซฟาอย่างเรียบร้อยและสงบเสงี่ยมผิดกับทุกวัน... ฉันถอนหายใจเบาๆ แล้วหยิบถุงขนมขึ้นมา ก่อนจะเดินไปหยิบถ้วยใบโตในครัวออกมาแล้วเทขนมออก

อืม... ป๊อบคอร์น

นี่ไอ้นายน้อยมันเล่นมุกหรือยังไง... ไม่ใช่มูฟวี่เดย์นะโว้ย ไม่ได้ชวนมาดูหนัง นี่เครียดนะ ไม่ได้ล้อเล่น!!!

วลาดิเมียร์เห่าบ๊อกๆ ใส่คนแปลกหน้าที่เพิ่งเข้ามาใหม่

หยาง มีหมาด้วยเหรอ ?” นายน้อยถามแล้วตบมือเรียกหมาของฉัน แต่มันไม่ยอมเข้าไปหาเขา

นายต้องคุกเข่าลงบนพื้นแล้วกราบมัน"

ฉันหันไปบอกในขณะที่ฉีกซองขนมเทใส่ถ้วยใบโต นายน้อยอ้าปากค้างแล้วมองฉันอย่างงุนงง ก่อนจะไถลตัวลงจากโซฟาแล้วคุกเข่า ก่อนจะพนมมือกราบวลาดิเมียร์ตั้งสามครั้ง... ฉัน สกาย และมาเฟียมองนายน้อยอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง... โอคุณพระ... นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน นายน้อย นายลืมเอาสมองมาด้วยเหรอคะ แล้วที่สำคัญคือ ไอ้หมาบ้าของฉัน... มันดันกระดิกหางเดินไปหาด้วยใบหน้าระรื่นซะด้วยสิ

หมาเธอชื่ออะไรเหรอ น่ารักจัง ^^” นายน้อยว่าแล้วลูบหัวลูบหางมันอย่างเอ็นดู

วลาดิเมียร์...”

ห๊ะ =[ ]= หมาบ้าอะไรชื่อวลาดิเมียร์ แล้วเป็นบ้าอะไรถึงตั้งชื่อหมาแบบนั้น สงสารหมา TT__TT”

นายน้อยว่าแล้วเอนตัวพิงกับวลาดิเมียร์ ก่อนมองไปที่มันอย่างเศร้าๆ แล้วพึมพำๆ เป็นภาษาหมาๆ

ฉันอยากจะบ้าตาย พูดเหมือนสกายไม่มีผิด...

ฉันไม่ได้ตั้ง อาก้าตั้งชื่อให้" ฉันว่าแล้วกระแทกถ้วยใส่ขนมลงบนโต๊ะรับแขกก่อนจะหันไปมองมาเฟีย "วีดิโอ ??”

มาเฟียพยักหน้าอย่างกลัวๆ แล้วยื่นกล้องวีดิโอให้ฉัน สกายกับนายน้อยมองกล้องตาโตด้วยความตกใจ

นี่ยังไม่ได้ทำลายไปจริงๆ เหรอมาเฟีย =[ ]= ?” นายน้อยว่าแล้วกระพริบตาปริบๆ ด้วยความตกใจและไม่อยากเชื่อหูตัวเอง "ฉันนึกว่าคนอย่างเธอจะโยนทิ้งกลางแยกไฟแดงให้รถสิบล้อเหยียบให้แบนแต๊ดแต๋ตั้งแต่วันแรกซะอีก"

หึ... คนอย่างมาเฟียนี่มันคนยังไงเหรอ คนใสใสไร้เดียงสางั้นเหรอนายน้อย ?

ฉันคว้ากล้องมาจากมือของมาเฟียแล้วถอดเมมโมรี่การ์ดออก ก่อนจะเสียบเข้าที่ช่องที่หลังโทรทัศน์ หยิบรีโมทขึ้นมาแล้วกดเปิดเมมโมรี่การ์ดนั้นเพื่อดูข้อมูลข้างใน มีไฟล์วีดิโออยู่สองไฟล์ นายน้อยกวักมือเรียกฉันให้นั่งลงบนพื้นพรม เช่นเดียวกับเขา สกาย และมาเฟียที่นั่งเงียบไม่พูดไม่จา

สกายนั่งแยกห่างออกจากสองคนนั่น ตามด้วยนายน้อย และมาเฟีย... ฉันกลอกตาแล้วเรียกวลาดิเมียร์ไปนั่งด้วยกันตรงช่องว่างระหว่างสกายกับนายน้อยบนพื้นพรมนุ่มๆ เพื่อไม่ให้เป็นการเสียมารยาท ฉันถือคติว่าเลิกกันก็ยังคบเป็นเพื่อนกันได้... แต่ยังไงก็ไม่ลืมที่จะแก้แค้นหรอกนะ สกาย...

อันแรกเป็นคลิปในงาน จะดูไหม ?” นายน้อยถามแล้วมองหน้าฉัน ฉันส่ายหน้า สกายส่ายหน้า มาเฟียส่ายหน้า ฉันรู้อยู่แล้วว่ามีอะไรเกิดขึ้นบ้างในงาน ตอนนั้นฉันยังรู้สึกตัวดีอยู่ เพราะงั้นข้ามมันไปซะ นายน้อยกดเลือกไฟล์อีกไฟล์บนจอโทรทัศน์ รูปตัวอย่างเป็นรูปห้องสวีทที่ฉันจำได้ว่าเป็นห้องที่ฉันตื่นขึ้นมาในเช้าวันนั้น "งั้นก็เปิดคลิปนี้เลยนะ เตรียมใจพร้อมกันหรือยัง ?”

ฉันพยักหน้าแล้วกลืนน้ำลายเอื๊อก ก่อนจะหยิบหมอนอิงขึ้นมาวางไว้บนตัก เผื่อว่ามีอะไรจะได้ปิดตาทัน...

รู้สึกแปลกๆ ดีนะ... ที่จะได้ดูคลิปพวกเราสี่คน...”

นายน้อยว่าด้วยน้ำเสียงเขินๆ อายๆ แปลกๆ ฉันแอบคิดในใจว่ามันคงจะแปลกน้อยกว่านี้ถ้าไม่มีคนบ้าเอาป๊อบคอร์นมานั่งกินเหมือนดูหนังในโรงแบบนี้ ฉันกัดริมฝีปากแน่นในขณะที่สกายเริ่มกระวนกระวายแปลกๆ หมอนั่นยกขาขึ้นชันไว้ข้างหนึ่ง เหงื่อออกซึมตามไรผม ส่วนมาเฟียนั่งหน้าซีดเหมือนกระดาษ จะมีก็แค่ไอ้นายน้อยที่ดูเอ็นจอยชีวิตที่สุดในห้องนี้...

นะ นี่... เราสี่คนกำลังจะดูหนังโป๊โฮมเมดกันจริงๆ ใช่ไหม นำแสดงโดยฉัน สกาย นายน้อย มาเฟีย...

สาม สอง หนึ่ง เริ่ม!"

เปิดฉากไปที่ห้องพักเมื่อคืนนั้น...

ฉันจะถ่ายแล้วน้าาา~”

จอสีดำมืดๆ ค่อยๆ สว่างออก ใบหน้าของใครคนหนึ่งชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ฉันอ้าปากค้างด้วยความตกใจเมื่อเห็นว่าคนๆ นั้นคือฉัน =[ ]= แล้วฉันไปทำบ้าอะไรอยู่ตรงนั้น แล้วสภาพนั้นมันคืออะไรกัน ฉันถอดเอาผ้าปูที่นอนมาทำเป็นผ้าคลุมเหมือนซุปเปอร์แมนก่อนจะขึ้นไปยืนบนโซฟา ในขณะที่มาเฟียกับนายน้อยวิ่งพล่านผ่านกล้องไปมาอยู่ในห้อง แล้วสกายล่ะ ???

หยาง พอได้แล้ว!!” สกายตะโกนเข้ามาในวีดิโออย่างโกรธๆ แต่ก็ไม่ยอมเดินเข้ากล้อง

ไม่เอา ฉันจะถ่ายวีดิโอให้อาก้าดู หมอนั่นจะได้เห็นว่าฉันเองก็มีเพื่อน" ฉันว่าแล้วหัวเราะเหมือนคนบ้า

อายชิบ... บ้าเอ๊ย... ฉันคิดในใจแล้วเหลือบมองไปที่สกายที่กำลังมองเหตุการณ์อย่างงุนงง

มาเฟีย นายน้อย พวกมึงเลิกวิ่งเล่นกันได้แล้ว!!”

สกายตะโกนใส่ทั้งสองคนด้วยความโกรธ ฉันได้ยินเสียงเพลงรีรีข้าวสารดังออกมาจากลำโพง โอ๊ย ให้ตายเถอะ นี่มันเล่นอะไรกัน รีรีข้าวสารสองทะนานข้าวเปลือก บ้าไปแล้ว... ฉันเอามือกุมหัว สกายเดินไปคว้าแขนของมาเฟียออกมาแล้วโยนให้ฉัน มาเฟียยิ้มให้ฉันก่อนจะลากฉันลงมาจากโซฟาแล้วพาฉันวิ่งเล่นในห้องไปด้วย สกายเดินเป๋ๆ เข้ามาในกล้องแล้วเอามือกุมหัว

กายๆ มึงลองนี่" นายน้อยว่าแล้วยื่นสิ่งที่คล้ายๆ บุหรี่ให้สกาย "เพื่อนกูให้มา มันบอกสูบแล้วหายเมา"

สกายทำหน้างุนงง ก่อนจะสูบอัดควันเข้าไปเต็มปอด

ฉันเอาหัวโขกกับเข่าตัวเองอย่างแรงแล้วหันไปมองสกายที่กำลังมองตัวเองในจออย่างตาค้าง ใช่ ทำไมนายโง่แบบนั้นวะสกาย =[ ]= รับของมาจากมือไอ้นายน้อยแล้วสูบฟืดเข้าไปเต็มปอดแบบนั้น... สกายตัวจริงตอนนี้เอามือก่ายหน้าผากแล้วยัดป๊อบคอร์นหนึ่งกำมือเข้าปากอย่างเครียดๆ ส่วนสกายในจอค่อยๆ พ่นควันออกมาแล้วมองหน้านายน้อยนิ่ง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ระบายบนริมฝีปากของเขา ก่อนจะสูบไอ้สิ่งที่คล้ายๆ บุหรี่นั่นเข้าไปอีกครั้ง อีกครั้ง และอีกครั้ง...

โอ้... ไม่ =[ ]=

แววตาของสกายเปลี่ยนไป สติของหมอนั่นขาดหายไปในพริบตา ฉันไม่รู้ว่าไอ้แท่งคล้ายบุหรี่นั่นคืออะไร แต่ที่แน่ใจคือมันไม่ใช่บุหรี่ธรรมดาๆ แน่นอน สกายกระโดดขึ้นเตียงแล้วกระโดดเล่นบนเตียงดึ๋งๆ กับนายน้อยพร้อมกับหัวเราะร่า ส่วนฉันก็บินว่อนไปรอบห้องกับมาเฟีย... ยัยนั่นเห็นสกายกับนายน้อยกระโดดเล่นบนเตียงเลยกระโดดตามขึ้นไปบ้าง โอย... ปวดหัวที่สุด นี่เล่นบ้าอะไรกันวะเนี่ย...

คนเดียวที่หัวเราะได้ในขณะที่ดูหนังเรื่องนี้คือนายน้อย ส่วนฉัน สกาย และมาเฟียต่างก็หัวเราะไม่ออก

มาเฟียโดดเข้าไปหาสกาย ก่อนจะจับมือหมอนั่นไว้เพื่อทรงตัว ยัยนั่นเมามากจนไม่รู้ตัวเองเลยด้วยซ้ำ สกายดึงตัวยัยนั่นเข้าไปกอดไว้แล้วกระโดดขึ้นลงอยู่บนเตียงนั่น ส่วนนายน้อยกวักมือเรียกให้ฉันที่ยังคงเล่นเป็นซุปเปอร์แมนต่อไปให้ขึ้นไปกับเขาด้วย แต่ฉันในตอนนั้นดูจะง่วงจนแทบจะเอาหัวทิ่มเตียงอยู่แล้ว...

สกาย... ฉันชอบนาย" มาเฟียว่าแล้วจับใบหน้าของสกายไว้ให้จ้องหน้ายัยนั่น

ฉันมองจอแล้วกลืนน้ำลายเอื๊อก มะ มันจะเริ่มใช่ไหม ???

ฉันเนี่ยนะ ?” สกายว่าแล้วชี้ตัวเอง เท้าทั้งสองข้างหยุดกระโดด "ฉันนึกว่าเธอพูดเล่น...”

เปล่านะ ฉันพูดจริงนะสกาย" มาเฟียว่าแล้วจับหน้าของหมอนั่นไว้

เอื๊อก...

ทั้งๆ ที่รู้ว่าฉันไม่เคยคิดจะจริงจังกับเธอเนี่ยนะ" สกายว่าแล้วยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ โอ้ยคุณพระ ปู่ย่าตายาย...

มาเฟียพยักหน้าหงึกๆ แล้วกระชากตัวสกายลงมาจูบปิดปากท่ามกลางสายตาของฉันและนายน้อยที่งงเป็นไก่ตาแตกทั้งในจอและนอกจอ ฉันอ้าปากค้าง... บ้าจริง บ้าไปแล้ว นี่มันเรื่องบ้าเรื่องบออะไรกันวะ =[ ]= มาเฟียนอกจอในตอนนี้เอามือปิดตาตัวเอง แต่นายน้อยจับมือของยัยนั่นไว้ให้เปิดตามองภาพในจอที่กำลังเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ

ยัยมาเฟีย กระชากเสื้อของสกายออก กระดุมกระเด็นหลุดไปคนละทิศคนละทาง ก่อนจะผลักหมอนั่นจนล้มลงบนเตียง ยัยนั่นถอดเดรสของตัวเองออกแล้วซุกใบหน้าลงไปที่ซอกคอของสกาย ฉันตะลึงตาค้าง ตกใจจนไม่รู้ว่าจะตกใจได้ขนาดไหนอีก นายน้อยกลืนน้ำลายเอื๊อกแล้วมองหน้ามาเฟียอย่างไม่อยากเชื่อตาทั้งสองข้างของเขา อ๊ากกกก แล้วฉัน ฉันในจอตอนนั้นก็ยังวิ่งว่อนอยู่ในห้อง ตะโกนว่าข้าคือซุปเปอร์แมน แบทแมน บ้าบอคอแตกจริงๆ

ฉันงง... ถ้าเรื่องมันเป็นแบบนี้แล้วทำไมตอนเช้า ฉันถึงตื่นมากับสกาย แล้วนายน้อยก็ตื่นมากับมาเฟีย...

มาเฟียลากผ้านวมหนาๆ มาคลุมตัวเธอเองไว้กับสกาย เอื๊อะ ขอบคุณนะ ที่อย่างน้อยฉันก็ไม่ต้องทนเห็นหนังสดของพวกแกสองคน ฉันละสงสัยจริงๆ ว่านี่คือครั้งแรกของมาเฟียหรือเปล่า ก็น่าจะใช่อยู่แหละ ถ้าอิงจากคำพูดที่ยัยนั่นเคยบอกฉัน... มาเฟียขึ้นคร่อมสกายใต้ผ้าห่ม มีหรือที่ผู้ชายเมาๆ อย่างสกายจะไม่ตอบสนอง... ฉันเอามือก่ายหน้าผาก... มาเฟียขึ้นคร่อมสกายด้วยท่านารีขี่ม้าขาว สะ เสียงร้องของยัยนั่นดังทะลุจอออกมาในระบบซาวน์เสียงแบบสเตอริโอดอลบี้ และภาพแบบ HD 1080P กันเลยทีเดียว ฉันต้องเอามือปิดตาและแหวกนิ้วดูทีละนิด

มะ มันช่าง... อุจาดตาอะไรเช่นนี้...

ฉันในเหตุการณ์ตอนนั้นยืนอึ้งแล้วมองทั้งคู่ด้วยสายตาที่ไม่ต่างอะไรกับตัวฉันนอกจอโทรทัศน์ในตอนนี้ นายน้อยเดินเข้ามาหาฉันแล้วคว้ามือของฉันไว้ หมอนั่นพยายามบังฉันไว้ไม่ให้มองทั้งสองคนนั่น แต่ฉันกลับต่อยหน้านายน้อยแล้วกระโดดขึ้นเตียงไปหาสกายกับมาเฟียที่กำลังโจ๊ะพรึมๆ กันอยู่ เสียงร้องและท่าทางของสองคนนั้นในจอบอกฉันว่า... คงจะสนุกสนานกันน่าดู

สกาย นายทำงี้ได้ไงวะ ??” ฉันเดินเข้าไปแล้วชี้หน้าสกายก่อนจะตะคอกใส่ดังลั่น

สกายหันหน้ามามองฉัน โดยที่ไม่ได้สนใจผู้หญิงซึ่งน่ังคร่อมเขาอยู่ด้านบนเลยแม้แต่น้อย

ก็เธอไม่เคยลืมอาก้า...” สกายพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ฉันหิว เลยต้องหาอะไรรองท้องสักหน่อย...”

นั่นมาเฟียนะ!!” ฉันตะคอกใส่แล้วปีนขึ้นเตียงไปหาหมอนั่น "นายพูดเรื่องแบบนี้ต่อหน้ามาเฟียได้ไง ??”

มาเฟียเข้าหาฉันเองนะหยาง...” สกายพูดแล้วใช้มือจับแก้มของมาเฟียเบาๆ ยัยนั่นยิ้มให้สกายทั้งๆ ที่ได้ยินคำพูดของเขาเต็มทั้งสองหู... ฉันอ้าปากค้างแล้วกัดฟันกรอด มองหน้าสกายด้วยความโกรธ สกายกลับยิ้มแล้วยื่นมือให้ฉัน "อยากจะเล่นด้วยรึเปล่าล่ะ เชื่อไหมว่าพรุ่งนี้ไม่มีใครจำเรื่องคืนนี้ได้หรอก...”

...”

ฉันทำแบบนี้ เพื่อที่จะได้เป็นใหญ่ในโรงเรียน เพื่อใครรู้ไหม ?” สกายว่าแล้วมองหน้าฉันนิ่ง มาเฟียเริ่มร้องดังขึ้นเรื่อยๆ จนฉันต้องเงี่ยหูเพื่อฟังเสียงของสกายที่เบากว่ามาก "ก่อนหน้านี้ฉันอยากทำเพื่อตัวเอง ตอนนี้ฉันอยากลองเสี่ยงเพื่อตัวเองสักครั้งหนึ่ง ฉันจะทำเพื่อเธอบ้าง... ฉันจะเทียบชั้นอาก้าให้ได้ เผื่อว่าเธอจะลืมมัน แล้วหันมามองฉันจริงๆ ได้บ้างสักครั้ง"

ฉันมองหน้าสกายนิ่งด้วยความอึ้ง... มาเฟียกรีดร้องสุดเสียงแล้วฟุบตัวลงบนหน้าอกของสกาย...

ฉันไม่รู้ว่าฉันควรจะทำหน้ายังไงในตอนนี้ สกายนั่งเครียดอยู่ข้างๆ ฉัน นายน้อยเริ่มทำตัวไม่ถูก ในขณะที่มาเฟียเอามือปิดตาปิดหูตัวเองไปแล้ว ฉันกำมือแน่นแล้วกัดฟันกรอดด้วยความเครียดที่อัดอัั้นอยู่ในร่างกาย เริ่มรู้สึกว่าไอ้ความคิดที่ว่ามานั่งดูวีดิโอด้วยกันเป็นอะไรที่โหดร้ายที่สุดเท่าที่ฉันเคยทำมา...

สกายในหน้าจอขยับตัวนั่งแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปมาเฟียไว้

ได้หลายแต้มเลยนะ...” หมอนั่นว่าแล้วผลักยัยนั่นลงนอนบนเตียง มาเฟียยังคงยิ้มให้ในขณะที่ตัวเองนอนหมดแรง

ฉันเริ่มหายใจไม่ทั่วท้อง มองตัวเองยืนนิ่งในขณะที่สกายเดินลงมาหา นายน้อยทิ้งฉันแล้วเดินไปหามาเฟียที่นอนอยู่บนเตียง ส่วนสกาย เขาจับแก้มของฉัน แล้วลูบแก้มของฉันเบาๆ โอ ไม่นะ มันจะเริ่มแล้วใช่ไหม ขอร้องล่ะ ตัวฉัน อย่ายอมมันนะ ขอร้อง ฉันพนมมือภาวนามองตัวเองอยู่ที่หน้าจอแล้วกัดริมฝีปากตัวเองแน่น ในขณะที่สกายค่อยๆ เชยคางฉันขึ้นให้เงยหน้ามองเขา ก่อนจะใช้มือปลดเชือกของชุดที่ด้านหลังของฉันออก

ไม่ ไม่ ม่าย...

แต่ทว่า... คนที่อยู่ด้านหลังของฉันกับสกายกลับแย่งซีนไปซะก่อน มาเฟียฟื้นขึ้นจากอาการหอบเหนื่อยอีกครั้งแล้วกอดคอของนายน้อยที่วิ่งไปดูอาการไว้ ฉันในตอนนี้ถึงกับทำตาถลนจนแทบจะหลุดออกมาจากเบ้า มาเฟียถอดเสื้อของนายน้อยออก ในขณะที่นายน้อยจับร่างเล็กมาเฟียกดลงบนเตียงเหมือนรอคอยเวลานี้มานานแสนนาน... ฉันกลืนน้ำลายเอื๊อก

คราวนี้ไม่เหมือนครั้งก่อน เมื่อครั้งของสกายกับมาเฟีย ยัยนั่นเป็นคนที่กระทำอยู่เพียงฝ่ายเดียว ในขณะที่สกายนอนเฉยๆ ให้มาเฟียเป็นคนจัดการทุกอย่าง แต่... มาเฟียและสกาย... ทั้งสองคนเหมือนโหยหากันมานาน ฉันอยากจะเอามือปิดหูซะให้รู้แล้วรู้รอด... เสียงของมาเฟียมันกระแทกกระทั้นแถมยังแสลงหูจนอยากปารีโมทใส่ลำโพง...

นะ... นายน้อย... ฉันจะไม่ลืมคืนนี้...”

มาเฟียในจอกำลังร้องไห้ด้วยความ... สุข ? ในขณะที่มาเฟียในตอนนี้กำลังร้องไห้ด้วยความทุกข์จากขั้วหัวใจ...

ยัยนั่นทนมองตัวเองในจอต่อไปไม่ไหว มาเฟียลุกขึ้น แล้ววิ่งหนีออกไปจากห้องของฉัน

 









แค่นึกภาพสี่คนนี้นั่งกินขนมดูคลิปตัวเองก็ขำ(แบบเครียดๆ)ละ

ตอนนี้พวกมันทำตัวเองกันทั้งนั้น ทุกคนเลย มาเฟีย หยาง สกาย นายน้อย ถ้าจะผิดมันก็ผิดตั้งแต่เหล้าเข้าปากแล้ว แล้วยังมีไอ้ที่เพื่อนนายน้อยให้มาอีก ไม่รู้ว่าเป็นอะไร อย่างที่หยางว่า ไม่ใช่บุหรี่ธรรมดาแน่นอน คนถ่ายคลิปคือหยางซะงั้น กลายเป็นหลักฐานมัดตัวนายน้อยกับสกายเลย TT__TT แทนที่จะซวยคนเดียวกับซวยคู่ หึๆ คือตอนนี้จะเป็นขาขึ้นของหยางละค่ะ หลังจากที่ดวงตกมาเรื่องนึงกับอีกครึ่งเรื่องนี้ 5555555

สรุปว่าหยางรอด แต่คนที่ซวยคือสกายกับนายน้อย ซึ่งซวยโคตรๆ เลยงานนี้(นายน้อยคงคิดว่า ตูไม่น่ารู้จักกับไอ้พวกนี้เลย 55555) เพราะไม่รู้ว่าใครกันแน่ที่เป็นพ่อของเด็ก ภาพลักษณ์นางเอกของมาเฟียก็ไปละ บ๊ายบาย 55555 ฮือออออ เรื่องนี้ทำไมมันมืดมนนักคะ 5555 อ้อ คือจะบอกว่า เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ดาร์คและเลวที่สุดที่พี่จะแต่งแล้วค่ะ เรื่องอื่นคงซอฟท์กว่านี้(หวังว่า) มะลิในตอนนั้น พี่แต่งลองเชิงเพราะนางก็นิสัยไงก็ได้ ลุยๆ อยู่แล้ว ส่วนหยางก็อย่างว่า เลยตามเลยตั้งแต่เรื่องอาก้าละ 555555 

ขอบคุณสำหรับเม้นนะคะ ขอโทษด้วยค่ะที่อัพช้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,327 ความคิดเห็น

  1. #1280 Fari (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 มกราคม 2558 / 18:19
    อ่าส์...ช็อค!! คือช็อคอ่ะไม่มีสติจะบรรยาย ... ช็อค!!!!
    #1,280
    0
  2. #440 BLACK...mint (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2557 / 22:18
    โอ้ววว ไม่นะ !!!!!!
    #440
    0
  3. #439 super__p (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2557 / 20:43
    หยางรอดแต่สกายไม่ปล่อยหรอก ดูท่าและ
    #439
    0
  4. #438 mangdod (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2557 / 15:33
    สามคนผัวเมียละงานนี้ ซวยยย!555
    #438
    0
  5. #437 mangdod (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2557 / 15:33
    สามคนผัวเมียละงานนี้ ซวยยย!555
    #437
    0
  6. #436 Porn'n La (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2557 / 13:05
    มาเฟียเริ่มจะไม่ใสใสแล้ว55555555555
    #436
    0
  7. #435 Praw >< (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2557 / 00:30
    ฉันหมั่นไส้มาเฟีย - -
    #435
    0
  8. #434 MintMint Moussy (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2557 / 21:15
    พี่ไรท์มาอัพต่อไวๆน้าาา รออยู่ค่ะ สู้สู้นะค่ะ
    #434
    0
  9. #433 ความสุข (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2557 / 11:44
    รีบอัพเร็วๆนะค่ะ รออ่านอยู่
    #433
    0
  10. #432 KamPoo KaniJang (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2557 / 11:08
    โอ้ยย ลุ้นนั่งอ่านตัวเกร็งเลย 5555
    #432
    0
  11. #431 peet (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2557 / 09:11
    O_o เห๋ๆๆๆๆๆๆๆๆ ยังไงๆๆ ต่อล่ะทีนี้
    #431
    0
  12. #430 บิวกิส นะคะ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2557 / 08:46
    อัพๆไวๆน้าไรท์ ทำไมมาเฟียเลวจังอ่ะ
    #430
    0
  13. #429 ninjafa (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2557 / 07:04
    ให้สามคนนั้นอยู่ด้วยกันแล้วปล่อยหยางให้ไปเจอคนที่ดีๆ เถอะ พลีสสสสส
    #429
    0
  14. #428 midnight (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2557 / 03:59
    ขยะแขยงมาเฟียแป้ป. .. (-0-)
    #428
    0
  15. #427 Win Ny (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2557 / 22:03
    เรื่องเป็นแบบนี้ก็เงิบสิค๊ะ ตกลงใครเป็นพ่อเด็กเนี่ย แล้วเรื่องนี้มีพระเอกมั้ยค๊ะใครอ่ะ
    #427
    0
  16. #426 คนดีนิสัย13 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2557 / 21:53
    เฉลยแล้วๆ คลิปวันนั้น จะเปนไงต่อว้า อยากให้หยางมีความสุขจริงๆซะที ทรมานมานานนน
    #426
    0
  17. #425 Top Secret (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2557 / 21:49
    มาเฟีย....

    ไม่อยากจะเชื่อเลย...!!!!?!

    ทำไม ทำไม ทำไม 0.0


    #425
    0
  18. #424 Top Secret (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2557 / 21:48
    อ้ากกกกกกก
    #424
    0
  19. #423 fah (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2557 / 21:46
    เอิ่ม ไม่อยากให้สกายเป็นพ่อของเด็กเลยT^T
    #423
    0
  20. #422 Poison_M.KS. (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2557 / 21:43
    เอ่อ...ทำไมยิ่งอ่านเเล้วยิ่งรู้สึกว่าไม่ชอบมาเฟียเลยอ่ะ เล่นควบ2ทั้งสกายทั้งนายน้อยเลย ไม่ชอบเลยอ่ะ..... ชอบหยางสุดๆเเล้วค่ะ แต่อยากรู้จังเลยว่าทำไมโรงบาลยังโทรมาอยู่นั้นแหล่ะเหมือนกับว่าหยางยังฟังหมอไม่ครบนะค่ะนี้ ต้องมีไรแน่ๆเลย จะรอตอนต่อไปนะค่ะ อิอิ

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 9 กรกฎาคม 2557 / 21:44
    แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 9 กรกฎาคม 2557 / 21:45
    #422
    0
  21. #421 มุ้งมิ้ง (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2557 / 21:40
    อ๊าคคคค ไม่นะ ไม่จริงงงง >
    #421
    0